Skip to content

For Young Girls to Read: Men’s Love

13 August 2009

ေယာက္်ားတို႔ရဲ႕ အခ်စ္

———————————————————–

နိဒါန္း

လစ္ဟာေနေသာ ကြက္လပ္တစ္ခုကို ျဖည့္သည့္အေနျဖင့္ လူမႈေရး ကိစၥမ်ားအတြက္ အခမဲ့ အတိုင္ပင္ခံအျဖစ္ သရဖူမဂၢဇင္းမွတစ္ဆင့္ ကမ္းလွမ္း ေဆာင္ရြက္ေပးေနခဲ့သည္မွာ တစ္ႏွစ္ပင္ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။

ထိုတစ္ႏွစ္အတြင္း ေရာက္ရွိလာသူအမ်ားစုမွာ အိမ္ေထာင္ေရး ဒုကၡသည္မ်ားသာ ျဖစ္ေလသည္။ မိဘႏွင့္ အဆင္မေျပသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္ထံ လာေရာက္ေဆြးေႏြးသည့္ လူငယ္လူရြယ္ဟူ၍ မွတ္မွတ္ရရ ႏွစ္ဦး သာ ၾကံဳဖူးပါေသးသည္။ ထိုနည္းတူစြာ လာေရာက္ ေဆြးေႏြးသူမ်ားထဲတြင္ အမ်ိဳးသားအေရအတြက္ကလည္း ႏွစ္ဦးမွ်သာ ရွိပါေသးသည္။ အမ်ိဳးသမီးအေရအတြက္ကမူ ဆိုခဲ့သည့္ တစ္ႏွစ္တာအတြင္းတြင္ ၆၀ ေက်ာ္၊ ၇၀နားသို႔ ေရာက္ခဲ့ပါေလၿပီ။

ထိုအေရအတြက္အားလံုးမွာ ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း အိမ္ေထာင္ေရး ဒုကၡသည္မ်ားသာျဖစ္ေလသည္။ ထို႔ထက္ပိုၿပီး အေသးစိတ္စိတ္ႏွင့္ ကဗ်ာဆန္ဆန္ ေျပာရေသာ္ “ခ်စ္ဒုကၡသည္”မ်ားဟုပင္ ကင္ပြန္းတပ္ခ်င္လွပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္အားလာေရာက္ေဆြးေႏြးသူမ်ားမွာ အသက္၂၀ဝန္းက်င္ မွ ၅၀ေက်ာ္အရြယ္အထိ အရြယ္စံု ပါဝင္ၿပီး အလႊာေပါင္းစံုမွ လူတန္းစား ေပါင္းစံုလည္း ပါဝင္ေနပါသည္။ အရြယ္ အဘယ္မွ် ျခားျခား၊ အလႊာ အဘယ္မွ် ျပားျပား၊ အားလံုးမွာ တူညီလွေသာအခ်က္ကေတာ့ ေယာက်္ားတို႔၏ အခ်စ္ကို ဘယ္လိုမွ နားမလည္ၾကျခင္းသာျဖစ္ပါေလသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ယခုတစ္ပတ္တြင္ေတာ့ ေယာက္်ားတို႔၏ အခ်စ္ကို က်က်နန ဝိတၱာရ ခ်ဲ႕ျပရန္ စိတ္ကူးလိုက္မိပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္သိတဲ့ အခ်စ္

————————-

ဘာကိုမွမေျပာခင္ အခ်စ္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ ႐ႈျမင္သံုးသပ္ပံုကို အရင္ဦးဆံုး တင္ျပလိုပါသည္။

ထို “အခ်စ္”ဆိုေသာအရာကို မည္သူမွ် ခိုင္လံု တိက်ေသာ အနက္ မဖြင့္ဆိုႏိုင္ေသးတာက ေသခ်ာလွပါသည္။ ဆင္ဆိုသည္မွာ နံရံႀကီးပါတကားဟု ဆိုသလိုပင္ အခ်စ္ဆိုတာ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံျခင္းပါဟုဆိုသူ က ဆို၊ ရယူပိုင္ဆိုင္ျခင္းဟု ေျပာသူက ေျပာ၊ ခြင့္လႊတ္ျခင္းဟု ဖြင့္သူက ဖြင့္ေနၾကသည္ မွန္ေသာ္လည္း အမ်ား သေဘာတူ တစ္ညီတစ္ၫႊတ္တည္း ဖြင့္ဆိုထားေသာ အနက္မ်ိဳးကို ဘယ္မွာမွ မေတြ႕ႏိုင္သည္မွာလည္း အမွန္ျဖစ္ပါသည္။

သို႔ေသာ္ ထို“အခ်စ္”သည္ အလြန္ စီးပြားျဖစ္သည္မွာကား ေသခ်ာ လွပါသည္။ ေခတ္အဆက္ဆက္တြင္ ေအာင္ျမင္ေသာ စာေပ၊ ဝတၳဳ၊ ကဗ်ာ၊ သီခ်င္း၊ ဇာတ္၊ ႐ုပ္ရွင္၊  ဗီဒီယိုအားလံုးသည္  အဆိုပါဘယ္သူမွ က်က်နနမသိလွေသာ “ေရႊအခ်စ္”ကို ခုတံုး လုပ္ထားၾကသည္မ်ားသာ ျဖစ္ေလသည္။ ထိုသို႔ ခုတံုးလုပ္ၾကရာတြင္လည္း အႏုပညာ မေျမာက္ ေျမာက္ေအာင္ အလကၤာတန္ဆာမ်ားကိုလည္း နင္းခြၿပီး ဆင္ေပးလိုက္ၾကျပန္ရာ ဘာမွ မသိေသးသူ လူငယ္လူရြယ္မ်ားအဖို႔ ဝတၳဳေတြ၊ ႐ုပ္ရွင္ေတြ၊ သီခ်င္းေတြထဲကလိုမွ မခ်စ္ျပတတ္လွ်င္ ယခုပင္ ဆန္႔ငင္ဆန္႔ငင္ႏွင့္ ေသပြဲဝင္ရေတာ့မေလာက္ ေအာက္ေမ့ကုန္ၾကေလေတာ့သည္။

တစ္ေခတ္ဆီက ေအာင္ျမင္ထင္ရွားခဲ့ေသာ “ခ်စ္သူ႔နယ္ေျမသည္သာ ၿငိမ္းခ်မ္းနယ္ေျမ”ဆိုေသာ သီခ်င္းေၾကာင့္ အရြယ္မတိုင္ခင္ လင္ေနာက္ လိုက္ေျပးသူ မိန္းကေလးေပါင္း အမ်ားအျပား ရွိခဲ့ပါသည္ဟု  တစ္ေနရာတြင္ ဖတ္ခဲ့ဖူးပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုယ္တိုင္ပင္လွ်င္ ဝင္းဦး၊ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၊ ေမာင္ေမာင္ျမင့္လြင္၊ ၿငိမ္းေက်ာ္၊ ကာတြန္းျမင့္သိန္းစသူတို႔၏ဝတၳဳမ်ား၊ ႐ုပ္ျပ ဇာတ္လမ္းမ်ားေၾကာင့္ ၁၃-၄ႏွစ္အရြယ္မွ စတင္ကာ ေတာ္ေတာ္ေလး အသက္ရသည္အထိ ထိုအခ်စ္ဆိုေသာ ဘာမွန္းမသိသည့္ အရာႀကီးကို အဟုတ္ မွတ္ခဲ့ဖူးပါသည္၊ အထင္ႀကီးခဲ့ဖူးပါသည္၊ ကိုးကြယ္ခဲ့ဖူးပါသည္။

အလားတူပင္ ႐ိုမီယိုႏွင့္ဂ်ဴလိယက္လို ဇာတ္လမ္းမ်ိဳး၊ ရွင္ေမြ႕ ႏြမ္းႏွင့္မင္းနႏၵာလို ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြမွာ အခ်စ္အတြက္ျဖင့္ အသက္ပင္စြန္႔ခ်င္စိတ္ေတြေပါက္ေအာင္ လံႈ႔ေဆာ္ ႏိႈးဆြခဲ့ျပန္သည္။

ထိုသို႔ျဖင့္ ၄၅ႏွစ္တာခရီးကို နီးကပ္လာၿပီျဖစ္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝသက္တမ္း၏ အစိတ္အပိုင္းအေတာ္မ်ားမ်ား၊ အတိအက်ဆိုရလွ်င္ ၃၂ႏွစ္နီးပါး အတြင္းတြင္ အႏွီစာမ်ား၊ ေတးသီခ်င္းမ်ား၊ ကဗ်ာဝတၳဳမ်ားႏွင့္ မနီး႐ိုးစြဲ သည္းသည္းမည္းမည္း ခ်စ္ခဲ့ဖူးသည့္ အႀကိမ္အေရအတြက္မွာ ၃၂ႀကိမ္ထက္ မနည္းပါ။

ထိုအေနအထားတြင္ အခ်စ္ကို မည္သို႔ ခံယူ နားလည္ပါသနည္းဟု အၾကင္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ့္အားေမးလာပါလွ်င္ အေျဖ အသင့္ ရွိပါသည္။
(၁)    အလြန္႐ူးလို႔ေကာင္းေသာ ခံစားမႈ
(၂)    အမွန္အမွား ခြဲျခားႏိုင္စြမ္း (ဝါ) ဆင္ျခင္တံုတရား ကင္းသြားေစတတ္ေသာ ခံစားမႈ
(၃)    (ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ျဖင့္) အလြန္ဆံုးမွ တစ္ႏွစ္ေလာက္သာ တာရွည္ခံေသာ ခံစားမႈ ဟူ၍ပင္ ျပတ္သားတိက်စြာေျဖလိုက္ခ်င္ပါသည္။

