Peanuts & Garlic

ေျမပဲေလွာ္နဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴ

———————————————————————————————-


တနဂၤေႏြတစ္ရက္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ႏွစ္သက္စြဲလန္းခဲ့တဲ့ ေတးသီခ်င္းမ်ားဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ အက္(ဖွ္)အယ္(မ္) ေရဒီယို အသံလႊင့္ဌာနက လႊင့္ဖို႔ ေျပာလာတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူတို႔ စတူဒီယိုမွာ အသံ သြားသြင္းပါတယ္။ စတူဒီယိုက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ လွည္းတမ္းလမ္းဆံုမွာ ရွိတယ္။

အသံသြင္းၿပီး အျပန္မွာေတာ့ အေတာ္ဆာေနၿပီ။ မနက္ အိမ္က ထြက္ကတည္းက ေကာ္ဖီခြက္ႀကီး တစ္ခြက္သာ ေသာက္ခဲ့ၿပီး စတူဒီယိုကို ေရာက္ခဲ့တာပါ။ အသံသြင္းတာက လိုသည္ထက္ ပိုၾကာသြားတယ္။ ၾကာဆို ကြ်န္ေတာ္က မိေက်ာင္းသား၊ လွ်ာက ခပ္ရွည္ရွည္ဆိုေတာ့ သူမ်ားေတြ တစ္ႀကိမ္၊ မိနစ္ ၃၀ေလာက္ လႊင့္႐ံုနဲ႔ ျပတ္မယ့္အစီအစဥ္ဟာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔က်မွ ႏွစ္ႀကိမ္ခြဲၿပီး တစ္နာရီေလာက္ လႊင့္ရမယ့္ အစီအစဥ္ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။

အသံသြင္းၿပီးေတာ့လည္း သူတို႔ေတြနဲ႔ ဆက္ထိုင္ၿပီး စကားေတြ ေျပာေနျဖစ္ေသးတယ္။ ဝန္ထမ္းေတြက လူငယ္ေလးေတြဆိုေတာ့ လူငယ္ေတြကို အခြင့္သာတိုင္း စကားေျပာခ်င္ေနမိတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အခ်ိန္ကို မႏွေမ်ာမိေတာ့ဘူး။ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ သူတို႔ စတူဒီယိုက ျပန္ထြက္ခ်ိန္က အေတာ္ ေနာက္က်ေနၿပီ။ သည္အထဲ လွည္းတန္းကို သြားမွာဆိုေတာ့ ဇနီးသည္က ဆကာႀကီး မုန္႔ဟင္းခါးေလး ဝယ္ခဲ့ေပးဖို႔ မွာလိုက္ေသးတယ္။ အဲေတာ့ အိမ္အတြက္ မုန္႔ဟင္းခါး ဝင္ဝယ္လိုက္ရေသးသေပါ့။

ဆာေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ မုန္႔ဟင္းခါးနံ႔ရေတာ့ ပိုလို႔ ဆာလာပါတယ္။ အခ်ိန္က မြန္းလြဲေနၿပီမို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္မွပဲ ထမင္းစားဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္ၿပီး ကားကို အိမ္ဘက္ ျပန္လွည့္လိုက္ပါတယ္။

တနဂၤေႏြေန႔ပင္ ျဖစ္လင့္ကစား လွည္းတန္းလမ္းဆံုမွာေတာ့ ယာဥ္ေၾကာက က်ပ္သိပ္ ႐ႈပ္ေထြးေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က လွည္းတန္းလမ္းအတိုင္း အေရွ႕ဘက္ကို ျပန္တက္ရမွာ။ အမွန္က ကြ်န္ေတာ့္အိမ္နဲ႔ လွည္းတန္းလမ္းမနဲ႔က တစ္ေျဖာင့္တည္း။ ကြ်န္ေတာ္က တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းသစ္မွာ ေနတာဆိုေတာ့ အေရွ႕ထိပ္နဲ႔ အေနာက္ထိပ္လို ျဖစ္ေနတာေပါ့။

ယာဥ္ေၾကာသာ ရွင္းၿပီး ပံုမွန္အတိုင္းသာ သြားရမယ္ဆိုရင္ အိမ္ကို ငါးမိနစ္ေလာက္အတြင္းမွာ ရႊတ္ခနဲ ေရာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ အခုေတာ့ တစ္ခ်ိန္က ကမာရြတ္အဝိုင္းႀကီး ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ လွည္းတန္းလမ္းဆံု အခ်က္ျပမီးတိုင္မွာ မီးနီက အၾကာႀကီး မိေနတယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္စိေအာက္ကို ေျမပဲဆားေလွာ္သည္ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္။ ေျမပဲဆားေလွာ္ အထုပ္ ပိစိေလးေတြကို ႏွစ္ေတာင္ေလာက္ ျမင့္တဲ့ ပလတ္စတစ္အိတ္ႀကီးထဲမွာ စီစီရီရီ ထည့္ထားတယ္။ ပလတ္စတစ္အိတ္ႀကီးက ဝိုင္းဝိုင္းႀကီးဆိုေတာ့ ေတာင္းလိုျဖစ္ေနတာပ။

