ဖက္ခြလံုး

handout

ကြ်န္ေတာ့္အား “ဖက္ခြလံုးရွည္”ကေလးႏွင့္ စတင္ မိတ္ဖြဲ႕ေပးသူမွာ ကြ်န္ေတာ္၏ ခ်စ္ဇနီး “မိ”သာ ျဖစ္ေလသည္။
တခ်ိဳ႕က သူ႔ကို “ဖက္ေခါင္းအံုး”တဲ့။ တခ်ိဳ႕က “ခြေခါင္းအံုး”တဲ့။ တခ်ိဳ႕ေတြက က်ျပန္ေတာ့ “ေျခတင္ေခါင္းအံုး”ဆိုပဲ။
မည္သို႔ပင္ ေခၚေခၚ၊ ထိုအေခၚအေဝၚမ်ား တစ္ခုမွ မမွန္ေပ။

“ေခါင္း”ဆိုေသာ ဦးေခါင္းႏွင့္ မည္သို႔မွ် မပတ္သက္ဘိသကဲ့သို႔ “အံုး”ျခင္း၊ သို႔တည္းမဟုတ္ မွီျခင္းကိုလည္း မခံရေသာေၾကာင့္ “ေခါင္းအံုး” ဟူေသာ ေဝါဟာရႏွင့္ တြဲေပးလိုက္သမွ် ဘယ္လိုမွကို မမွန္ႏိုင္ေတာ့ေပ။

“မိ”ကမူ သူ႔ကို “ဖက္လံုး”ဟု ေခၚသည္။ ဒါကလည္း တစ္ဝက္သာ မွန္သည္။ တကယ္က သူ႔ကို ဖက္႐ံုတင္မကဘဲ ခြခ်င္လွ်င္လည္း ခြတတ္ ၾကျမဲျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ႔အသံုးတည့္ပံုအတိုင္း “ဖက္ခြလံုး” ဟုေခၚမွသာလွ်င္ လံုးဝ မွန္ေပလိမ့္မည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔ကို “ဖက္ခြလံုး”ဟုသာ ေခၚပါသည္။

ထိုဖက္ခြလံုးသည္ ကြ်န္ေတာ့္ ဖြားဘက္ေတာ္ မဟုတ္ခဲ့သည္ကေတာ့ အမွန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ သူ ရွိမွန္းသိသည့္တိုင္ သူႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ အေၾကာင္း မသင့္သျဖင့္ ပတ္သက္ ရင္းႏွီးခြင့္ မၾကံဳခဲ့သည္မွာ အႏွစ္၃၀ေက်ာ္ ၾကာပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္အေဖႏွင့္ အေမတြင္ ဖက္ခြလံုး အသံုးျပဳေသာ ဓေလ့ မရွိၾကသည္က စရပါမည္။ သူတို႔ သံုးက်င့္ မရွိေတာ့ သူတို႔သားျဖစ္သည့္ ကြ်န္ေတာ္လည္း သံုးခြင့္ မၾကံဳတတ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။

ပိုဆိုးသည္က ကြ်န္ေတာ့္ ေမြးသဖခင္ ေက်းဇူးရွင္ “ကိုတယူသန္” (ေခၚ) “ဦးတလြဲေတြး”ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ဖက္ခြလံုးေဝးစြ၊ ေမြ႕ရာႏွင့္ အိပ္ခြင့္ပင္ အေဖက ကြ်န္ေတာ့္ကို မေပးခဲ့ပါ။ ႏူးညံ့ အိစက္ေသာ ေမြ႕ရာသည္ အၾကင္ လူပ်ိဳေပါက္၏ ေသြးသားကို ဆူပြက္ ဆာေလာင္ေစသည္ဟူေသာ အယူအဆကို လက္ကိုင္ထားေသာ အေဖ့ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္သည္ လူပ်ိဳေဖာ္ မဝင့္တဝင္ အရြယ္ကတည္းက ေမြ႕ရာႏွင့္ အိပ္စက္ခြင့္ကို (အသားလြတ္ႀကီးပင္) ဆံုး႐ံႈးခဲ့ရပါသည္။