သို႔ျဖစ္ပါက အခ်စ္ကို ယံုၾကည္ပါသလားဟု ေမးလာပါကလည္း လံုးဝဥႆံု မယံုၾကည္ပါဟုသာ ေျဖလိုက္ပါဦးမည္။

ခံစားမႈတစ္ရပ္အေနႏွင့္ အလြန္ ခံစားလို႔ ေကာင္းလွသည္ မွန္ေသာ္လည္း၊ အႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္သာ ျဖစ္လွ်င္ အႏုပညာပစၥည္း ထုတ္လုပ္ ဖန္တီးရာတြင္ အလြန္႔အလြန္ အသံုးဝင္လွေသာ ခံစားမႈမ်ိဳးျဖစ္ျငားလည္း လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္၏ ဘဝႀကီးတစ္ခုလံုးအတြက္မူ တစ္စက္ကေလးေသာ္မွ အသံုးမတည့္၊ အရာမဝင္လွသည့္အျပင္ ဘဝကို အခ်ိန္မေရြး ေႏွာင့္ယွက္ႏိုင္၊ ဖ်က္ဆီးပစ္ႏိုင္သည့္ တြန္းအားတစ္ခု အျဖစ္သာ ႐ိုးသားစြာ ျမင္ပါသည္။

ယင္းသို႔ ဆိုလိုက္သည့္အတြက္ ေနာင္လြဲေနာင္ခါ ထိုသို႔မခ်စ္ဘဲ ေနျဖစ္ေတာ့မည္လား၊ အခ်စ္အား ေဝးေဝး ေရွာင္ေတာ့မည္လားဟု ေမးလာၾကဦးမည္ ဆိုလွ်င္လည္း ဟင့္အင္းဟုသာ တံုးတိတိ ေျဖမိရပါေလဦးမည္။

အေၾကာင္းေသာ္ကား ေတြ႕ၾကံဳဆံုကြဲ ျဖစ္ျမဲသံသရာတြင္ အဖိုႏွင့္ အမတို႔ ေတြ႕ရ၊ ၾကံဳရ၊ ဆံုရ၊ ကြဲရတာေတြႏွင့္ ၾကံဳဖူးဖန္ မ်ားလြန္းမက မ်ားခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဖြဲတစ္ဆုပ္မက ဆန္အိတ္ပင္ ထမ္းႏိုင္ေနဆဲ ပုထုဇဥ္ လူေယာက်္ားတစ္ဦးအေနျဖင့္ အနာဂတ္အတြက္ ကတိပဋိဉာဥ္  မျပဳရဲေသာေၾကာင့္ပင္။

သို႔ေသာ္… ယခုအေနအထားတြင္ရွိေနေသာ စိတ္အေျခအေနႏွင့္ပင္ အနာဂတ္အတြက္ ခိုင္ခိုင္မာမာေျပာရဲသည္ကား အခ်စ္ကို ခံစားမိေကာင္း ခံစားျဖစ္ဦးမည္ ျဖစ္သည့္တိုင္ ကြ်န္ေတာ့္ စီးပြားေရးဘဝ၊ လူမႈေရးဘဝႏွင့္ အိမ္ေထာင္ေရးဘဝကို အပြန္းအပဲ့မခံရေလေအာင္ေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားမိမည့္အခ်က္ကိုပင္ ျဖစ္ေလသည္။

ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႕အခ်စ္

——————————–
ကြ်န္ေတာ္သည္ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္သျဖင့္ ေယာက်ာ္း တစ္ေယာက္အေနႏွင့္ ခံစားရေသာ အခ်စ္အေၾကာင္းကိုသာ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ေျပာႏိုင္ပါသည္၊ ေျပာတတ္ပါသည္၊ ေျပာရဲပါသည္။

မိန္းမသားတို႔၏အခ်စ္ကိုမူ နားလည္း မလည္ပါ၊ ေျပာလည္း မေျပာႏိုင္ပါ၊ ေျပာလည္း မေျပာရဲပါ။

ပညာရပ္သေဘာအရ က်ားႏွင့္မတို႔သည္ ဦးေႏွာက္၏ဝဲျခမ္း၊ ယာျခမ္းကို စိုက္ထုတ္ သံုးစြဲပံုခ်င္း ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီး ဆန္႔က်င္ေနပါသည္။ ယင္းသို႔ ဆန္႔က်င္ေနသည့္အတြက္ အရာရာတြင္လည္း မိန္းမသားတို႔၏ ႐ႈျမင္ သံုးသပ္ပံု၊ ကိုင္တြယ္ ေျဖရွင္းပံုမ်ားမွာလည္း ကြဲျပားေနတတ္ပါသည္။ ထိုအရာရာတြင္ အခ်စ္လည္းပါပါသည္။

အထက္တြင္ တင္ျပခဲ့သည့္အတိုင္း မိန္းမသားမ်ားစြာႏွင့္ ရင္းႏွီးခဲ့ဖူးသူတစ္ေယာက္ပင္ ျဖစ္လင့္ကစား ကြ်န္ေတာ္ကား မိန္းမသားမ်ား ၏ႏွလံုးသားကို မည္သို႔မွ် နားလည္ႏိုင္စြမ္း မရွိပါေၾကာင္း တင္ႀကိဳ ဝန္ခံထားလိုပါသည္။

ဆက္လက္တင္ျပသြားမည့္ အခ်စ္အေၾကာင္းမွာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္၏ အျမင္၊ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္၏  ခံစားမႈ သက္သက္သာ ျဖစ္ၿပီး ေယာက်္ား အမ်ားစုတြင္ ျဖစ္ေပၚတတ္ျမဲ အခ်စ္ကို ကိုယ္စားျပဳႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ သို႔ရာတြင္ ယင္းအခ်စ္သည္ မိန္းမသားတို႔၏ ႏွလံုးအိမ္တြင္ ခိုဝင္ရစ္ဝဲ ေႏွာင္တဲ ေပၚျဖစ္တတ္ေသာ အခ်စ္ႏွင့္ လားလားမွ် မဆိုင္ဟု စာဖတ္သူမ်ား နားလည္ထားေစလိုပါသည္။ တစ္ဖန္၊ မိန္းမသားတို႔၏ အခ်စ္ကို မိန္းမသားတစ္ဦးဦးက ေရးမွသာလည္း သဘာဝက်ႏိုင္၊ အဆီအေငၚ တည့္ႏိုင္ပါလိမ့္မည္။

တင္ျပရျခင္းအေၾကာင္းရင္းမွာမူ နိဒါန္းတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည့္အတိုင္း မိန္းမသားမ်ားက ေယာက်ာ္းမ်ား၏ အခ်စ္ကို သူတို႔၏ အခ်စ္ႏွင့္ ႏိႈင္းဆကာ အထင္ႀကီးမိ၊ ယံုစားမိ၊ ပံုအပ္မိတတ္ၾကေသာ သေဘာကို မ်က္ဝါး ထင္ထင္ ျမင္လာရေသာအခါ က်ားတို႔၏ အခ်စ္ကား သည္သို႔ပါလားဟု ရွင္းရွင္း ျပတ္ျပတ္ျမင္ေစ့ခ်င္ေသာ ေစတနာက ႏိုးလာေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ကိုင္း… တစ္ခ်က္ခ်င္း အမွတ္စဥ္ထိုးၿပီး ေျပာပါေတာ့မည္။

၁။    ေယာက်ာ္းတို႔၏အခ်စ္သည္ အခ်ိန္ကာလကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္ျခင္း မရွိပါ။

ဆိုလိုသည္မွာ ေယာက်ာ္းတို႔၏အခ်စ္သည္ ေရရွည္မခံပါ။ ရွိတ္စပီးယားက ေျပာဖူးပါသည္။ “လူတစ္ေယာက္ကို တစ္သက္လံုး ခ်စ္တယ္လို႔ ဆိုတာဟာ ဖေယာင္းတိုင္ တစ္တိုင္တည္းက ထာဝရ ေတာက္ေလာင္ေနမယ္လို႔ ေျပာတာနဲ႔အတူတူပါပဲ”ဟူလို။

မည္သည့္ဖေယာင္းတိုင္မွ် ထာဝရ ေတာက္ေလာင္ႏိုင္စြမ္း မရွိသည္ကိုသိလွ်င္ လူတစ္ေယာက္က လူတစ္ေယာက္ကို တစ္သက္လံုးခ်စ္သည္ ဆိုေသာ အခ်က္ကလည္း မျဖစ္ႏိုင္မွန္း လူတိုင္းသိသင့္ၾကပါသည္။

သည္ေနရာတြင္ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာေနေသာအခ်စ္မွာ “ကိေလသာခ်စ္” ဟုေခၚေသာ “ဖိုမခ်စ္”ကိုသာ ဆိုလိုပါသည္။ အိမ္ေထာင္သက္ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀မကေသာ အဘိုးႀကီးႏွင့္ အႀြားႀကီး တစ္ဦးကို တစ္ဦး ၾကင္ၾကင္နာနာ၊ ယုယုယယႏွင့္ ေဖးေဖးမမ ခ်စ္ခင္ၾကသည့္အခ်စ္မ်ိဳးမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာေနေသာ ကိေလသာခ်စ္ႏွင့္ လားလားမွ် မဆိုင္ပါ။

