A New Book Published Today!

Bala_Finalမွတ္မိေနေသးတာ တစ္ခုရွိပါေသးတယ္။ ဝတ္မႈန္မဂၢဇင္းဆိုၿပီး ကြ်န္ေတာ္ အယ္ဒီတာလုပ္ ထုတ္ေဝခဲ့တုန္းကပါ။ (၁၉၇၀ ဝန္းက်င္)… ။ ကြ်န္ေတာ့္ မဂၢဇင္းက ဇိုလူးဖတ္လူး (စိုလူးဖတ္လူး) ဆိုတာလို ယိုင္နဲ႔နဲ႔မို႔ အေရာင္း မတြင္က်ယ္ပါဘူး။ သည္ေတာ့ ရတတ္သမွ် ေၾကာ္ျငာေလးေတြ လိုက္ရပါတယ္။ ခုႏွယ္ခါလို ေၾကာ္ျငာအင္အားႀကီးေတြ မရေလေတာ့ ကိုယ့္လူခ်င္း အတင္းညႇင္းဆဲၿပီး ေၾကာ္ျငာေတာင္းရာမွာ ဆရာအီၾကာေကြးလည္း အဲဒီ ဒဏ္ခံရပါတယ္။

ဘယ္လိုလဲဆိုေတာ့ “အီၾကာေကြး၏ အုတ္က်င္းကိုသာ လိမ္လို႔ရမည္” ဆိုတဲ့ စာမူယူသံုးၿပီး စာမူခကို မေပးေတာ့ဘဲ ဆရာရဲ႕ ကေလာင္ခြဲျဖစ္တဲ့ “ဓႏုျဖဴ ေက်ာ္ထြန္း”ရဲ႕ ကဗ်ာစာအုပ္ ေၾကာ္ျငာခနဲ႔ ႏွိမ္လိုက္တာပါပဲ။ ျပႆနာက ခဲစာလံုး စာစီရာမွာ ဓႏုျဖဴေက်ာ္ထြန္းဟာ “ဓႏုျဖဴ ေက်ာ္ထိန္း” ျဖစ္လိုက္ “ဓႏုျဖဴ ေက်ာ္ထန္း”ျဖစ္လိုက္။ ေနာက္ဆံုး စာအုပ္ထြက္လာေတာ့ နာမည္သာ မွန္သြားၿပီး ေရွ႕က ဂုဏ္ျပဳထားတဲ့ ၿမိဳ႕နာမည္ မွားသြားေတာ့ တာပါပဲ။ “ဓျဖဴႏု” ေက်ာ္ထြန္း ျဖစ္သြားခဲ့ရာမွာ ဆရာအီၾကာေကြး မခ်ိသြားျဖဲ ဆဲလိုက္ ဆိုလိုက္တာ အလြန္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းခဲ့ပါေရာဗ်ာ။
စကားအစ ျပန္ေကာက္ရရင္ ၿမိတ္တစ္ေၾကာ စာဆိုပြဲကအျပန္မွာလည္း အသြားခရီးတုန္းက ဂ်က္ေလယာဥ္နဲ႔ ေလယာဥ္မႉးႀကီးပဲ ျပန္ေတြ႕ဆံုရလို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဝမ္းသာၾကရပါတယ္။ ၿမိတ္အသြားမွာကတည္းက ခင္မင္ၿပီးသားမို႔ အျပန္ခရီး ေလယာဥ္ေပ ၚတက္တက္ခ်င္းပဲ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ေလယာဥ္ေမာင္းခန္း သြားၿပီး ထိုင္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထိုင္ရမယ့္ ခံုတန္းကလည္း ေလယာဥ္မႉးအခန္းနဲ႔ကပ္လ်က္ ေရွ႕ဆံုးတန္းပါ။
ေလယာဥ္ စတင္ပ်ံတက္လို႔ နည္းနည္းလည္း ၿငိမ္သြားေရာ ေလယာဥ္မႉးႀကီးက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေကာ္ဖီနဲ႔ ဧည့္ခံေစပါတယ္။ ေလယာဥ္မယ္ ေခ်ာေခ်ာေလးက တာဝန္ယူပါတယ္။

