Points to Ponder

ေရွ႕တင္ႏွင့္ ကြယ္ရာ

———————————————–

ထိုပြဲမွာ ကြ်န္ေတာ္က ဧည့္ေျမႇာင္။

ဦးေရႊဉာဏ္ႏွင့္ ကိုၾကည္ျမမည္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ မိတ္ေဆြႏွစ္ဦးကို ဂုဏ္ျပဳသည့္ ညစာစားပြဲ။ အစားအေသာက္ ဖြယ္ရာေသာ ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ တည္ခင္းသည့္ပြဲ။

ညစာစားပြဲျဖစ္လင့္ကစား ယမကာ မပါ။ အခ်ိဳရည္ေသာက္သူက ေသာက္၊ ေရသန္႔ေသာက္သူက ေသာက္၊ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္သူက ေသာက္။

စီစဥ္က်င္းပေပးသည့္ အဖြဲ႕မွ ဦးေဆာင္သူက ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြႏွစ္ဦးကို ဂုဏ္ျပဳစကား၊ ေက်းဇူးတင္စကားေတြ ေျပာသည္။ ထို႔ေနာက္ တစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ မိတ္ဆက္ၾက၊ စကားစျမည္ ေျပာၾကရင္း ညစာဝိုင္းေလးက စိုျပည္ေနသည္။ စုစုေပါင္း လူႏွစ္ဆယ္၊ အစိတ္ေလာက္ေတာ့ ရွိမည္။

ဦးေရႊဉာဏ္ႏွင့္ ကိုၾကည္ျမတို႔က ထိုအဖြဲ႕ေလးအတြက္ ေမတၱာျဖင့္ ကူညီခဲ့ၾကသည္ကို ေက်းဇူးတင္ေသာ ပြဲ၊ ဂုဏ္ျပဳေသာပြဲဟု အလြယ္ေျပာႏိုင္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ စားလို႔ေသာက္လို႔ ၿပီးခါနီးတြင္ ဆိုင္ထဲသို႔ လူတစ္ဦး ဝင္လာသည္။ အသားညိဳညိဳ၊ အရပ္ျမင့္ျမင့္၊ ဗိုက္ပူပူ၊ လူဝ၀၊ မ်က္လံုးျပဴးျပဴး၊ နဖူး ေျပာင္ေျပာင္။ တစ္ခါျမင္႐ံုႏွင့္ မွတ္မိလြယ္ေသာ အလံုးအဖန္ႏွင့္ မ်က္ႏွာက်။

ဦးေရႊဉာဏ္က စားပြဲတစ္ဖက္ျခမ္းဆီမွ ဆိုင္တြင္းသို႔ ဝင္လာသည့္ ထိုသူကို ၾကည့္ေနၿပီး ထိုသူ ခပ္လွမ္းလွမ္းသို႔ ေရာက္ခါမွ လွမ္းေခၚလိုက္ပါသည္။

“ေဟ့…ေဇာ္မင္း… ေဇာ္မင္း မဟုတ္လား…”

ဝင္လာသူက လွည့္ၾကည့္သည္။ ထို႔ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဝိုင္းထိုင္ေနၾကရာ စားပြဲရွည္၏ သည္ဘက္ျခမ္း ေျခရင္းဆီမွ ျပန္ေလွ်ာက္လာသည္။ ဂုဏ္ျပဳခံေတြက ေခါင္းရင္းဘက္မွာ ထိုင္ေနပါသည္။ ေဇာ္မင္းဆိုသူ၏ မ်က္ႏွာထားႏွင့္ ကိုယ္အမူအရာမွာ တမင္ ႐ိုက်ိဳး ပ်ပ္ဝပ္ျပေနေသာ ပံုပန္း ျဖစ္ေနေလသည္။

“မဟုတ္ပါဘူးခင္ဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ္ေဇာ္မင္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က ဦးေရႊဉာဏ္ရဲ႕ တပည့္ပါခင္ဗ်ာ”