ကိေလသာခ်စ္မွာမူ အလြန္ ေကာက္႐ိုးမီး ဆန္ပါသည္။ ဟုန္းခနဲ ထေတာက္ၿပီး အလွ်ံၿငီးၿငီးႏွင့္ တစ္သက္လံုး မၿပီးႏိုင္ မစီးႏိုင္ဘဲ ေလာင္ေနေတာ့မလို ထင္တတ္ၾကပါသည္။ လက္ေတြ႕တြင္မူ ခဏႏွင့္ ၿငိမ္းသြားတတ္ပါသည္။

တစ္ခါတစ္ရံ ထိုခဏသည္ လႏွင့္ ခ်ီတတ္ၿပီး တစ္ခါတစ္ရံမ်ားတြင္ ႏွစ္ႏွင့္ခ်ီတတ္ပါသည္။ သိုးေဆာင္းဘာသာစကားမွာေတာ့ ထိုစိတ္အေနကို infatuation ဟုေခၚပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ “မႊန္စိတ္” ဟု ဘာသာျပန္ထားပါသည္။ မည္မွ်ပင္ မႊန္မႊန္ ထိုမႊန္စိတ္သည္ ၾကာရွည္ေတာ့ မခံသည္လည္းအမွန္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္အေတြ႕အၾကံဳအရ ေျပာရလွ်င္မူ အနည္းဆံုး ၃-၄လ၊ အမ်ားဆံုး ၁၈လ၊ လ၂၀ေလာက္သာခံပါသည္။

၂။ ေယာက္်ားတို႔၏အခ်စ္သည္ အဆိပ္တက္ေနခိုက္တြင္ အလြန္ အရွိန္ျပင္းလွပါသည္။
ထိုသို႔ မႊန္ေနခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ေတာ့ အခ်စ္အတြက္ပင္ အသက္ျဖင့္ ေသေသဟုလည္း ေအာ္ေကာင္းေအာ္ေနပါမည္၊ ခင့္ကိုမွ မရလွ်င္ျဖင့္ ေမာင့္ဘဝႀကီး တစ္ခုလံုး ပ်က္စီးပါေတာ့မယ္ခင္ရဲ႕ဟုလည္း အေလးအနက္ ေျပာေကာင္း ေျပာေနပါလိမ့္မည္။ အခ်စ္နဲ႔စစ္မွာ အားလံုး တရားတယ္ဟုဆိုကာ ခိုးေျပးဖို႔၊ ကားတင္ဖို႔ ဝန္မေလးသည့္ စိတ္အေနအထားမ်ိဳးကိုလည္း ေရာက္ေကာင္း ေရာက္ေနပါလိမ့္မည္။
ေသခ်ာသည္မွာ ထိုအေနအထားတြင္ ထိုသို႔ ခံစားေနရသည္မွာ အမွန္လည္း ျဖစ္ပါသည္။ မိန္းမသားမ်ား ယံုၾကည္လာေစရန္ သက္သက္မဲ့ လုပ္ၾကံ လီဆယ္ေနသည္မ်ိဳး လံုးလံုးမဟုတ္ပါ။ သို႔ရာတြင္ ထိုအေနအထားသည္ အခ်ိန္ကာလ တစ္ခုသို႔ ေရာက္လွ်င္ ဟုတ္ခနဲ ၿငိမ္းသြားၿပီး ဘယ္လိုမွ ျပန္ႏိုးထလာေလ့ မရွိေတာ့မွာလည္း မွန္မွန္ မွန္မွန္ႏွင့္ အဖန္ဖန္ ျမည္ေနေအာင္ကို မွန္ေနျပန္ပါသည္။
အခ်စ္ႏွင့္ပတ္သက္လာလွ်င္ မိန္းမေတြမွာ ႏွာေခါင္း မပါဟု ဆိုၾကသကဲ့သို႔ပင္ ထိုသို႔မႊန္ေနခိုက္တြင္ ေယာက်္ားတို႔မွာလည္း ႏွာေခါင္း မရွိေတာ့ပါ။ ႏွာေခါင္းတင္မဟုတ္၊ ဦးေႏွာက္လည္း မရွိေတာ့ပါ။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ အသိဉာဏ္ ဘယ္ေလာက္ ႀကီးႀကီး၊ ပညာ ဘယ္ေလာက္ တတ္တတ္ ထင္ရာစိုင္းဖို႔ ဝန္မေလးေအာင္ ျဖစ္ေနတတ္ၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေသခ်ာသည္ထက္ ေသခ်ာေအာင္ ထပ္ေျပာလိုပါသည္။
ဟုတ္ကဲ့… မည္မွ်ပင္ ျပင္းျပင္း၊ မည္မွ်ပင္ သန္သန္ ထိုအရွိန္ကား ေကာက္႐ိုးမီးသာ ျဖစ္ပါသည္။

၃။    ေယာက္်ား အေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ရမၼက္ႏွင့္ အခ်စ္ကို ေရာေထြး ခံစားတတ္ၾကပါသည္။

“ခင့္ကိုျဖင့္ ေမာင္တပ္မက္လိုက္တာကြယ္”ဟု အဘယ္ ေယာက်ာ္းသား၏ ႏႈတ္ကမွ ထြက္လာမည္မဟုတ္ပါ။ သို႔မဟုတ္ “ခင္နဲ႔ျဖင့္ ကိုယ္လက္ ႏွီးေႏွာ ခ်င္လိုက္တာကြယ္”ဟုလည္း ဘယ္သူကမွ ေျပာျဖစ္မည္ မဟုတ္ပါ။ ထိုသို႔ ေျပာပါကလည္း ပါးခ်ခံရကိန္း ရွိမွန္း အေတာင္ ႏွစ္ဆယ္ဝတ္ေတြ အားလံုး ေကာင္းေကာင္း သိၾကပါသည္။ ထိုေရာအခါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေယာက်ာ္းမ်ားသည္ “ခ်စ္တယ္”ဟူေသာ စကားအလွကို ခုတံုးလုပ္ သံုးတတ္ၾကပါသည္။

“ခင့္ကိုမွ မရရင္ ေသရပါေတာ့မယ္”ဟု အတည္ေပါက္ ေျပာေနသည့္အခါမ်ားတြင္လည္း ခင့္ခႏၶာကိုယ္ကိုမွ မရရင္ ေသရပါေတာ့မယ္ ဟူေသာ အနက္က ပိုထြက္ေနပါသည္။ ခင့္ခႏၶာကိုယ္ကို ရၿပီးသည့္ ေနာက္တြင္ေတာ့ အားလံုး ေလ်ာက္လ်ားေတြ ျဖစ္ကုန္မည္ကို ခင္တို႔ အားလံုး ႀကိဳမေတြးမိၾကျခင္းေၾကာင့္သာ အိမ္ေထာင္ေရးဘဝမွာ မိန္းမသားတခ်ိဳ႕  ဒူးႏွင့္ မ်က္ရည္သုတ္ေနရျခင္းသာ ျဖစ္ေလသည္။
ကိုကိုသစၥာမ်ား

—————-

အထက္ပါ အခ်က္သံုးခ်က္သည္ ေယာက်္ားတို႔၏ ရင္၌ ျဖစ္ေပၚတတ္ျမဲ အခ်စ္၏ သ႐ုပ္သကန္ကို ေပၚလြင္ ထင္ရွားေစေလာက္သည္ဟု ယံုၾကည္ပါသည္။

သည္ေနရာတြင္ တစ္သက္လံုး တစ္ေယာက္တည္းကိုသာ ခ်စ္သြားေသာသူမ်ား မရွိေတာ့ဘူးလားဟုဆိုလွ်င္ ရွိေတာ့ ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ အလြန္ ရွားလွပါသည္ဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။
ကြ်န္ေတာ့္ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ျမင္ေတြ႕ဆက္ဆံဖူးသမွ် လူေပါင္းမ်ားစြာကို ေလ့လာ အကဲခတ္ၾကည့္ေသာအခါ ထိုသို႔တစ္ေယာက္တည္းကို တစ္သက္လံုး ခ်စ္ေနသည္ဆိုသည့္ လူစားမ်ိဳးမ်ားမွာ အမ်ားလက္ခံထားေသာ လိင္စိတ္မ်ိဳးႏွင့္ မဟုတ္ၾကသည္ကို ေတြ႕ရပါသည္။
ေသခ်ာသည္မွာကေတာ့ အိမ္ေထာင္သည္ ေယာက္်ားမ်ားထဲတြင္ ထိုသို႔ တစ္သက္လံုး တစ္ေယာက္တည္း ခ်စ္သြားသူမ်ားကို တစ္ေယာက္ဆို တစ္ေယာက္မွ မေတြ႕ဖူးျခင္းပင္ျဖစ္ေလသည္။ လူပ်ိဳႀကီး တစ္ကိုယ္တည္းသမားမ်ားအတြင္းမွာသာ ထိုထိုေသာ ကိုကိုသစၥာမ်ားကို ရံဖန္ရံခါ ေတြ႕ရတတ္ေလသည္။
လူပ်ိဳႀကီး၊ လူပ်ိဳႀကီးႏွင့္၊ လစ္လွ်င္လစ္သလို ဟိုဟိုသည္သည္ ရမ္းကားတတ္ေသာ လူပ်ိဳသိုးႀကီးမ်ား ရွိသလို ဆိုခဲ့သည့္ ကိုကိုသစၥာမ်ားလည္း ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုကိုကိုသစၥာမ်ား မူမမွန္သည္ကိုလည္း မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္ရပါသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ အႏွီကိုကိုသစၥာမ်ား သည္ ေယာက္်ားစိတ္ခ်ည္း ရာခိုင္ႏႈန္းျပည့္ ရွိမေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္တြင္ ရွိတတ္ျမဲ လိင္စိတ္မ်ား အားနည္း ခ်ိဳ႕ယြင္းေနတတ္သည္ကို ေတြ႕ရပါသည္။