ေတာင္းထက္သာတာက တိုးလွ်ိဳေပါက္ ျမင္ေနရတာပဲ။ အျမင္နဲ႔တင္ စားခ်င့္စဖြယ္ ျဖစ္ေနတာကတစ္ေၾကာင္း၊ ဝမ္းလည္း ဟာေနတာက တစ္ေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ေျမပဲေလွာ္ဝါးဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္မိရၿပီး ေဈးသည္ကို လွမ္းေခၚလိုက္တယ္။ ေဈးေမးလိုက္ေတာ တစ္ထုပ္တစ္ရာတဲ့။ ငါးရာဖိုးေျခာက္ထုပ္ေပးမယ္ လို႔ ေျပာပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္အိတ္ထဲမွာက တစ္ေထာင္တန္ေတြခ်ည္းပဲျဖစ္ေနတယ္။ ငါးရာတန္က မရွိဘူး။ မီးပြိဳင့္က အခ်ိန္မေရြး စိမ္းသြားႏိုင္တာမို႔ အမ္းတာေတြ ျပဳတာေတြ မလုပ္ခ်င္တာနဲ႔ တစ္ေထာင္ဖိုးပဲ ဝယ္ခ်လိုက္ပါတယ္။ သူက ေျမပဲေလွာ္ ထုပ္ကေလးေတြ ေရတြက္ၿပီး ေပး၊ ကြ်န္ေတာ္က တစ္ေထာင္တန္ ေပးၿပီးသြားေပမယ့္ မီးက တကယ့္တကယ္ မစိမ္းေသးပါဘူး။

ေျမပဲေလွာ္ထုပ္ကို ေဖာက္တယ္၊ ဝါးတယ္။ ေျမပဲဆားေလွာ္သာမက ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ ၾကြပ္ၾကြပ္ကေလးေတြပါ ႏိုင္းခ်င္းထည့္ထားေတာ့ စားလို႔ အဆင္ေျပေနသလိုပါပဲ။ ဟာေနတဲ့ ဝမ္းအတြက္ ဘာမွ ထူးၿပီး မေထာင္းသာေပမယ့္ တစ္ခုခု ပါးစပ္ထဲ ထည့္လိုက္ရတဲ့အတြက္ ဆာတယ္ဆိုတဲ့ အာလ်ကေတာ့ အထိုက္အေလ်ာက္ ေျပသြားပါတယ္။

သည္လိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေျမပဲဆားေလွာ္ တစ္ထုပ္ၿပီး တစ္ထုပ္ ေဖာက္စားရင္း အိမ္ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္လို႔ပဲ အလြယ္ ေျပာၾကပါစို႔ရဲ႕။ ကားေမာင္းရင္း စားေနတာျဖစ္တာမို႔ တစ္ေၾကာင္း၊ လွည္းတန္းလမ္းဆံုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္က သိပ္အေဝးႀကီး မဟုတ္တာမို႔ တစ္ေၾကာင္း၊ စုစုေပါင္းမွ တစ္လက္မေလာက္ အနံ၊ တစ္လက္မခြဲေလာက္ အလ်ားသာ ရွိတဲ့ ေျမပဲဆားေလွာက္ထုပ္ေလး သံုး ထုပ္ေလာက္သာ လမ္းမွာ ကုန္ခဲ့ပါတယ္။ ကားေမာင္းရင္းနဲ႔ စားတာျဖစ္လို႔လားေတာ့ မသိဘူး၊ အရသာလည္း သိပ္မိမိရရ မခံစားျဖစ္ခဲ့တာလည္း အမွန္ပါ။ စားတယ္၊ ဝါးတယ္ေပါ့။ သည္ေလာက္ပဲ။

ျပႆနာက အဲဒီ့ေနာက္ သံုးရက္ေလာက္အၾကာမွာ ျဖစ္တာ။ ကြ်န္ေတာ္က အဲဒီ့ ေျမပဲဆားေလွာ္ထုပ္ေတြကို ေမ့ေတာင္ ေမ့ေတ့ေတ့ျဖစ္ေနၿပီ။ သို႔ေပမယ့္ သံုးရက္ေလာက္အၾကာ၊ တစ္ညခင္းမွာေတာ့ အဲဒီ့အထုပ္ကေလးေတြေပၚ မ်က္စိက ေရာက္သြားတယ္။