အေဖ မရွိေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ့္ခမ်ာ ေမြ႕ရာႏွင့္၊ ဘာႏွင့္ ျပန္အိပ္ရပါ သည္။ သို႔တိုင္ေအာင္ ဖက္ခြလံုးေတာ့ မပါပါ။

အေမကေတာ့ အေဖ မရွိေတာ့သည့္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ (အေဖ့ကိုယ္စား လားေတာ့မသိ) ဖက္ခြလံုး တစ္လံုးကို သူ႔အိပ္ရာထဲသို႔ ေခၚလာခဲ့သည္ကို ေတြ႕ရပါ၏။ သို႔တိုင္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဖက္ခြလံုးကို တေတာင့္တတ မရွိခဲ့ဖူးပါ။

မိႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ လက္ထပ္ရန္ ျပင္ဆင္ၾကေသာအခါ မိက “ဖက္ခြလံုး”ကို ထည့္လွာပါသည္။ ဖက္ခြလံုးမပါလွ်င္ လံုးဝ မအိပ္တတ္ပါဟု ဆိုေသာ မိကို ကြ်န္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္း ဟားလိုက္ပါသည္။၊ (ဒါလည္း သူ႔မိဘႏွင့္ ဆိုင္သည္။ သူ႔ဖေအကို မဆံုဖူးလိုက္ေသာ္လည္း သူ႔မေအႀကီးကမူ ဖက္ခြလံုး ကို မက္မက္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ရွိလွသည္မွာ ကြ်န္ေတာ့္အျမင္ေလ။)

ထို႔ေၾကာင့္ မဂၤလာဦး အိပ္ရာခမ္းနားဝယ္စဥ္က…

“ဖက္ခြလံုးကို မိလိုခ်င္ရင္ေတာ့ ထည့္ဝယ္ေလ။ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ထည့္မဝယ္နဲ႔၊ ကိုယ္ ဝါသနာမပါဘူး…”ဟု မိကို ေျပာခဲ့ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမြ႕ရာခမ္းနားတြင္ ေမြ႕ရာတစ္ခ်ပ္၊ ေခါင္းအံုး ႏွစ္လံုး၊ ျခင္ေထာင္တစ္လံုးႏွင့္ ဖက္ခြလံုးတစ္လံုးသာ ပါခဲ့ပါသည္။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ၊ မိႏွင့္ လက္ထပ္လိုက္သည့္အတြက္ ဖက္ခြလံုး တစ္လံုးကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္(တို႔) အိပ္ရာထဲသို႔ အလြယ္တကူ ခ်ဥ္းနင္းလာခဲ့ သည္လည္း အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ညားခါစအိပ္ရာဝင္မွာ အႏွီဖက္ခြလံုးသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လင္မယား ၾကားတြင္ အေတာ္ ခေလာက္ဆန္ႏိုင္ခဲ့သည္။ မိက အိပ္ရာထဲေရာက္သည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ဖက္ခြလံုးကိုသာ ဆြဲယူ ေပြ႕ဖက္၊ ခြတက္တတ္ျမဲျဖစ္သည္။

ဖက္ခြလံုးႏွင့္ ယွဥ္လာလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္သည္ မိ၏ လင္ငယ္ ျဖစ္ျဖစ္ေနတတ္ပါသည္။ ဖက္ခြလံုးကသာ မိ၏ လင္ႀကီးျဖစ္သည္ဟု မိကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ မၾကာခဏ စကားနာ ထိုးဖူးသည္။ ၾကာေတာ့ ထိုဖက္ခြလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ မုန္းထား မနာလိုေတာ့ပါ။

သည္ၾကားထဲက ဘယ္လိုက ဘယ္လိုျဖစ္သြားသည္မသိ။

အိမ္ေထာင္သက္တစ္ႏွစ္ေက်ာ္၊ ႏွစ္ႏွစ္နီးပါးၾကာေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္သည္ ညတိုင္က်လွ်င္ မိႏွင့္ဖက္ခြလံုးလုရသည့္ အလုပ္တစ္လုပ္ကို ရလာပါ သည္။

“အစကေတာ့ ရွင္ပဲ ဖက္လံုးနဲ႔ အိပ္တာ ဝါသနာမပါဘူးဆို…”

မိက ထိုသို႔ေျပာကာ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲ ေရာက္ ေရာက္ေနတတ္ေသာ ဖက္ခြလံုးကို အတင္းျပန္လုတတ္ပါသည္။

သူႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ လင္မယား အရင္းႀကီးပင္ျဖစ္လင့္ကစား ဖက္ခြလံုးကိုေတာ့ သမဝါယမစနစ္ႏွင့္ မွ်ေဝခံစားျခင္း မျပဳႏိုင္သည္လည္း အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

သည္လိုႏွင့္ ေနာက္ဆံုးတြင္ မိက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ဖက္ခြလံုး ေနာက္တစ္လံုးကို အိပ္ရာထဲသို႔ ေခၚသြင္းလာခဲ့ရပါေတာ့သည္။

မိ၏ဖက္ခြလံုးေရာဂါသည္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ကူးစက္လာခဲ့သလို ကြ်န္ေတာ္တို႔မွ ျဖစ္လာေသာ သမီးႏွင့္သားတို႔မွာလည္း ေမြးရာပါေရာဂါဟုပင္ ထင္ရ ေလာက္ေအာင္ စြဲကပ္လာသည္ကို ေတြ႕ရသည္။

မစြဲကပ္ပဲ ခံႏိုင္႐ိုးလား…

ကေလးမ်ား ေမြးဖြားၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္ သူတို႔ အရပ္ကေလးေတြႏွင့္ လိုက္ဖက္ေသာ ဖက္ခြလံုးေလးမ်ားကို သူတို႔၏ အေမႏွင့္ အဖြားက ဖန္တီးေပးၾကေပသကိုး။

ခုေတာ့လည္း လက္ေတာက္ေလာက္သာ ရွိေသးေသာ သားေတာ္ေမာင္ကလည္း သူ႔အရြယ္ ဖက္ခြလံုး ႏွစ္လံုး ဘယ္ညာ ျခံရံကာ အိပ္တတ္သည္။ ေလးႏွစ္သာသာသာ ရွိေသးေသာ သမီးငယ္ “ဘုတ္ဆံုမ”ကလည္း မိ၏ ဖက္ခြလံုးကို လုတတ္လာသည္။

သူ႔အရပ္ႏွင့္ လိုက္ဖက္ေသာ ဖက္ခြလံုးကို မိက သီးသန္႔ေပးထားသည့္တိုင္ သမီးသည္ သူ႔မေအ၏ ဖက္ခြလံုးကိုသာ တမက္တေမာ ရွိလွသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ မိသည္ သူ႔သမီးအတြက္ ေနာက္ထပ္ ဖက္ခြလံုး(လူႀကီးဆိုက္) တစ္လံုးကို ထပ္မံ ဝယ္ယူရျပန္ေတာ့သည္။

ျပႆနာက မိအေမ အိမ္လာအိပ္သည့္ တစ္ညတြင္ စပါသည္။

အဖြားႀကီးသည္အိပ္ရာထဲေရာက္သည္ႏွင့္ ဖက္ခြလံုးကို ေတာင့္တ ေတာင္းဆိုပါေတာ့သည္။

မိက အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ သမီးငယ္၏ ရင္ခြင္ထဲမွ ဖက္ခြလံုးကို ယူေပးလိုက္ရန္ ခ်က္ခ်င္းၾကံပါသည္။ (ေတာ္ေတာ္လည္း ဟုတ္တဲ့ မိန္းမ။ ေပးျခင္း ေပး၊ သူ႔ဟာ ေပးလိုက္ေပါ့။)

“မိကလည္းကြာ၊ သမီး ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာကို။ မိရဲ႕ ဖက္ခြလံုးပဲ အေမ့ကိုေပးလိုက္ေပါ့…”

“ေပးႏိုင္ေပါင္ေတာ္… မိမွ ဖက္လံုး မရွိရင္ မအိပ္တတ္တဲ့ဟာကို…”

“ေပးလိုက္ပါမိရယ္၊ ကိုယ့္ဖက္ခြလံုးကို သည္တစ္ည မိယူအိပ္ေပါ့၊ ကိုယ္က ဖက္ခြလံုး မရွိလည္း အိပ္တတ္ပါတယ္၊ သြား… မိဟာသာ ေပးလိုက္…”

သူ႔အတြက္ အစားရဖို႔ ေသခ်ာသြားေတာ့မွ မိလည္း သူ႔အေမကို ၾကည္ျဖဴသြားပါသည္။ သူ႔ဖက္ခြလံုးကို သူ႔အေမအား တစ္ညတာ ေက်ေက်နပ္နပ္ ငွားလိုက္ၿပီး သူကိုယ္တိုင္ကမူ ကြ်န္ေတာ့္ ဖက္ခြလံုးကို မိမိရရ၊ တစ္တစ္ခြကာ စက္ေတာ္ေခၚပါေလေတာ့သည္။

ဇာတ္ေပါင္းေသာ္ ထိုညက ကြ်န္ေတာ္ လံုးဝ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေတာ့ေခ်။

ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ခြင္ထဲမွာ၊ ကြ်န္ေတာ့္ေပါင္ေအာက္မွာ တစ္ခုခုလစ္ဟာ ေနသလို၊ တစ္စံုတစ္ရာ လိုအပ္ေနသလို။ ဟိုဘက္ ေစာင္းလိုက္၊ သည္ဘက္ လွိမ့္လိုက္၊ ေမွာက္လိုက္၊ လွန္လိုက္…။

ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေမာက်ေနၾကေသာ သမီးငယ္ႏွင့္ ဇနီးသည္တို႔၏ ရင္ခြင္မ်ားထဲမွ ဖက္ခြလံုး တစ္လံုးလံုးကို ဆြဲယူလိုက္ခ်င္စိတ္ေတြကို ႀကိတ္ မွိတ္မ်ိဳသိပ္။ မ်က္လံုးေတြကို ဇြတ္မွိတ္။ အိပ္လို႔ကေတာ့ ဘယ္လိုမွ မရ။

ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ မေက်နပ္။

“ဘယ့္ႏွယ့္ကြာ… အႏွစ္၃၀လံုးလံုး ဖက္ခြလံုးမဲ့ ဘဝမွာ က်င့္သားရခဲ့ဖူးပါလ်က္ကနဲ႔ ခုေတာ့မွ ပဇာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ မေနတတ္၊ မအိပ္ႏိုင္ျဖစ္ ေနရပါသလဲ…”

“ၾကည့္စမ္း၊ ႏွစ္အနည္းငယ္ေလာက္သာ ဖက္ဖူး၊ ခြဖူးလိုက္႐ံုႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းႀကီး အရသာ သိသြားပါပေကာလား၊ ဘုရား… ဘုရား… ”

“ဟင္… ဒါဆို မိလို ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ဖက္ခဲ့၊ ခြခဲ့သူ တစ္ေယာက္ အဖို႔ ဖက္ခြလံုးကို အာသာ ငမ္းငမ္း၊ တတမ္းတတႏွင့္ အလြတ္မေပးခ်င္ ေတာ့တာဟာ သဘာဝပါကလား၊ ျမတ္စြာဘုရား…”

ကြ်န္ေတာ္သည္ မိ၏ ဖက္ခြလံုးအာသာကို ပထမဆံုး အႀကိမ္အျဖစ္ ကိုယ္ခ်င္းစာကာ ေထာက္ညႇာမိသြားရေလၿပီ။  သို႔ေသာ္လည္း အိပ္ေပ်ာ္ျခင္း သည္ကား ကြ်န္ေတာ့္ထံ လံုးဝကို ေရာက္မလာႏိုင္တတ္ေသးေပ။

လင္းလုလုအခိုက္တစ္တံ့တြင္ မိသည္ ဖက္ခြလံုးမွ ခြာကာ တစ္ဖက္သို႔ လွည့္ေစာင္းသြားသည္ကို ေတြ႕လိုက္၏။ မိမွ ဟိုတစ္ဘက္သို႔ ျပည့္ျပည့္ မလွည့္မိေသးခင္တြင္ပင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ မိ ယာယီစြန္႔ခြာသြားေသာ ဖက္ခြလံုးကို တမ္းငင္ တြယ္မက္စြာျဖင့္ ဆြဲယူ ဖက္ခြလိုက္မိရပါေတာ့သည္။