သို႔ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေျပာင္းျပန္ ျပန္ေျပာရလွ်င္ အဖိုလိင္စိတ္ရွိေသာ လူေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္၏အခ်စ္ဟူသည္ကား အထက္တြင္ ျပဆိုခဲ့သည့္ အခ်က္သံုးခ်က္ ေရာယွက္ပါဝင္ေနသည္ဟူလို။
ေနာက္တစ္မ်ိဳးမွာ ကိုယ္က်င့္တရားႏွင့္ က်င့္ဝတ္စည္းကမ္းမ်ားကို ခါးဝတ္ ပုဆိုးကဲ့သို႔ ျမဲျမဲျမံျမံႏွင့္ ေသတစ္ပန္ သက္တစ္ဆံုး လံုးလံုးႀကီး ေစာင့္ထိန္းတတ္သူမ်ားလည္း ရွိႏိုင္ပါသည္။ ထိုထိုေသာသူမ်ားမွာ ရင္၌ တစ္ႀကိမ္တစ္ခ ါျဖစ္ေပၚ ေပါက္ကြဲဖူးေသာ အခ်စ္ခံစားမႈျဖင့္ အိမ္ေထာင္ တစ္ခုကိုထူေထာင္၊ ထို႔ေနာက္ ထိုအခ်စ္ခံစားမႈ ပ်က္သုဥ္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည့္အခါမွာလည္း မိမိအိမ္ေထာင္ကို သစၥာရွိရွိႏွင့္ ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္းေနပါလိမ့္မည္။ ထပ္မံျဖစ္ေပၚလာေသာ အာ႐ံုခံစားမႈမ်ားကိုလည္း သတိႀကီးႀကီး၊ လံု႔လေကာင္းေကာင္းႏွင့္ ထိန္းသိမ္းၿပီး ေနထိုင္ သြားပါလိမ့္မည္။
ထိုထိုေသာ စာရိတၱႏွင့္ အက်င့္စာဂ ေကာင္းျမတ္ေသာ ေယာက်္ား မ်ားလည္း မရွိဘူးဟု ယတိျပတ္ေျပာ၍မရ၊ ရွိႏိုင္ေလာက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ရာမွာ တစ္ေယာက္၊ တစ္ေထာင္မွာတစ္ေယာက္၊ တစ္ေသာင္းမွာတစ္ေယာက္ဟု ဆိုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ရွားပါးေသာအေရအတြက္မွ်သာ ျဖစ္သည္ကို ေဒၚေဒၚ၊ မမမ်ား သိထားၾကေစခ်င္ပါသည္။

မိန္းမသားမ်ား သတိထားဖြယ္

———————————-

သို႔ျဖစ္လွ်င္ မိန္းမသားတို႔အေနျဖင့္ အစ္ကိုပုရိသတို႔အား ေဝရာမဏိ၊ ေဝးစြာ ေရွာင္ရေတာ့မည္ေလာဟု ေမးစရာ အေၾကာင္းရွိပါသည္။
ထိုသို႔ ေရွာင္ၾကဥ္ေစလိုေသာ သေဘာ ေစတနာျဖင့္ ေယာက်္ားတို႔၏ ခ်စ္ျခင္းသ႐ုပ္ကို ဖြင့္ထုတ္ အန္ခ်ျခင္း မဟုတ္ပါ။
အဓိကေျပာလိုသည္မွာ ေယာက်ာ္းတို႔၏ သေဘာကို ယခုကဲ့သို႔ တင္တင္ႀကိဳႀကိဳ သိထားၾကမည္ဆိုလွ်င္ျဖင့္ ေျပာတိုင္းယံု၊ ၾကံဳတိုင္း  သနား၊ ၾကားတိုင္း အမွန္မွတ္ ေနရသည့္ဘဝမွ လြတ္ေျမာက္ ေက်ာ္လႊားႏိုင္ၾကမည္ဟု ယံုၾကည္မိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။
အမွန္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အထက္က ေျပာခဲ့ေသာစကားမ်ားကို အမိအဖမ်ားက မိမိတို႔၏ သမီးငယ္မ်ား ႀကီးေကာင္ဝင္သည္ႏွင့္ စတင္ ပို႔ခ်သင္ၾကား ေပးႏိုင္က အလြန္ပင္ ေလ်ာ္ကန္သင့္ျမတ္ပါလိမ့္မည္။

ကြ်န္ေတာ့္ထံ ေရာက္လာသူ မိန္းမသားတခ်ိဳ႕မွာ မိဘမ်ားက ထိုသို႔ သြန္သင္ ၫႊန္ၾကားထားျခင္း အလ်ဥ္း မရွိသည့္အျပင္ ရည္းစားရွိၿပီဆိုသည္ႏွင့္ ဖိဆူ၊ ဖိ႐ိုက္ခံရတာမ်ိဳးမ်ားကိုသာ ၾကံဳရၿပီး အသားနာခံေနရ၊ စိတ္ညစ္ခံေနရေသာအေနအထားမွ ယာယီ လြတ္ေျမာက္လိုစိတ္ႏွင့္ ဇြတ္မွိတ္မိၾကရာမွ ဘဝႀကီး တစ္ခုလံုး ကေမာက္ကမ ျဖစ္ကုန္ရသူေတြက မ်ားေနပါသည္။ ထိုထိုေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို ေတြ႕ရေသာအခါ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရင္ထုမနာ ျဖစ္ရသလို ဆင္ျခင္ဉာဏ္ ကင္းမဲ့လွေသာ သူတို႔၏ အမိအဘမ်ားကိုလည္း က႐ုဏာသက္မိရပါေသးသည္။
ထိုအတြက္ မိန္းမသားတို႔ သတိခ်ပ္ရန္ကို အထက္ကႏွယ္ပင္ အမွတ္စဥ္ထိုးၿပီး ေျပာလိုပါသည္။

၁။    ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္က မိမိအား မရလွ်င္ မေနႏိုင္ေအာင္ခ်စ္ ေနပါၿပီ၊ မရလွ်င္ေသရပါေတာ့မည္ဟု ေျပာလာသည့္အခါတြင္ သတိႀကီးႀကီး ထားသင့္ပါသည္။

ထိုစကားမ်ိဳးကို မယံုၾကပါႏွင့္ဟု မေျပာလိုပါ။ အထက္တြင္ ရွင္းခဲ့ၿပီးျဖစ္သည့္အတိုင္း ေျပာသူက ထိုသို႔ ေျပာေနသည္မွာ လီဆယ္ေနျခင္း မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ယံုမည္ဆိုက ယံုႏိုင္ပါသည္။
သို႔ရာတြင္ မေမ့ေလ်ာ့သင့္သည္မွာကား မရလွ်င္ ေသရပါေတာ့မည္ဆိုသည့္ အၾကင္ေယာက္်ား၏ အေျခအေနသည္ ထိုခဏအတြက္သာ အာမခံႏိုင္ျခင္းကို မေမ့ေလ်ာ့သင့္ပါ။

၂။    မရခင္ဖ်ာလိုလိပ္ ထိပ္ေပၚတင္၊ ရၿပီးေတာ့ ဖ်ာလိုခင္းၿပီး နင္းေျခတတ္ေသာ ေမာင္တို႔ေယာက္်ားေတြ ဆိုေသာ စကားမွာ ျခြင္းခ်က္ မရွိေအာင္ မွန္ကန္ပါသည္။

မရခင္ဆိုသည့္စကားမွာ မိမိခႏၶာကိုယ္ကို မပိုင္ဆိုင္ရခင္ဟူၿပီး နားလည္ထားၾကေစလိုပါသည္။ မိမိခႏၶာကိုယ္ကို ပိုင္ဆိုင္ ရယူၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ ေယာက်ာ္းအေတာ္မ်ားမ်ား၊ ေယာက်ာ္းတစ္ရာတြင္ ၉၈ေယာက္ေလာက္ကေတာ့ အခ်ိဳးေျပာင္းသြားၾကသည္ခ်ည္းသာ ျဖစ္ပါသည္။
ထို႔ထက္ဆိုးသည္မွာကား “ေယာက်ာ္းရသည္၊” “မိန္းမရသည္” ဟု ေျပာေလ့ ရွိၾကေသာ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးသည့္ ေနာက္ပိုင္းတြင္လည္း ဖ်ာလို ခင္းကာ အနင္းခံရတတ္သည့္အခ်က္ကိုလည္း မေမ့ေလ်ာ့သင့္ ပါ။ အိမ္ေထာင္မက်ခင္တုန္းက ခင့္မ်က္ႏွာ တစ္ခ်က္ အညိဳမခံခဲ့ဖူးသူေပမင့္ အိမ္ေထာင္သည္ ဘဝက်ေတာ့ မ်က္ႏွာညိဳ႐ံုမကလို႔ မတ္တတ္က လဲၿပီး ေသပြဲဝင္ေတာ့မတတ္ ျဖစ္ေနသည့္တိုင္ ထင္ရာ လုပ္တတ္ေသာ ေယာက္်ားသားမ်ားလည္း ဤဒြႏၷယာမွာ အသခ်ၤာ အသေခ်ၤ ရွိေနပါေလသည္။