မိတ္ေဆြႀကီး ဦးေရႊဉာဏ္ကား အၿငိမ္းစားဝန္ထမ္းတစ္ဦးျဖစ္သည္။ အသက္က ခုနစ္ဆယ္ခန္႔ ရွိေနပါေလၿပီ။ ဝန္ထမ္းေလာကမွာ တစ္ဘဝလံုး က်င္လည္ခဲ့သူမို႔ သူ႔မွာ အသိအကြ်မ္း တပည့္တပန္း ေပါမ်ားေနေလမည္မွာ ေျမႀကီး လက္ခတ္မလြဲေပ။

အႏွီ ေဇာ္မင္းဆိုသူ ပုဂၢိဳလ္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဝိုင္းထိပ္မွာ ဝင္ထိုင္သည္။ မူလက ဝိုင္းထိပ္ကို ေနရာယူထားေသာ တည္ခင္းဧည့္ခံသည့္အဖြဲ႕၏ ေခါင္းေဆာင္က သူ႔ကို ေနရာေပးလိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

ထိုင္ၿပီးသည္ႏွင့္ ေဇာ္မင္းက အာေပါင္အာရင္းသန္သန္၊ အာဝဇၨာန္းရႊင္ရႊင္ စတင္ ေျပာဆိုေလေတာ့သည္။ ေရပက္မဝင္။ တစ္ဝိုင္းလံုး တေသာေသာ ရယ္ၾကသည္။ အမွန္မွာ ကြ်န္ေတာ္မွ လြဲ၍ က်န္တစ္ဝိုင္းလံုးက အႏွီေဇာ္မင္း ဆိုသူအား မည္သူမည္ဝါမွန္း သိေနၾကပံုပင္။ ေဇာ္မင္းကလည္း ကြ်န္ေတာ္မွ လြဲ၍ အားလံုးကို သိေနပံုရပါသည္။

သူက တစ္ဝိုင္းလံုးကို ဦးေဆာင္ေနသည္။ ပံုတိုပတ္စေတြလည္း ပါသည္။ အေတြ႕အၾကံဳေတြလည္း ပါသည္။ ၾကမ္းတမ္း ရင့္သီးေသာ စကားလံုးေတြလည္း ပါသည္။ ဝိုင္းထဲမွ သူႏွင့္ ရင္းႏွီးသိကြ်မ္းၿပီးသူမ်ားကို က်ီစယ္ေသာစကားေတြက အမ်ားဆံုး။ သူ အက်ီစယ္ဆံုးကေတာ့ ဦးေရႊဉာဏ့္ကိုပင္။

“ခင္ဗ်ားတို႔က ဦးေရႊဉာဏ့္ကို ဂုဏ္ျပဳညစာ ေကြ်းတာဆိုေတာ့ တစ္ခါက ပညာေရးမွဴးတစ္ေယာက္ နယ္ေျပာင္းရတဲ့အခါ သူ႔ဝန္ထမ္းေတြက ဂုဏ္ျပဳညစာ ေကြ်းတာကို သြားသတိရတယ္။ အဲဒီ့ ပညာေရးမွဴးက တကယ္ ျပႆနာရွာတဲ့ သူ၊ ဆီလို အေပါက္ရွာတတ္တဲ့သူဆိုေတာ့ သူ နယ္ေျပာင္းရတာကို ဝမ္းသာအားရနဲ႔ ညစာေကြ်းတာ။ သူကေတာ့ ၿမိန္႔ၿမိန္႔ႀကီးေပါ့။ သူ႔ဝန္ထမ္းေတြကေတာ့ ဝမ္းသာလံုးဆို႔ၿပီး သည္လူ ေျပာင္းသြားတာ ေကာင္းလင့္တည္းဆိုတဲ့ အမွတ္နဲ႔ ေကြ်းေနတာ။ အခု ခင္ဗ်ားတို႔ ဦးေရႊဉာဏ္ကို ေကြ်းတာလည္း အဲဒါမ်ိဳးပဲလားေတာ့ မသိဘူး”

ဦးေရႊဉာဏ္က တဟဲဟဲ ရယ္လို႔သာ ေနပါသည္။ ေဇာ္မင္းဆိုသူအား ပခံုးေလး ပုတ္၊ ေက်ာေလး သပ္ရင္း ျပံဳး၍သာ ေနသည္။ တစ္စက္မွ ခြန္းတံု႔မျပန္။

စိတ္ထင္ မိနစ္၂၀ခန္႔ ၾကာသြားပါသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာ အႏွီကိုေဇာ္မင္းကို သူ႔ဇနီးက မ်က္ရိပ္ျပ၍ လာေခၚသြားသျဖင့္ ကိုေဇာ္မင္းလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ဝိုင္းကို ႏႈတ္ဆက္ကာ ကုပ္ကုပ္ကုပ္ကုပ္ႏွင့္ သူ႔ဇနီးေခၚရာသို႔ ပါသြားပါေတာ့သည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ညစာဝိုင္းလည္း စခန္းသိမ္းခ်ိန္သို႔ အလိုလိုေရာက္သြားေလ ေတာ့သည္။ တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ ႏႈတ္ဆက္ၾက၊ လက္ဆြဲ ေဝွ႕ရမ္းၾကႏွင့္ ၿပီးသြားသည္။

အျပန္လမ္းမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ မိတ္ေဆြႀကီးႏွစ္ေယာက္။ ယာဥ္ေမာင္း လူငယ္က ကားကို ဂ႐ုတစိုက္ ေမာင္းေနသည္။ ကားထြက္ခါစမွာပင္ ကိုၾကည္ျမ က တစ္စခန္းထသည္။

“ကိုေဇာ္မင္းဆိုတဲ့လူကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ မႀကိဳက္ဘူးဗ်ာ။ ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ၊ သူ႔ေနရာလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔ အတင္းဝင္လာၿပီး ပြဲဖ်က္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သည္ပြဲက ဆရာဦးေရႊဉာဏ္ကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့ပြဲ။ အဲဒါ ဆရာဦးေရႊဉာဏ္ကိုမွ သူက အသားလြတ္ ႏွက္ေနေတာ့ ဘယ္ေကာင္းမလဲ။ ပရိသတ္က ဆရာ ဦးေရႊဉာဏ္ကို အၾကည္ညိဳပ်က္သြားႏိုင္တာေပါ့။ သည္လူဗ်ာ…”

ကြ်န္ေတာ္က ဧည့္ေျမႇာင္ျဖစ္သျဖင့္ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ သည္ေတာ့လည္း ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ပီပီ ဝင္အာေခ်ာင္မိရပါေတာ့သည္။

“ဆရာဦးေရႊÓဏ္ကို အၾကည္ညိဳ မပ်က္ႏိုင္ပါဘူးဗ်ာ။ သူ႔ဝသီစ႐ိုက္နဲ႔သူ ဆိုေတာ့ က်န္တဲ့ပရိသတ္ကလည္း ဘယ္ဟာ မွန္ကင္း၊ ဘယ္ဟာ ထင္းဆိုတာ သိေနၾကမွာပါပဲ ကိုၾကည္ျမရဲ႕…”

“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေက်ကို မေက်နပ္ဘူးဗ်…”

ခက္ေတာ့ေနၿပီ။ ကိုၾကည္ျမ အမွန္ပင္ ေဒါပြေနပါသည္။ သည္ေတာ့လည္း ဟုတ္ကဲ့… ပြဲၾကည့္ပရိသတ္က ေရႊျပည္ေအး တရား ေဟာခ်င္သြားရျပန္သည္။

“ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိကရဲ႕ စကားေလးကို ျပန္ကိုးကားပါရေစ ကိုယ့္ဆရာေရ။ သူမ်ား ပါးစပ္လႈပ္တိုင္းသာ ကိုယ္က လိုက္လႈပ္ေနမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ဘဝ ဟာ သူမ်ားပါးစပ္ထဲမွာပဲ နစ္မြမ္းသြားလိမ့္မယ္ဗ်ိဳ႕…”

