Skip to content

“လူႀကီးမင္း ဘယ္ေလာက္ စြမ္းပါသလဲ”

ေဗဒင္ ယံုတဲ့ အီတာလ်ံ စာအုပ္ကို ေမတၱာလက္ေဆာင္ ရယူႏိုင္ေအာင္ စြမ္းပါသလား။

အေသးစိတ္ကို http://www.facebook.com/lettwebaw မွာ ၾကည့္ေပးၾကပါ။

ဆိတ္ကြယ္ရာမရိွ

27 March 2018

သင္ခန္းစာေနာ္

တေယာက္ေယာက္ မွားသြားရင္၊ လြဲသြားရင္၊ ခ်ာသြားရင္ အျပစ္ေျပာရတာ၊ ကဲ့ရဲ႕ရတာ လြယ္ပါတယ္။ ခက္တာက သူမ်ားအမွားကေန ကိုယ့္အတြက္ အျမတ္ထုတ္တတ္ဖို႔ပါ။

ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ လစ္လပ္ေနရာမွာ ဘယ္သူျဖစ္လာမလဲဆိုတဲ့ စိတ္ဝင္းစားမႈကိုေတာင္ ေက်ာ္လႊားသြားႏိုင္ခဲ့ေလတဲ့ ဗမာေက်ာ္ အုပ္စုဖြဲ႕ က်ိတ္ေျပာစကားေတြ လူမႈမီဒီယာတခြင္ ျပဲျပဲစင္ေအာင္ ပ်ံ႕ႏွံ႔ကုန္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ကို ေျပာခ်င္တာပါ။

သည္ကိစၥမွာ ကၽြန္ေတာ္ျမင္လိုက္မိတာကေတာ့ အားလံုး ယူထိုက္တဲ့ သင္ခန္းစာသာ ျဖစ္ပါတယ္။

သူတို႔က ဗမာေက်ာ္ေတြမို႔၊ ကိုယ္က ပါခ်ီပါခ်က္မို႔ မဆိုင္ဘူး မမွတ္ပါနဲ႔။

အင္ထနက္ကို သံုးေနသမွ် ဘယ္လိုမွ တိုးတိုးတိတ္တိတ္မဟုတ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာကို သင္ခန္းစာ ယူၾကဖို႔က အင္မတန္ အေရးအႀကီးပါတယ္။

ျဖစ္ဖူးခဲ့ပါ၏

ေရွ႕မွာလည္း ျဖစ္ရပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရိွပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ မိန္းကေလးေတြပါ။ သူတို႔က သူတို႔ပံုေလးေတြ လွတပတလို႔ ထင္ၿပီး တင္တယ္။ မသမာသူက ယူသြားတယ္။ မဟုတ္တ႐ုတ္စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ျဖန္႔ေတာ့မွ မ်က္ရည္နဲ႔ မ်က္ခြက္ျဖစ္ရသူေတြလည္း ျမင္ဖူးပါတယ္။

pexels-photo-230554.jpegဟိုတရက္က ေျပာလိုက္တဲ့ ခံစားတဲ့ဦးေႏွာက္ကို ေရွ႕တန္းတင္တယ္၊ ဆင္ျခင္တဲ့ ဦးေႏွာက္နဲ႔ မစဥ္းစားဘဲ ထင္ရာ ျမင္ရာ ေျပာခ်လိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့မွ စကားမွားသြားမွန္း သိၿပီး မိနစ္ပိုင္းအတြင္း ျပန္ဖ်က္တယ္။ မမီေတာ့ဘူး။ ကိုယ္တင္တာကို ဓာတ္ပံု႐ုိက္ယူလိုက္တဲ့သူက ယူၿပီးေနၿပီ။ ျဖန္႔ၿပီးေနၿပီ။ ျငင္းမရေတာ့ဘူး။

ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ လုပ္ဖူးေသးတယ္။ မူးလို႔ပါဆိုၿပီး အေၾကာင္းျပနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ခ်င္းၾကားမွာ (အုပ္စု မဟုတ္ဘူးေနာ္၊ ႏွစ္ေယာက္ထဲ) သူ႔ကို ေစတနာထားသူ၊ ခ်စ္ခင္သူေတြကို ေစာ္ကားေမာ္ကား ေျပာထားတဲ့ စကား။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း ဓာတ္ပံု႐ုိက္ယူထားလိုက္ပါတယ္။ သူေျပာသူေတြကိုေတာ့ ျပန္မျပပါဘူး။ သို႔ေသာ္ သူ႔ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ သတိေပးဖို႔အတြက္ အဲဒီ့ ဓာတ္ပံုကို သံုးတာပါ။ ေမာင္မင္းရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြကို ရပ္တန္းက ရပ္၊ မရပ္ရင္ ေဟာဒီ့မွာ အေထာက္အထားနဲ႔ ေမာင္မင္း လူေတာထဲ တိုးမရေအာင္ လုပ္လိုက္မယ္ဆိုၿပီး ၿခိမ္းေျခာက္ သတိေပးရေတာ့တာပါ။ တခါတည္းကို မိတ္ပ်က္သြားေပမယ့္ သူအေတာ္ ဆင္ျခင္သြားတာကေတာ့ အျမတ္ပါပဲ။

“ေကာင္မႀကီး”နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္

ဟိုးႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ဖြဘုတ္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ “ေကာင္မႀကီး”ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းေၾကာင့္ ပြက္ေလာ အေတာ္႐ိုက္သြားခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ အဆက္ေဟာင္းတေယာက္ကို ရည္ညႊန္းလိုက္တာပါ။ “ေကာင္မေလး”လို႔ ေျပာတာက် ဘယ္သူမွ မနာေပမယ့္ “ေကာင္မႀကီး”လို႔ ေျပာလိုက္တာက်ေတာ့ နာလိုက္ၾကတဲ့ မိန္းမေတြဗ်ာ၊ နည္းမွတ္လို႔။ သြားေလသူ ဆရာမႀကီးတေယာက္ေတာင္ ပါေသးတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီ့ပို႔(စ္)ကို ယေန႔ထက္တိုင္ ဖ်က္မပစ္ခဲ့ပါဘူး။ စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း ေနာင္တ မရမိတာလည္း ပါပါတယ္။ တဖက္သားကို ေစာ္ကားလိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ သံုးလိုက္တာ မဟုတ္မွန္း ကၽြန္ေတာ့္လိပ္ျပာ ကၽြန္ေတာ္ အသိဆံုးပဲေလ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အဲဒီ့ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ မွတ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဖြဘုတ္မွာ စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းကို အလြန္ဂ႐ုစိုက္ရတယ္ဆိုတဲ့ နီတိကိုလည္း အသည္းစြဲေအာင္ မွတ္သြားပါေတာ့တယ္။

လူနည္းတာ မ်ားတာ ပဓာနမဟုတ္

ရိွေသးတယ္။ သည္စာရင္းမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္ရင္းနဲ႔ လူနည္းနည္းေလးပဲ ရိွတဲ့စာရင္းမွာပါ။ အဲတုန္းက လူ ၂၀၀ ေက်ာ္ပဲ ရိွပါေသးတယ္။ (ခုေတာ့ ၄၀၀ နည္းနည္းစြန္းလာလို႔ စိတ္ပိန္ေနပါတယ္။ မၾကာခင္ ေလွ်ာ့ခ်မွာပါ။) အဲဒီ့မွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၄၀ ေက်ာ္က ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တြဲခဲ့ဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ပထမဆံုး ရည္းစားနဲ႔ အတူတြဲ႐ုိက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေလးကို တင္မိခဲ့တာပါပဲ။

မိတ္ရင္းေဆြခ်ာ ေဒၚတိက်တေယာက္က ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အသည္းအသန္ ကန္႔ကြက္ပါတယ္။ ႏွစ္ေတြ ၾကာခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေသာ္ျငား တဖက္သားရဲ႕ မိသားစုကို ငဲ့ကြက္သင့္တဲ့အေၾကာင္းက အဓိကပါ။ ေဒၚတိက်က ငယ္ေတာ့ ဟို တေယာက္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မပတ္သက္ပါဘူး။ သူက မူကို ေျပာေနတာပါ။

ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ့ပံုကို ျဖဳတ္ခ်ခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္က်သြားေလာက္ၿပီဆိုတာလည္း ေတြးလိုက္မိပါတယ္။ ရိွေနတဲ့ မိတ္ေဆြ ၂၀၀ ေက်ာ္ထဲက မည္သူမဆို ကူးယူထားလိုက္ႏိုင္တယ္ဆိုတာကို ေတြးမိလို႔ပါ။

သင္ခန္းစာေတြပါပဲ။

ေနာက္တခ်က္က အရက္ ဘီယာမူးေနရင္ ဖြဘုတ္ေပၚ ေယာင္လို႔ေတာင္ မတက္မိေအာင္၊ တက္မိရင္လည္း ဘာမွ မေရးမိေအာင္ ဆင္ျခင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ဆင္ျခင္တဲ့ ဦးေႏွာက္က ထိုင္းမိႈင္းၿပီး အလုပ္မလုပ္ေတာ့ဘဲ ခံစားတဲ့ ဦးေႏွာက္က တက္တက္ လႊမ္းမိုးတတ္တာကိုး။

အခုလည္းပဲ အုပ္စုဖြဲ႕ က်ိတ္ေျပာစကားေတြက ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ဒုသမၼတ သတင္းထက္ေတာင္ လႈပ္ခတ္သြားခဲ့ပါတယ္။ လႈပ္ခတ္ေနဆဲပါပဲ။

သင္ခန္းစာ သံုးရပ္

ပါဝင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကို မေဝဖန္လိုပါဘူး။ အားလံုးက သူ႔သေဘာ သူေဆာင္ေနၾကတာပဲေလ။ ဒါေပမယ့္ ယူရမယ့္ သင္ခန္းစာ အႀကီးႀကီးကေတာ့ ရိွပါတယ္။

ပထမဆံုးကေတာ့ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ အင္ထနက္ရဲ႕ မလံုျခံဳမႈ သေဘာပါ။

ဒုတိယက ပိုအေရးႀကီးပါတယ္။ အဲဒါက အဲဒါမ်ိဳးျဖစ္သြားခဲ့သည္ရိွေသာ္ ဘယ္လို တံု႔ျပန္မလဲဆိုတာပါ။

ဘာမွ မလုပ္တတ္ေသးရင္ ၿငိမ္ၿပီး အသာေလးၾကည့္ေနတာက အေကာင္းဆံုးပဲလို႔ ျမင္မိပါတယ္။ ဟိုက္… ေရႊက်ိဳးေတာ့ နည္းၿပီ၊ တခုခုေတာ့ လုပ္မွဆိုၿပီး ေသြး႐ူးေသြးတမ္း ထလုပ္ျခင္းဟာ ဖြပ္သထက္ ညစ္သြားေစတတ္တယ္ဆိုတဲ့ သင္ခန္းစာပါပဲ။

တတိယက မွားသြားရင္း မွားသြားေၾကာင္း ဝန္ခံေတာင္းပန္တာပါ။ အဲဒါဟာ လိမ္ညာ ဖံုးဖိဖို႔ အားထုတ္တာထက္ ေျခာက္သြားတဲ့လက္ ျပန္စိုမလာေတာင္ ေသြ႕ေသြ႕ေလးျဖစ္လာေအာင္ ပံ့ပိုးေပးႏိုင္ပါတယ္။ သည္သင္ခန္းစာကိုလည္း သည္ျဖစ္ရပ္က ေပးသြားျပန္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ပင္ကိုစ႐ိုက္နဲ႔ အဖြဲ႕တို႔ရဲ႕ သဘာဝ

ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲလို အုပ္စုဖြဲ႕ က်ိတ္ေျပာတာေတြထဲမွာ ထင္းေခြမၾကံဳ၊ ေရခပ္ၾကံဳရတတ္ပါတယ္။ မိနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာ အဲဒီ့လို အဖြဲ႕ေတြထဲက ထြက္ခ်လိုက္တာပါပဲ။ အဓိကကေတာ့ တေယာက္ေျပာလိုက္တိုင္း ကိုယ့္ဆီမွာ အသိေပးစာေတြ တတိန္တိန္နဲ႔ တက္လာတာကို သည္းမခံႏိုင္လို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေႏွာင့္ယွက္သံကို သည္းမခံႏိုင္တဲ့ ေရာဂါ အရင့္အမာ ရိွပါတယ္။ ဖုန္း ထျမည္ရင္ေတာင္ အလိုလို စိတ္တိုတတ္တဲ့ ေရာဂါမ်ိဳးနဲ႔ကိုး။

အင္ထနက္ေပၚက အဖြဲ႕ေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ တတ္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္ပါတယ္။ မလည္မဝယ္တုန္းက သီခ်င္းအဖြဲ႕တဖြဲ႕ထဲ စိတ္ဝင္စားလြန္းလို႔ ဝင္မိဖူးတယ္။ သီခ်င္းဆိုသူ ဘယ္သူမွန္း မသိလို႔ မသိဘူးလို႔ ေရးတင္မိတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို အသားလြတ္ နင္ပဲငဆ အေျပာခံလိုက္ရပါတယ္။ ေျပာသူက ဘယ္သူမွန္းလည္း ကၽြန္ေတာ္ ယေန႔ထက္တိုင္ မသိပါဘူး။

နာမည္ရင္းနဲ႔ စာရင္းဖြင့္ထားသူ ျဖစ္ေပမယ့္ သြားလည္း ၾကည့္မေနေတာ့ပါဘူး။ အေတာ့္ကို ႐ိုင္း႐ိုင္းျပျပ ေျပာလို႔ပါ။ ေျပာသူကို အျပစ္မတင္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္သာ အျပစ္တင္မိပါတယ္။ အဖြဲ႕ေတြထဲ ဝင္ခ်င္ဦးဟဲ့ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဆံုးမ လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ့အဖြဲ႕ကို ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မသြားေတာ့ပါဘူး။ သီခ်င္း နားမေထာင္ရလို႔ ေသသြားမွာမွ မဟုတ္တာေလ။

မေန႔တေန႔က ထပ္ၾကံဳလိုက္ရျပန္တယ္။ အဲဒီ့အဖြဲ႕ထဲ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုပါ သြားမွန္းေတာင္ မသိဘူး။ စီမံေရးရာ အဖြဲ႕ဝင္ေတာင္ ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီ့မွာ တေယာက္က လာေရးတဲ့ အခ်က္တခုကို ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ အမွတ္မရိွေသာ သတၱဝါက ျပန္ေဆြးေႏြးမိတယ္။

ဟား… ဘာေျပာေကာင္းမလဲ၊ ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ ရိသဲ့သဲ့ ျပန္အေျပာခံရတဲ့အျပင္ မဆီမဆိုင္ ေနာက္တေယာက္က သံျပတ္နဲ႔ သည္အဖြဲ႕မွာ သည္လို မျဖစ္သင့္ဘူး၊ ဟိုလိုမျဖစ္သင့္ဘူးဆိုတဲ့ အာဏာသံျပင္းျပင္းနဲ႔ ေျပာထည့္လာျပန္ပါတယ္။ သူက သာမန္အဖြဲ႕ဝင္ပါ။ စီမံေရးရာ တာဝန္ယူထားသူဆိုလည္း ထားေတာ့။ သူ႔ေလသံက ထန္လြန္းေတာ့ အေၾကာင္းအရာ မွန္ေနဦးေတာင္ လက္ခံဖို႔ ခက္ခဲေနတာကို သူကိုယ္တိုင္ ရိပ္စားမိပံုမေပၚဘူး။