၃။    ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္က မိမိအား အလိုခ်င္ဆံုးအခ်ိန္တြင္ သူ႔ ကို မယူမိေအာင္ ထိန္းသိမ္းသင့္ပါသည္။ ထို႔အတူ မိမိက သူ႔ကို အခ်စ္မိဆံုး အခ်ိန္တြင္ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ အေရးကို လံုးဝ မေတြးသင့္ပါ။

မႊန္သည္ဟု ေရွ႕မွာ ေရးျပခဲ့ပါသည္။ မႊန္ျခင္းသည္ မည္သည့္ ေနရာတြင္မွ မေကာင္းပါ။ မႊန္စိတ္မွာ ဆင္ျခင္ႏိုင္စြမ္း လံုးလံုး ကင္းမဲ့သြားေစႏိုင္ေသာ အာနိသင္ ျပင္းျပင္းႀကီး ပါရွိေနပါသည္။

ေဒါသစိတ္ မႊန္ေသာေၾကာင့္ တစ္ဖက္သားကို အနာတရ ျဖစ္ေစ႐ံုမွ်မက သူတစ္ပါး၏ အသက္ကို ရန္ရွာမိသည္အထိ မွားယြင္းသြားေစႏိုင္ပါသည္။ ေဒါသေျပေတာ့မွ ေနာင္တ ရမိၾကစျမဲလည္း ျဖစ္ပါသည္။

ရွက္စိတ္မႊန္ေသာအခါ လုပ္မိလုပ္ရာ လုပ္ျဖစ္ရာမွ ကိုယ့္အသက္ကိုပင္ ရန္ရွာတတ္သည္အထိလည္း မွားယြင္းေစႏိုင္ျပန္ပါေသးသည္။
အလားတူပင္၊ အခ်စ္စိတ္ မႊန္ေနခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ ေယာက်္ားသားမ်ားေရာ၊ မိန္းမသားမ်ားပါ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ ကင္းမဲ့ေနတတ္ပါသည္။ ထို႔ ေၾကာင့္ သူက ကိုယ့္ကို အလိုခ်င္ဆံုးအခ်ိန္မွာ သူ႔ကို မယူဖို႔၊ ကိုယ္က သူ႔ကို အခ်စ္မိရဆံုးအခ်ိန္မွာလည္း အိမ္ေထာင္မျပဳျဖစ္ၾကဖို႔ အလြန္ အေရးႀကီးလွပါသည္။ ထိုသို႔ အခ်စ္စိတ္ အဆိပ္တက္ေနခိုက္တြင္  ခ်မိသမွ် ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား အားလံုးမွာ ႏွစ္အနည္းငယ္မွ် ၾကာသည္ႏွင့္ ေနာင္တရစရာေတြ ျဖစ္ကုန္တတ္ပါသည္။
ထိုစကားကိုမယံုလွ်င္ မိမိပတ္ဝန္းက်င္မွ နီးစပ္ရာ အိမ္ေထာင္သည္မ်ားကို တစ္ေယာက္စီ က်က်နန ေမးစမ္းၾကည့္ၾကေစလိုပါသည္။

၄။    ခိုင္မာျမဲျမံေသာ အိမ္ေထာင္ေရးတစ္ရပ္ တည္ေဆာက္လိုပါက အခ်ိန္ေကာင္းေကာင္း ယူသင့္ပါသည္။

အထက္က အခ်က္ႏွင့္ တစ္ဆက္တစ္စပ္တည္းစကားပင္ျဖစ္ပါ သည္။

ေရွးေခတ္က သံုးႏွစ္သံုးမိုးဟူေသာ ဆို႐ိုးစကားမွာ အေၾကာင္းမဲ့ မဟုတ္ပါ။ အလားတူပင္ လက္မထပ္ဘဲ အတူေနသည္ဟူေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွင့္ ဘယ္လိုမွ မအပ္စပ္သည့္ အေနာက္တိုင္းဓေလ့မွာလည္း တရားကိုယ္အားျဖင့္မူ အတူတူပင္ျဖစ္ပါသည္။
အေၾကာင္းေသာ္ကား လူအေၾကာင္း ေပါင္းၾကည့္မွ သိရမည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္တည္း။ ၾကာၾကာဝါးမွ ခါးမွန္းသိ ဆိုသည္မွာလည္း လူေတြသာ ျဖစ္ပါသည္။ ကိုယ္ႏွင့္ ခ်စ္ေနသူမို႔ ထိုသူ႔ကို လူစာရင္းထဲမွ ႏုတ္ပယ္ထား၍ မရစေကာင္းပါ။ သူသည္လည္း လူသာ ျဖစ္သျဖင့္ ၾကာၾကာ ဝါးၾကည့္လွ်င္ ခါးခ်င္ ခါးေနႏိုင္ပါသည္။

က်ဳပ္တို႔ေခတ္က သိပၸံေခတ္၊ သံုးႏွစ္သံုးမိုး ေစာင့္စရာမလိုဘူးဟု ေျပာေသာသူမ်ားကို အင္းေလ… ၾကည့္ၾကေသးတာေပါ့ဟုသာ စိတ္ထဲက ႀကိတ္ေျပာေနလိုက္ပါမည္။ လက္ေတြ႕တြင္ ခိုင္မာျမဲျမံေသာ အိမ္ေထာင္ေရးမ်ား၏  ၇၅ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္မွာ အိမ္ေထာင္မျပဳမီ အခ်ိန္ယူ ျပင္ဆင္ခဲ့ၾကေၾကာင္းကို အထင္အရွားေတြ႕ရပါသည္။

ေယာက်္ားတစ္ေယာက္၏  မႊန္စိတ္မ်ား က်က်နန ေပ်ာက္ျပယ္ၿပီး တည္ၿငိမ္ႏိုင္ေသာ အေနအထားသို႔ ျပန္လည္ ေရာက္ရွိလာရန္ အၾကာဆံုး လိုအပ္ေသာအခ်ိန္မွာ လေပါင္း၂၀ဟုအထက္တြင္ တင္ျပခဲ့ပါၿပီ။ ထို အတြက္ အိမ္ေထာင္ျပဳရန္ ရည္သန္ စိတ္ကူးေနေသာ မိန္းကေလးမ်ားအေနႏွင့္ သမီးရည္းစားသက္အားျဖင့္ အနည္းဆံုး လေပါင္း၂၀ေတာ့ အခ်ိန္ယူၿပီးမွ စိတ္ကူးသင့္ၾကပါသည္။

အခ်ိန္ၾကာၾကာယူေလ၊ မိမိဘဝ တစ္ခုလံုးအတြက္ အေရးႀကီးလွေသာ အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ရတက္ေပြစရာ နည္းေလေလ ျဖစ္ေနသည္မို႔ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ေတာ့ အခ်ိန္ကို ၂၄လ (ဝါ) ႏွစ္ႏွစ္တာေတာ့ အနည္းဆံုး ယူၾကပါဟု ေျပာခ်င္ပါသည္။
ၾကာေလေလ၊ ခိုင္ျမဲေလေလဆိုသည့္အခ်က္ကို သတိထားမိၾကလွ်င္ျဖင့္ ထို႔ထက္ အခ်ိန္ယူႏိုင္ေသးကလည္း ယူသင့္ပါသည္။
၅။ မည္မွ် အခ်ိန္ယူ ျပင္ဆင္ခဲ့လင့္ကစား မိမိ၏ လင္သားသည္ တစ္ခ်ိန္မဟုတ္ တစ္ခ်ိန္တြင္ ေဖာက္ျပားႏိုင္ေသးသည္၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ အေပၚတြင္ အ႐ူးအမူး ျဖစ္ႏိုင္ေသးသည္ဆိုျခင္းကိုလည္း မေမ့သင့္ပါ။ မိမိလင္သား၏  ဘဝ အဆင့္အတန္း၊ အသိဉာဏ္ႏွင့္ ေက်ာင္းသင္ ပညာမ်ားသည္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ မေဖာက္ျပားဟု အာမခံခ်က္ ေပးႏိုင္ေသာ အရာမ်ားမဟုတ္ေၾကာင္းကို အေစာႀကီးကတည္းက နားလည္ခံယူ ထားသင့္ပါသည္။

လူဟူသည္မွာ ေျပာင္းလဲေနတတ္ေသာ သဘာဝရွိေၾကာင္း နားလည္ သေဘာေပါက္ထားလွ်င္ ဤအခ်က္ကို သတိခ်ပ္မိၾကပါလိမ့္မည္။

ေနာက္တစ္ခ်က္မွာ လြယ္လွ်င္ သူၾကြယ္ေတာင္ မေနဘူး ဆိုသကဲ့သို႔ပင္ ဖိုမကိစၥတြင္လည္း အိုးခ်င္းထား အိုးခ်င္းထိတတ္ေသာ သေဘာက ရွိႏွင့္ၿပီးလည္း ျဖစ္ပါသည္။