ကြ်န္ေတာ့္ေရႊျပည္ေအးတရားက ကိုၾကည္ျမကို မေအးေစပါ။

“ဒါေပမယ့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ္ မႀကိဳက္တာကို မႀကိဳက္ဘူးလို႔ ေျပာရဲတဲ့ သတၱိေတာ့ ရွိရမွာေပါ့ဗ်။ မဟုတ္ဘူးလား”

အလဲ့ကြဲ႕။ အဲဒါမွ ျပႆနာပဲ။ သူ႔စကားကို ကြ်န္ေတာ္ အလြန္ သေဘာက်သြားပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ႏႈတ္ကလည္း ဘရိတ္ အုပ္လို႔ မရေတာ့။

“ခင္ဗ်ားကို ခြတိုက္ေျပာတာေတာ့မဟုတ္ဘူးေနာ္ ကိုၾကည္ျမ။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ား ေျပာသလိုသာ ကိုယ္မႀကိဳက္တာကို မႀကိဳက္ဘူးလို႔ ေျပာရဲတဲ့ သတၱိ ခင္ဗ်ားမွာ အမွန္သာရွိမယ္ဆိုရင္ ေစာေစာက ထမင္းဝိုင္းမွာကတည္းက တစ္ခါတည္း ေျပာခဲ့ပါေတာ့လား။ အခုက်မွ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို လာေျပာေနတာႀကီးကက်ေတာ့ ခင္ဗ်ားစကားနဲ႔ ဆန္႔က်င္ေနျပန္သဗ်ိဳ႕…”

ကိုၾကည္ျမကလည္း မေခပါ။ ခ်က္ခ်င္း ေခ်ပသည္။

“အဲသလို ေျပာလိုက္ရင္ ဝိုင္းပ်က္သြားမွာ စိုးလို႔ေပါ့ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ေလ ေျပာထည့္လိုက္ခ်င္သမွ၊ လွ်ာ့ကို ယားလို႔…”

သူ႔အတြက္ ထြက္ေပါက္ကို ကြ်န္ေတာ္ရွာေပးလိုက္ပါသည္။

“အဲလိုဆိုလည္း အမွန္ေတာ့ လြယ္လြယ္ေလးပဲ ကိုၾကည္ျမရဲ႕။ ကိုေဇာ္မင္းလိုပဲ ရယ္သလို ေမာသလို၊ ရႊန္းသလို၊ ျပက္သလိုေလး ေျပာရင္း သူ႔ကို သာသာနဲ႔ နာနာ ႏွက္လိုက္လို႔ ရတာေပါ့ ကိုကိုရဲ႕”

သည္တစ္ခါေတာ့ ကိုၾကည္ျမ ခ်က္ခ်င္း မတံု႔ျပန္အားပါ။ သူ ေတြသြားပါသည္။ ၿပီးေတာ့မွာ သူေျပာသည္။

“ဟုတ္တယ္။ ခင္ဗ်ားေျပာတာ ဟုတ္တယ္။ က်ဳပ္ ဝန္ခံတယ္။ က်ဳပ္မွာ အဲလို ေျပာတတ္တဲ့ အရည္အခ်င္းမ်ိဳး မရွိဘူး။ အဲဒါကို ဝန္ခံတယ္ဗ်ာ…”

ဒါပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ဇာတ္လမ္းေလးက ဒါပါပဲ။

မႀကိဳက္တာကို မႀကိဳက္ေၾကာင္း လူတိုင္း ေျပာႏိုင္ပါသည္။ ငါးပိရည္ မႀကိဳက္ဘူးဗ်ာ၊ နံနံပင္ မႀကိဳက္ဘူးဗ်ာ၊ သည္အေရာင္ မႀကိဳက္ဘူးရွင့္၊ သည္ဆံပင္ပံု မႀကိဳက္ဘူးရွင့္စသျဖင့္ လူတိုင္းမွာ ႀကိဳက္ခြင့္၊ မႀကိဳက္ခြင့္ရွိသလို ေျပာခြင့္လည္း ေကာင္းေကာင္း ရွိပါသည္။