“ဦးသုေမာင္ ဘာမ်ားလိုအပ္ပါေသးသလဲ”ဆိုၿပီး ကေလးမက ေလာကဝတ္ ပ်ဴငွာလုပ္လို႔ သူ႔ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေနာက္ေက်ာ ဝင္ေပါက္ လိုက္ကာ ဟေနတဲ့ၾကားက ေရွ႕ဆံုးခံုမွာ ဦးထုပ္စိုက္စိုက္ ေဆာင္းၿပီး ငုတ္တုတ္ အိပ္ငိုက္ေကာင္းေနတဲ့ ဆရာေကြးကို လွမ္းျမင္ရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း က်ီစားခ်င္စိတ္ ေပါက္လာပါတယ္။

“ဦးသုကေတာ့ ျပည့္စံုပါၿပီ သမီးရယ္… အဲ… ေဟာဟို ေရွ႕ဆံုးခံုမွာ ေတြ႕လား… ဦးထုပ္နဲ႔ ဘဘႀကီး၊ အဲဒါ ဦးသုရဲ႕ ဦးေလးပဲ၊ သူက မနက္ ေစာေစာမွာ လက္ဖက္ရည္နဲ႔ “အီၾကာေကြး” စားရမွ ေက်နပ္တယ္။ မစားရရင္ သိပ္စိတ္ဆိုးတာ။ အဲဒါ သမီးက သြားေတာင္းပန္လိုက္ပါကြယ္…” ဆိုၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ႔ ခြ်န္တြန္းလုပ္လိုက္ရာမွာ ေလယာဥ္မယ္ကေလးကလည္း…

“ဘဘႀကီး ေလယာဥ္ေပၚမွာ အီၾကာေကြး မပါပါဘူး”လို႔ သြားေျပာပါေတာ့သတဲ့။ သည္မွာတင္ ေလယာဥ္ေပၚမွာ “အီၾကာေကြးပါတယ္” “မပါဘူး”ဆိုၿပီး အခ်ီအခ် ျဖစ္ပါေလေရာ။ တကယ္က ကေလးမခမ်ာ စာေရးဆရာႀကီး အီၾကာေကြးမွန္း သိမွ မသိဘဲကိုး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္း အားရပါးရ ရယ္ေမာရင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို အသံတိတ္ ပါးစပ္လႈပ္ တစ္တစ္ခြခြ ဆဲျပပါေတာ့တယ္ခင္ဗ်ာ။ ေလယာဥ္မႉးအခန္း အဝင္က လိုက္ကာ ဟစိစိၾကားက ျမင္ရတဲ့ ဆရာႀကီး အီၾကာေကြးရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ခုထိ ျမင္ေနတုန္းပါပဲ။

————————————————————

[ကေန႔ ၾသဂုတ္လ ၁၀ရက္ေန႔မွာ စတင္ျဖန္႔ခ်ိလိုက္တဲ့ “သုေမာင္”ရဲ႕ “ဟိုတစ္စ သည္တစ္စ ေမာင္ဗလ” စာအုပ္ထဲက ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေရာင္းေစ်းက က်ပ္ ၁၅၀၀ပါ။ (ေရာင္းေစ်းက သနားစရာေလးေနာ္။  ေဒၚလာနဲ႔ဆိုရင္ တစ္က်ပ္ခြဲေတာင္ မရိွရွာဘူး။)]

ဖက္ခြလံုး

handout

ကြ်န္ေတာ့္အား “ဖက္ခြလံုးရွည္”ကေလးႏွင့္ စတင္ မိတ္ဖြဲ႕ေပးသူမွာ ကြ်န္ေတာ္၏ ခ်စ္ဇနီး “မိ”သာ ျဖစ္ေလသည္။
တခ်ိဳ႕က သူ႔ကို “ဖက္ေခါင္းအံုး”တဲ့။ တခ်ိဳ႕က “ခြေခါင္းအံုး”တဲ့။ တခ်ိဳ႕ေတြက က်ျပန္ေတာ့ “ေျခတင္ေခါင္းအံုး”ဆိုပဲ။
မည္သို႔ပင္ ေခၚေခၚ၊ ထိုအေခၚအေဝၚမ်ား တစ္ခုမွ မမွန္ေပ။

“ေခါင္း”ဆိုေသာ ဦးေခါင္းႏွင့္ မည္သို႔မွ် မပတ္သက္ဘိသကဲ့သို႔ “အံုး”ျခင္း၊ သို႔တည္းမဟုတ္ မွီျခင္းကိုလည္း မခံရေသာေၾကာင့္ “ေခါင္းအံုး” ဟူေသာ ေဝါဟာရႏွင့္ တြဲေပးလိုက္သမွ် ဘယ္လိုမွကို မမွန္ႏိုင္ေတာ့ေပ။

“မိ”ကမူ သူ႔ကို “ဖက္လံုး”ဟု ေခၚသည္။ ဒါကလည္း တစ္ဝက္သာ မွန္သည္။ တကယ္က သူ႔ကို ဖက္႐ံုတင္မကဘဲ ခြခ်င္လွ်င္လည္း ခြတတ္ ၾကျမဲျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ႔အသံုးတည့္ပံုအတိုင္း “ဖက္ခြလံုး” ဟုေခၚမွသာလွ်င္ လံုးဝ မွန္ေပလိမ့္မည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔ကို “ဖက္ခြလံုး”ဟုသာ ေခၚပါသည္။

ထိုဖက္ခြလံုးသည္ ကြ်န္ေတာ့္ ဖြားဘက္ေတာ္ မဟုတ္ခဲ့သည္ကေတာ့ အမွန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ သူ ရွိမွန္းသိသည့္တိုင္ သူႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ အေၾကာင္း မသင့္သျဖင့္ ပတ္သက္ ရင္းႏွီးခြင့္ မၾကံဳခဲ့သည္မွာ အႏွစ္၃၀ေက်ာ္ ၾကာပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္အေဖႏွင့္ အေမတြင္ ဖက္ခြလံုး အသံုးျပဳေသာ ဓေလ့ မရွိၾကသည္က စရပါမည္။ သူတို႔ သံုးက်င့္ မရွိေတာ့ သူတို႔သားျဖစ္သည့္ ကြ်န္ေတာ္လည္း သံုးခြင့္ မၾကံဳတတ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။

ပိုဆိုးသည္က ကြ်န္ေတာ့္ ေမြးသဖခင္ ေက်းဇူးရွင္ “ကိုတယူသန္” (ေခၚ) “ဦးတလြဲေတြး”ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ဖက္ခြလံုးေဝးစြ၊ ေမြ႕ရာႏွင့္ အိပ္ခြင့္ပင္ အေဖက ကြ်န္ေတာ့္ကို မေပးခဲ့ပါ။ ႏူးညံ့ အိစက္ေသာ ေမြ႕ရာသည္ အၾကင္ လူပ်ိဳေပါက္၏ ေသြးသားကို ဆူပြက္ ဆာေလာင္ေစသည္ဟူေသာ အယူအဆကို လက္ကိုင္ထားေသာ အေဖ့ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္သည္ လူပ်ိဳေဖာ္ မဝင့္တဝင္ အရြယ္ကတည္းက ေမြ႕ရာႏွင့္ အိပ္စက္ခြင့္ကို (အသားလြတ္ႀကီးပင္) ဆံုး႐ံႈးခဲ့ရပါသည္။

အေဖ မရွိေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ့္ခမ်ာ ေမြ႕ရာႏွင့္၊ ဘာႏွင့္ ျပန္အိပ္ရပါ သည္။ သို႔တိုင္ေအာင္ ဖက္ခြလံုးေတာ့ မပါပါ။

အေမကေတာ့ အေဖ မရွိေတာ့သည့္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ (အေဖ့ကိုယ္စား လားေတာ့မသိ) ဖက္ခြလံုး တစ္လံုးကို သူ႔အိပ္ရာထဲသို႔ ေခၚလာခဲ့သည္ကို ေတြ႕ရပါ၏။ သို႔တိုင္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဖက္ခြလံုးကို တေတာင့္တတ မရွိခဲ့ဖူးပါ။

မိႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ လက္ထပ္ရန္ ျပင္ဆင္ၾကေသာအခါ မိက “ဖက္ခြလံုး”ကို ထည့္လွာပါသည္။ ဖက္ခြလံုးမပါလွ်င္ လံုးဝ မအိပ္တတ္ပါဟု ဆိုေသာ မိကို ကြ်န္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္း ဟားလိုက္ပါသည္။၊ (ဒါလည္း သူ႔မိဘႏွင့္ ဆိုင္သည္။ သူ႔ဖေအကို မဆံုဖူးလိုက္ေသာ္လည္း သူ႔မေအႀကီးကမူ ဖက္ခြလံုး ကို မက္မက္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ရွိလွသည္မွာ ကြ်န္ေတာ့္အျမင္ေလ။)