က်ားျဖစ္ျဖစ္၊ မျဖစ္ျဖစ္၊ ပုထုဇဥ္ လူသားမ်ားအေနျဖင့္ အေတြ႕ကို ေရွာင္ႏိုင္ရန္ ခဲယဥ္းေနတတ္ပါသည္။ မိန္းမသားမ်ားအေနျဖင့္က အရွက္တရား၊ အေၾကာက္တရားႏွင့္ လူ႔စည္းကမ္း လူ႔က်င့္ဝတ္မ်ားေၾကာင့္ ေယာက်္ားမ်ားႏွင့္ စာလွ်င္ ထိုအေတြ႕ကို မရကုပ္ကပ္ ေရွာင္ခ်င္ ေရွာင္ႏိုင္ၾကပါလိမ့္မည္။

ေယာက်ာ္းသားတို႔အတြက္မူ “ေယာက်ာ္းေကာင္း ေမာင္းမ တစ္ေထာင္”ဟူေသာ ေသြးထိုးစကားမ်ားက ေရွ႕တြင္ ရွိႏွင့္ေနၿပီးျဖစ္သလို ဒါမ်ိဳးကို ရွက္ရေကာင္းမွန္းလည္း သိပ္ မသိ၊ ဥပေဒမွာကလည္း အဘယ ္မိန္းမကမွ ေနာက္မိန္းမသားတစ္ဦးကို “လင္ခိုးမႈ”ျဖင့္ အမႈဖြင့္ အေရးယူလို႔ မရ ျဖစ္ေနသည့္အတြက္ တကယ့္ “အေတြ႕”ကို ေတြ႕ရသည့္အခါ ေရွာင္ဖို႔ထက္ ဇြတ္တိုးျဖစ္ဖို႔ အေၾကာင္းက ပိုမ်ားေနတတ္ပါသည္။
ထို႔အျပင္ ေယာက်ာ္းတို႔၏ “ဘဝင္“ကလည္း တစ္ျပႆနာျဖစ္ ပါသည္။

မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ လူတကာႏွင့္ တြဲလွ်င္ပင္ လူ႔ေဘာင္က “မ်က္ႏွာမ်ားသည္“ဟု ဆိုကာ သြားပုပ္ေလလြင့္ ေျပာတတ္ၾကေသာ္လည္း ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ လူတကာႏွင့္ တြဲေနလွ်င္မူ “ကိုဖိုးစြံ”ဟု ေထာမနာျပဳတတ္ၾကပါေသးသည္။ ထိုေရာအခါ အၾကင္ ေယာက်္ားသည္ အျခား ေယာက်္ားမ်ား အလယ္တြင္ မိမိက ေခါင္းတစ္လံုး ပိုသာေနသည္ဟု အေျခာက္တိုက္ ေသြးနားထင္ ေရာက္သြားတတ္ပါသည္။ ထိုသို႔ ေသြးနားထင္ ေရာက္လြယ္ေသာ “က်ားတို႔၏ဘဝင္”သည္ အိမ္ေထာင္သည္ျဖစ္ခါမွ ထိမ္းမရ၊ ဆြဲမႏိုင္ေအာင္ ပိုျမင့္ခ်င္ ျမင့္သြားတတ္ပါေသးသည္။

ထိုအခါမ်ိဳးမ်ားတြင္ မိန္းမသားမ်ားအေနျဖင့္ မိမိ၏ခင္ပြန္းသည္ကို အၾကမ္းနည္းျဖင့္ ကိုင္တြယ္ရန္ လံုးလံုးမစဥ္းစားသင့္ပါ။ ျဖစ္တတ္ေသာ သဘာဝကို ဆင္ျခင္ကာ ဉာဏ္ကို လႊာသံုးၿပီး ကိုင္တြယ္တတ္မွသာ ထိုအခ်ိန္အခါကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္မည္လည္း ျဖစ္ပါသည္။ အျခား မိန္းမသားတစ္ဦးအေပၚတြင္ မႊန္စိတ္ျဖစ္သည္မွာလည္း မိမိအေပၚတြင္ တစ္ခ်ိန္က မႊန္ခဲ့ဖူးသလို ခဏတာသာ ခံမည္ကို သတိထားမိလွ်င္ အခ်ိန္ယူၿပီး ပါးနပ္စြာ ကိုင္တြယ္ရေကာင္းမွန္း အလိုလို သတိထားမိႏိုင္ၾကမည္လည္း ျဖစ္ပါသည္။

နိဂံုး

—–

ယခုကဲ့သို႔ ေရးသား တင္ျပလိုက္သည့္အတြက္ အစ္ကိုကာလသားမ်ားက ကြ်န္ေတာ့္အား မ်က္မာန္ပြားရန္ အေၾကာင္းရွိပါသည္။ ေယာက်္ားစင္စစ္ ဧကန္ျဖစ္ပါလ်က္ကႏွင့္ ဘဇာ့ေၾကာင့္ မိန္းမသားမ်ား အက်ိုဳးကို ရည္ေမွ်ာ္ကာ အကုန္လံုး ေဖာ္လိုက္ပါသနည္းဟု အေမး ရွိလာပါက ကြ်န္ေတာ့္မွာ အေျဖရွိပါသည္။
ကြ်န္ေတာ္သည္ အေမဟူေသာ မိန္းမသားက ေမြးဖြားလိုက္သူ တစ္ဦးျဖစ္ကာ သမီးဟူေသာ မိန္းမသားတစ္ဦး၏ ဖခင္လည္း ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ မေအခ်င္း၊ ႏွမခ်င္း၊ သမီးခ်င္း စာနာမိရေလေသာေၾကာင့္ဟု ေျဖပါရေစ။
ထို႔အျပင္ နိဒါန္းတြင္ အစခ်ီခဲ့သည့္အတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္ထံေရာက္ ရွိလာေသာ ခ်စ္ဒုကၡသည္ မိန္းမသားမ်ားဆီမွ တူညီေသာ အခ်က္တစ္ခုကို ဘံုထုတ္လိုက္သည့္အခါ ေယာက်္ားတို႔၏ အခ်စ္ကို ယံုမွတ္မွားၾကျခင္းကိုသာ ထင္းထင္းႀကီး ေတြ႕ရေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါသည္။ ပိုဆိုးသည္မွာ အခ်စ္ဆိုသည့္အရာကို အထင္တႀကီးႏွင့္ ေရႊျမင့္မိုရ္ တစ္ေတာင္လံုးကို တံုးမွတ္ၿပီး ခုန္လိုက္ၾကရာမွ ေမွာက္လ်က္လဲလို လဲ၊ ဒူး ကြဲလိုကြဲ၊ နဖူးျပဲလို ျပဲႏွင့္ ျဖစ္ေနၾကတာကို ျမင္ေတြ႕ေနရျခင္းလည္း ျဖစ္ေလသည္။

ထိုအခါမ်ားတြင္ အၾကင္မိန္းမသားမ်ားအား “သူနဲ႔ လက္မထပ္ခင္က ရည္းစားသက္ ဘယ္ေလာက္ၾကာခဲ့လဲ”ဟု ေမးၾကည့္ေသာအခါ အမ်ားစုက သံုးလ၊ ေျခာက္လစသျဖင့္သာ အေျဖေပးၾကပါသည္။ ထိုအခါမ်ားတြင္ သူတို႔ေတြ ဒူးႏွင့္ မ်က္ရည္သုတ္ေနၾကရသည္ကို “နည္းေတာင္ နည္းေသးတယ္”ဟု က႐ုဏာေဒါေသာႏွင့္ ေျပာခ်လိုက္ခ်င္စိတ္ကို ကြ်န္ေတာ့္မွာ မနည္း မ်ိဳသိပ္ေနရတတ္ပါသည္။

ယခုေတာ့ ထိုစိတ္ကို ဘယ္လိုမွ မမ်ိဳသိပ္ႏိုင္ေတာ့သည္အဆံုး၊ အကုန္လံုး ဖြင့္ခ်လိုက္မိရပါၿပီ။

(အားလံုးေတြးဆဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ)

————————————————————————–

(၂၀၀၂ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလက Fashion Image မဂၢဇင္းမွာ ဆူဒိုနင္အမည္နဲ႔ ေဖာ္ျပခဲ့တာေလးကို ျပန္လည္တင္ဆက္လိုက္တာပါ။ Blog မွာ တင္ဖို႔ ျပန္စီစဥ္တဲ့အခါ  ျဖည့္စြက္ေျပာစရာေလးေတြ ထပ္ေတြ႕ေပမယ့္ မျဖည့္သင့္ဘူးလို႔ ယူဆမိတာေၾကာင့္ မူလ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပစဥ္ကအတိုင္းသာ တင္ဆက္လိုက္ပါတယ္)