ကၽြန္ေတာ္ တာ့တာ ျပလိုက္ပါတယ္။ ပထမအဖြဲ႕ကိုလည္း အမွတ္ရသြားတယ္။ ဘယ္အဖြဲ႕နဲ႔မွ မပတ္သက္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဉာဥ္ကိုလည္း ထပ္ေလာင္း အားျဖည့္လိုက္ပါတယ္။ ေတာ္ေလာက္ၿပီေလ။ လက္ေတြ႕ေလာကထဲက အဖြဲ႕ေတြထဲမွာ ဘယ္အဖြဲ႕မွာမွ မပါခဲ့ဖူးေပမယ့္၊ ယုတ္စြအဆံုး လမ္းစဥ္လူငယ္တို႔၊ လမ္းစဥ္ပါတီတို႔လို ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္က လူတိုင္းလိုလို မလႊဲမေရွာင္သာ ပါရတဲ့ အဖြဲ႕ေတြထဲေတာင္ ေယာင္လို႔ ေျခဦးမလွည့္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ အင္ထနက္ဆိုတဲ့ အတုအေယာင္ေလာကက အဖြဲ႕ေတြထဲမွာ အေၾကာင္းအရာကို စိတ္ဝင္စားလို႔ ဝင္ပါမိထားတာေတြ ရိွပါတယ္။ အဲဒါေတြကို ရပ္တန္းက ရပ္ပါေတာ့မယ္။

တခ်ိဳ႕က ကၽြန္ေတာ့္ကို အဖြဲ႕ဝင္အျဖစ္ ထည့္ထားတာေတြလည္း ရိွပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္အဖြဲ႕ကိုမွ မသြားပါဘူး။ မၾကည့္ပါဘူး။ အားနာလို႔ ၿငိမ္ေနတာသာ ျဖစ္ပါတယ္။

အုပ္စုဖြဲ႕ က်ိတ္ေျပာတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရိွပါတယ္။ သားေတြ သမီးေတြနဲ႔ ေျပာတဲ့အခါပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဒါမွမဟုတ္ တဖက္က လင္မယားႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ေျပာတဲ့အခါ ျဖစ္ျဖစ္၊ အုပ္စုအေနနဲ႔ ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ အလြန္ဆံုးမွ ၃-၄-၅ ေယာက္ေပါ့။

ဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပင္ကိုစ႐ိုက္နဲ႔ သက္ဆိုင္ပါလိမ့္မယ္။ က်န္တဲ့သူေတြကေတာ့ သေဘာပါ။

သို႔ေသာ္… အဖြဲ႕ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တခုေတာ့ သတိထားသင့္ပါတယ္။

ကိုယ္ကက်ဴးရင္ ကိုယ့္ဒူးေတာင္ စိတ္မခ်ရ

ဒါလည္း ကၽြနေ္တာ့္အေတြ႕အၾကံဳပါပဲ။ မိန္းမေတြခ်ည္းပဲ စုထားတဲ့ လွ်ိဳ႕ဝွက္ အဖြဲ႕တဖြဲ႕ရိွဖူးပါတယ္။ အိမ္ေထာင္သည္ေတြခ်ည္းပဲလား ဘာလားေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ သူတို႔ မိန္းမခ်င္း ေျပာၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လားလားမွ မသက္ဆိုင္ပါဘူး။

အဟဲ… သို႔ေသာ္… အဲဒီ့အဖြဲ႕ထဲမွာ အျပင္မွာ ဟန္တလံုး ပန္တလံုးနဲ႔ မဟာ့မဟာ အိန္ဒေလ့ရွင္ မမ တေယာက္ ကာမကိစၥေတြကို ဘယ္လို ေျပာဒယ္ဆိုတာ သိခြင့္ရခဲ့ဖူးသဗ်။ အဲ့ထဲက အဖြဲ႕ဝင္တေယာက္ကပဲ ျပန္ေဖာက္သည္ခ်တာပါ။ သူေရးထားတာေတြကို က်က်နန ႐ိုက္ကူးထားတဲ့ ဖန္သားျပင္ဓာတ္ပံုနဲ႔တကြေပါ့ေနာ္။

ဘယ္အဖြဲ႕မွာျဖစ္ျဖစ္ အားလံုးအတြက္ ဆင္ျခင္စရာ ရမယ္ ထင္ပါတယ္။

အစက ေျပာခဲ့တာကို ျပန္ေကာက္ၿပီး နိဂံုးခ်ဳပ္ပါရေစ။

သူမ်ားကို အျပစ္ေျပာရတာ၊ ကဲ့ရဲ႕ရတာ လြယ္ပါတယ္။ ခက္တာက သူမ်ားအမွားကေန ကိုယ့္အတြက္ အျမတ္ထုတ္တတ္ဖို႔ပါပဲခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၂၆၀၃၁၈)

(ပံုကို အင္ထနက္က ယူထားပါတယ္။)

Advertisements

႐ုပ္ရွင္နဲ႔ နည္းပညာ

23 March 2018

ကမၻာ့ရုပ္ရွင္ေဈးကြက္၊ ဓနအင္အားနဲ႔ နည္းပညာတို့ အဆက္အစပ္

(လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၁ ႏွစ္၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္က ေရးခဲ့တာ)

၁။

ကိုရီးယား-ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ ေမလ ၁၁ရက္ေန႔က က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ အခမ္းအနားမစခင္ ေလးနာရီေလာက္အလိုမွ ႐ုပ္ရွင္အစည္းအ႐ံုးရဲ႕ တြဲဖက္အတြင္းေရးမႉး ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖုန္းနဲ႔ လွမ္းဖိတ္တယ္။ မပ်က္မကြက္ ဆက္ဆက္တက္ေပးပါလို႔လည္း ေျပာပါတယ္။ ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္နဲ႔စသိတာ ၁၉၈၇ ခုႏွစ္ေလာက္ကတည္းကပါ။ အဲဒီ့ေနာက္ (လူရႊင္ေတာ္မင္းသားမဟုတ္တဲ့) သြားေလသူ သူ႔ခင္ပြန္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔က တစ္႐ံုးတည္းမွာ အလုပ္လုပ္ၾကတာမို႔ ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္နဲ႔က ပိုၿပီး ရင္းႏွီး ခင္မင္ခဲ့ပါတယ္။ သူက မပ်က္မကြက္ ဆက္ဆက္ တက္ေပးပါလို႔ ေျပာေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ အဲဒီ့ပြဲထဲ ေရာက္သြားခဲ့တယ္လို႔ပဲ တိုတိုေျပာၾကပါစို႔ရဲ႕။

၂။

သည္ပြဲနဲ႔ပတ္သက္လို႔ သက္ဆိုင္ရာ စာေစာင္ေတြက အက်ယ္တဝင့္ေရးသားၾကမွာမို႔ အဲဒီ့ပြဲအေၾကာင္းကို မေျပာလိုေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီ့ပြဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္ မကိုက္ခဲ့ရပံုေလးကို ေျပာျပရင္းနဲ႔ ကမၻာ့႐ုပ္ရွင္နဲ႔ ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္ကို ကၽြန္ေတာ္ ျမင္သလို တင္ျပၾကည့္ခ်င္တာပဲျဖစ္ပါတယ္။

သည္လိုပါ။ အဲဒီ့ကိုရီးယား-ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲမွာ ကိုရီးယားတို႔ဘက္က ပါရွိလာၾကသူ သံုးဦးအနက္ တစ္ဦးက ႐ုပ္ရွင္ေဝဖန္ေရးဆရာ ျဖစ္ေနတယ္။ သူေျပာမယ့္ ေခါင္းစဥ္က “ကမၻာ့႐ုပ္ရွင္၏ ေျပာင္းလဲလာေသာ ႐ိုက္ကူးမႈပံုစံ”တဲ့။

ဟား… ေခါင္းစဥ္နဲ႔တင္ အေတာ္ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းေနၿပီ။ ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ ေလာကသားမ်ားအတြက္ အင္မတိအင္မတန္ အက်ိဳးရွိေလမယ့္ အေၾကာင္းအရာေပပဲေပါ့။ အဲလို ကၽြန္ေတာ္ေတြးပါတယ္။ အဲဒါက မွန္းခ်က္ပါ။

အဲ… ႏွမ္းထြက္က တကယ့္ အလြဲခင္ဗ်။

သူေျပာသြားတာက နည္းပညာ အေျပာင္းအလဲကို ေဇာင္းေပးၿပီး ေျပာသြားတာ။ ဖလင္ေကာ္ျပားမွသည္ ဒစ္ဂ်စ္ထယ္(လ္)လို႔ ေခၚတဲ့ ဒြိကိန္းနည္းပညာနဲ႔ ႐ိုက္ကူးတင္ဆက္ေနၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္းကို အာေပါင္ အာရင္းသန္သန္နဲ႔ ေျပာခ်သြားတာပါ။

ဘာသြားသတိရသလဲဆိုေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ႏွစ္ေက်ာ္၊ ႏွစ္၂၀ နီးပါးေလာက္က အဲဒီ့အခ်ိန္က ျမန္မာျပည္မွာ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ေနတဲ့ ေခတ္ေပၚေတး အဆိုေက်ာ္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ စကားပဲ။ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္မွာလား၊ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာလား မသိဘူး၊ အဲဒီ့ ပုဂၢိဳလ္ေက်ာ္က ေျပာတာ။  ျမန္မာသီခ်င္းေတြ ႏိုင္ငံတကာ ေဈးကြက္ ဝင္ဖို႔အတြက္ တိတ္ေခြနဲ႔ သြင္းေန႐ံုနဲ႔ မလံုေလာက္ဘူးတဲ့။ စီဒီနဲ႔ ထုတ္လုပ္မွျဖစ္မွာမို႔ စီဒီထုတ္ဖို႔ သူ ႀကိဳးစားေနပါသတဲ့။ (အဲဒီ့အခ်ိန္က ျမန္မာျပည္မွာ ဗီစီဒီေဝးစြ၊ စီဒီေတာင္ မေပၚေသးပါဘူး။ စီဒီဆိုရင္ ႏိုင္ငံျခား သီခ်င္းအခ်ပ္ေတြပဲ ႀကိဳးၾကား ဝယ္ယူ နားဆင္ရတဲ့အေနအထားပါ။)

ကၽြန္ေတာ့္မွာ သူ႔အေျပာကိုဖတ္ၿပီး ရယ္လိုက္ရတာ မ်က္ရည္ေတာင္ ထြက္တယ္။ အခုလည္း ကိုရီးယား ႐ုပ္ရွင္ေဝဖန္ေရးဆရာက “ကမၻာ့႐ုပ္ရွင္၏ ေျပာင္းလဲလာေသာ ႐ိုက္ကူးမႈပံုစံ”ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ႀကီးနဲ႔ တြယ္ထည့္လိုက္ရာမွာ နည္းပညာပိုင္းကို ေျပာတာ ျဖစ္သြားေတာ့ တကယ့္ကို အံ့ဩကုန္ႏိုင္ဖြယ္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ထဲက စက္မႈ လုပ္သားတစ္ေယာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ ကင္မရာမင္းတစ္ေယာက္က အဲဒီ့အေၾကာင္းကို ေျပာတယ္ဆို နည္းနည္း နာေပ်ာ္မယ္ထင္တယ္။ ႐ုပ္ရွင္ေဝဖန္ေရးဆရာလို႔လည္း ဆိုထားေသးရဲ႕၊ အဲဒါမ်ိဳးကို ေျပာခ်လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ငိုရအခက္၊ ရယ္ရအခက္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ပြဲက ရွည္လ်ားေနတယ္။ အဲေတာ့ အေမး-အေျဖက႑ကို ျခံဳ႕လိုက္ၾကတယ္။ ပရိသတ္ဘက္က ထေမးၾကတာေတြကို အခမ္းအနားမႉး ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္က အခ်ိန္ကို ငဲ့ၿပီး ကန္႔သတ္လိုက္ရတယ္။ အဲေတာ့ အဲဒီ့လူကို ႐ုပ္ရွင္ေဝဖန္တယ္ဆိုတာ နည္းပညာကိုပဲ ေဝဖန္တာလား၊ တျခား ဘာေတြ ေဝဖန္ပါေသးလဲလို႔ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္လည္ေခ်ာင္းဝက ေမးခြန္းကို အသာ ျပန္မ်ိဳခ်လိုက္ရပါေတာ့တယ္။

အမယ္… သည္ဘက္က တစ္ေယာက္ေမးတဲ့အထဲက ရယ္စရာေလး တစ္ကြက္ကို ေျပာျပပါရေစဦးခင္ဗ်။ သူ႔ေမးခြန္းက အဲဒီ့ေဝဖန္ေရးဆရာ ေျပာသြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာနဲ႔က တကယ့္ကို ဟပ္ၿပီး အဆက္အစပ္ရွိပါတယ္။ သည္ဒြိကိန္းနည္းပညာေၾကာင့္ ဖလင္ေကာ္ျပား ေပ်ာက္ဆံုးသြားေတာ့မွာလားလို႔ ေမးခ်လိုက္တာပါ။

ကၽြန္ေတာ္ မေနႏိုင္ဘူး။ ေဘးနားမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ဆယ္တန္းတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ ျမန္မာစာဆရာတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ဖူးေလသူ ထပ္ဆင့္အကယ္ဒမီ ဆရာ ၿငိမ္းမင္းကို ေျပာမိသြားရတယ္။ “သူ ေမးတဲ့သူ မွားေနတယ္။ အမွန္က အဲဒီ့ေမးခြန္းကို ဆရာစံဇာဏီဘိုကိုသာ သြားေမးရမွာ”လို႔ ေျပာလိုက္မိသြားရတယ္။

ဟုတ္ပဗ်ာ။ အနာဂတ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ ကံေသကမၼေျပာႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဖလင္ေကာ္ျပားမေပ်ာက္ခင္ ဥကၠာပ်ံႀကီးတစ္ခုခုနဲ႔ တိုက္မိလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရာသီဥတု ေဖာက္ျပန္မႈေၾကာင့္ ေရေတြ လႊမ္းလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အၿပိဳင္အဆိုင္ စစ္မက္ေတြျဖစ္ပြား ရာကျဖစ္ျဖစ္ လူသား မ်ိဳးႏြယ္စုႀကီး တစ္ခုလံုးေတာင္ ေပ်ာက္ခ်င္ေပ်ာက္သြားႏိုင္ေသးတာပ။ 

ေျပာရတာေတာ့ သိပ္မေကာင္းဘူးဗ်။ အဲဒီ့ပြဲတစ္ပြဲလံုးမွာ ကိုရီးယားေတြဘက္က ေျပာသြားတာက ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈဆိုတဲ့ ပိုက္ဆံစကားရယ္၊ နည္းပညာစကားရယ္ပဲ အဆမတန္ မ်ားလြန္းေနတယ္လို႔ သံုးသပ္မိတယ္။

ျမန္မာေတြဘက္က ေျပာရာမွာ ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္က ျမန္မာ့ ႐ုပ္ရွင္သမိုင္းကို အတိုခ်ဳပ္ မိတ္ဆက္ေျပာျပသြားတယ္။ မင္းသားလြင္မိုးက ေျပာတာလည္း နည္းပညာပဲ။ မင္းသားလူမင္းက ေျပာတာကက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ႐ုပ္ရွင္တကၠသိုလ္ေတြ မရွိခဲ့တဲ့အတြက္ အတတ္ပညာပိုင္းမွာ အားနည္းတဲ့အေၾကာင္း။ ဆိုေတာ့ အဲဒီ့တစ္ပြဲလံုးမွာ ေဝစည္ေနတဲ့ အသံက နည္းပညာနဲ႔ပိုက္ဆံပဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။

၃။

ဘဝင္က မက်မိဘူး။ ဘာနဲ႔ သြားတူသလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ၁၉၆၀  ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားဆီက ေပၚခဲ့တဲ့ ဖိႈ႔(စ္)ဗွာဂန္ လိပ္ခံုးကားေလးနဲ႔ေပါ့။ သူမ်ား ႏိုင္ငံေတြမွာက ကြန္ပ်ဴတာစနစ္ေတြ ေနရာတိုင္းမွာ တပ္ဆင္ထားတဲ့ ၂၀ဝ၇ ခုႏွစ္ပံုစံ မာစီးဒီး ကားႀကီးနဲ႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သြားတာကေတာ့ သည္ခရီး၊ သည္ခရီး၊ သည္လမ္း၊ သည္လမ္းပဲ။ သူ႔ကားက ပိုျမန္ခ်င္ျမန္မယ္၊ လမ္းမွာ ဒုကၡေပးတာ ရွိခ်င္မွ ရွိမယ္။ သူ႔ကားထဲက ေလေအးစက္ကလည္း စိမ့္ေနေအာင္ ေအးတာမို႔ ယာဥ္ေမာင္းေရာ ခရီးသည္ပါ ေအးေအးလူလူ သက္ေသာင့္သက္သာ သြားႏိုင္ေကာင္း သြားႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္လိပ္ခံုးကားေလးက သူ႔ကားေလာက္ေတာ့ မေျပးဘူး။ လမ္းမွာ ေဗြေဖာက္ တာေလးေတြလည္း ရွိမယ္။ ေလေအးစက္လည္း မပါေတာ့ ေမာင္းသူေရာ ခရီးသည္ပါ ေခၽြးတလံုးလံုးနဲ႔ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနမယ္။ သို႔ေပမယ့္ တကယ္အေရးႀကီးတာက ယာဥ္ေမာင္းပဲ။

ယာဥ္ေမာင္းက ကား ေဗြေဖာက္တဲ့အခါလည္း ျပဳျပင္တတ္မယ္၊ ကိုယ့္ကားအင္ဂ်င္၊ ကိုယ့္ကားရဲ႕ တျခားစက္ပစၥည္း အစိတ္အပိုင္းမ်ားနဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ့ အျမန္ႏႈန္းအတိုင္း မွန္မွန္ ေမာင္းတတ္မယ္၊ လမ္းမွာ ဆံုရတဲ့ ခလုတ္ကန္သင္း၊ ခ်ိဳင့္က်င္းေတြကိုလည္း လိမၼာပါးနပ္စြာ ေက်ာ္လႊားတတ္မယ္၊ ေခၽြးတလံုးလံုးျဖစ္ေနတဲ့ ခရီးသည္ေတြကိုလည္း စိတ္ဝင္စားစရာ အေၾကာင္းအရာေလးေတြ၊ ရယ္စရာ ေမာစရာေလးေတြ တရစပ္ေျပာသြားရင္း ရာသီဥတု အပူဒဏ္ကို ေမ့ေလ်ာ့ေနေအာင္ ဖန္တီးတတ္မယ္ဆိုလည္း မျဖစ္ေပဘူးလား။

ေနာက္ဆံုး သြားရမယ့္ ခရီးပန္းတိုင္က အတူတူပဲ။ မာစီးဒီးလည္း သည္လမ္းက သြားၿပီး သည္လမ္းဆံုး ေရာက္မွာပဲ။ လိပ္ခံုးလည္း သည္လမ္းက သြားၿပီး သည္လမ္းဆံုးေရာက္မွာပဲ။ အဲဒါ ဟိုက မာစီးဒီးမို႔လို႔၊ က်ဳပ္တို႔ကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၄၀ က ထုတ္ခဲ့တဲ့ လိပ္ခံုးကားေလးနဲ႔မို႔လို႔လို႔ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာႀကီးက သဘာဝမက်လွဘူး ထင္တယ္။ ျမန္မာစကားလည္း အရွိသားပါ။ ဘာတဲ့… “ရွိတာေလးနဲ႔ လွေအာင္ ဝတ္၊” “ရတာေလးနဲ႔ ဝေအာင္ စား”တဲ့။ 

၄။

႐ုပ္ရွင္တစ္ကား ၾကည့္ဖူးတယ္။ ေဟာလီးဝု(ထ္)က ထုတ္တာပဲ။ အတိအက်ေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ အဲဒီ့႐ုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္စရိတ္က ေဒၚလာတစ္ေသာင္း မေက်ာ္ဘူး မွတ္တယ္။ လင္လုပ္သူက ဒါ႐ိုက္တာ၊ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ၫႊန္းနဲ႔ ကင္မရာမင္း လုပ္တယ္။ မယားလုပ္သူက ထုတ္လုပ္သူ (ေငြရွင္မဟုတ္ပါ။ သူတို႔ဆီက ထုတ္လုပ္သူ ဆိုတာဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက ဒါ႐ိုက္တာေတြ လုပ္ေနရရွာေလတဲ့ အလုပ္ အေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အလုပ္ကို တာဝန္ယူ ေဆာင္ရြက္ေပးရတဲ့သူ။ ဒါ႐ိုက္တာက သ႐ုပ္ေဆာင္နဲ႔ ႐ိုက္ကူးမႈအပိုင္းကိုပဲ အာ႐ံု အျပည့္စိုက္ႏိုင္သြားတယ္)၊ ႐ိုက္ကြင္း မန္ေနဂ်ာ၊ အကူကင္မရာမင္းနဲ႔ တျခား လက္တို လက္ေတာင္း အကုန္လုပ္တယ္။

အဲဒီ့လင္မယားႏွစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ ကား႐ိုက္ခဲ့တာခင္ဗ်။ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြက အသစ္၊ ႏွစ္ေယာက္တည္း။ က်န္တဲ့ဇာတ္ရံေတြက ေတြ႕ကရာလူ ေခၚ႐ိုက္သြားတာ။ ထုတ္လုပ္မႈအတြက္ ႐ိုက္ကြင္းစရိတ္က တစ္ေန႔ကို ေဒၚလာ ႏွစ္ရာ မေက်ာ္ဘူး။ ရဟတ္ယာဥ္ေတြ၊ ဘာေတြ ငွားၿပီး ႐ိုက္ရတဲ့ ရက္တစ္ရက္ပဲ ေဒၚလာ သံုး-ေလးေထာင္ ကုန္သြားတယ္။ (အတိအက် မမွတ္မိေတာ့ပါ၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ကား ဒီဗီဒီရဲ႕ အပိုေဆာင္းေပးထားတဲ့ အပိုင္းတိုေလးေတြမွာ အဲဒီ့ကား ႐ိုက္ကူးေရးစရိတ္ စာရင္းကိုပါ ျပေပးထားတာေတာ့ မွတ္မိေနပါတယ္။)

ကားကို တည္းျဖတ္ေတာ့ အိမ္က ရွိတဲ့စက္နဲ႔ ျဖစ္သလို တည္းျဖတ္လိုက္တယ္။ အဲသလို ႐ိုက္လိုက္တဲ့ကားကို ေဟာလီးဝု(ထ္)ကုမၸဏီႀကီးတစ္ခုက ေဒၚလာ သန္းခ်ီၿပီး ေပးဝယ္ခဲ့တယ္ခင္ဗ်။ ႐ုပ္ရွင္ကားနာမည္က Open Water ပါ။  အဲဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္ေျပာေနတဲ့ ဖိႈ႔(စ္)ဗွာဂန္ လိပ္ခံုးနဲ႔ မာစီဒီးတို႔ သြားၾကတဲ့ ခရီးခ်င္းအတူတူဆိုတဲ့ ဥပမာကို ထင္ရွားေစပါတယ္။ အဲဒီ့ လင္မယား ႐ိုက္ကူး ထုတ္လုပ္လိုက္တဲ့ကားကို တင္စားမယ္ဆိုရင္ ဖိႈ႔(စ္) ဗွာဂန္လို႔ေတာင္ မဆိုႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဆိုက္ကား၊ ဒါမွမဟုတ္ လန္ခ်ားနဲ႔ တင္စားမွပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ ဟုတ္သေလ။ ေဒၚလာတစ္ေသာင္း မေက်ာ္တဲ့ ကုန္က်စရိတ္နဲ႔ ေဟာလီးဝု(ထ္)ေဈးကြက္ဝင္ ကားတစ္ကား ျဖစ္သြားတဲ့အျပင္ အဲဒီ့ကား ေပါက္သြားတဲ့အတြက္ အခုအခါမွာ သည္နာမည္နဲ႔ပဲ ဒုတိယတစ္ကား (Open Water 2)ေတာင္ ဆက္ထြက္လာပါၿပီ။

ကိုင္း… ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဥပမာေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ နာမည္ေက်ာ္ ဇာတ္လိုက္ မင္းသား အန္ထိုနီယို ဘယ္(န္)ဒီ့ရာ့(စ္)နဲ႔ မင္းသမီးေခ်ာ ဆယ္လမာ ေဟယက္(ခ္)တို႔နဲ႔ ႐ိုက္ကူးတင္ဆက္လိုက္တဲ့ “မကၠဆီကိုက တစ္ရံတစ္ခါ” (Once Upon A Time in Mexico)ဆိုတဲ့ ကားကို ႐ိုက္တဲ့  ဒါ႐ိုက္တာဆိုလည္း လက္တင္အေမရိကႏိုင္ငံက မထင္မရွား ဒါ႐ိုက္တာေလးပါ။ သူ႔ရဲ႕ “ဂီတာဆရာ” (El Mariachi)ဆိုတဲ့ ကားကို သူ႔တိုင္းျပည္မွာတင္ သူ႔ မင္းသားနဲ႔ သူ႐ိုက္ခဲ့တယ္။ အဂၤလိပ္ စကားေျပာနဲ႔ အသံ သြင္းခဲ့တယ္။

ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ ႐ိုက္ကူးတင္ျပပံုနဲ႔ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ ေကာင္းတာ ေၾကာင့္ အတတ္ပညာပိုင္းနဲ႔ နည္းပညာပိုင္းမွာ သူနဲ႔ေခတ္ၿပိဳင္ ေဟာလီးဝု(ထ္)ကားေတြ ကို မယွဥ္ႏိုင္ေပမယ့္ သူ႔ကားက ဝက္ဝက္ကြဲ ေအာင္ျမင္ၿပီး အဲဒီ့ဇာတ္လမ္းကိုပဲ အေျခခံတဲ့ ဇာတ္လမ္းအဆက္(sequel)ေတြ ႐ိုက္ရင္း အခုဆို ေဟာလီး ဝု(ထ္)မွာ ေနရာတစ္ေနရာ ရေနပါၿပီ။

ရွိေသးတယ္။ ေဟာင္ေကာင္က ဂၽြန္ဝူးတို႔၊ တ႐ုတ္ျပည္မႀကီးက ခ်န္ေခ ဂ်ီးတို႔၊ က်န္ယိမူတို႔ေရာ နည္းပညာေတြ၊ အတတ္ပညာေတြကို လက္ညိဳးထိုးျပ ေနခဲ့ၾကလို႔လား။ ယေန႔ ေဟာလီးဝု(ထ္)ကို ထိုးေဖာက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ ထိပ္ထိပ္က်ဲ ဒါ႐ိုက္တာမ်ား ျဖစ္လာေအာင္ သူတို႔ရဲ႕ အရည္အခ်င္းနဲ႔ လုပ္ျပခဲ့ၾကတာပါ။ အဲဒီ့ထက္ ေစာတဲ့ေခတ္။ ဂ်ပန္ဒါ႐ိုက္တာႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ မီဇိုဂူခ်ီ ခင္ဂ်ီတို႔၊ အိုဇူယာဆူဂ်ီ႐ိုတို႔၊ အာခီရာ ခူ႐ိုဆာဝါတို႔ဆိုရင္ေရာ။ သူတို႔ေခတ္တုန္းက ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက အခုလို မတိုးတက္ေသးဘူး။ စစ္ၿပီးစ စစ္႐ံႈးႏိုင္ငံ ျပာပံုဘဝမွာ ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္ခဲ့ရတဲ့ သူေတြ။ နည္းပညာပိုင္းမွာ အေနာက္ကမၻာကို မယွဥ္သာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေပၚေပါက္ခဲ့ရ သူေတြ။ သို႔ေပမယ့္ ကေန႔အခါမွာ သူတို႔႐ိုက္ပံု႐ိုက္နည္းေတြကို ႐ုပ္ရွင္သင္႐ိုး ၫႊန္းတမ္းေတြမွာ တခုတ္တရ ထည့္လာၾကရၿပီ။ ႐ုပ္ရွင္ဆရာေတြ နည္းယူေနၾကရၿပီ။

သူတို႔ထက္ ဆက္ေစာခ်င္ေသးလား။ ကြယ္လြန္သူမင္းသား(ဦး) ျမတ္ေလး အပါအဝင္ အဲဒီ့ေခတ္ ႐ုပ္ရွင္သမားအေတာ္မ်ားမ်ားက ဂု႐ုႀကီးေတြလို မွီျငမ္း ကိုးကား ခဲ့ၾကရတဲ့ ဆိုဗီယက္႐ုပ္ရွင္ဆရာ ဆာေဂ အိုက္ဆင္ စထိုင္း (Sergey Einsenstein) တို႔၊ ဇီဂါဗွားေတာ့(ဖ္) (Dziga Vertov) တို႔ ဆိုရင္လည္း ဆိုဗီယက္ေတာ္လွန္ေရးကာလ (ဝါ) ေခတ္ပ်က္မွာ ေပၚေပါက္လာခဲ့ၾကတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ဆရာႀကီးေတြပါပဲ။

၅။

ဘယ္ကိစၥမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အေျခအေနတစ္ရပ္ရပ္တိုးတက္မႈ၊ ျဖစ္ထြန္းမႈ သိပ္မရွိတဲ့အခါ တစ္ခုခုကို ပံုခ်၊ အျပစ္ဖို႔ရတာ သိပ္လြယ္ပါတယ္။ အခက္ဆံုးကက်ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အရင္းအတိုင္း ျပန္သံုးသပ္ဖို႔ပါပဲ။ ေငြေၾကးအေျမာက္အျမား ပံုေအာရင္းႏွီးပါမွ အလုပ္ျဖစ္မယ္၊ ကိုယ့္မွာ ဘာ အရင္းအႏွီးမွ မရွိလို႔ ဘာမွ မလုပ္ဘဲေနတဲ့သူေတြ ခဏခဏ ဆံုဖူးတယ္။ ဘာမွ မလုပ္ရင္ ဘာမွ ျဖစ္မွာ မဟုတ္တာကိုလည္း စဥ္းစားသင့္လွပါတယ္။

သဘာဝတရားက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ပညာေပးထားၿပီးသားပါ။ အပင္နဲ႔ သတၲဝါ အပါအဝင္ သက္ရွိမွန္သမွ်ဟာ ႏုရာကေန တျဖည္းျဖည္း ရင့္လာရတာခ်ည္းပါ။ အေစ့ေလးကမွ အေညႇာက္၊ အေညႇာက္ကေလးကမွ ပင္ေပါက္၊ ပင္ေပါက္က ပင္ပ်ိဳ၊ ပင္ပ်ိဳကမွ အရြက္အသီး ေဝဆာတဲ့ အပင္ႀကီးျဖစ္လာၾကရတာခ်ည္းပါပဲ။ ခြတိုက္ေျပာခ်င္လို႔ အပင္ေပါက္ယူစိုက္တာလို႔ ေျပာဦးေတာင္ အဲဒီ့ အပင္ေပါက္က စကတည္းက အပင္ေပါက္ျဖစ္လာတာမဟုတ္ဘဲ အေစ့ အေညႇာက္က စခဲ့တာပါ။ လူမွာလည္း အတူတူပဲ၊ ကေန႔ တာေဝးအေျပး ခ်န္ပီယံေတြလည္း ေမြးကတည္းက လမ္းထေလွ်ာက္ႏိုင္ခဲ့ၾကသူေတြမဟုတ္ပါဘူး။ ဝမ္းလ်ားထိုးခဲ့၊ ေလးဘက္သြားခဲ့ ရသူခ်ည္းပါပဲ။

၆။

ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္ေတြ ႏိုင္ငံတကာေဈးကြက္ကို ထိုးေဖာက္ေရးအတြက္ စိတ္ကူးၾကတာ သိပ္ႀကိဳဆိုစရာေကာင္းတယ္။ အလားတူပဲ၊ အခုလို တျခားႏိုင္ငံက ႐ုပ္ရွင္ဆရာေတြနဲ႔ ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲေတြ လုပ္လာတာမ်ိဳးဟာလည္း ႀကိဳဆိုစရာပါပဲ။ အခုဟာက ပထမဆံုး ပြဲျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ႏွစ္ဖက္ အဟပ္ကြာေနတာပဲလို႔ မွန္းဆၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။

ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္ေတြ ႏိုင္ငံတကာေဈးကြက္ကို ထိုးေဖာက္ဖို႔အေရးမွာ အတတ္ပညာေတြ၊ နည္းပညာေတြ၊ စက္ပစၥည္းကိရိယာေတြက အခရာလား၊ လူက အခရာလား ဆိုတာကိုေတာ့ ေလးေလးနက္နက္ႀကီး စဥ္းစား ေဆြးေႏြးၾကဖို႔ ေကာင္းေနပါၿပီ။ ဟိုမွာက လြန္ခဲ့တဲ့ဆယ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္က အေၾကာင္းအရာေတြ (ဥပမာ – The Last King of Scotland ထဲမွာ အီဒီအာမင္ရဲ႕ ဘဝဇာတ္ ေၾကာင္း၊ Hotel Rwanda ထဲမွာ ရဝမ္ဒါႏိုင္ငံက ယေန႔ထက္တိုင္ သက္ရွိ ထင္ရွားရွိေနသူ ဟိုတယ္ မန္ေနဂ်ာအေၾကာင္း၊ Antoine Fischer ထဲမွာလည္း ယေန႔ထက္တိုင္ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနတဲ့ အေမရိကန္ ေရတပ္က စစ္သားေလး တစ္ေယာက္အေၾကာင္း)မ်ားသာမက လက္ရွိၿဗိတိန္ဘုရင္မႀကီး အလစ္ ဇဘက္(သ္)နဲ႔ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္တိုနီဘလဲကို အဓိက ဇာတ္႐ုပ္ထားကာ ႐ိုက္ကူးတဲ့ The Queen ဟာ မႏွစ္က အေပါက္ဆံုး ဇာတ္ကားျဖစ္ သြားခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းရာခ်ီေနတဲ့ ရာဇဝင္ေတြထဲမွာပဲ တဝဲလည္လည္ လုပ္ေနၾက႐ံုနဲ႔ တိုးလို႔ေပါက္ႏိုင္ပါ့မလားဆိုတာေလးေလာက္ေတာ့ စဥ္းစားသင့္တယ္ထင္တာပါပဲ။

၇။

တိုးတက္ခ်င္တယ္၊ ေအာင္ျမင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ တိုးတက္ခ်င္လိုက္တာ၊ ေအာင္ျမင္ခ်င္လိုက္တာလို႔ ပါးစပ္ကေန ဆီမန္းမန္းသလို ရြတ္ေန႐ံုနဲ႔ မၿပီးတာ အားလံုးအသိပါ။ တိုးတက္ေအာင္ျမင္ခ်င္သူတိုင္း ပထမဆံုး လုပ္ရမယ့္အလုပ္က မိမိကိုယ္ကို မငဲ့မညႇာဘဲ အရင္းအတိုင္း ျပန္လွန္သံုးသပ္ဖို႔ပါပဲ။ ကိုယ့္အားနည္းခ်က္ကို ေသခ်ာျမင္ ၿပီး ျပဳျပင္မြမ္းမံယူသူမ်ားသာ ဘယ္နယ္ပယ္မွာ မဆို ေအာင္ျမင္ထြန္းေပါက္တာပါပဲ။

ကိုရီးယား ႐ုပ္ရွင္အဖြဲ႕က နိဂံုးခ်ဳပ္မွာ မင္းသားလြင္မိုးကို ခ်ီးက်ဴးသြားတယ္။ လြင္မိုးဟာ သင္ခ်င္တတ္ခ်င္စိတ္ ျပင္းျပသူျဖစ္လို႔ပဲလို႔လည္း အေၾကာင္းျပသြားပါတယ္။ သူတို႔က လြင္မိုးမွာ ဖြင့္ထားတဲ့စိတ္ႏွလံုး (open mind) ရွိတယ္လို႔လည္း ေျပာသြားတယ္။ ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္တိုးတက္ေရးအတြက္ အဲဒီ့စိတ္လိုအပ္တယ္လို႔လည္း ေျပာသြားပါေသးတယ္။

မွန္ပါတယ္။ ဖြင့္ထားတဲ့စိတ္ႏွလံုးဆိုတာက ဘာကိုမဆို သင္ယူတတ္ပြန္ခ်င္ စိတ္အျပည့္နဲ႔ပါ။ ငါဘာမွ မသိေသးပါလား၊ ငါဘာမွ မတတ္ေသးပါလားလို႔ အခါ ခပ္သိမ္း ဆင္ျခင္မိေနသူမ်ားသာလွ်င္ ဖြင့္ထားတဲ့စိတ္ႏွလံုးရွိ သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

၈။

ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္တိုးတက္ေရးအတြက္ ႐ုပ္ရွင္ေလာကသားမ်ား၊ ႐ုပ္ရွင္ခ်စ္သူမ်ားနဲ႔တကြ ေနာင္လာလတံ့ေသာ ႐ုပ္ရွင္ပညာသည္မ်ား ဆင္ျခင္ၾကည့္စရာ အခ်က္ပိစိေကြးေလး တစ္ခုကို တင္ျပေဆြးေႏြးၾကည့္လိုက္တာပါ။ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ားအားလံုးရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ကို အသံုးျုပၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ ေဆြးေႏြးခ်က္ကို လက္ခံသင့္၊ လက္မခံသင့္၊ ပယ္ရွားသင့္၊ မပယ္ရွားသင့္ ႀကိဳက္သလို ဆံုးျဖတ္ေတာ္မူႏိုင္ၾက ပါလိမ့္မယ္။ လက္ခံပါလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ကၽြန္ေတာ္မေျပာနဲ႔ သိၾကားမင္းႀကီးကေတာင္ တိုက္တြန္းလို႔ မရတာ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ပါတယ္။ နည္းနည္းေလာက္ ေခါင္းထဲထည့္ စဥ္းစားၾကည့္ၾကမယ္ဆိုရင္ပဲ သည္စာကို ေရးရက်ိဳးနပ္ၿပီလို႔ ႏွလံုးသြင္းေနမိေၾကာင္းပါ ခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

(၁၃၀၅၀၇)

ဘယ္ဂ်ာနယ္မွန္း မမွတ္မိတဲ့ ဂ်ာနယ္တေစာင္မွာ ေရးခဲ့ၿပီး အတၱေက်ာ္ရဲ႕ တေစၦကို ခဲနဲ႔ေပါက္မယ့္ ဧရာမ ႏွလံုးသားဆိုတဲ့ စာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့ စာကို ျပန္လည္ဆန္းသစ္လိုက္တာပါ။

 

လူစိတ္နဲ႔ လူ႔စိတ္

22 March 2018

ေၾကာက္ခမန္းလိလိ

ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး။ တဆင့္ၾကား စကားမို႔ အဲလို ေျပာရတာပါ။

သည္ႏွစ္မွာ သမ႐ိုးက် ဗမာကားတကား အလြန္ေပါက္သြားတယ္။ သည္မွာတင္ အဲဒီ့ကားမွာ ပါတဲ့ မင္းသားေလးရဲ႕ ေစ်းလည္း ထိုးတက္သြားပါတယ္။ ကားႀကီး (႐ုပ္ရွင္)တကားအတြက္ သူ႔သ႐ုပ္ေဆာင္ခက သိန္း ၈၀၀ ပါတဲ့။ ႐ိုက္ရက္က ၁၀ ရက္ပဲ ေပးပါမယ္တဲ့။ အဲ… အဲလိုဆိုလို႔ သူ႔ကို ရက္ခ်ိန္းယူထားဖို႔က ၂၀၁၉ အတြက္ မရႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုပဲ။ ရိွသမွ် ဆူပါ မင္းသားေတြရဲ႕ ေစ်းကိုေတာင္ အျပတ္အသတ္ ေက်ာ္တက္သြားၿပီတဲ့။

ျပည္တြင္း အခြန္က တာဝန္ရိွသူေတြေတာ့ ဘယ္လို တြက္ခ်က္ေကာက္ခံေနၾကတယ္ မသိဘူး။ တကား သိန္း ၈၀၀၊ ႐ိုက္ရက္ ၁၀ ရက္၊ တလကို ၁၀ ရက္ပဲ ႐ိုက္တယ္ထား၊ တႏွစ္ကို ကားႀကီး ၁၂ ကား၊ သိန္း တေသာင္းနား ကပ္ေနပါၿပီ။

ေအာင္ျမင္တာ၊ ပိုက္ဆံရတာ မုဒိတာ ပြားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေဟာလီးဝု(ဒ္) သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ ရတဲ့ႏႈန္းနဲ႔ ယွဥ္ရင္ အပံုႀကီးလည္း နည္းမွာေပါ့ေနာ္။

ဘာလိုခ်င္တာလဲ၊ ဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲ

ဒါေပမယ့္ အဲဒါဟာ ကေန႔ ဓာတ္ရွင္ေလာကရဲ႕ ျပႆနာပါပဲ။

ဟိုေန႔က ဓာတ္ရွင္မ်ိဳး႐ိုးတေယာက္က ေျပာသြားတယ္။ ႐ိုက္ရက္ ၄ ရက္ပဲ ေပးတဲ့ မင္းသမီး။ အဲေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အရည္အေသြးေကာင္းမလဲေပါ့။ သူေျပာတာ သိပ္မွန္တာေပါ့။

ဒါေပသည့္ အဲလို ၁၀ ရက္ သိန္း ၈၀၀ တန္ မင္းသား၊ ႐ိုက္ရက္ ၄ ရက္ပဲ ေပးတဲ့ မင္းသမီးနဲ႔မွ ဓာတ္ရွင္ျဖစ္မွာလား။

မဟုတ္ဘူးဆိုတာ အခု မ်က္ႏွာသစ္ေတြနဲ႔ ေအာင္ျမင္သြားတဲ့ ျဖစ္ရပ္က သက္ေသျပေနပါတယ္။

အဓိကက ေစတနာပါ။ ဇာတ္ကားအေပၚ ေစတနာထားတာ၊ ပရိသတ္အေပၚ ေစတနာ ထားတာပါ။ ကိုယ္႐ိုက္တဲ့ ဇာတ္ကားေလးကို ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ ေစတနာ၊ ကိုယ့္ပရိသတ္ကို အေကာင္းဆံုးေပးခ်င္တဲ့ ေစတနာေလး ေပ်ာက္ဆံုးေနၾကတယ္။

ဘယ္မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ေနၾကသတံုး

ဓာတ္ရွင္ဟာ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာျဖစ္ျဖစ္ အင္မတန္ ပိုက္ဆံရတဲ့ လုပ္ငန္း။ ပိုက္ဆံေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ခ်င္စရာ။

လူတိုင္း ေငြမက္တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မက္တာပဲ။ ဒါေပသည့္ ပိုက္ဆံသိပ္လိုခ်င္ရင္ ဓားျပသာ ထြက္တိုက္လိုက္မယ္၊ ကိုယ့္ပရိသတ္ကိုေတာ့ ႏွပ္ပစ္ဖို႔ (ေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရင္ ဂ်င္းထည့္ဖို႔) စိတ္မကူးဘူးဆိုတဲ့ အေျခခံ လူစိတ္ကေလးေတာ့ ရိွသင့္တယ္ ထင္တာပဲ။

အခုဟာက ေျပာရတာ အားနာစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ဂ်င္းကားဆရာေတြက ေငြမ်က္ႏွာ တမ်က္ႏွာတည္းကိုပဲ ၾကည့္ေနၾကတာ။ ေငြရဖို႔အတြက္ သရဲမရဲ စီးေနၾကတာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ပရိသတ္ႀကိဳက္ မင္းသား မင္းသမီးကို ေစ်းႀကီးေတြ နင္းကန္ေပး၊ ႐ိုက္ရက္မရလည္း ရတဲ့ ရက္ကေလးမွာ အတင္း ဖ်စ္ညႇစ္႐ိုက္၊ သူတို႔ပါတယ္ဆိုတာနဲ႔ လုပ္စားဖို႔ပဲ ဦးစားေပးေနတာပါ။

ကားေကာင္းေရးလား၊ လာမေျပာနဲ႔၊ ဟိုလူ႔ပံုခ်၊ ဟိုအျဖစ္ ပံုခ်ဖို႔ တစက္မွ ဝန္မေလးဘူး၊ ျပန္ေျပာထည့္ပလိုက္မယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ အျပစ္မရွိတဲ့သူ။ အျပစ္မရိွဘူး ေျပာရင္းနဲ႔ ကိုယ္အျဖစ္မရိွတာေပၚေနမွန္းလည္း maxresdefaultမရိပ္စားမိၾက။

အမွတ္တံဆိပ္ရဲ႕ တန္ဖိုး

တကယ့္တကယ္ သိန္း ၈၀၀ ဆိုတာ မနည္းပါဘူး။ ဓာတ္ရွင္တကား ႐ိုက္ဖို႔အတြက္ အေတာ္အတန္ လံုေလာက္ေနတဲ့ ပမာဏပါ။ အသစ္ေတြနဲ႔သာ ႐ိုက္မယ္၊ မ႐ိုက္ခင္ကတည္းက လက္ၾကားမယိုေအာင္ အေသးစိတ္ ျပင္ဆင္ထားမယ္ဆိုရင္ အဲဒီ့ သိန္း ၈၀၀ နဲ႔ေတာင္ ဇာတ္ကားတကား ေကာင္းေကာင္း ႐ိုက္ႏိုင္ပါတယ္။

သည္ကုမၸဏီက ထြက္တဲ့ ကားဆိုရင္ ဘယ္သူ႐ိုက္႐ိုက္ ဘယ္သူပါပါ ေကာင္းတယ္ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ တခ်ိန္က မႏၲေလး႐ုပ္ရွင္က အားထုတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အမွတ္တံဆိပ္ ထူေထာင္တာေပါ့။

ဒါကိုပဲ ဒါ႐ိုက္တာ ကိုဘယ္သူ၊ မဘယ္ဝါ ႐ိုက္ရင္ ဘယ္သူပါပါ ေကာင္းတယ္ဆိုၿပီးေတာ့လည္း ဒါ႐ိုက္တာ အမွတ္တံဆိပ္ ထူေထာင္လို႔ ရပါတယ္။

သို႔ေသာ္ အဲသလို ထူေထာင္ဖုိ႔အတြက္က်ေတာ့ ဇာတ္ကားအေပၚ၊ ပရိသတ္အေပၚ ေစတနာထားဖို႔၊ သစၥာရိွဖို႔ေလးပဲ လိုပါတယ္။ အဲသလို ကိုယ့္အမွတ္ တံဆိပ္ ကိုယ္အခိုင္အမာ ထူေထာင္ၿပီးၿပီဆိုတာနဲ႔ ရလာမယ့္ ေငြကလည္း ဂ်င္းကားက ရတဲ့ ဝင္ေငြနဲ႔ သိပ္ကြာမွာ မဟုတ္ေတာ့တာလည္း အေသအခ်ာပါ။

ဓမၼိယလဒၶ (တရားသျဖင့္ရရိွေသာအရာ)

ကြာေနမွာကေတာ့ ဂ်င္းထည့္ၿပီး ရတဲ့ ပိုက္ဆံက စင္ၾကယ္ေသာ ေငြမဟုတ္ဘူး။ အပင္းအဆိပ္ေတြပါ။ ေစတနာနဲ႔ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ၿပီး ရတဲ့ ပိုက္ဆံက အင္မတန္ မြန္ျမတ္ပါတယ္။ ခ်ိဳၿမိန္ပါတယ္။

ေငြရွာေနသူ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ယုတ္စြအဆံုး အခြန္ဌာနပဲျဖစ္ေစဦးေတာ့ သူမ်ား အိပ္ကပ္ထဲက ပိုက္ဆံကို ႏိႈက္တာပါ။

အတင္းႏိႈက္မယ့္အစား အိပ္ကပ္ပိုင္ရွင္က ေက်နပ္တဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ သူ႔အိပ္ကပ္ထဲက ပိုက္ဆံကို သူ႔လက္နဲ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ ႏိႈက္ၿပီး ကိုယ့္အိပ္ကပ္ထဲ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ထည့္ေပးတာမ်ိဳးကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ စားခ်င္တယ္။ ျငဴျငဴစူစူနဲ႔ ေပးတဲ့ ပိုက္ဆံ၊ မလႊဲသာလို႔သာ ေပးလိုက္ရတယ္၊ ကြယ္ရာမွာ မဲ့ရြဲ႕သြားရတဲ့ ပိုက္ဆံမ်ိဳးကိုေတာ့ လွ်ာမွာ ျမက္ေပါက္ေနပါေစ၊ မစားဘူးဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးက ကၽြန္ေတာ္ အခုတေလာ ေဆြးေႏြးျဖစ္ေနတဲ့ လူစိတ္လို႔ ျမင္မိရပါတယ္။

ဘာေနာက္ကို လိုက္ၾကမလဲ

လူငယ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာေနက် စကားတခြန္း ရိွပါတယ္။ နာမည္ေကာင္း၊ ဂုဏ္သတင္းေကာင္းရဲ႕ ေနာက္မွာ ပိုက္ဆံေတြ အေျမာက္အျမား ရိွပါတယ္။ ပိုက္ဆံရဲ႕ ေနာက္မွာေတာ့ နာမည္ပ်က္ကိန္း၊ ဂုဏ္သတင္းပ်က္ကိန္းက အျမဲကပ္လိုက္ေနပါတယ္လို႔။

အခု ျမန္မ့ာ႐ုပ္ရွင္က နာမည္ပ်က္၊ ဂုဏ္သတင္းပ်က္ေနပါၿပီ။ အခ်ိန္မီ အဖတ္ဆယ္ၾကဖို႔ ႐ုပ္ရွင္ေလာကသားအားလံုး ႀကိဳးစားၾကရေတာ့မယ္ ထင္ပါတယ္။

လူ႔စိတ္ကို ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး ဘယ္သူေသေသ ငေတမာၿပီးေရာဆိုတဲ့ သေဘာထားနဲ႔ ေငြေနာက္ကိုပဲ သည္းသည္းမည္းမည္း ဆက္လိုက္ၾကမလား။ လူစိတ္ကေလး ေမြးၿပီး ကိုယ့္အလုပ္ကို ေစတနာပါပါနဲ႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ လုပ္ဖို႔ အားထုတ္ၾကမလား။

အားလံုး ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္၊ ကိုယ့္ကုသိုလ္နဲ႔ ကိုယ္၊ ကိုယ္အကုသိုလ္နဲ႔ ကိုယ္ပါပဲဗ်ာ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၂၂၀၃၁၈)

ပံုက Bridges of Madison County (1995) ဇာတ္ကားထဲက ဇာတ္ဝင္ခန္း ပံုပါ။ အဲဒီ့ကားမွာ မင္းသမီး Meryl Streep ဟာ အမ်ိဳးသမီး သ႐ုပ္ေဆာင္ ေအာ္စကာ ဆန္ခါတင္စာရင္း ဝင္ခဲ့ပါတယ္။ ကေလး ႏွစ္ေယာက္အေမ အသက္ ၅၀ ဝန္းက်င္ အဘြားႀကီးတေယာက္ အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္မႈ ဇာတ္လမ္းလို႔ပဲ အတိုဆိုရပါလိမ့္မယ္။ သို႔ေပမင့္ ဇာတ္ကားၾကည့္သူ ပရိသတ္က ေဖာက္ျပန္သူ အမ်ိဳးသမီးႀကီးကို အျပစ္မျမင္ဘဲ သနားေအာင္ ႐ိုက္ျပႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ မင္းသားက Clint Eastwood ပါ။ ကုန္က်စရိတ္ ေဒၚလာ ၂၂ သန္း ရိွခဲ့ေပမယ့္ ၁၈၂ သန္း ျပန္ဝင္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာ လူငယ္သ႐ုပ္ေဆာင္မွ မပါဘဲ အဘိုးႀကီး အဘြားႀကီးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းနဲ႔ အဲေလာက္ ေငြျပန္ေပၚတဲ့ ဇာတ္ကားပါ။ အစက Spielberg ကုိယ္တိုင္ ႐ိုက္ဖို႔ၾကံခဲ့ေသးေပမယ့္ မ႐ုိက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

“နည္းက် သ႐ုပ္ေဆာင္ျခင္း”

18 March 2018

ဖတ္ဖူးတယ္၊ ဖတ္ဖူးတယ္… ကိုယ္မလြယ္ဘူး ႐ူးႏိုင္တယ္

“နည္းက်သ႐ုပ္ေဆာင္ျခင္း” (method acting) ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရကို ဇဏ္ခီက ေျပာလိုက္ေတာ့ ဘာပါလိမ့္လို႔ ျပဴးတူးျပဲတဲ ရွာၾကည့္မိရတယ္။

 

ေဝါဟာရကိုသာ မသိတာ၊ တကယ္က အဲဒီ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ပညာအေၾကာင္း ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးတယ္။ ဘယ္မွာလဲ၊ ဘယ္သူေရးလဲဆိုတာေတာ့ မသိဘူး။ ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးတယ္ဆိုေတာ့ ျမတ္ေလး ေရးတာပဲလား မသိဘူး။ ဒါမွမဟုတ္ ထြန္းလိႈင္ (ဒါ႐ိုက္တာ)လည္း ျဖစ္ႏိုင္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ စာေရးဆရာထဲကလည္း ျဖစ္ႏိုင္မယ္။ ဖတ္ေတာ့ ဖတ္ဖူးတယ္။

အေသးစိတ္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ႏွစ္ေတြလည္း ၾကာၿပီဆိုေတာ့ မွတ္မိတာေလးက နည္းနည္းပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။

ဆိုရွယ္မလစ္ခင္ ဆိုဗီယက္ေခတ္တုန္းကလည္း သ႐ုပ္ေဆာင္ပညာရပ္ပိုင္းမွာေရာ ႐ုပ္ရွင္ပညာမွာပါ ဆိုဗီယက္က စခဲ့တာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ သည္ သ႐ုပ္ေဆာင္ပညာကလည္း Konstantin Stanislavski (1863-1938) ဆိုတဲ့ ျပဇာတ္ဆရာ/သ႐ုပ္ေဆာင္က စတင္ခဲ့တာပါ။ ယေန႔ထက္တိုင္ သူ႔နာမည္ကို အစြဲျပဳၿပီး သ႐ုပ္ေဆာင္ပညာမွာ “စတာနစ္(စ္)စလာ့(ဗွ္)စခီး စနစ္”ဆိုၿပီး သူ႔အမည္ကို အစြဲျပဳထားတဲ့ စနစ္က ေဟာလီးဝု(ဒ္)အထိ တြင္က်ယ္ေနပါတယ္။

အဲဒီ့စနစ္မွာ သ႐ုပ္ေဆာင္ကို ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးတဲ့စနစ္၊ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္တဲ့ စနစ္၊ ၿပီးေတာ့ အစမ္းေလ့က်င့္တဲ့ နည္းစနစ္ေတြ ပါဝင္ပါတယ္။

ထားပါေတာ့… အျမည္းအေနနဲ႔ ေရးျပတာမို႔ အေသးစိတ္ ပ်င္းစရာေတြ မသြားေတာ့ပါဘူး။ သူ႔နည္းနဲ႔ အၿပိဳင္ ေပၚထြန္းခဲ့တာေတြလည္း ရိွပါတယ္။ အဲဒါေတြေပါင္းၿပီးေတာ့မွ နည္းက်သ႐ုပ္ေဆာင္ပညာရယ္လို႔ ျဖစ္လာပါတယ္။

သ႐ုပ္ေဆာင္ျခင္းရဲ႕ အေျခခံ သံုးပိုင္း

f7bc8c5deecefced3e7b76af64f24952--kate-winslet-the-readerနည္းက် သ႐ုပ္ေဆာင္ရာမွာ အၾကမ္းေျပာရင္ စိတ္ပိုင္း၊ လူမႈေရးပိုင္းနဲ႔ အမူအက်င့္ပိုင္းေတြ ပါဝင္ပါတယ္။ (အဲဒါကို ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးတာသြားမွတ္မိေနတာပါ။)

လူတေယာက္ထဲေပမယ့္ ေပ်ာ္ေနခ်ိန္၊ ဝမ္းနည္းေနခ်ိန္၊ တက္ၾကြေနခ်ိန္၊ ညိႇဳးငယ္ေနခ်ိန္ေတြမွာ မ်က္လံုးမွသည္ လမ္းေလွ်ာက္ပံု၊ လက္ထားပံု၊ မတ္တတ္ရပ္ပံုကအစ မတူႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒါဟာ စိတ္ပိုင္းပါ။

လူမႈေရးပိုင္းဆိုတာက ဆရာဝန္၊ ေက်ာင္းဆရာ၊ သူနာျပဳ၊ အငွားယာဥ္ေမာင္း၊ ထန္းတက္သမား၊ ႏိုင္ငံေရးသမား၊ စစ္ဗိုလ္ အစရိွတဲ့ အလုပ္အကိုင္ အသီးသီးေၾကာင့္ လူေတြရဲ႕ မ်က္လံုးမွသည္ အထက္က ေျပာခဲ့တာ အကုန္လံုးကို ႐ိုက္ခတ္ေနပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ လူတန္းစား စ႐ိုက္လည္း ရိွပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမားထဲမွာမွ မိေကာင္းဖခင္သားသမီး (ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္း ေျပာတဲ့ gentlemen) စ႐ိုက္နဲ႔ မိလကၡဴ လူတန္းစားက ေပါက္ဖြားသူ ႏိုင္ငံေရးသမားတို႔ၾကားမွာ ေျပာဆိုပံုေတြ ကြာေနဦးမွာပါပဲ။

အမူအက်င့္ပိုင္းက်ျပန္ေတာ့လည္း အလြယ္ဆံုး ေျပာရင္ လူတေယာက္ထဲမွာေတာင္မွ အရက္မူးေနခ်ိန္၊ တေယာက္တည္း ရိွေနခ်ိန္၊ လူအုပ္ၾကားထဲ ေရာက္သြားခ်ိန္၊ ကင္မရာေရွ႕ ေရာက္ေနခ်ိန္၊ မိန္းကေလးေတြ ေရွ႕၊ ေယာက္်ားခ်င္းေရွ႕၊ ဆရာ့ေရွ႕၊ မိဘေရွ႕၊ တပည့္ေရွ႕မွာ အမူအက်င့္ေတြ ကြာေနတတ္ျပန္ပါတယ္။ ေနာက္အမူအက်င့္က ေဒသပါ။ အညာသားက အညာသား ဓေလ့၊ ေအာက္သားက ေအာက္သားဓေလ့၊ ေတာင္ေပၚသားက ေတာင္ေပၚသားဓေလ့နဲ႔ ရိွေနတာမ်ိဳးေပါ့။

ဝင္စားသ႐ုပ္ေဆာင္တာ

သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့အခါ အဲဒါေတြကို ဝင္စားသ႐ုပ္ေဆာင္တာပါပဲ။ အဲဒီ့အခါမွာ ဇာတ္႐ုပ္ကို ကုိယ္စားျပဳတဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္နည္း (Character Representation) ကို နည္းက် သ႐ုပ္ေဆာင္ျခင္းလို႔ သူတို႔က မေခၚပါဘူး။ ဇာတ္႐ုပ္အတိုင္း ေတြ႕ၾကံဳခံစားျခင္း (Character Experiencing) ကိုမွ နည္းက်သ႐ုပ္ေဆာင္မႈလို႔ ေခၚဆိုပါတယ္။

ဝင္းဦးတို႔၊ ေကာလိပ္က်င္ ေနဝင္းတို႔၊ ေက်ာ္ေဆြတို႔၊ ေရႊဘတို႔မွာ ကိုယ္ပိုင္ဟန္ေတြ ရိွၾကတယ္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔က ဇာတ္႐ုပ္ကို ကိုယ္စားျပဳခဲ့ၾကတာပါ။ ဘယ္ကားမွာျဖစ္ျဖစ္ ဒါ ဝင္းဦးပဲ၊ ဒါ ေကာလိပ္ဂ်င္ပဲ၊ ဒါေရႊဘပဲဆိုၿပီး ပရိသတ္က သိေနရပါတယ္။ တနည္းေျပာရင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ေနတယ္လို႔ပဲ ပရိသတ္က ျမင္ေနရတယ္။ ေက်ာ္ဟိန္းလည္း ေစာေစာပိုင္းတုန္းက အဲလိုေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူက နည္းနည္း ဝင္စားတတ္လာေတာ့ တပ္ၾကပ္ဖိုးစည္၊ တာတီးစသျဖင့္ နည္းနည္း ကြဲလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာ္ဟိန္း ေပ်ာက္သြားတဲ့အထိေတာ့ ျဖစ္မသြားခဲ့ဘူး။

ဇာတ္႐ုပ္အတိုင္း တကယ္ ဝင္စားႏိုင္တဲ့အခါက်ေတာ့ ပရိသတ္က မင္းသား၊ မင္းသမီးဆိုတာကို ေမ့သြားတယ္။ အဲဒီ့ ဇာတ္႐ုပ္ လံုးလံုးျဖစ္သြားတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ Leonardo DiCarprio နဲ႔ Kate Winslet တို႔ဟာ အဲလို အေတာ္ ဝင္စားႏိုင္ပါတယ္။ အႀကီးတန္းထဲက ေျပာရင္ Marlon Brando, Robert DeNiro, Meryl Streep, Dustin Hoffmann တို႔ကို အလြယ္ဆံုး နမူနာ ျပႏိုင္မယ္ထင္ပါတယ္။

နမူနာေတြ

အစြန္းအေရာက္ဆံုး နမူနာကေတာ့ Gandhi (1982) ဇာတ္ကားမွာ ဂႏၶီအျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ Ben Kingsley ပါပဲ။ သူဟာ အဲဒီ့ကား႐ိုက္ဖို႔အတြက္ တကယ့္ကို ဂႏၶီေနသလိုေန၊ ဝတ္သလိုဝတ္၊ စားသလို စားၿပီး ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကိုပါ တကယ့္ဂႏၶီတုန္းကလို အ႐ိုးေပၚ အေရတင္တဲ့အထိ ေနကာ သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။

550full-gandhi-screenshot

ေနာက္တေယာက္က လူမည္း သ႐ုပ္ေဆာင္ Forest Whitaker ပါ။ The Last King of Scotland (၂၀၀၆) မွာ အာဏာရွင္ အီဒီအာမင္အျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ၿပီး ေအာ္စကာဆု ရခဲ့သလို ၂၀၁၃ ခုႏွစ္က ထြက္တဲ့ Butler ဇာတ္ကားမွာလည္း ေျပာင္ေျမာက္စြာ သ႐ုပ္ေဆာင္သြားခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ နည္းက် သ႐ုပ္ေဆာင္ပံုကို အဲဒီ့ ႏွစ္ကား ယွဥ္ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ တန္းခနဲ ေတြ႕ႏိုင္မလားပဲ။

Robert DeNiro လည္း Raging Bull ဇာတ္ကားမွာ လက္ေဝွ႕သမားအျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ဖို႔ သူ႔ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကို ေပါင္ ၆၀ အထိ တက္ေအာင္ ေနထိုင္ ျပင္ဆင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

Kate Winslet ရဲ႕ နည္းက် သ႐ုပ္ေဆာင္ခ်က္ကလည္း ကမၻာေက်ာ္ပါတယ္။ The Reader (2008) မွာ မင္းသမီးဟာ ဂ်ာမန္ နာဇီ အက်ဥ္းစခန္းအေစာင့္အျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ရပါတယ္။ နည္းက်သ႐ုပ္ေဆာင္တာမ်ား ၿဗိတိသွ်မင္းသမီးဟာ ဂ်ာမန္သံတဝဲ၀ဲက အက်င့္အပါလြန္ကုန္ၿပီး ႐ုိက္ကြင္းအျပင္သာမက ႐ိုက္ကူးေရး ၿပီးလို႔ သူ႔အိမ္သူ ျပန္တဲ့အထိေတာင္ အဲဒီ့ ဂ်ာမန္သံစြဲေနတာမို႔ မနည္း ျပန္ေဖ်ာက္ယူခဲ့ရဖူးပါတယ္။ အဲဒီ့ဇာတ္႐ုပ္ကို သူ႔ကိုယ္ထဲက ျပန္ထုတ္ဖို႔ လနဲ႔ခ်ီၿပီး ႀကိဳးစားယူခဲ့ရတယ္လို႔ Kate ကိုယ္တိုင္က ေျပာဖူးပါတယ္။

စကားသံဝဲတာလည္း ပါတယ္ေနာ္

သူ႔နည္းတူ အံ့အားသင့္စရာေကာင္းေအာင္ ေဒသသံဝဲ ေပါင္းစံုနဲ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္ႏိုင္တဲ့ အေမရိကန္ မင္းသမီးက Renée Zellweger ပါပဲ။ အေမရိကန္ ေတာသူသံဆိုလည္း ေကာ့ေနတာပဲ၊ ၿဗိတိသွ်သံလည္း သူ ရေအာင္ ေျပာၿပီး သ႐ုပ္ေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။ ေဆးစက္က်ရာ အ႐ုပ္ထင္တယ္ဆိုတဲ့ ဗမာစကား ရိွပါတယ္။ သ႐ုပ္ေဆာင္ဟာ သူက်တဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ ေျပာမယ့္ ေလသံ၊ စကားဝဲပံုကအစ တူေနေအာင္ လုပ္ႏိုင္မွ တကယ့္ သ႐ုပ္ေဆာင္ပါ။ တလံုးက ကက္ဆက္ဖြက္ဖို႔ တလံုးက မီးထြင္းဖို႔ဆိုရင္ အဲဒါဟာ ဇာတ္ေဆာင္သာျဖစ္ပါတယ္။ ဇာတ္သ႐ုပ္ကိုမွ မဝင္စားႏိုင္တာကိုး။

နည္းက်သ႐ုပ္ေဆာင္ျခင္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အျမည္းသေဘာေလး တင္ျပေဆြးေႏြးတာပါ။ ေျပာေတာ့ လြယ္လြယ္ေလး ထင္ရပါတယ္။ တကယ့္ကို ဂ႐ုတစိုက္ အခ်ိန္ယူ ျပင္ဆင္ၾကရတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးနဲ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္မယ္ဆိုရင္ တကယ္ကို ႏႈတ္ခမ္းေမႊးထားမွ ဇာတ္႐ုပ္ပီမွာပါ။ မိတ္ကပ္နဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းေမႊး လုပ္မယ္ဆိုရင္ တူသလိုလုိနဲ႔ လြဲေနမွာမ်ိဳးေပါ့။

မွတ္မိပါေသးေတာ့တယ္။ အကို ေမာင္ဝဏၰရဲ႕ ေနာက္ဆံုးကားတုန္းကပါ။ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ တိုင္းရင္းသူ မင္းသမီးေလးကို ငွားၿပီး ဘာလုပ္ခိုင္းတယ္ မွတ္တံုး။ ျမန္မာစာ သင္ပုန္းႀကီးက အ၊ အာ၊ အား၊ အိ၊ အီ၊ အီးဆိုတဲ့ သရသံေတြကို အလြတ္က်က္ ဆိုခိုင္းခဲ့ဖူးပါတယ္။ မင္းသမီးရဲ႕ အသံထြက္ကို သူစိတ္တိုင္းက်ေတာ့မွ ကားစ႐ိုက္တာပါ။ အဲဒီ့ကားက မေအာင္ျမင္လိုက္ပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္ ေျပာခ်င္တာကို သေဘာေပါက္ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။

ဆရာလိုတယ္

ေနာက္တခ်က္က ဆရာျပမွ နည္းက်မွာပါ။ သည္လိုပဲ လုပ္ေနၾကတာပဲဆိုၿပီး သည္လိုပဲ လႊတ္ထားရင္လည္း သည္လိုပဲထဲက ထြက္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဗမာစကားလည္း ရိွသမို႔လား… ငါးပိဖုတ္တာေတာင္မွ ဆရာနဲ႔ မဟုတ္ရင္ ေကာင္းေကာင္း မနပ္ဘူးခင္ဗ်။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၁၈၀၃၁၈)

 

ဒီမိုခရက္တစ္ အာဏာရွင္ ျဖစ္ခ်င္ၾကပါသလား

18 March 2018

27750025_10213857428202897_2584576942854188819_nက်က္သေရ ေဝလီေဝလင္း

မေန႔မနက္က မိုးမလင္းခင္ ေလယာဥ္ကြင္းအသြား လမ္းမွာ ဒါကို ေတြ႕ေတာ့ ျပံဳးမိရပါတယ္။

အငွားယာဥ္တစီးရဲ႕ ေနာက္မွန္မွာ ပိုက္ဆံအကုန္ခံ၊ စထစ္ခါကို စာထြင္းၿပီး က်က်နန ကပ္ထားတာပါ။

အစိုးရကို ေဝန္တာ မင္းအျပစ္ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ေရွ႕က အမိႈက္ေတာင္ မေကာက္ပဲ (သတ္ပံုမွန္က ဘဲ) ေဝဖန္ေရးပဲ ထိုင္လုပ္ေနရင္ေတာ့ မင္းအျပစ္ျဖစ္သြားၿပီတဲ့။

ေအာက္က Bill Gates လို႔လည္း ေရးထားေသးတယ္။ ခပ္တည္တည္ပဲ။

စဆရကေတြက ဖြဘုတ္ေပၚမွသည္ ကားေနာက္မွန္အထိ တက္လာပါေပါ့လားလို႔ ေတြးမိၿပီး ျပံဳးမိရတာပါ။

အျမင္လြဲ၊ အယူတိမ္း

႐ုတ္တရက္ေတာ့ သူေျပာတာ ဟုတ္သလိုလို။ ဒါေပမယ့္ နည္းနည္းေလး ေခါင္းသံုးလိုက္တာနဲ႔ ဒါဟာ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ႏံုနဲ႔တဲ့ စကားမွန္း သိသာပါတယ္။

ေဝဖန္ေရးအေပၚ လူအေတာ္ေတာ္မ််ားမ်ားရဲ႕ သေဘာထား လြဲေနတာကို ထုတ္ေဖာ္ျပသေနတာပါပဲ။ တေလာက သြားေလသူ နာမည္ေက်ာ္တေယာက္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၃၀ ေလာက္က ေဝဖန္ခံရတာကို ဆတ္ဆတ္ခါၿပီး စာမ်က္ႏွာထက္ကေန ေဝဖန္သူေတြကို ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ဆဲထားတဲ့ စာေလးကို ေရႏွဴးေနၾကတာေတြ ဖြဘုတ္မွာ ေတြ႕လိုက္ရေသးတယ္။ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ကေတာ့ ကားေနာက္မွန္က သည္စာသားနဲ႔ မနီး႐ိုးစြဲပဲ။

ကိုယ္ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္ရင္ မေဝဖန္နဲ႔ဆိုတဲ့ သေဘာ။

ဟား… ဆင္ျခင္ဉာဏ္ကင္းလိုက္ၾကတာ…

လူနဲ႔ ေဝဖန္ေရး သဘာဝ

သိပ္အေဝးႀကီး ၾကည့္စရာ မလိုပါဘူး။ ၄-၅-၆ ႏွစ္အရြယ္ ကေလးေလးက ေျပာတယ္၊ ဘြားဘြားႀကီးက ေမႊးေနတာပဲတဲ့။ ေရခ်ိဳးၿပီးစ သနပ္ခါးအေဖြးသားနဲ႔ ဘြားေအကို ဖက္ရင္း ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါ ေဝဖန္တာပဲ မဟုတ္ပါလား။

အဲဒီ့ကေလးေလးကပဲ သူ႔အေဖက ခုေခတ္ဟန္ ဂ်င္းေဘာင္ဘီ အျပဲအစုတ္ကို ဝတ္လာတာ ေတြ႕ေတာ့ ေဖေဖ့ ေဘာင္းဘီႀကီးကလဲ အျပဲႀကီးလို႔ ေျပာလိုက္ျပန္တယ္။ ဒါလည္း ေဝဖန္တာပဲေလ။

အဲဒီ့ကေလးက အိမ္ေရွ႕ဝရံတာမွာ ထိုင္ရင္း လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို ၾကည့္ၿပီး ေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာေနႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဟို အေဒၚႀကီးက မည္းလိုက္တာ၊ ဟိုဦးေလးႀကီးက သနားစရာ၊ ဟိုအန္တီႀကီးက ဝတုတ္ႀကီး၊ ဟိုအန္ကယ္ႀကီးက ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ႀကီး…

ဒါက ကေလး။

လူႀကီးမိဘေတြကေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘဝမွသည္ သူတို႔ မေသမခ်င္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေဝဖန္ခဲ့ၾကတာပဲ မဟုတ္ပါလား။

ေခြးျဖစ္မယ့္ အေကာင္၊ ဟိုကေလးရဲ႕ မစင္ကို ေကၽြးရမယ္၊ လူေလးက လက္ေတာက္ေလာက္ ရိွေသးတယ္၊ မိဘကို ခံေျပာတာ ငရဲအိုးထဲ ေစာက္ထိုးက်ေတာ့မွာ၊ ပိုက္ဆံေလး ရွာႏိုင္လာေတာ့ လူဝါးဝလာတယ္၊ ခြာရာတိုင္းခ်င္လာတယ္… စံုတကာ့ကို ေစ့လို႔။

သူငယ္ခ်င္းေတြကေရာ၊ တျခား ပတ္ဝန္းက်င္ကေရာ… ေတ့ေတ့တင္တင္ အေဝဖန္မခံဖူးတဲ့သူ ရိွလို႔လား။

ဘုရားေသာ္မွ မေရွာင္သာ

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး၊ ေယ႐ႈခရစ္ေတာ္၊ တမန္ေတာ္မိုဟာမက္တို႔ေရာ ေဝဖန္ေရးနဲ႔ ကင္းႏိုင္ခဲ့ၾကလို႔လား။ အမနာပ အေျပာမခံခဲ့ၾကဘူးလို႔လား။

ပထမနမူနာက ကေလးေလးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဒုတိယနမူူနာက မိဘေတြပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တျခားတျခားေသာသူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြ၊ သူစိမ္းေတြထဲက အမနာပ ေျပာသူေတြ၊ ေဝဖန္ကဲ့ရဲ႕ သူေတြကို အမိႈက္ေလးေတာင္ ေကာက္ေဖာ္မရလို႔ဆိုၿပီး ေဝဖန္တာ အျပစ္လို႔ သြားေျပာတာမ်ိဳးဟာ ေတာ္ေတာ့္ကို ဆင္ျခင္ဉာဏ္နည္းလွတယ္ဆိုတာ ထင္ရွားေနၿပီီ မဟုတ္ပါလား။