ဒါနဲ႔ ယူစားမိျပန္ေရာ ဆိုပါေတာ့။ (ကြ်န္ေတာ္က ေျမပဲတို႔၊ သီဟိုေစ့တို႔၊ သစ္ၾကားသီးတို႔၊ ဖ႐ံုေစ့တို႔၊ ေနၾကာေစ့တို႔လို သစ္ဆိမ့္ေစ့ေတြကို မက္မက္စက္စက္ စားတတ္ပါတယ္။)

သည္တစ္ခါ အဲဒီ့အထုပ္ကို ယူစားေတာ့ တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္။ ပထမေတာ့ အဟုတ္ဗ်။ သို႔ေပမင့္ စားရင္းနဲ႔ အဆင္မေျပေတာ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ အဲဒီ့ထဲမွာ ေျမပဲဆားေလွာ္က ၁၄-၅ေစ့ေလာက္သာ ပါၿပီး၊ ၾကြပ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ၾကက္သြန္ျဖဴ ဆားေလွာ္ကလည္း ဆတူေလာက္ ပါေနတာပါပဲ။

စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ား ၾကံဳဖူးၾကမလားမသိဘူး။ ေျမပဲဆားေလွာ္တို႔၊ ေနၾကာေစ့ေလွာ္တို႔ေတြထဲမွာ အနံ႔ေကာင္းေအာင္ ထည့္ထားတဲ့ ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ေလး တစ္ေစ့တစ္ေလ၊ ႏွစ္ေစ့ႏွစ္ေလေလာက္မ်ား ပါလာတဲ့အခါ အဲဒီ့ ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ေလးက အလြန္စားလို႔ ေကာင္းေနတတ္တာကို ေျပာပါတယ္။ စားလက္စ ေျမပဲ၊ ေနၾကာေစ့ရဲ႕ အရသာကေန ခဏတျဖဳတ္ အလွည့္အေျပာင္း ျဖစ္သြားၿပီး ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ရဲ႕ အရသာကို ခံစားလိုက္ရတာမ်ိဳးပါ။

တျခားသူေတြေတာ့ မသိဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ အဲဒါေလးကို သေဘာက် မိတတ္တယ္။

အခုလည္းပဲ ကြ်န္ေတာ္ ဝယ္လာတဲ့ ေျမပဲဆားေလွာ္ထုပ္ေတြထဲမွာ ၾကက္သြန္ျဖဴေတြ ႏိုင္းခ်င္းထည့္ထားမွန္း အေဝးက ျမင္သာေနတာမို႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဝယ္ခ်မိခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

သို႔ေပမယ့္ အခု တကယ္ စားတဲ့အခါက်ေတာ့ အဆင္က မေျပေတာ့ဘူး။ ေျပာခဲ့သလို ေျမပဲေလွာ္ေတြ အမ်ားႀကီးထဲမွာ ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ေလး တစ္ေစ့၊ ႏွစ္ေစ့ေလာက္ ပါလာတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဆင္ေျပမွာပါ။ အခုက်ေတာ့ ေျမပဲနဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴက ဆတူျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲလိုမွ မဟုတ္ရင္လည္း ၾကက္သြန္ျဖဴကေတာင္ ေျမပဲထက္ ပိုမ်ားေနသလားပဲ။

စားခါစတုန္းကေတာ့ ဟုတ္သလိုျဖစ္ေနေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ေတြခ်ည္းသာ စားရသလို ျဖစ္လာတဲ့အခါ ပါးစပ္ထဲမယ္ ဖြယ္တယ္တယ္ ျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ေတြကို ဖယ္လိုက္ၿပီး တိုေရရွားေရ ျဖစ္ေနေလတဲ့ ေျမပဲဆံ ညိဳညိဳေလးေတြကိုပဲ ေရြးစားေန ျဖစ္ရပါေတာ့တယ္။ ေနာက္တစ္ထုပ္ ထပ္ေဖာက္ေတာ့လည္း အလားတူပဲ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴေလွာ္ေတြကိုဖယ္၊ ေျမပဲဆံေတြပဲ ေရြးစား။

စားရင္းနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ လႈပ္ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ “အတိုင္းအခ်င့္”ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရကလည္း ေခါင္းထဲမွာ ေဝ့ခနဲ ေပၚလာပါတယ္။
ေျမပဲဆားေလွာ္မွာ အနံ႔သင္းေအာင္ ၾကက္သြန္ျဖဴေလး ထည့္ေလွာ္တာ ေကာင္းပါတယ္။ အဲဒီ့ ၾကက္သြန္ျဖဴေလး တစ္ျမြာႏွစ္ျမြာက ေျမပဲေလွာ္ထုပ္ႀကီး တစ္ထုပ္ထဲမွာ ပါလာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေျမပဲေလွာ္စားရင္း ၾကက္သြန္ျဖဴေလး ေဖာက္ဝါးရတာကိုက အရသာ ထူးေနတတ္ခဲ့ဖူးတယ္။