3/    a,mufsm;tawmfrsm;rsm;onf &r®ufESifh tcspfudk a&maxG; cHpm;wwfMuygonf/
]cifhudkjzifh armifwyfrufvdkufwmuG,f}[k tb,fa,musfm; om;\EIwfurS xGufvmrnfr[kwfyg/ odkYr[kwf]cifeJYjzifh udk,f vufESD;aESmcsifvdkufwmuG,f}[kvnf; b,folurS ajymjzpfrnf r[kwfyg/ xdkodkYajymyguvnf; yg;cscH&udef;&dSrSef; tawmif ESpfq,f0wfawG tm;vHk;aumif;aumif;odMuygonf/ xdka&mtcg uRefawmfwdkY a,mufsm;rsm;onf ]cspfw,f}[laom pum;tvSudk ckwHk;vkyf oHk;wwfMuygonf/
]cifhudkrS r&&if ao&ygawmhr,f}[k twnfayguf ajymae onfhtcgrsm;wGifvnf; cifhcE¨mudk,fudkrS r&&if ao&ygawmhr,f [laomteufu ydkxGufaeygonf/ cifhcE¨mudk,fudk &NyD;onfh aemuf wGifawmh tm;vHk;avsmufvsm;awGjzpfukefrnfudk cifwdkY tm;vHk; BudKrawG;rdMujcif;aMumifhom tdrfaxmifa&;b0rSm rdef;rom;wcsdKU  ‘l;ESifhrsuf&nfokwfae&jcif;om jzpfavonf/

udkudkopömrsm;
txufyg tcsufoHk;csufonf a,mufsm;wdkY\&ifüjzpfay: wwfjrJ tcspf\ o½kyfouefudkay:vGifxif&Sm;apavmufonf[k ,HkMunfygonf/
onfae&mwGif wpfoufvHk;wpfa,mufwnf;udkom cspfoGm; aomolrsm; r&dSawmhbl;vm;[kqdkvQif &dSawmh &dSygonf/ odkYaomf tvGef&Sm;vSygonf[k qdkcsifygonf/
uRefawmfhywf0ef;usifwGif jrifawGUqufqHzl;orQ vlaygif; rsm;pGmudk avhvmtuJcwfMunfhaomtcg xdkodkYwpfa,mufwnf; udk wpfoufvHk;cspfaeonfqdkonfh vlpm;rsdK;rsm;rSm rlrSefolrsm; r[kwfMuonfudk awGU&ygonf/
aocsmonfrSmuawmh tdrfaxmifonfa,mufsm;rsm;xJwGif xdkodkY wpfoufvHk;wpfa,mufwnf;cspfoGm;olrsm;udk wpfa,muf qdk wpfa,mufrS rawGUzl;jcif;yifjzpfavonf/ vlysdKBuD;wpfudk,f wnf;orm;rsm;twGif;rSmom xdkxdkaom udkudkopömrsm;udk &Hzef &HcgawGU&wwfavonf/
vlysdKBuD;? vlysdKBuD;ESifh? vpfvQifvpfovdk [dk[dkonfonf &rf;um;wwfaom vlysdKodk;BuD;rsm;&dSovdk qdkcJhonfhudkudkopöm rsm;vnf; &dSonf/ odkYaomf xdkudkudkopömrsm; rlrrSefonfudkvnf; rsuf0g;xifxifjrif&ygonf/ qdkvdkonfrSm tESDudkudkopömrsm; onf a,mufsm;pdwfcsnf; &mcdkifEIef;jynfh &dSraejcif;yifjzpfonf/ wpfenf;tm;jzifh rlrSefvlom;wpfa,mufwGif &dSwwfjrJ vdifpdwf rsm; tm;enf;csdKU,Gif;aewwfonfudk awGU&ygonf/
odkYjzpfaomaMumifh ajymif;jyef jyefajym&vQif yHkrSefvdifpdwf &dSaom vla,musfm;wpfa,muf\tcspf[lonfum; txufwGif jyqdkcJhonfh tcsufoHk;csuf a&m,Sufyg0ifaeonf[lvdk/
aemufwpfrsdK;rSm udk,fusifhw&m;ESifhusifh0wfpnf;urf;rsm;udk cg;0wfykqdk;uJhodkY jrJjrJjrHjrHESifh aowpfyefoufwpfqHk; vHk;vHk;BuD; apmifhxdef;wwfolrsm;vnf;&dSEdkifygonf/ xdkxdkaomolrsm;rSm &ifü wpfBudrfwpfcgjzpfay:aygufuGJzl;aomtcspfcHpm;rIjzifh tdrfaxmif wpfckudkxlaxmif? xdkYaemuf xdktcspfcHpm;rIysufokOf;aysmufuG,f oGm;onfhtcgrSmvnf; rdrdtdrfaxmifudk opöm&dS&dSESifh qufvuf xdef;odrf;aeygvdrfhrnf/ xyfrHjzpfay:vmaom tm½HkcHpm;rIrsm;udk vnf; owdBuD;BuD;? vHkYvaumif;aumif;ESifh xdef;odrf;NyD; ae xdkifoGm;ygvdrfhrnf/
xdkxdkaom pm&dwåESifh tusifhpm*aumif;jrwfaom a,mufsm; rsm;vnf; r&dSbl;[k ,wdjywfajymír&? &dSEdkifavmufygonf/ odkYaomf wpf&mrSm wpfa,muf? wpfaxmifrSmwpfa,muf? wpf aomif;rSmwpfa,muf[k qdkEdkifavmufatmif &Sm;yg;aomta& twGufrQomjzpfonfudk a’:a’:? rrrsm; odxm;Muapcsifyg onf/

rdef;rom;rsm; owdxm;zG,f
odkYjzpfvQif rdef;rom;wdkYtaejzifh tpfudkyk&dowdkYtm; a0&m rPd? a0;pGma&Smif&awmhrnfavm[k ar;p&mtaMumif;&dSygonf/
xdkodkY a&SmifMuOfapvdkaom oabmapwemjzifh a,mufsm; wdkY\ cspfjcif;o½kyfudk zGifhxkwftHcsjcif;r[kwfyg/
t”duajymvdkonfrSm a,mufsm;wdkY\oabmudk ,ckuJhodkY wifwifBudKBudKodxm;MurnfqdkvQifjzifh ajymwdkif;,Hk? êuHwdkif;  oem;? Mum;wdkif; trSefrSwfae&onfhb0rS vGwfajrmufausmfvTm; EdkifMurnf[k ,HkMunfrdaomaMumifhjzpfygonf/
trSefuawmh uRefawmf txufu ajymcJhaompum;rsm;udk trdtzrsm;u rdrdwdkY\ orD;i,frsm; BuD;aumif0ifonfESifhpwif ydkYcsoifMum;ay;Edkifu tvGefyif avsmfuefoifhjrwfygvdrfhrnf/
uRefawmfhx a&mufvmol rdef;rom;wcsdKUrSm rdbrsm;uxdkodkY oGefoifñTefMum;xm;jcif;tvsOf;r&dSonfhtjyif &nf;pm;&dSNyDqdk onfESifh zdql? zd½dkufcH&wmrsdK;rsm;udkom êuH&NyD; tom;emcHae&? pdwfnpfcHae&aomtaetxm;rS ,m,DvGwfajrmufvdkpdwfESifh ZGwfrSdwfrdMu&mrS b0BuD;wpfckvHk; uarmufurjzpfukef&olawG u rsm;aeygonf/ xdkxdkaom trsdK;orD;rsm;udk awGU&aomtcg uRefawmfhrSm &ifxkremjzpf&ovdk qifjcifÓPfuif;rJhvSaom olwdkY\trdtbrsm;udkvnf; u½kPmoufrd&ygao;onf/
xdktwGuf rdef;rom;wdkY owdcsyf&efudk txufuES,fyif trSwfpOfxdk;NyD; ajymvdkygonf/

1/    a,mufsm;wpfa,mufu rdrdtm; r&vQif raeEdkifatmifcspf aeygNyD? r&vQifao&ygawmhrnf[k ajymvmonfhtcgwGif owd BuD;BuD; xm;oifhygonf/
xdkpum;rsdK;udk r,HkMuygESifh[k rajymvdkyg/ txufwGif &Sif;cJhNyD;jzpfonfhtwdkif; ajymolu xdkodkY ajymaeonfrSm vDq,f aejcif;r[kwfaomaMumifh ,Hkrnfqdku ,HkEdkifygonf/
odkY&mwGif rarhavsmhoifhonfrSmum; r&vQifao&ygawmh rnfqdkonfh tMuifa,mufsm;\tajctaeonf xdkcPtwGuf om tmrcHEdkifjcif;udk rarhavsmhoifhyg/

2/    r&cifzsmvdkvdyf xdyfay:wif? &NyD;awmh zsmvdkcif;NyD; eif; ajcwwfaom armifwdkYa,mufsm;awGqdkaom pum;rSm >cif;csuf r&dSatmif rSefuefygonf/
r&cifqdkonfhpum;rSm rdrdcE¨mudk,fudk rydkifqdkif&cif[lNyD; em;vnfxm;Muapvdkygonf/ rdrdcE¨mudk,fudk ydkifqdkif&,lNyD; onfhaemufwGif a,mufsm;tawmfrsm;rsm;? a,mufsm;wpf&mwGif 98a,mufavmufuawmh tcsdK;ajymif;oGm;Muonfcsnf;omjzpf ygonf/
xdkYxufqdk;onfrSmum; ]a,mufsm;&onf?} ]rdef;r&onf} [k ajymavh&dSMuaom tdrfaxmifusNyD;onfhaemufydkif;wGifvnf; zsmvdkcif;um teif;cH&wwfonfhtcsufudkvnf; rarhavsmhoifh yg/ tdrfaxmifruscifwkef;u cifhrsufESm wpfcsuftndKrcHcJhzl;ol ayrifh tdrfaxmifonfb0usawmh rsufESmndK½HkruvdkY rwfwwf u vJNyD; aoyGJ0ifawmhrwwfjzpfaeonfhwdkif xif&mvkyfwwf aom a,mufsm;om;rsm;vnf; þ’GEé,mrSm tocsFmtoacFs &dSaeygavonf/