ယင္းသည္၏ ေနာက္တြင္ကား နာရီေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ကြ်န္ေတာ့္အပါးတြင္ ရစ္ဝဲေနေသာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းဟူသည့္အရာသည္ ကြ်န္ေတာ့္ ထံ ျမန္ျမန္သာသာ ေရာက္လို႔လာပါေတာ့သည္။

အကယ္တႏၲဳ…

ကြ်န္ေတာ့္အား ဖက္ခြလံုးရွည္ကေလးႏွင့္ စတင္မိတ္ဖြဲ႕ေပးသူမွာ ကြ်န္ေတာ္၏ ခ်စ္ဇနီး “မိ”သာ ျဖစ္ေလသည္။

——————————————–

(၁၉၉၆ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလထုတ္ သရဖူမဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၁၆၁၁/၂၀၀၃(၁၁)ျဖင့္၂၀၀၄ခုႏွစ္ ဇြန္လမွာ ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “ေျခရာၿပိဳးေျပာက္ လြမ္းပြင့္ေကာက္သီ” ေခါင္းစဥ္ပါ ကိုယ္တိုင္ၾကံဳ ၀တၳဳတိုမ်ားစာအုပ္ထဲမွာ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပထားတဲ့ ၀တၳဳတိုေလးတစ္ပုဒ္ကို ျပန္လည္ေဖာ္ျပထားတာျဖစ္ပါတယ္။)

Advertisements

26 thoughts on “ဖက္ခြလံုး

  1. ႔ပိုလုိက္တာ။ေခါင္းအံုးတစ္လံုး အပိုရွာၿပီး ခြလုိက္လဲရတာဘဲ

    • ေျပာတတ္လိုက္တာေနာ္… အျပစ္ေျပာခ်င္တာက အရင္ပဲ။ အဲဒီ့ ညႀကီးသန္းေခါင္မွာ ဘယ္နားက သြားရွာရမွာတုံး။ ႀကီးေဒၚအိမ္အထိ လာေတာင္းရမွာလား။ လင္းစမ္းပါဦး ဉာဏ္ႀကီးရွင္မမရယ္…

      • ဒီလိုလုပ္လို႔ရတယ္ေလ….
        ဖက္ခြလံုးမရိွလည္းဘာျဖစ္လဲ?
        မိန္းမေဘးနားအိပ္ေနတာပဲဟာ….
        ဖက္ခြလံုးမွ ဖက္ခြလံုးတဲ့လား? အဲ့ဒီေလာက္ေတာင္ပဲလား?
        ဒါမွမဟုတ္…. မိန္းမကို သိပ္မခ်စ္လို႔လား?
        ဒါမွမဟုတ္…. မိန္းမက ၀ေနေတာ့ ဖက္လို႔မေကာင္းလို႔လား?
        ဒါမွမဟုတ္…. မိန္းမက ပိန္ေနလို႔လား?
        အင္း…. တစ္ခုခုေတာ့တစ္ခုခုပဲျဖစ္မွာေပါ့ေနာ္…..
        ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေနာ္…. ဒီ post ကိုဖတ္ရတာ…. ဖက္လံုးက မိန္းမထက္ပိုစြမ္းေနပံုပဲ။ 😀

  2. တယ္လီဖုန္း ဝတၳဳေလးလည္း အဆင္ေျပရင္ တင္ေပးပါဦး။

  3. တယ္လီဖုန္း ၀တၳဳကေတာ့ေပါ့ေလ။ တစ္ေယာက္ေသာသူက သူ႔ဘေလာ့(ခ္)မွာ သူ႔ဘက္က တစ္ျခမ္းကို ေရးခဲ့ဖူးတယ္ေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္လည္းေပါ့ေလ… လူမိသြားေတာ့ ကမန္းကတန္း အေလာသံုးဆယ္ အလ်င္အျမန္ အေဆာတလ်င္ ဒလၾကမ္း အားဂ်င္းႀကီးကို ျပန္ျဖဳတ္လိုက္တယ္လို႔ ၾကားခဲ့ဖူးတယ္ေပါ့ေလ။ အဲေတာ့ေပါ့ေလ… သူ႔ဘက္က တစ္ျခမ္းကို ျပန္တင္ေအာင္ ေတာင္းဆိုေပးၾကမယ္ဆိုရင္ေပါ့ေလ… သည္ဘက္ကလည္း ျပန္တင္ေပးမယ္လို႔ ေျပာမယ္ဆိုရင္ေပါ့ေလ… နည္းနည္း ပိုၿပီး စံုစံုလင္လင္ေလးမ်ား ျဖစ္သြားမလားလို႔ေပါ့ေလ… (ဆက္မေရးတတ္ေတာ့ဘူးေပါ့ေလ…) း)

    • သည္းခံ တကာႀကီး… သည္းခံ… သည္းခံ။ မေဗဒါက တစ္ပင္တည္းမို႔ သည္ဘေလာ့(ခ္)ေလးကို အသက္ဆက္ႏိုင္ေအာင္ ဖုတ္လိႈက္ ဖုတ္လိႈက္ ႀကိဳးစားေနရပါတယ္။ ဘေလာ့(ခ္)စလုပ္ကတည္းက ကြန္ပ်ဴတာဖန္သားျပင္နဲ႔ပဲ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေနတာမို႔ မိန္းမကိုေတာင္ ေျပာရင္းဆိုရင္း လြမ္းလာၿပီ။ သူကလည္း အိမ္ေပၚက ဆင္းေတာ့မယ္ တကဲကဲလုပ္ေနတယ္ဗ်။ အဲေတာ့ေပါ့ေလ… တကာႀကီးျဖစ္ခ်င္ေတာေတြ “တစ္ေန႔ေတာ့ ျဖစ္လာမွာ”ဆိုတဲ့ အေတြးေလးနဲ႔ပဲ သည္းခံလိုက္ဦး တကာႀကီးေရ… သည္းခံ… သည္းခံ… ေနာ္..

      • ဒါက ပထမဆင့္ပဲရွိေသးတယ္ ဆပ္..
        အစ္မမ်က္ႏွာကို ကြန္ပ်ဴတာဖန္သားျပင္လို႕ျမင္ရင္ေတာ့
        ဒုတိယအဆင့္ေရာက္ျပီလို႕ ထင္တာပဲ..
        အဲ့က်ေတာ့လည္း ကြန္ပ်ဴတာ ကီဘုတ္ခလုပ္ႏွိပ္သလို
        အစ္မကို ႏွိပ္ေပးလိုက္ရင္ေျပလည္သြားမယ္ထင္ပ..
        တတိယဆင့္ကေတာ့ ေကာင္းတာေလးေတြျမင္ရင္
        ဘေလာ့မွာေရးဦးမွဟဆိုတဲ့ အေတြးေပပဲ..
        ဒါလည္း ျပႆနာေတာ့ သိပ္မရွိေသးဘူးဆရာ…
        လွတဲ့ေကာင္မေလးျမင္ရင္ ကိုယ္နဲ႕စြန္းသလို သေဘာထားလိုက္ရင္
        ျပီးတာပါေပပဲ..
        ဟဲ.. ဟဲ က်န္တာေတာ့ ေနာက္မွဆက္ေျပာေတာ့မယ္ … 😀

  4. အေပၚဆံုးပိုဒ္က အေခၚအေဝၚေတြနဲ့ မတူတာ ကြ်န္မတို႕အေမက ဖက္ေခါင္းအံုးကိုေခၚတာ ေပါင္ညွပ္တဲ့။

    • ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ဟုတ္သားပဲ “ေပါင္ညွပ္။” ကြက္တိပဲေနာ္။ ဟို… “ေပါင္မုန္႔ေရခဲညွပ္”ကေတာ့ သူနဲ႔ ညီအစ္ကို၀မ္းကြဲေတာ္တယ္ ထင္သြားမွာ တစ္ခုပဲ စိုးရိမ္ရတယ္ခင္ဗ်။ ဘာျဖစ္ျဖစ္၊ ေ၀ါဟာရတိုးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးကမၻာပါ။

  5. တယ္လီဖုန္း တစ္ျခမ္းပ့ဲ ဝတၳဳကို ဖတ္ဖူးသလိုလိုလိုလိုလိုပဲ။ (မ်က္လံုးကလယ္ ကလယ္ျဖင့္ေတြး။)

    • အစ္ကိုတို႔က ဘယ္တစ္ျခမ္းပဲ့ကို ဖတ္ဖူးတာလဲဟင္… စကၠဴေပၚမွာ ဖတ္ဖူးတာဆိုရင္ အဲဒါ သြပ္ျပားဟာ။ ဘေလာ့(ခ္)ထဲမွာ ဖတ္ဖူးတာဆိုရင္ေတာ့ အိမ္း… အဲဒါ အုတ္ကၽြတ္ (သို႔မဟုတ္) တာေပၚလင့္ဟာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အပဲ့ႀကီးက မေကာင္းဘူးေလေနာ္ အစ္ကိုတို႔ရယ္။ စံုမွ ေစ့မွာေပါ့။ အဲေတာ့ေလ… အစ္ကိုတို႔ပဲ… သက္ဆိုင္သူေရ… ဘာညာကြိကြ ေပးၾကပါလားခညာ… (ေညာင္နာနာျဖင့္ ေျပာ…)

      • အစ္ကိုအရြယ္ မဟုတ္ရပါဘူးခင္ညာ…။ တူသားအရြယ္ပါခင္ညာ့…။ ငရဲ ငအံုေတြၾကီးကုန္ပါ့မယ္။
        တစ္ျခမ္းပ့ဲကျဖင့္ ေလထဲ လႊင့္သြားလိုက္တာ နာဂစ္တုန္းက ပါသြားတ့ဲ သြပ္ျပားေတာင္ သူ႔ေလာက္ ျမန္မယ္မထင္။ ညျမင္ ေန႔ေပ်ာက္ဆိုတာ အဲဒီ တစ္ျခမ္းပ့ဲေပါ့ဗ်ာ…။
        ခိြ

  6. ၂၄ နာရီအတြင္း ဘေလာ့ဂ္ထဲမွာ ထုတ္ခ်င္းေဖာက္ ေပါက္သြားခ်င္ရင္ေတာ့ အဲဒီ တယ္လီဖုန္း ဟိုဘက္တစ္ျခမ္း ဇာတ္လမ္းကို တင္လိုက္ဖို႕ အႀကံျပဳပါတယ္ ခည။

  7. က်မလဲ ဆရာ့အမ်ဳိးသမီးေခၚသလိုပဲ ဖက္လံုးလို႔ ေခၚတာ။
    ငယ္ငယ္ကေတာ့ ဖက္လံုးမပါရင္ မအိပ္တတ္ဘူး။
    ခုေတာ့ အိပ္တတ္ၿပီ။ အဓိကက အိပ္ခ်င္စိတ္လို႔ ထင္တာပဲ။ အိပ္ခ်င္ရင္ ေပ်ာ္သြားတာပဲ။ ေခါင္းအံုးမပါဘဲေတာင္ ရတယ္။ 😛

  8. အဲ … တယ္လီဖုန္း တျခမ္းပဲ့ …
    သေဘာေပါက္ၿပီ … ကြန္မန္႔ေတြကို ၂ခါဖတ္မွ သေဘာေပါက္ေတာ့တယ္။
    လက္စသတ္ေတာ့ … ဂလိုကိုး။
    ဆရာ … ဆရာ … ဘေလာ့ေပၚထိပါလာသကိုး …
    အင္း … မိန္းမကိုေတာ့ အိမ္ေပၚက မဆင္းပါေစနဲ႔အံုး … 😛

  9. ေအာ္.. ဒီပုိ႔စ္တပုဒ္မွာတင္ ကြန္မန္႔ ၁၈ခုတက္ေနပါ့လား…
    အိမ္းေကာင္းေလစြ.. ေကာင္းေလစြလုိ႔ လူတတ္ႀကီးေလနဲ႔ေျပာရမလား…
    ဒါမွမဟုတ္… ကၽြန္မ စမိ အျပစ္႐ွိ၏လုိ႔ပဲ ေညာင္နာနာေလသံနဲ႔ေျပာရမလား..
    မသိေတာ့ပါကုန္။

    • အျပစ္မရိွပါဘူး။ ေက်းဇူးေတာင္ တင္ေသး… ေဟး… ေဟး… အစထုတ္လုိက္ေတာ့ ဘာျဖစ္သြားတယ္မွတ္တံုး။ စခါစတံုးက သမၻာၾကြ သလိုလို ဆရာမ လိုလိုနဲ႔ ကဒီးကဒီး ၀င္ေမႊေနေလသူတစ္ေယာက္ အၿမီးကေလး ကုပ္သြားတာ အျမတ္ထြက္တဲ့အတြက္ေပါ့… ေအာ့… ေအာ့… ဘာတဲ့ မွန္အိမ္ထဲတြင္ ေနသူမ်ားသည္ ခဲမ်ားကို လက္လြတ္စပယ္ ေလွ်ာက္မပစ္သင့္ပါဆိုတာေလ။ (People who live in glass houses should not throw stones!) သြပ္ျပားက လူတကာပစ္တဲ့ ခဲေတြကို ေလွ်ာက္ေကာက္ၿပီး အုတ္ျမစ္ ခိုင္ခိုင္မာမာခ်၊ အဲဒီ့ခဲေတြနဲ႔ပဲ အိမ္ေဆာက္ၿပီး ေနတဲ့သူဆိုတာ ခမ်ာ မသိရွာတာ တစ္ဖူ၊ ႏွစ္ဖူ… ၃၈၉၇၄၉၂၀ဖူေလာက္ နာသြားရွာတယ္။

  10. ဆရာ့ရဲ ့ ဖက္ခြလံုး ေဆာင္းပါးေလးကို ခုပဲ ဖတ္ျပီး သြားတာပါ ဆရာေရ….
    အဲဒီ အျဖစ္ေလးက ကၽြန္ေတာ္လဲ ၾကံဳဖူးပါတယ္။ ဖက္ခြလံုးနဲ႔ အိပ္က်င့္ရွိရင္ သူမရွိတဲ့အခါ ဟာတာတာနဲ႔ အိပ္မရတတ္တာကလည္း သူ႔ရဲ႕ ထူးျခားမႈေပါ့ ဆရာ…
    ကၽြန္ေတာ္က ခရီးတစ္ခု သြားတုန္း ၾကံဳခဲ့ရတာပါ..။ အဲဒီတုန္းက ခြလံုးနဲ႔ အိပ္တာက 1 ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္။ အဲဒီေတာ့ ပို အစြဲအလမ္းၾကီးေနမိသလိုပါပဲ။ အဲဒီတုန္းက ေစာင္ကို လံုးဖက္ျပီး အာသာေျဖ အစားထိုး အိပ္ခဲ့ရပါတယ္ခင္ဗ်ား။

  11. တယ္လီဖုန္းက ဂလိုကိုး…… ဟီးဟီး….။
    ထံုလိုက္တာေနာ္… ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေျပာတာ… မေမဓာဝီေျပာမွ…. ။

  12. တယ္လီဖုန္း ပရိတ္သတ္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ တျခမ္းလိုက္ရွာေနတာ ဒီေန႔မွပဲ ေတြ႔ေတာ့တယ္။ (ဝမ္းသာထွာ ..ငႊားငႊား)

  13. ဖက္ခြလံုုးကိုု ဖက္ၿပီးအိပ္ရတဲ့ အရသာဟာ ဘာနဲ ့မွ မတူသလိုုပဲ။ မိမိရဲ့ Partner ကိုု ဖက္အိပ္ရင္ သူက လူမိုု ့ ကိုုယ့္ရဲ့ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ဖက္ခြအိပ္တဲ့ ဒဏ္ကိုု ၾကာၾကာမခံႏိုုင္ပါဘူး။ သူကေတာ့ ဖက္လံုုးသေဘာမ်ိဳး ဖက္ခြအိပ္ေပ်ာ္သြားေပမယ့္ ၾကာလာေတာ့ သူ ့ရဲ့ လက္ေတြ၊ ေျခေထာက္ေတြဟာ ကိုုယ့္ကိုုယ္ေပၚမွာ သစ္တံုုးပိေနတဲ့ အတိုုင္းပဲ ေလးလံၿပီး အေညာင္းမိလာပါေတာ့တယ္။ အဲအခါက်ေတာ့ ကန္ထုုတ္ပစ္ခ်င္စိတ္ေတြ တဖြားဖြားေပၚလာေရာ။ ဟီးဟီး။

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s