တခ်ိန္က အင္မတန္ လက္သံေျပာင္တဲ့ ႐ုပ္ရွင္ေဝဖန္ေရးဆရာ အေက်ာ္အေမာ္ စိန္ခင္ေမာင္ရီဆိုတာ ရိွဖူးတယ္။ အဲဒီ့ေခတ္က ႐ုပ္ရွင္သမားေတြရဲ႕ ေမတၱာကို အတံုးလိုက္ အတစ္လိုက္ ခံယူခဲ့ရသူေပါ့။ ပရိသတ္ကေတာ့ ဆရာ့ ေဝဖန္ေရးေတြကို တခုတ္တရ ေစာင့္ဖတ္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ အဲဒီ့ ဆရာဟာ ႐ုပ္ရွင္သာ ေဝဖန္ေနပါတယ္၊ ကိုယ္တိုင္ ႐ုပ္ရွင္တကား ႐ိုက္ဖူးဖို႔ ေဝးစြ၊ ႐ုပ္ရွင္ ႐ိုက္ရာမွာ မွန္ထိုး မီီးထိုးေတာင္ မလုပ္ဖူးတဲ့သူပါ။ အဲဒါနဲ႔ပဲ သူ မေဝဖန္ရေတာ့ဘူးလား။

အခါခါလည္း ေရးဖူးတယ္။ ဟင္းခ်က္တတ္ခ်င္မွ ခ်က္တတ္မယ္၊ ေပါ့တယ္၊ ငန္တယ္၊ စပ္တယ္၊ ခါးတယ္၊ ဆီေခ်းေစာ္နံတယ္၊ တူးနံ႔ရတယ္၊ အသားက မလတ္ဘူး စသျဖင့္ ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ အဲလိုေျပာသူကို မီးဖိုေခ်ာင္ အရိပ္ေတာင္ မနင္းဖူးပဲနဲ႔ ေျပာရေကာင္းလားလို႔ သြားေျပာရင္ ေဝဖန္သူ ႐ူးတာလား၊ ေျပာသူ ႐ူးတာလား။

ခက္တာက

ဆင္ျခင္ဉာဏ္ကို အျမစ္ျပတ္ေခ်မႈန္း သုတ္သင္တဲ့ ပညာေရးစနစ္ကို ၁၉၆၄ ခုႏွစ္မွွာ စတင္ခဲ့တာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကေန႔ ၆၀ တန္းနဲ႔ေအာက္ဟာ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ေရခ်ိန္ နည္းသထက္ နည္းနည္းလာပါေတာ့တယ္။ ဗမာျပည္မွာ လူျဖစ္ရသူေတြအေနနဲ႔ အသက္ငယ္ေလ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ နည္းလာေလလို႔ ေယဘုယ် ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ (ျခြင္းခ်က္ေတြကို ေထာက္မျပေစခ်င္ပါဘူး။ ေယဘုယ်ဆိုတဲ့ စကားကို မေမ့မေလ်ာ့ ထည့္ထားပါတယ္။)

အဲေတာ့ ေစာေစာက ေျပာခဲ့တဲ့ သြားေလသူ နာမည္ေက်ာ္အပါအဝင္ လူူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ထက္ ကိုယ့္ထိ မခ်ိေအာင္ နာျပသူေတြက တေန႔တျခား ပိုပိုေပါလာသလိုပဲ။

သည္အထဲမွွာမွ ကိုယ့္အစိုးရကို ေဝဖန္ရင္ ၾကားထဲကေန အေျခာက္တိုက္ ရင္နာၿပီး ဆတ္ဆတ္ထိ မခံျဖစ္ႏိုင္ၾကသူေတြရဲ႕ အကဲပိုမႈကလည္း တကယ္ေတာ့ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ နည္းတဲ့ေနရာမွာ ဧတဒဂ္ ဘြဲ႕ခံေလာက္ေအာင္ အံုနဲ႔ က်င္းနဲ႔ ေတြ႕ေနရပါတယ္။

အေဝဖန္မခံခ်င္ လူူဆက္မလုပ္နဲ႔

အစိုးရကို အသာထား၊ ရပ္ကြက္လူႀကီးေလာက္ လုပ္ရင္ကို အေကာင္းေျပာမယ့္သူ၊ အဆိုးေျပာမယ့္သူ၊ ဓမၼဓိဋာန္က်က် ေဝဖန္သံုးသပ္မယ့္သူ၊ လူေပါင္းစံု ရိွေနေတာ့မွာ မလြဲတဲ့ အခ်က္ကို မ်က္စိလွ်မ္းေနၾကတာပါပဲ။

နီတိအေနနဲ႔ကေတာ့ လူမွန္ရင္ အေဝဖန္ခံရမွာခ်ည္းပါပဲ။ ဒါက စကားအျဖစ္ ေျပာတာပါ။ တိရစၦာန္ေတြေတာင္ လူေတြရဲ႕ ေဝဖန္ခ်က္က ေျပးမလြတ္ပါဘူးေနာ္။ ဟိုေခြးႀကီးကို ဆိုးလိုက္တာ၊ သည္ေခြးေလးက သိပ္အေဟာင္သန္တာပဲ၊ သည္ေၾကာင္မက ဟင္းခိုးစားတတ္တယ္၊ ဟိုေၾကာင္ေလးက ေရာဂါသည္ထင္တယ္ ပိန္ေညႇာ္လို႔ စသျဖင့္ေပါ့။ သို႔ေသာ္ တိရစၦာန္္က လူစကား နားမလည္ေတာ့ ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္ရေကာင္းမွန္း မသိၾကဘူးေပါ့။ ကားလည္း မေမာင္း၊ မရိွေတာ့ ကားမွန္က တဆင့္ တိရစၦာန္ေတြ စဆရက လုပ္လို႔ မရဘူးေပါ့။

ေဝဖန္ရင္ အကဲဆတ္တာ အာဏာရွင္ပါ

သည္စကားကို အထူးဖြင့္ဆိုစရာ မလိုပါဘူး။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ကစၿပီး ယေန႔ထက္တိုင္ ေဝဖန္လို႔၊ သတင္းေရးလို႔ ပုဒ္ထီး ပုဒ္မ အမ်ိဳးမ်ိဳး အတပ္ခံရၿပီး အက်ဥ္းစံရသူေတြ အေရအတြက္၊ အႏွိပ္စက္ခံရသူ အေရအတြက္၊ ဒုကၡေပးခံရသူ အေရအတြက္က နည္းမွ မနည္းတာ။

ဘယ္အာဏာရွင္ ႏိုင္ငံမွာမွ စာနယ္ဇင္း လြတ္လပ္ခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခြင့္ကို အသိအမွတ္မျပဳပါဘူး။ ခြင့္မေပးပါဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ေဝဖန္ေျပာဆိုသူကို ရန္သူလို႔ အတိအလင္း သတ္မွတ္ၿပီး အေရးယူအျပစ္ေပးေနၾကပါတယ္။

ကားမွန္မွာ စာေရးတဲ့သူကို သြားေမးရင္ သူ႔ကိုယ္သူ ဒီမိုကေရစီ ဘက္ေတာ္သားႀကီးလို႔ ေျပာေကာင္း ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူေရးတဲ့စာဟာ သူ႔ေသြးသားထဲက အာဏာရွင္စိတ္ကို ေဖာ္က်ဴးေနမွန္း သူကိုယ္တိုင္ တစက္ကေလးမွ သတိထားမိမယ္ မထင္ပါဘူး။

လူေတြမွာ ပါးစပ္ေတြ ပါတယ္ဆိုတာကို မေမ့ၾကပါနဲ႔

သူမ်ားသာ ေျပာေနရတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း တခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဝဖန္ရင္ မခ်ိေအာင္ နာတတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ လူသိရွင္ၾကားသာ ဘာမွ သိပ္မတံု႔ျပန္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ဝမ္းထဲမွာေတာ့ က်ိတ္ၿပီး ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္တတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

ဒါေပသည့္ အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ ေနတတ္လာပါတယ္။ စာေရးသူ ဘဝကို အသာထားဦး၊ အခုလို ဖြဘုတ္မွာ ေတာင္ေတာင္အီအီ ေရးၿပီး လူသိရွင္ၾကား တခုခု ခ်ျပၿပီဆိုကတည္းက ေျပာခ်င္တဲ့သူလူတကာ ေျပာခ်င္တာ လာေျပာဖို႔ အလိုလို လမ္းဖြင့္ေပးလိုက္သလို ျဖစ္ေနပါၿပီ။ အဲဒါကို
ဆင္ျခင္မိျခင္းနဲ႔အတူ လူေတြမွာ ပါးစပ္ေတြပါတယ္၊ ေျပာခ်င္တာ ေျပာလိမ့္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးကို ေမြးႏိုင္ေနပါၿပီ။ အရင္ကဆို ဆဲတဲ့သူေတြကို ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ဝင္ၾကည့္လို႔ မရေအာင္ ပိတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခုေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ပိတ္မထားေတာ့ဘူး။ ဆဲလည္း သူ႔သေဘာ သူေဆာင္ေနတာပဲ၊ သူ႔အေၾကာင္း လူသိတာပဲလို႔ ေတြးတတ္လာပါၿပီ။

လူေတြမွာ ပါးစပ္ေတြ ပါတဲ့အတြက္ ေျပာခ်င္တာ ေျပာၾကမယ္၊ ဆဲခ်င္လည္း ဆဲၾကမယ္၊ ေဝဖန္ခ်င္လည္း ေဝဖန္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒါကို မေမ့သင့္ၾကဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။

ေဝဖန္ေရးထဲက အျမတ္

သည္လို ေျပာတဲ့အတြက္ လာေရးတဲ့ မွတ္ခ်က္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္လစ္လ်ဴ႐ႈထားတယ္ မမွတ္ပါနဲ႔။ အကုန္ ဖတ္ပါတယ္။ အဲဒီ့ထဲကမွ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဟာကြက္ ေပ်ာ့ကြက္ကို ေထာက္ျပတာေတြ႕ရင္ ေက်းဇူးတင္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အမွားကို ျပင္ေပးပါတယ္။ ဒါကေတာ့ စာေရးသူဘဝ အစအဦးကတည္းက အစဥ္တစိုက္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အက်င့္ပါပဲ။

အစိုးရအဖြဲ႕ဝင္မ််ား၊ ရဟန္းသံဃာမ်ားအပါအဝင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူသားေတြအားလုံးဟာ အလံုးစံု ထိုးထြင္းသိျမင္တဲ့ ဉာဏ္ေတာ္အနႏၲနဲ႔ ဘုရားရွွင္ေတြ မဟုတ္ၾကပါဘူး။ သာမာန္ အႏုဉာတ ပုထုဇဥ္မ်ားသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိထားတာဟာ အကန္႔အသတ္နဲ႔သာ ျဖစ္ေနၾကမွာ ျဖစ္သလို အယူူအစြဲေတြရဲ႕ ပေယာဂဒဏ္ကိုလည္း လူတိုင္း ခံေနၾကရသူခ်ည္းပါပဲ။ အဲဒီ့ အသိ၊ အဲဒီ့ အစြဲေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပဳသမွ် အမႈတိုင္းဟာ စင္းလံုးမေခ်ာႏိုင္႐ံုသာမက မွားတာ၊ လြဲတာ၊ ေခ်ာ္တာ အနႏၲနဲ႔ ျပည့္ဝေနမွာလည္း မလြဲပါဘူး။

အဲေတာ့ ေဝဖန္လာတဲ့အခါ ကိုယ့္အမွား ကိုယ့္အလြဲကို ရင္ဖြင့္ႀကိဳဆိုလိုက္တာနဲ႔အမွ် ကိုယ့္ရဲ႕ အသိဉာဏ္အဆင့္က အလိုလို ျမင့္လာေတာ့မွာပါ။ ဒါဟာ ေဝဖန္ေရးထဲက ေကာက္ႏုတ္ယူႏိုင္တဲ့ ဧရာမအျမတ္အျဖစ္ သံုးသပ္ဆင္ျခင္ေနမိရပါတယ္။

ေဝဖန္ၾကတဲ့အထဲမွာ ခပ္ညံ့ညံ့ခပ္ခ်ာခ်ာေတြလည္း ပါလာမွာ မလြဲသလို ဆဲသံေတြလည္း ၾကားရမွွာပါ။ ဒါကိုေတာ့ တဦးခ်င္းစီရဲ႕ သေဘာထားအတိုင္း ခံယူ႐ံုပါပဲ။ လစ္လ်ဴ႐ႈမလား၊ အဆဲကို အဆဲနဲ႔ တုံ႔ျပန္မလား၊ ဒါမွမဟုတ္ လံုးလံုး ေရွာင္ၾကဥ္မလား။ ႀကိဳက္တာ ေရြးႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီ့မွာလည္း ဆင္ျခင္ဉာဏ္ကေတာ့ စကားေျပာေနဦးမွာလည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အခ်ဳပ္

ေဝဖန္ေရးဟာ ဒီမိုကေရစီ စနစ္အတြက္ မရိွမျဖစ္လိုအပ္ခ်က္ပါ။ အတိုက္အခံဆိုတာလည္း ဒီမိုကေရစီစနစ္မွာမွ ထြန္းကားတာပါ။

အတိုက္အခံေတြ၊ ေဝဖန္ခ်က္ေတြကို လက္မခံဘူး၊ အတိုက္အခံလုပ္သူ၊ ေဝဖန္သူေတြကို ရန္သူ မွတ္ေနမယ္၊ အျပစ္ေျပာေနမယ္ဆိုရင္ လူႀကီးမင္းဟာ ဒီမိုကေရစီဆိုၿပီး ေလးဘက္ေထာက္ ကုန္းေအာ္ေနလင့္ကစား အာဏာရွင္ စိတ္ထားက တျပားမွ မေလွ်ာ့ႏိုင္ေသးသူသာ ျဖစ္ေနမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေလာက္ေတာ့ သေဘာေပါက္သင့္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

အားလံုုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ေနျပည္ေတာ္ – ၁၄၀၂၁၈)

ဦးေႏွာက္ထဲက အပိုင္းႏွစ္ပိုင္း

18 March 2018

လူ႔ဦးေႏွာက္မွာ အပိုင္းႏွစ္ပိုင္းရိွတယ္။ ခံစားတဲ့ အပိုင္းနဲ႔ ဆင္ျခင္တဲ့အပိုင္း။

ခံစားတဲ့အပိုင္းက ကိုယ္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ အာ႐ံုငါးပါးကို ထက္ခနဲ သိတယ္၊ ခံစားလိုက္တယ္။

ဆာတယ္၊ အစာစားေတာ့လို႔ လူကို အမိန္႔ေပးတာ ခံစားတဲ့ အပိုင္းပါ။ တိရစၦာန္ဆိုရင္ေတာ့ ဆာတယ္၊ အစာစားေတာ့လို႔ ခံစားတဲ့အပိုင္းကပဲ ခိုင္းတာပဲ ဦးေဆာင္ေတာ့ ႏြားဆို ျမက္ရွာစားမယ္၊ သူမ်ား ပိုင္နက္ေတြ ဘာေတြ မသိဘူး။ ေခြးဆို တျခားေခြးေတြနဲ႔ အၿပိဳင္ လုယက္စားမယ္။ သူတပါးကို ငဲ့ရေကာင္းမွန္း မသိဘူး။ က်ားဆို သားေကာင္ ရွာမယ္၊ ကိုက္သတ္မယ္၊ စားမယ္၊ ပါဏာတိပါတာေတြ ဘာေတြ နားမလည္ဘူး။