ထို႔ေၾကာင့္ မဂၤလာဦး အိပ္ရာခမ္းနားဝယ္စဥ္က…

“ဖက္ခြလံုးကို မိလိုခ်င္ရင္ေတာ့ ထည့္ဝယ္ေလ။ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ထည့္မဝယ္နဲ႔၊ ကိုယ္ ဝါသနာမပါဘူး…”ဟု မိကို ေျပာခဲ့ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမြ႕ရာခမ္းနားတြင္ ေမြ႕ရာတစ္ခ်ပ္၊ ေခါင္းအံုး ႏွစ္လံုး၊ ျခင္ေထာင္တစ္လံုးႏွင့္ ဖက္ခြလံုးတစ္လံုးသာ ပါခဲ့ပါသည္။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ၊ မိႏွင့္ လက္ထပ္လိုက္သည့္အတြက္ ဖက္ခြလံုး တစ္လံုးကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္(တို႔) အိပ္ရာထဲသို႔ အလြယ္တကူ ခ်ဥ္းနင္းလာခဲ့ သည္လည္း အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ညားခါစအိပ္ရာဝင္မွာ အႏွီဖက္ခြလံုးသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လင္မယား ၾကားတြင္ အေတာ္ ခေလာက္ဆန္ႏိုင္ခဲ့သည္။ မိက အိပ္ရာထဲေရာက္သည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ဖက္ခြလံုးကိုသာ ဆြဲယူ ေပြ႕ဖက္၊ ခြတက္တတ္ျမဲျဖစ္သည္။

ဖက္ခြလံုးႏွင့္ ယွဥ္လာလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္သည္ မိ၏ လင္ငယ္ ျဖစ္ျဖစ္ေနတတ္ပါသည္။ ဖက္ခြလံုးကသာ မိ၏ လင္ႀကီးျဖစ္သည္ဟု မိကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ မၾကာခဏ စကားနာ ထိုးဖူးသည္။ ၾကာေတာ့ ထိုဖက္ခြလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ မုန္းထား မနာလိုေတာ့ပါ။

သည္ၾကားထဲက ဘယ္လိုက ဘယ္လိုျဖစ္သြားသည္မသိ။

အိမ္ေထာင္သက္တစ္ႏွစ္ေက်ာ္၊ ႏွစ္ႏွစ္နီးပါးၾကာေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္သည္ ညတိုင္က်လွ်င္ မိႏွင့္ဖက္ခြလံုးလုရသည့္ အလုပ္တစ္လုပ္ကို ရလာပါ သည္။

“အစကေတာ့ ရွင္ပဲ ဖက္လံုးနဲ႔ အိပ္တာ ဝါသနာမပါဘူးဆို…”

မိက ထိုသို႔ေျပာကာ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲ ေရာက္ ေရာက္ေနတတ္ေသာ ဖက္ခြလံုးကို အတင္းျပန္လုတတ္ပါသည္။

သူႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ လင္မယား အရင္းႀကီးပင္ျဖစ္လင့္ကစား ဖက္ခြလံုးကိုေတာ့ သမဝါယမစနစ္ႏွင့္ မွ်ေဝခံစားျခင္း မျပဳႏိုင္သည္လည္း အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

သည္လိုႏွင့္ ေနာက္ဆံုးတြင္ မိက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ဖက္ခြလံုး ေနာက္တစ္လံုးကို အိပ္ရာထဲသို႔ ေခၚသြင္းလာခဲ့ရပါေတာ့သည္။

မိ၏ဖက္ခြလံုးေရာဂါသည္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ကူးစက္လာခဲ့သလို ကြ်န္ေတာ္တို႔မွ ျဖစ္လာေသာ သမီးႏွင့္သားတို႔မွာလည္း ေမြးရာပါေရာဂါဟုပင္ ထင္ရ ေလာက္ေအာင္ စြဲကပ္လာသည္ကို ေတြ႕ရသည္။