လူေတြႏွင့္ ပတ္သက္လာေသာအခါတြင္မူ ႀကိဳက္ခြင့္၊ မႀကိဳက္ခြင့္က ဆက္လက္ တည္ျမဲေနသည့္တိုင္ ေျပာခြင့္ကေတာ့ ေျပာင္းသြားပါၿပီ။ အထက္က ဥပမာလို ကာလ ေဒသ ပေယာဂေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ မ်က္ႏွာ နာစရာေတြ၊ ေထာက္ထားစရာေတြေၾကာင့္လည္းေကာင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြသည္ လူေတြႏွင့္ ပတ္သက္လာလွ်င္ မႀကိဳက္လွသည့္တိုင္ မႀကိဳက္တာကို ႏႈတ္မွ အတိအလင္းထုတ္ေဖာ္ ေျပာရန္ ဝန္ေလး ေနမိတတ္ၾကရစျမဲသာျဖစ္သည္။

အကယ္၍သာ ကိုၾကည္ျမက “မႀကိဳက္တာကို မႀကိဳက္ဘူးလို႔ ေျပာခြင့္ ေတာ့ရွိရမယ္ဗ်ိဳ႕”ဟုသာ ဆိုခဲ့ပါမူ ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို ပစ္ေထာက္ခံမိခဲ့မည္သာ ျဖစ္သည္။ ဟုတ္သေလ၊ သူ႔မွာ မႀကိဳက္ခြင့္ရွိသလို မႀကိဳက္တာကိုလည္း (ကြယ္ရာမွာ ျဖစ္ေစဦးေတာ့) မႀကိဳက္ဘူးဟု ေျပာခြင့္ရွိပါသည္။

သို႔ေသာ္ ကိုယ့္လူက စကားလံုး အသံုးအႏႈန္း မွားသြားသည္။ သူ႔စကားလံုးက တစ္ဆိတ္ႀကီးသြားသည္။ “ေျပာရဲတဲ့သတၱိ”ဆိုပဲ။

သည္မွာတင္ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္ မေအာင့္အဥ္းႏိုင္ေတာ့ဘဲ သူ႔ကို ေထာက္ျပမိသြားရျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

“သတၱိ”က်ေတာ့ လူတိုင္းမွာ မရွိ။ ငဲ့စရာေတြ၊ ေထာက္စရာေတြ၊ ေလာဘေတြ၊ ေမာဟေတြ၊ ဘယာဂတိေတြက သတၱိကို ဖံုးလႊမ္းထားသည္။ သည္အခါမွာ ထြက္ေပါက္က လိုလာသည္။ အေျခအေနတစ္ရပ္ကို ကိုယ္ မႏွစ္လိုေတာ့သည့္အခါ ထိုအေျခအေနကို ပညာသားပါပါႏွင့္ ေျပာင္းလဲသြားေအာင္ အားထုတ္ျခင္းပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

အထက္က ျဖစ္ရပ္တြင္ ကိုေဇာ္မင္းသည္ ဗလြတ္ရႊတ္တ၊ ေဟာင္ဖြာ ေဟာင္ဖြာႏွင့္ လူတကာကို လွည့္လည္ ႏွိပ္ကြပ္ေနသည္။ သည္လို အေျခအေနမ်ိဳးကို ကိုယ္မႏွစ္လိုေတာ့ပါက ျပင္ယူသည့္ နည္းလမ္းမွာ လြယ္လွသည္။ သူ႔ နည္းတူပင္ ဗလြတ္ရႊတ္တေတြ၊ ေဟာင္ဖြာ ေဟာင္ဖြာေတြ ထလုပ္ကာ ေရပက္ မဝင္ျဖစ္ေနေသာ သူ႔ေနရာကို အသာဝင္ယူလိုက္ျခင္းျဖင့္ သူ႔ကို ေနာက္တန္း ျပန္ပို႔လို႔ရပါသည္။

ခ်ေရးလိုက္ေတာ့ အလြယ္ေလး။ လက္ေတြ႕တြင္မူ ထိုသို႔ ပညာသားပါပါ ျပန္လည္ ထိန္းသိမ္းတတ္ဖို႔မွာ မလြယ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကိုၾကည္ျမႏွယ္ ဝန္ခံရပါလွ်င္ နည္းကိုသာ သိပါသည္။ လက္ေတြ႕တြင္ ထိုနည္းကို အခါခပ္သိမ္း ခ်မသံုးႏိုင္ေသးပါ။

အမွန္ေတာ့ အေလ့အက်င့္ပင္ျဖစ္သည္။ ပညာသားပါပါႏွင့္ တစ္ဖက္သားကို ပိႆေလးႏွင့္ ေဘးပစ္သလိုလည္း မျဖစ္ေစဘဲ မိမိ မႏွစ္သက္သည္ကို မႏွစ္သက္ေၾကာင္း တိတိလင္းလင္း ေျပာတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ထားလွ်င္ ရပါသည္။ ထို႔အတူ မိမိ၏ရပ္တည္မႈကို အခိုင္အမာေျပာတတ္ရန္လည္း ေလ့က်င့္ယူလွ်င္ ရပါသည္။ ဒါ ကြ်န္ေတာ့္စကားမဟုတ္ပါ။ သုေတသနအသီးသီးအရ ေပၚထြက္လာေသာ စီမံခန္႔ခြဲေရးနယ္ပယ္မွ ဆက္သြယ္အသိေပးေျပာၾကားမႈ ဘာသာရပ္တြင္ အထင္အရွား ဆိုထားေသာ စကားပင္ျဖစ္ပါသည္။

မည္သို႔ေလ့က်င့္မည္နည္း။

ပထမဆံုးကေတာ့ ကိုယ္မႀကိဳက္တာ၊ ကိုယ္သေဘာမေတြ႕တာကို ကြယ္ရာက်မွ အထုတ္ျဖည္တတ္ေသာ အေလ့အက်င့္ကို အရင္ဦးဆံုး ေဖ်ာက္ရမည္ ျဖစ္သည္။ ကြယ္ရာမွာ ေျပာေနမည့္အစား ေရွ႕တင္ မေျပာျဖစ္ခဲ့သည့္ အေၾကာင္းရင္းမ်ားကို ျပန္ဆင္ျခင္ရမည္မွာ ဒုတိယအဆင့္ ျဖစ္သည္။ ေစာေစာက ကိုၾကည္ျမ ေျပာသလို ပြဲပ်က္သြားမွာ စိုးလို႔ဟူေသာ အေၾကာင္းရင္းမ်ိဳးကို ရသည့္အခါ တတိယဆင့္အေနျဖင့္ ပြဲမပ်က္ေအာင္ ဘယ္လို ေျပာမလဲဟူေသာ နည္းလမ္းကို စဥ္းစားရပါေတာ့မည္။

နည္းလမ္းကို ရွာေတြ႕ၿပီဆိုသည္ႏွင့္ အလားတူ ျဖစ္ရပ္မ်ိဳးႏွင့္ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ၾကံဳရသည့္အခါ ထိုနည္းအတိုင္း ခ်ေျပာၾကည့္ျခင္းမွာ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ ပင္ျဖစ္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္သာ ကိုၾကည္ျမေနရာမွာဆိုလွ်င္ ဘာလုပ္မည္နည္းဟု ေမးစရာ ရွိပါသည္။ အမွန္ေတာ့ ထိုစဥ္က ထိုပြဲမွာ ေငါက္ခနဲ ေပၚလာေသာ ေဇာ္မင္းကို ကြ်န္ေတာ္လည္း သိပ္မၾကည္လင္လွပါ။ သို႔ေသာ္ ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း ကြ်န္ေတာ္က ဧည့္ေျမႇာင္။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္နယ္ပယ္လည္း မဟုတ္။ ေဘာလံုးစကားႏွင့္ ေျပာလွ်င္ ကြင္းက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ စိမ္းေနသည္။