လူမွာက်ေတာ့ ဆင္ျခင္တဲ့အပိုင္းက ခံစားတဲ့အပိုင္းကို အေပၚက အုပ္ထားတယ္။ ကြပ္ထားတယ္။ ဆာတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူတပါး အစာကို လုမစားရဘူး၊ ေမာင္ႏွမခ်င္းဆို မွ်တစားရမယ္၊ ဆာလို႔ ေတြ႕ကရာ သတ္မစားဘူး။ အဲဒါ ဆင္ျခင္တဲ့အပိုင္းက ထိန္းခ်ဳပ္တာ။screenshot_011

ခံစားခ်က္ကို ေရွ႕တန္းတင္လိုက္တဲ့အခါ သူတပါး နားဝင္ မဝင္ မသိဘူး။ ေဒါသတႀကီးနဲ႔ အယုတၱအနတၱေတြ ေျပာျဖစ္ကုန္တတ္တယ္။ ဒါေတာင္ ေျပာလို႔ ရတဲ့သူမို႔ ေျပာတာ။ ကိုယ့္ထက္အႀကီး၊ ဒါမွမဟုတ္ လူပံုအလယ္မွာဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တတ္ႏိုင္သမွ် ထိန္းတတ္ၾကတယ္။ ဆင္ျခင္တဲ့ ဦးေႏွာက္က တားေနလို႔။

ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ ထြက္ေျပးတဲ့သူေနာက္ ေျပးလိုက္တယ္။ အဲဒီ့လူကို စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႔ ကိုယ္က ထိုးေတာ့မလို႔ဟာ… သူက ထြက္ေျပးတယ္။ သင္းေတာ့ ေနႏွင့္ဦး… မိမွ ေကာင္းေကာင္း လုပ္ပလိုက္မယ္ဆိုၿပီး ခံစားခ်က္ ေရွ႕တန္းပို႔လိုက္တယ္။ ဆင္ျခင္တဲ့ ဦးေႏွာက္က အလုပ္မလုပ္ေတာ့ ေျပးတဲ့လူေနာက္ လိုက္တဲ့အခါ ကားေတြ ဥဒဟို ေမာင္းေနတာကို သတိလစ္သြားတယ္။ ဟိုလူ႔ကို ဘာမွ မလုပ္လိုက္ရဘဲ ကားတိုက္ခံရတယ္၊ ပြဲခ်င္း ၿပီးခ်င္ ၿပီးမယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အႀကီးအက်ယ္ ဒဏ္ရာရခ်င္ရမယ္။

အဲေတာ့… ဦးေႏွာက္ရဲ႕ အပိုင္းႏွစ္ပိုင္းမွာ ဘယ္အပိုင္းက လူကို ဦးေဆာင္ေနဖို႔ လိုသလဲဆိုတာ လူတိုင္း ဆင္ျခင္ႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။

သို႔ေပတည့္… ဘာထရန္(ဒ္) ရပ္ဆယ္(လ္)ဆိုတဲ့ ဒႆနာဆရာ၊ ယုတၱိေဗဒ ပညာရွင္၊ သခ်ၤာပညာရွင္၊ သမိုင္းပညာရွင္၊ စာေရးဆရာ၊ လူမႈေဗဒ ေဝဖန္ေရးဆရာ ႏိုင္ငံေရး တက္ၾကြလႈပ္ရွားသူရဲ႕ ေအာက္ပါ စကားေလးကို ျပန္ေျပာင္း သတိရမိတဲ့အခါ ေရႊျပည္ႀကီးမွာသာ မဟုတ္၊ တကမၻာလံုးမွာ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ကင္းမဲ့သူေတြက အားသာ မ်ားျပားလွတာကို သံေဝဂ ယူမိလိုက္ရျပန္ပါတယ္။

“အ႐ူးအမူး စြဲလမ္းစိတ္နဲ႔ ဖက္တြယ္ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ သေဘာထား ခံယူခ်က္ေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မဆို အေျခအျမစ္ မရိွတာေတြသာျဖစ္ပါတယ္။ ဖက္တြယ္ဆုပ္ကိုင္ထားသူမ်ားဟာ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ ကင္းမဲ့တာကို အ႐ူးအမူး စြဲလမ္းစိတ္က ျပေနတာလည္း အမွန္ပါပဲ။ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ဘာသာေရး သေဘာထားခံယူခ်က္ေတြကို အ႐ူးအမူး စြဲလမ္းစိတ္နဲ႔သာ ဖက္တြယ္ဆုပ္ကိုင္ထားၾကတာ ဘယ္ေတာ့မဆို ခပ္မ်ားမ်ားပါ”တဲ့။

(မူရင္း)
“The opinions that are held with passion are always those for which no good ground exists; indeed the passion is the measure of the holders lack of rational conviction. Opinions in politics and religion are almost always held passionately.”
― Bertrand Russel (1872-1970), British philosopher, logician, mathematician, historian, writer, social critic and political activist.

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ရန္ကုန္ – ၁၃၀၃၁၈)

(ပံုက အင္ထနက္ထဲက ရွာထားတာပါ။)

တန္းဝင္

17 March 2018

ေမာင္တင္ဦး ႐ိုက္ခဲ့တဲ့ သႀကၤန္မိုး ေကာင္းပါတယ္။ ႐ံုတင္စ ၾကည့္တုန္းကလည္း ႀကိဳက္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း သႀကၤန္ခ်ိန္တိုင္း အဲဒီ့ကား ျပန္ျပေတာ့လည္း အခါအားေလ်ာ္စြာ (အစအဆံုးမဟုတ္ေတာင္ ခဏတျဖဳတ္) ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ မန္းသႀကၤန္ကို ခ်စ္တဲ့ မန္းသားတေယာက္အေနနဲ႔ အလြန္သေဘာက်ပဲ။ ႐ိုက္ခ်က္ေတြႀကိဳက္တယ္၊ သီခ်င္းေတြႀကိဳက္တယ္။

အဲ… ႐ံုတင္တင္ခ်င္း စၾကည့္တဲ့ေန႔ကတည္းက ဇာတ္ကိုေတာ့ မႀကိဳက္ခဲ့တာ အမွန္ပဲ။

ဘယ့္ႏွယ့္ဗ်ာ… မိန္းမသြားခိုးမယ့္ေန႔၊ မိန္းမသြားခိုးမယ့္အခ်ိန္က်မွ တည့္တည့္မတ္မတ္၊ အပ္က်မတ္က် ဟိုမိန္းမႀကီးက ေရာဂါ ထသည္းရသတဲ့လား။ အဲဒီ့ ျဗဟၼာ့ျပည္က အပ္တစင္းနဲ႔ လူ႔ျပည္က အပ္တစင္းဆံုသလို ထူးျခား တိုက္ဆိုင္မႈက လူ႔ျပည္ႀကီးမွာ ျဖစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္လို႔ ဇြတ္ျငင္းရင္ မိန္းမသြားခိုးမယ့္သူကလည္း ဟိုက ေစာင့္ေနမယ့္ မိန္းမဆီ တနည္းနည္းနဲ႔ အေၾကာင္းမၾကားႏိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ မန္းေရႊၿမိဳ႕ႀကီးက လူေတြ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္ေရာက္ကုန္သတဲ့လဲ။ ဇာတ္ကို မနာနာေအာင္ င႐ုတ္က်ည္ေပြ႕နဲ႔ ထုထားသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။

မႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ မိန္းမတေယာက္ တျခားလူနဲ႔ ယူသြားတာနဲ႔ပဲ အရက္ထဲ တဘဝလံုးႏွစ္လိုက္တဲ့ လူတေယာက္ရဲ႕ ဇာတ္ျဖစ္ေနတာပဲ။ ခ်ာတူးကို လန္လို႔။ ပရိသတ္ကို ဘာသတင္းစကား ပါးခ်င္တာလဲ။ မိန္းမတေယာက္နဲ႔ လြဲတာနဲ႔ အရက္သမား လုပ္ၾကေပေတာ့လို႔ ေျပာခ်င္တာလား။

ေနာက္တခုက ဗမာစကားကို ပီေအာင္ မေျပာတတ္တဲ့သူကို မန္းေလးသူ လုပ္ခိုင္းထားတာႀကီး။ အဲဒါလည္း ဘယ္လိုမွ အစာမေက်ဘူး။ သူ႔ကို ထည့္႐ိုက္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ အစကတည္းက သူ႔အေဖ အေမ အဖြားတို႔ကိုလည္း ယေန႔ မန္းေလးမွာ တြင္က်ယ္ေနက်တဲ့ စကားမပီသူ ယူနန္နယ္သားေတြ လုပ္ထားလိုက္ရင္ ဟုတ္တုတ္တုတ္ရယ္။ ခုေတာ့ အလြဲႀကီး။

သို႔ေသာ္… ႐ိုက္ခ်က္ရယ္၊ ခမ္းနားတဲ့ ဆက္တင္ေတြရယ္၊ သီခ်င္းေတြရယ္ေၾကာင့္ အဲဒီ့ သႀကၤန္မိုးကို ေအာင့္နမ္းခဲ့ရတယ္။ အဲဒီ့ ခမ္းနားမႈ၊ အဲဒီ့ သီခ်င္းေတြ၊ အဲဒီ့႐ိုက္ခ်က္ေတြက ေကာင္းတယ္။ ဗမာတေယာက္၊ မန္းသႀကၤန္ကို ခ်စ္လြန္းသူ တေယာက္အေနနဲ႔ အနာအဆာမ်ားစြာကို ခြင့္လႊတ္ခံစားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

အဟဲ… အဲဒီ့ဇာတ္ကားကိုပဲ ႏိုင္ငံတကာ ႐ုပ္ရွင္ပြဲေတာ္တခုမွာ ဗမာ႐ုပ္ရွင္အျဖစ္ တင္ၾကဖို႔ လုပ္ေတာ့ ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းကို အဂၤလိပ္လို ေရးရပါတယ္။

ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းဆိုတာ ဇာတ္လမ္း တပုဒ္လံုးရဲ႕ေက်ာ႐ိုးကို တထိုင္တည္း (ငါးမိနစ္ထက္ နည္းတဲ့အခ်ိန္အတြင္းမွာ) ဖတ္လိုက္သူရဲ႕ စိတ္မ်က္စိမွာ ျမင္သာေအာင္ ေရးသားထားတာကို ေခၚပါတယ္။

အဲဒီ့မွာတင္ သြားေတာ့တာပါပဲ။ ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္း ျပန္ေရးေနစဥ္ကတည္းက အဲဒီ့ကားဟာ ျပသဖို႔ ေရြးခ်ယ္ခံရမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိေနပါတယ္။ ဗမာဆိုတဲ့ စိတ္ကို ဖယ္၊ မန္းသႀကၤန္ဆိုတဲ့ သညာ မရိွတဲ့ တျခား အေရွ႕အေနာက္ႏိုင္ငံသားေတြအတြက္ သည္ဇာတ္ကားဟာ ဘယ္လိုမွကို စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ တြက္ဆမိရပါတယ္။

ထင္တဲ့အတိုင္းပါပဲ။ အဲဒီ့ပြဲေတာ္မွာ အဲဒီ့ကား ျပသခြင့္ မရခဲ့သလို ဘယ္ျမန္မာကားမွလည္း ျပသခြင့္ မရခဲ့တာ အမွန္ပါ။

ဗမာျပည္က ဗမာေတြအတြက္ေတာ့ အဲဒီ့ကားက ၾကည့္လို႔ ႐ိုးမွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျပည္မကို မေရာက္ဖူးတဲ့၊ သႀကၤန္နဲ႔လည္း သိပ္မယဥ္ပါးတဲ့ တျခားတိုင္းရင္းသားေတြဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီ့ကားကို တခါၾကည့္ၿပီး ထပ္ၾကည့္ခ်င္ပါ့မလားဆိုတာလည္း စဥ္းစားစရာပါ။

ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္ဆိုတာ အဲဒါပါပဲ။ ႐ိုက္ခ်က္ခ်ည္းပဲလည္း မဟုတ္ဘူး၊ ေနာက္ခံေတးဂီတခ်ည္းလည္း မဟုတ္ဘူး၊ ဇာတ္အိမ္ခိုင္ဖို႔က အားလံုးထဲမွာ အဓိက က်လွပါတယ္။

ေဘာလီးဝု(ဒ္)ကားေတြမွာလည္း ကုလားအကေတြ၊ ကုလားသီခ်င္းေတြ မႏိုင္ရင္ကာ ထည့္ထားတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ဇာတ္လမ္းေတြက လူမ်ိဳးမေရြး ဘာသာမေရြး ခံစားႏိုင္တယ္။ နမူနာအျဖစ္ PK ဇာတ္လမ္းကိုပဲ ၾကည့္ပါ။ ဘယ္ဘာသာဝင္အတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမးခြန္းထုတ္စရာ၊ ေတြးစရာ အစေတြ အမ်ားႀကီး ခ်န္ထားခဲ့ပါတယ္။

ဒါမွမဟုတ္ ထင္ရွားတဲ့ ကိုရီးယားကား Taxi Driver ပဲ ထားပါ။ သူတို႔ ႏိုင္ငံအတြင္းက ျဖစ္ရပ္မွန္တခုကို အေျချပဳထားတာ။ ဒါေပမယ့္ သာမန္ သူလို ငါလို အငွားယဥ္ေမာင္းတေယာက္၊ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ပတ္သက္မႈ မရိွတဲ့ ယာဥ္ေမာင္းတေယာက္က သူ႔မ်က္စိေအာက္မွာ ျဖစ္လာတဲ့ လူမဆန္မႈေတြကို ျမင္ရၿပီး ႐ုတ္တရက္ႀကီး မခံစားႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္လာရာက သည္အျဖစ္ေတြကို ကမၻာက သိေအာင္ ႀကိဳးစားေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခား သတင္းေထာက္ကို သက္စြံ႕ဆံဖ်ား ကူညီေပးခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္း။ ဘာလူမ်ိဳး၊ ဘာဘာသာဝင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီ့ကားကို ၾကည့္ၿပီး မခ်ိတင္ကဲ အရသာကို ခံစားရမယ္၊ ေဒါသေတြ ျဖစ္လာမယ္၊ ရင္တထိတ္ထိတ္ျဖစ္လာမယ္။

ဒါျဖင့္ ႏိုင္ငံတကာ တန္းဆိုတာ ဘာလဲ…

ဘယ္လူမ်ိဳး၊ ဘယ္ယဥ္ေက်းမႈေနာက္ခံက လာသူပဲ ၾကည့္ၾကည့္၊ ခံစားလို႔ရတဲ့ ဇာတ္လမ္းေပါ့။ ရွင္းေနတာပါပဲ။ မဟုတ္ရင္ ႏိုင္ငံတကာ မဟုတ္ဘူး၊ တႏိုင္ငံစာလို႔ပဲ ေျပာလို႔ ရပါမယ္။

ဟုတ္တယ္… အဲဒီ့လို လူမ်ိဳး ဘာသာမေရြး ၾကည့္႐ႈခံစားႏိုင္မယ့္ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးေတြကို ၾကံဆ႐ိုက္ကူးသြားႏိုင္မယ္ဆို တန္းဝင္လာပါလိမ့္မယ္။

LikeShow more reactions

Comment