မစြဲကပ္ပဲ ခံႏိုင္႐ိုးလား…

ကေလးမ်ား ေမြးဖြားၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္ သူတို႔ အရပ္ကေလးေတြႏွင့္ လိုက္ဖက္ေသာ ဖက္ခြလံုးေလးမ်ားကို သူတို႔၏ အေမႏွင့္ အဖြားက ဖန္တီးေပးၾကေပသကိုး။

ခုေတာ့လည္း လက္ေတာက္ေလာက္သာ ရွိေသးေသာ သားေတာ္ေမာင္ကလည္း သူ႔အရြယ္ ဖက္ခြလံုး ႏွစ္လံုး ဘယ္ညာ ျခံရံကာ အိပ္တတ္သည္။ ေလးႏွစ္သာသာသာ ရွိေသးေသာ သမီးငယ္ “ဘုတ္ဆံုမ”ကလည္း မိ၏ ဖက္ခြလံုးကို လုတတ္လာသည္။

သူ႔အရပ္ႏွင့္ လိုက္ဖက္ေသာ ဖက္ခြလံုးကို မိက သီးသန္႔ေပးထားသည့္တိုင္ သမီးသည္ သူ႔မေအ၏ ဖက္ခြလံုးကိုသာ တမက္တေမာ ရွိလွသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ မိသည္ သူ႔သမီးအတြက္ ေနာက္ထပ္ ဖက္ခြလံုး(လူႀကီးဆိုက္) တစ္လံုးကို ထပ္မံ ဝယ္ယူရျပန္ေတာ့သည္။

ျပႆနာက မိအေမ အိမ္လာအိပ္သည့္ တစ္ညတြင္ စပါသည္။

အဖြားႀကီးသည္အိပ္ရာထဲေရာက္သည္ႏွင့္ ဖက္ခြလံုးကို ေတာင့္တ ေတာင္းဆိုပါေတာ့သည္။

မိက အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ သမီးငယ္၏ ရင္ခြင္ထဲမွ ဖက္ခြလံုးကို ယူေပးလိုက္ရန္ ခ်က္ခ်င္းၾကံပါသည္။ (ေတာ္ေတာ္လည္း ဟုတ္တဲ့ မိန္းမ။ ေပးျခင္း ေပး၊ သူ႔ဟာ ေပးလိုက္ေပါ့။)

“မိကလည္းကြာ၊ သမီး ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာကို။ မိရဲ႕ ဖက္ခြလံုးပဲ အေမ့ကိုေပးလိုက္ေပါ့…”

“ေပးႏိုင္ေပါင္ေတာ္… မိမွ ဖက္လံုး မရွိရင္ မအိပ္တတ္တဲ့ဟာကို…”

“ေပးလိုက္ပါမိရယ္၊ ကိုယ့္ဖက္ခြလံုးကို သည္တစ္ည မိယူအိပ္ေပါ့၊ ကိုယ္က ဖက္ခြလံုး မရွိလည္း အိပ္တတ္ပါတယ္၊ သြား… မိဟာသာ ေပးလိုက္…”

သူ႔အတြက္ အစားရဖို႔ ေသခ်ာသြားေတာ့မွ မိလည္း သူ႔အေမကို ၾကည္ျဖဴသြားပါသည္။ သူ႔ဖက္ခြလံုးကို သူ႔အေမအား တစ္ညတာ ေက်ေက်နပ္နပ္ ငွားလိုက္ၿပီး သူကိုယ္တိုင္ကမူ ကြ်န္ေတာ့္ ဖက္ခြလံုးကို မိမိရရ၊ တစ္တစ္ခြကာ စက္ေတာ္ေခၚပါေလေတာ့သည္။

ဇာတ္ေပါင္းေသာ္ ထိုညက ကြ်န္ေတာ္ လံုးဝ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေတာ့ေခ်။

ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ခြင္ထဲမွာ၊ ကြ်န္ေတာ့္ေပါင္ေအာက္မွာ တစ္ခုခုလစ္ဟာ ေနသလို၊ တစ္စံုတစ္ရာ လိုအပ္ေနသလို။ ဟိုဘက္ ေစာင္းလိုက္၊ သည္ဘက္ လွိမ့္လိုက္၊ ေမွာက္လိုက္၊ လွန္လိုက္…။

ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေမာက်ေနၾကေသာ သမီးငယ္ႏွင့္ ဇနီးသည္တို႔၏ ရင္ခြင္မ်ားထဲမွ ဖက္ခြလံုး တစ္လံုးလံုးကို ဆြဲယူလိုက္ခ်င္စိတ္ေတြကို ႀကိတ္ မွိတ္မ်ိဳသိပ္။ မ်က္လံုးေတြကို ဇြတ္မွိတ္။ အိပ္လို႔ကေတာ့ ဘယ္လိုမွ မရ။

ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ မေက်နပ္။

“ဘယ့္ႏွယ့္ကြာ… အႏွစ္၃၀လံုးလံုး ဖက္ခြလံုးမဲ့ ဘဝမွာ က်င့္သားရခဲ့ဖူးပါလ်က္ကနဲ႔ ခုေတာ့မွ ပဇာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ မေနတတ္၊ မအိပ္ႏိုင္ျဖစ္ ေနရပါသလဲ…”

“ၾကည့္စမ္း၊ ႏွစ္အနည္းငယ္ေလာက္သာ ဖက္ဖူး၊ ခြဖူးလိုက္႐ံုႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းႀကီး အရသာ သိသြားပါပေကာလား၊ ဘုရား… ဘုရား… ”

“ဟင္… ဒါဆို မိလို ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ဖက္ခဲ့၊ ခြခဲ့သူ တစ္ေယာက္ အဖို႔ ဖက္ခြလံုးကို အာသာ ငမ္းငမ္း၊ တတမ္းတတႏွင့္ အလြတ္မေပးခ်င္ ေတာ့တာဟာ သဘာဝပါကလား၊ ျမတ္စြာဘုရား…”

ကြ်န္ေတာ္သည္ မိ၏ ဖက္ခြလံုးအာသာကို ပထမဆံုး အႀကိမ္အျဖစ္ ကိုယ္ခ်င္းစာကာ ေထာက္ညႇာမိသြားရေလၿပီ။  သို႔ေသာ္လည္း အိပ္ေပ်ာ္ျခင္း သည္ကား ကြ်န္ေတာ့္ထံ လံုးဝကို ေရာက္မလာႏိုင္တတ္ေသးေပ။

လင္းလုလုအခိုက္တစ္တံ့တြင္ မိသည္ ဖက္ခြလံုးမွ ခြာကာ တစ္ဖက္သို႔ လွည့္ေစာင္းသြားသည္ကို ေတြ႕လိုက္၏။ မိမွ ဟိုတစ္ဘက္သို႔ ျပည့္ျပည့္ မလွည့္မိေသးခင္တြင္ပင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ မိ ယာယီစြန္႔ခြာသြားေသာ ဖက္ခြလံုးကို တမ္းငင္ တြယ္မက္စြာျဖင့္ ဆြဲယူ ဖက္ခြလိုက္မိရပါေတာ့သည္။

ယင္းသည္၏ ေနာက္တြင္ကား နာရီေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ကြ်န္ေတာ့္အပါးတြင္ ရစ္ဝဲေနေသာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းဟူသည့္အရာသည္ ကြ်န္ေတာ့္ ထံ ျမန္ျမန္သာသာ ေရာက္လို႔လာပါေတာ့သည္။

အကယ္တႏၲဳ…

ကြ်န္ေတာ့္အား ဖက္ခြလံုးရွည္ကေလးႏွင့္ စတင္မိတ္ဖြဲ႕ေပးသူမွာ ကြ်န္ေတာ္၏ ခ်စ္ဇနီး “မိ”သာ ျဖစ္ေလသည္။

——————————————–

(၁၉၉၆ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလထုတ္ သရဖူမဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၁၆၁၁/၂၀၀၃(၁၁)ျဖင့္၂၀၀၄ခုႏွစ္ ဇြန္လမွာ ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “ေျခရာၿပိဳးေျပာက္ လြမ္းပြင့္ေကာက္သီ” ေခါင္းစဥ္ပါ ကိုယ္တိုင္ၾကံဳ ၀တၳဳတိုမ်ားစာအုပ္ထဲမွာ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပထားတဲ့ ၀တၳဳတိုေလးတစ္ပုဒ္ကို ျပန္လည္ေဖာ္ျပထားတာျဖစ္ပါတယ္။)