သို႔ေပမယ့္ ေျမပဲေလွာ္နဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴ ဆတူေလာက္ျဖစ္ေနတာ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴက မႏိုင္ရင္ကာ မ်ားလြန္းေနတာက်ေတာ့ ေျမပဲေလွာ္ရဲ႕ အရသာက အႀကီးအက်ယ္ ပ်က္သြားတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အခ်ိဳးအဆ လြဲေနလို႔ပါ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘဝေတြမွာေရာ… အဲလိုပဲ အခ်ိဳးအဆ လြဲေနတာ မရွိေပဘူးလား။ ငယ္ဘဝတုန္းက ေက်ာင္းစာနဲ႔ အေပ်ာ္အပါးၾကားမွာ အခ်ိဳးအဆ လြဲခဲ့တာေတြ ရွိတယ္။ ေက်ာင္းစာေတြ တအား မ်ားၿပီး အေပ်ာ္အပါးေတြ တအား နည္းသြားတဲ့အခါ ေက်ာင္းစာမွာေတာ့ ခြ်န္ပါရဲ႕၊ က်န္တဲ့ေနရာေတြမွာ ကခ်လာ ျဖစ္ေနတဲ့သူေတြ သည္ဒြႏၷယာႀကီးမွာ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ အေပ်ာ္အပါး အခ်ိဳးအဆ လြန္သြားလို႔ ေက်ာင္းစာမွာ ထိုက္သင့္သေလာက္ မေအာင္ျမင္တဲ့သူေတြလည္း ရွိတာပဲ။

မိဘနဲ႔ သားသမီးၾကားမွာေရာ၊ ခ်စ္တာနဲ႔ အလိုလိုက္တာရဲ႕ အခ်ိဳးအဆက အေတာ္ စကားေျပာတယ္။ ခ်စ္တာက ေျမပဲ၊ အလိုလိုက္တာက ၾကက္သြန္ျဖဴ။ ေျမပဲမ်ားရမယ့္ေနရာမွာ ၾကက္သြန္ျဖဴကပါ ေျမပဲနဲ႔ ဆတူျဖစ္ေနရင္ ေျမပဲဆား ေလွာ္အရသာပ်က္သလိုပဲ အခ်စ္ခံရသူရဲ႕ ဘဝပါ ပ်က္သြားႏိုင္ျပန္တယ္။

ေဟာၾက ေျပာၾကတဲ့အခါ၊ သင္ၾက ၾကားၾကတဲ့အခါမွာလည္း ကိုယ့္ပရိသတ္ အာ႐ံုႏိုးေနေအာင္ အရႊမ္းေလးေတြ ေဖာက္တန္ ေဖာက္ရတယ္။ အရႊမ္းက ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ပို႔ခ်မယ့္ အေၾကာင္းအရာက ေျမပဲ။ သူ႔အတိုင္းအဆနဲ႔သူ မွန္ေနမွ ေကာင္းတာ။ အရႊမ္းေတြ သိပ္မ်ားသြားရင္ ပို႔ခ်မယ့္ အေၾကာင္းအရာဆီ မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ျပန္ဘူး။

ဆက္ေတြးၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္းရင္ဆိုင္ေနၾကတဲ့ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး ဘဝေတြ အားလံုးထဲက ေန႔စဥ္ကိစၥ အေထြေထြမွာလည္း အဲဒီ့ အတိုင္းအခ်င့္က အေတာ္ စကားေျပာတယ္။ အခ်ိန္အဆ မွန္ေန၊ ကိုက္ေနတဲ့အခါ အားလံုးက အဆင္ေျပေနတယ္။ အခ်ိန္အဆ လြဲသြားတဲ့အခါ အရာက မေရာက္ေတာ့ဘူး။

ေျမပဲဆားေလွာ္ တစ္ေထာင္ဖိုး ဝယ္စားမိရာကေန သည္အေတြးေတြ ေပၚလာတာမို႔ လွည္းတန္းလမ္းဆံုက ေျမပဲေလွာ္သည္ေလးကို ေက်းဇူးတင္ရပါမယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ “ေျမပဲေလွာ္နဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴ”ဆိုတဲ့ စာတန္းေလးကို အိမ္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားရင္ ေကာင္းမလားလို႔လည္း စဥ္းစားေနမိရပါေတာ့တယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ဝ၈၀၈၀၈)

————————————————————————————————

(၂၀၀၈ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ေနာက္ဆံုးပတ္မွာ ထုတ္ေ၀တဲ့ “အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္”မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တာေလးကို ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။)