သည္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ဘာလုပ္တယ္ မွတ္ပါသနည္း။ ပထမဆံုးက အိတ္ထဲမွ ကင္မရာကို ထုတ္ကာ အာေပါင္အာရင္း သန္ေနေသာ ကိုေဇာ္မင္းကို ဓာတ္ပံုေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ ႐ိုက္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ သူ႔စကားကို စိတ္ဝင္တစား နားေထာင္ျပၿပီး သူ႔စကားအတိုင္း အလိုက္သင့္ ေခါင္းညိတ္တာ၊ ျပံဳးတာ၊ အံ့အားသင့္တာ၊ ရယ္ေမာတာမ်ားကို ဟန္ပါပါလုပ္ေပးလိုက္ပါသည္။ စကားစ သတ္ၿပီး သူေနရာမွ ထခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္က ဦးေဆာင္ကာ သူ႔ကို လက္ခုပ္ ဩဘာေပးလိုက္သည္။ ထိုေရာအခါ က်န္သူေတြလည္း မေနသေတာ့ဘဲ လက္ခုပ္တေျဖာင္းေျဖာင္း တီးၾကရေတာ့သည္။

ကိုေဇာ္မင္း ေက်နပ္သြားေလၿပီ။ စားပြဲမွအခြာတြင္ မ်က္ႏွာစိမ္းျဖစ္ေနေလ သူ ကြ်န္ေတာ့္ပခံုးကိုပင္ ပုတ္ကာ သူက ႏႈတ္ဆက္သြားပါေလသည္။

ကြ်န္ေတာ္ကျဖင့္ ဝမ္းထဲက က်ိတ္ရယ္ေနခဲ့ပါသည္။ အမွန္ေတာ့ သူ႔ကို ဘီးတပ္ေပးလိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ လုပ္ေပါက္ေၾကာင့္ သူ႔ကိုယ္သူ အေတာ္ အဟုတ္မွတ္ေခ်ေတာ့မည္။ ထိုအခါ သူ႔ဝစီစ႐ိုက္ကိုလည္း ျပင္ရေကာင္းမွန္း သိေတာ့မည္ မဟုတ္ေခ်။ မျပင္လွ်င္ ထိုပုဂၢိဳလ္သည္ တစ္ခ်ီမဟုတ္ တစ္ခ်ီတြင္ ႏႈတ္ေၾကာင့္ပင္ မုခ်ေသရေပလိမ့္မည္။

ဒါက ထိုအေျခအေနကို ကြ်န္ေတာ့္နည္းႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တံု႔ျပန္လိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။

ထိုေန႔ညခင္းက မိတ္ေဆြ သံုးဦးရွိသည္။ ကာယကံရွင္ ဦးေရႊဉာဏ္ကလည္း ျပံဳးကာ ရယ္ကာ၊ ပုတ္ခါသပ္ခါျဖင့္ ေရငံုေခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း အထက္က နည္းအတိုင္း ေနခဲ့သည္။ က်န္တစ္ဦးကေတာ့ ထိုသူ႔အေပၚ မၾကည္လင္ေၾကာင္းကို အခ်င္းခ်င္းက်ေတာ့မွ ေဒါသတႀကီး ေပါက္ကြဲျပေနခဲ့ပါသည္။

သတၱဳခ်လွ်င္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သံုးဦးစလံုး သူ႔နည္းႏွင့္သူ မွန္ေနၾကသူခ်ည္းသာျဖစ္သည္။ ကိုၾကည္ျမ မွားသည္။ ဦးေရႊဉာဏ္မွားသည္။ ကြ်န္ေတာ္သာ အမွန္ဟုဆိုရန္ လံုးဝ မသင့္လွေခ်။

ကိုၾကည္ျမ မွားသြားသည္ကား စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၲေက်ာ္
(၁၇၀၈၀၈ – ၿမိတ္ၿမိဳ႕တြင္ ေရးသည္)

—————————————————————————

(၂၀၀၈ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ပထမပတ္ထုတ္ အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္မွာ ေရးခဲ့တာေလးကို ျပန္လည္ ေဖာ္ျပလိုက္တာပါ။)