3/    a,mufsm;wpfa,mufu rdrdtm; tvdkcsifqHk;tcsdefwGif olY udk r,lrdatmif xdef;odrf;oifhygonf/ xdkYtwl rdrdu olYudktcspf rdqHk;tcsdefwGif tdrfaxmifûyzdkYta&;udk vHk;0rawG;oifhyg/
rTefonf[k a&SUrSm a&;jycJhygonf/ rTefjcif;onf rnfonfh ae&mwGifrS raumif;yg/ rTefpdwfrSm qifjcifEdkifpGrf; vHk;vHk;uif;rJh oGm;apEdkifaom tmedoif jyif;jyif;BuD; yg&dSaeygonf/
a’gopdwfrTefaomaMumifh wpfzufom;udk temw&jzpfap½Hk rQru olwyg;\toufudk&ef&Smrdonftxd rSm;,Gif;oGm;ap Edkifygonf/ a’goajyawmhrS aemifw&rdMupjrJvnf;jzpfygonf/
&SufpdwfrTefaomtcg vkyfrdvkyf&mvkyfjzpf&mrS udk,fhtouf udkyif &ef&Smwwfonftxdvnf; rSm;,Gif;apEdkifjyefygao;onf/
tvm;wlyif? tcspfpdwfrTefaecsdefrsdK;wGif a,mufsm;om;rsm; a&m? rdef;rom;rsm;yg qifjcifÓPfuif;rJhaewwfygonf/ xdkY aMumifh olu udk,fhudk tvdkcsifqHk;tcsdefrSm olYudk r,lzdkY? udk,fu olYudk tcspfrd&qHk;tcsdefrSmvnf; tdrfaxmifrûyjzpfMuzdkY tvGef ta&;BuD;vSygonf/ xdkodkY tcspfpdwf tqdyfwufaecdkufwGif  csrdorQ qHk;jzwfcsufrsm;tm;vHk;rSm ESpftenf;i,frQMumonfESifh aemifw&p&mawGjzpfukefwwfygonf/
xdkpum;udkr,HkvQif rdrdywf0ef;usifrS eD;pyf&m tdrfaxmif onfrsm;udk wpfa,mufpD ususeear;prf;MunfhMuapvdkygonf/

4/    cdkifrmjrJjrHaom tdrfaxmifa&;wpf&yf wnfaqmufvdkygu tcsdefaumif;aumif; ,loifhygonf/
txufu tcsufESifh wpfqufwpfpyfwnf;pum;yifjzpfyg onf/
a&S;acwfu oHk;ESpfoHk;rdk;[laom qdk½dk;pum;rSm taMumif;rJh r[kwfyg/ tvm;wlyif vufrxyfbJtwlaeonf[laom uRef awmfwdkYESifh b,fvdkrS rtyfpyffonfh taemufwdkif;”avhrSmvnf; w&m;udk,ftm;jzifhrl twlwlyifjzpfygonf/
taMumif;aomfum; vltaMumif; aygif;MunfhrSod&rnfrSm trSefyifjzpfaeaomaMumifhwnf;/ MumMum0g;rS cg;rSef;od qdk onfrSmvnf; vlawGomjzpfygonf/ udk,fESifhcspfaeolrdkY xdkolYudk vlpm&if;xJrSEkwfy,fxm;ír&paumif;yg/ olonfvnf; vlom jzpfojzifh MumMum0g;MunfhvQif cg;csifcg;aeEdkifygonf/
usKyfwdkYacwfu odyÜHacwf? oHk;ESpfoHk;rdk;apmifhp&mrvdkbl;[k ajymaomolrsm;udk tif;av… MunfhMuao;wmaygh[kom pdwf xJu Budwfajymaevdkufygrnf/ vufawGUwGif cdkifrmjrJjrHaom tdrfaxmifa&;rsm;\ 75&mcdkifEIef;ausmfrSm tdrfaxmifrûyrD tcsdef ,l jyifqifcJhMuaMumif;udk txift&Sm;awGU&ygonf/
a,mufsm;wpfa,muf\ rTefpdwfrsm; ususeeaysmufjy,fNyD; wnfNidrfEdkifaomtaetxm;odkY jyefvnfa&muf&dSvm&ef tMumqHk; vdktyfaomtcsdefrSm vaygif;20[ktxufwGif wifjycJhygNyD/ xdk twGuf tdrfaxmifûy&ef &nfoefpdwful;aeaom rdef;uav;rsm; taeESifh orD;&nf;pm;ouftm;jzifh tenf;qHk; vaygif;20awmh tcsdef,lNyD;rS pdwful;oifhMuygonf/
tcsdefMumMum,lav? rdrdb0wpfckvHk;twGuf ta&;BuD;vS aom tdrfaxmifa&;rSm &wufayGp&m enf;avavjzpfaeonfrdkY jzpfEdkifvQifawmh tcsdefudk 24v (0g) ESpfESpfwmawmh tenf;qHk; ,lMuyg[k ajymcsifygonf/
Mumavav? cdkifjrJavavqdkonfhtcsufudk owdxm;rdMu vQifjzifh xdkYxuf tcsdef,lEdkifao;uvnf; ,loifhygonf/

Advertisements
5 Comments leave one →
  1. maynyane permalink
    14 August 2009 8:47 pm

    တခါတေလ.. ျဖည့္သင့္တယ္ထင္ရင္ ဘေလာ့အတြက္ အခ်က္အလက္ေတြ ထပ္ျဖည့္တာ ေကာင္းပါ၏..

  2. 15 August 2009 1:03 pm

    ကုိယ္ကေတာ႕အရင္အတုိင္းဘဲဖတ္ခ်င္ယ္။ ၿဖည္႕ေတြးတာက ေနာက္တစ္ပုဒ္ၿဖစ္ေစခ်င္တယ္။

  3. ေ၀ေ၀ permalink
    20 August 2009 5:05 pm

    မိန္းကေလးတုိင္းဖတ္သင့္တဲ႕ ပို႕စ္ တခုပါ။ း)

  4. ေအး permalink
    30 August 2009 9:46 pm

    ဒါကိုဖတ္ၿပီး ဒီလိုရွိတတ္တယ္လို႔ ၾကိဳသိထားရင္ တကယ္ၾကံဳလာလို႔ရွိရင္ သိပ္မတုန္လွဴပ္ေတာ႔ဘဲ ခံႏိုင္သြားမွာေပမယ္႔ အဲလိုလူေတြနဲ႔မဆံုရေအာင္ ေအးေအးေနလိုက္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ဖို႔ ေကာင္းတဲ႔ သူေတြပါပဲ။
    ဆရာ႔ကိုပြင္႔လင္းတဲ႔သူဆိုၿပီး သေဘာက်မိေပမယ္႔ လုပ္သမွ်ကို၀န္ခံတာပဲ ရွိၿပီး ေနာက္မၿဖစ္ေအာင္ ဆင္ၿခင္ထိန္းသိမ္းမယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာေရးတာ မေတြ႔ဘူးေသးဘူး။ ေနာင္ေတြ႔လာခဲ႔လို႔ရွိရင္လည္း သူ႔ရဲ႔ မိသားစု ၊ လူမွဴေရး၊ စီးပြားေရးေတြကိုေတာ႔ အထိခုိက္ မခံပါဘူးဆိုၿပီးပဲ ေၿပာထားတာ ဖတ္ရတယ္။ ေတာ္ၾကာေယာက္်ားေလးေတြ မွားလိုက္၊ လာ၀န္ခံလိုက္နဲ႔ ဟစ္တိုင္သေဘာပဲ ၿဖစ္ၿပီး ေနာင္ဆင္ၿခင္မယ္ဆိုတဲ႔ အပိုင္းမပါေတာ႔ ရင္ေလးရတယ္။
    မိန္းမရွိရက္နဲ႔ ရည္းစားထားတယ္ ဆိုတဲ႔ ဆရာနဲ႔ အဲလိုမ်ိဴးလူေတြကို အံ႔ၾသတာ။ မိန္းမရွိၿပီးရင္ ရည္းစားဆိုတာ မထားရေတာ႔ဘူးမို႔လား။ အဲလို အထားခံတဲ႔ မိန္းကေလးကိုလည္း မသိလို႔ပဲလား၊ သိရဲ႔သားနဲ႔ မလြန္ဆန္တာလားဆိုတာ ေတြးမရတာ။
    ေလာကၾကီးက သိပ္ရွဳပ္ေထြးတာပဲ။ မိန္းမေတြကို သနားတယ္။ ေယာက်္ားေတြ လုပ္သမွ် ခံေနရလို႔။ ေယာက္်ားေတြကို ေၾကာက္တယ္။ အဲလိုလူေတြကိုဆို (အားေတာ႔နာပါတယ္)ရြံမိတာ အမွန္ပါပဲ။

    • lettwebaw permalink
      30 August 2009 9:58 pm

      စာကို စံုေအာင္ ဖတ္ပါေလ။ ေလာကႀကီးဟာ သူေတာ္စင္ေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာေလးေလာက္ေတာ့ ျမင္သင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အပုပ္ေကာင္ေတြ ႐ုပ္ေဆာင္ေနတာမို႔ ရြံစရာေကာင္းတဲ့ မ်က္ေခ်း၊ နားဖာေခ်း၊ သြားေခ်း၊ ေခၽြး၊ ေသး၊ ေၾကးေညႇာ္မွသည္ မစင္အထိ ကိုယ္ခႏၶာမွာ ကပ္တြယ္ေနတာေလးကို ရွဳမွတ္ဖို႔မ်ား လိုမလားပဲေနာ္။

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: