Skip to content

New Lettwebaw Book: Maung Wunna’s Autobiography (Volume 3)

28 August 2009

မေန႔က လက္တြဲေThuLoKoLo3ဖာ္ စာအုပ္သစ္တစ္အုပ္ ထြက္ပါတယ္။ အဲဒီ့စာအုပ္က “ပန္းေတြနဲ႔ေ၀”တို႔၊ “ကတၱီပါဖိနပ္စီး ေရႊထီးေဆာင္း”တို႔လို ႐ုပ္ရွင္ကားေတြကို ႐ုိက္ကူးခဲ့တဲ့ အကယ္ဒမီ ႏွစ္ထပ္ကြမ္း ဒါ႐ိုက္တာ စာေရးဆရာ ေမာင္၀ဏၰရဲ႕ ကိုယ္ေရးအတၳဳပၸတၱိ တတိယတြဲပါ။ ပထမတြဲ ႏွစ္တြဲကိုလည္း လက္တြဲေဖာ္ စာအုပ္တိုက္က ထုတ္ေ၀ခဲ့ၿပီး အခု တတိယတြဲ ဆက္ထြက္လာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တတိယတြဲထဲက စာျမည္းေလးကို ဖတ္ရွဳ အားေပးေတာ္မူၾကပါဦးခင္ဗ်ား။

——————————

ကြ်န္ေတာ္ ပြဲဦးထြက္ရပါၿပီ။ စာေပေဟာေျပာပြဲမွာ စစခ်င္း စိတ္ဝင္စားစရာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခု ေျပာရပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္ပံု႐ိုက္နည္းအေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ပရိသတ္က ၿငိမ္လို႔။ ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္ရင္း ၾကံဳရတဲ့ ရယ္စရာ ေျပာတယ္။ (သူလို ကိုယ္လို စာစု ေရွ႕ပိုင္းမွာ ေရးခဲ့တဲ့ စက္အဖြဲ႕မပါဘဲ ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္တဲ့အေၾကာင္း၊ လက္သီးထိုးခန္းအေၾကာင္း။) ပရိသတ္က မရယ္ဘူး။ (ရယ္စရာေျပာလို႔ ပရိသတ္က မရယ္ရင္ ေျပာရတဲ့လူ သိပ္မ်က္ႏွာငယ္တာ ခင္ဗ်။)

ကြ်န္ေတာ္ ဘာဆက္ေျပာရမွန္းမသိဘူး။ ဒါနဲ႔ ခ်ာလီခ်က္ပလင္အေၾကာင္း ေျပာတယ္။ မွားပါ့ခင္ဗ်ား။ ရြာမွာ ခ်ာလီခ်က္ပလင္ရဲ႕ ဟာသ ႐ုပ္ရွင္ေတြ ၾကည့္တဲ့လူ နည္းမွာေပါ့။ ရယ္စရာလို႔ ထင္ရတာေတြ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ေျပာေပမယ့္ ပရိသတ္က ငုတ္တုတ္ တင္းခံေနတယ္။ နည္းနည္းေလးမွ မရယ္ဘူး။ ခြပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆရာေတာ္က တစ္စခန္း ထပါေတာ့တယ္။ ဘုန္းႀကီးက ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ႔ ေဟာေျပာစင္ေပၚ တက္လာၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ ေျပာလက္စကို…

“ေဟ့ ဒကာစာေရးဆရာ… ခဏရပ္စမ္း”

ကြ်န္ေတာ္ ေၾကာင္အမ္းအမ္းျဖစ္ေနတုန္း မိုက္က႐ိုဖုန္းကို ဆြဲယူတဲ့ၿပီး…

”ေဟ့ ဒကာေတြ… မင္းတို႔ကို သည္စာေရးဆရာက ရယ္စရာေျပာ ေနတာကြ။ ရယ္စရာေျပာရင္ ရယ္ရတယ္။ မင္းတို႔ တယ္ အသံုးမက်တဲ့ ေကာင္ေတြ ဒါပဲ… ကဲ… ဒကာ စာေရးဆရာ ဆက္ေဟာ…”

ကြ်န္ေတာ္… “အဟမ္း အဟမ္း…”

ပရိသတ္… “ဝါး ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား”

ကြ်န္ေတာ္… “ကြ်န္ေတာ္ ေျပာမလို႔ ခုန..”

“ဝါး ဟားဟား”

ဘုန္းေတာ္ႀကီး စင္ေပၚတက္လာျပန္ၿပီး…

“ဒါ ရယ္စရာ မဟုတ္ေသးဘူး။ ခက္လိုက္တဲ့ အေကာင္ေတြ ဒါေၾကာင့္ မင္းတို႔ကို ေတာသားလို႔ အေျပာခံရတာ။ ရယ္စရာေျပာမွ ရယ္ရတယ္ မွတ္ထား။ ကဲ… ဒကာ ဆက္ေျပာ”

ကြ်န္ေတာ္ ဆက္ေျပာရပါတယ္။ လူကေတာ့ အူေၾကာင္ၾကားျဖစ္ေနၿပီ။ ရယ္စရာ ဟာသတစ္ခု ေျပာတယ္။ ပရိသတ္ရဲ႕ ဟဒယကို မမိဘူး။ မရယ္ဘူး။ စာေရးဆရာက ရယ္စရာ ဟာသကေလးေတြ ညႇပ္ေျပာတယ္ ဆိုတာ လူရႊင္ေတာ္ ျပက္လံုး ထုတ္သလို “မင္းသမီးအေမႀကီး၊ ရႉးေပါက္တာ၊ ႏို႔ဆီခြက္ဟာ ဆယ္ျပား ငါးလံုး”ဆိုတာမ်ိဳး ေျပာသင့္တာ မဟုတ္ဘူး ခင္ဗ်။ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္ သေရာ္ေတာ္ေတာ္ ရယ္စရာေတြ ေျပာရတာကိုး။ စာအေၾကာင္း ေပအေၾကာင္းလည္း ေျပာရမွာ။

စာေပေဟာေျပာပြဲ နားေထာင္ေလ့မရွိေသးတဲ့ေနရာမွာ တန္႐ံုဟာသက တိုးမေပါက္ဘူးခင္ဗ်။

သည္တစ္ခါေတာ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေဒါထၿပီ။

စင္ေပၚကို ဘုန္းေတာ္ႀကီး ျပန္တက္လာျပန္ေရာခင္ဗ်။ (စဥ္းစားၾကည့္ပါဗ်ာ။ စာေရးဆရာက ေျပာလိုက္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ဝင္ႀကိမ္းလိုက္ စာေရးဆရာက ဆက္ေျပာလိုက္။ စင္ေပၚမွာ စာေရးဆရာ တစ္လွည့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္လွည့္ ေဟာလိုက္ ေျပာလိုက္ ႀကိမ္လံုးနဲ႔ ႀကိမ္းလိုက္ ေမာင္းလိုက္နဲ႔။)

ဘုန္းေတာ္ႀကီးက…

“အဲဒါပဲ မင္းတို႔ကို ဗဟုသုတရေစခ်င္လို႔ ငါက အပင္ပန္းခံၿပီး စာေရးဆရာေတြ ရန္ကုန္က ေရာက္ခိုက္ေခၚလာတယ္။ မင္းတို႔က ရယ္စရာ ေျပာလို႔ ရယ္ရမွန္း မသိဘူး။ ေတာသားေတြလို႔ ေျပာေတာ့လည္း မင္းတို႔ နာတတ္ေသးတယ္။ ကိုင္း…သည္ေတာ့ သည္လိုလုပ္ ေဟာဒီမွာ ႀကိမ္လံုး…”

ပရိသတ္ခမ်ာ အပ္က်သံ ၾကားရမတတ္ ၿငိမ္သြားရွာတယ္။ တခ်ိဳ႕ အဖြားႀကီးေတြ ေျပာင္းဖူးဖက္ ေဆးလိပ္ႀကီးကို တံေတြးနဲ႔ တို႔ၿပီး ၿငိမ္းေနေလရဲ႕။ “မီးေသတယ္”ဆိုတာ ဒါမ်ိဳး ေျပာတာ ထင္ပါရဲ႕။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ဆက္မိန္႔တယ္။

“သည္မယ္… ငါက ေဟာဒီ ႀကိမ္လံုး ကိုင္ၿပီး ဟိုေထာင့္မွာ ရပ္ေနမယ္။ စာေရးဆရာက ရယ္စရာ ေျပာရင္ ငါက ႀကိမ္လံုး ေျမႇာက္ျပမယ္။ ဒါဆို ရယ္ၾက။ ႀကိမ္လံုးကို ျပန္ခ်ရင္ ရယ္တာ ရပ္ၾက။ ဒါပဲ… ကိုင္း… ဒကာစာေရးဆရာ ဆက္ေဟာေပေတာ့”

ကြ်န္ေတာ့္ဘက္ မိုက္က႐ိုဖုန္း လွမ္းခ်ိန္ေပးၿပီး ဘုန္းေတာ္ႀကီးက စင္ေထာင့္မွာ ႀကိမ္လံုးကိုင္လ်က္ ရပ္ေနပါကေရာ။

ပရိသတ္ေတာ့မသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္ ေက်ာ နည္းနည္း ခ်မ္းလာတယ္။ အေျပာမွား အဆိုမွား တစ္ခုခုျဖစ္ခဲ့ရင္ ႀကိမ္လံုးက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အနီးဆံုး။ ဘုန္းႀကီးလက္သံေျပာင္ပံုကို ၾကားဖူးထားၿပီပဲ ဥစၥာ။ မေၾကာက္ဘဲ ေနပါ့မလား။ ဘုန္းႀကီးရဲ႕ႀကိမ္ဆိုတာ ေက်ာမေရြး ႀကိမ္ခင္ဗ်။
ဒါနဲ႔ပဲ ဆက္ေျပာ။

ရယ္စရာလို႔ ဘုန္းႀကီးက ယူဆရင္ ႀကိမ္လံုးကိုင္ထားတဲ့ လက္ေျမႇာက္ ျပ၊ ပရိသတ္က “ဝါးဟားဟား။” ႀကိမ္လံုးျပန္ခ်။ ရယ္သံ တိခနဲရပ္။ ဆက္ေျပာ။

ကြ်န္ေတာ္လည္း ေျပာတတ္သေလာက္ ေျပာၿပီး နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္။

ေနာက္ဆရာတစ္ေယာက္။ သည္လိုပဲ ရယ္စရာ တစ္ခုခုေျပာ ဘုန္းႀကီး ႀကိမ္လံုးေျမႇာက္ျပ ရယ္ၾက၊ ႀကိမ္လံုးျပန္ခ် ျပန္ရပ္။

တခ်ိဳ႕ဟာသက်ေတာ့ တကယ္ ရယ္ခ်င္လို႔ ရယ္တာ၊ တခ်ိဳ႕ဟာသကို သေဘာမေပါက္ဘူး။ ဘုန္းႀကီးႀကိမ္လံုး အရွိန္အဝါနဲ႔ ရယ္တာဆိုေတာ့ အရင္တုန္းက ျမန္မာ့အသံ ဟဒယရႊင္ေဆးအခန္း ရယ္သံလိုပါပဲ။ “ဝါးဟားဟား ဟား ဟားဟား အြိ”ေပါ့။ တာဝန္အရ ရယ္ေပးရတယ္ေပါ့ဗ်ာ။

အဲ… ဆရာေမာင္ေနဝင္းေဟာေျပာတဲ့ အလွည့္က်ေတာ့ ပရိသတ္က က်င့္သား နည္းနည္းရပါၿပီ။ ရယ္စရာကို သေဘာေပါက္ၿပီး ရယ္လာၾကပါၿပီ။ ဆရာေတာ့္ေက်းဇူးပါပဲ။

ဆရာေမာင္ေနဝင္းက ဆရာ့ရဲ႕နာမည္ေက်ာ္ ရသေျမာက္ ဝတၳဳတိုေတြ ျဖစ္တဲ့ “မေငြရီ”ဝတၳဳတိုေတြအေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ မေငြရီဟာ စာမတတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကေမာက္ကမအျဖစ္ေတြနဲ႔ ၾကံဳရတယ္။ ဒါကို ဟာသစြက္ၿပီး ေျပာပါတယ္။ ပရိသတ္ရဲ႕ ဟဒယကို ထိပါတယ္။ ရယ္ၾကပါတယ္။

အားလံုး အဆင္တေျပျဖစ္လာပါၿပီ။ သည္လိုနဲ႔ ဆရာေမာင္ေနဝင္းက ဆရာ ေျပာေနက်အတိုင္း မေငြရီ စာမတတ္လို႔ လူလိမ္က လွည့္ဖ်ားတာ ခံလိုက္ရၿပီး ခ်ဳန္းပြဲခ်ငိုေလာက္တဲ့အျဖစ္ကို ပီပီျပင္ျပင္ ေျပာပါေတာ့တယ္။

ပရိသတ္က ၿငိမ္ၿပီး နားေထာင္ေနတုန္း…

လြမ္းစရာ မ်က္ရည္စို႔စရာအခန္းလည္းေရာက္ေရာ… ဆရာေတာ့္ ခ်ိဳင္းၾကား ျခင္ကိုက္ပါေတာ့တယ္။

ဆရာေတာ္လည္း ဆရာေမာင္ေနဝင္းရဲ႕ေဟာေျပာခ်က္မွာ အာ႐ံုဝင္စားေနခိုက္မို႔ သတိလစ္ၿပီး ခ်ိဳင္းၾကားကျခင္ကို ေမာင္းဖို႔ ႀကိမ္လံုးကိုင္ထားတဲ့ လက္ ေျမႇာက္လိုက္မိပါေရာ။

ရင္ဆို႔စရာ အလြမ္းခန္းေျပာေနတုန္းမွာ…

“ဝါး ဟားဟားဟား…”

ရယ္သံႀကီးက တခဲနက္ထြက္လာပါေတာ့တယ္။ ဆရာေမာင္ေနဝင္း ေၾကာင္ၿပီး ရပ္ေနတယ္။ ဆရာေတာ္လည္း ဖ်တ္ခနဲ သေဘာေပါက္သြားၿပီး မိုက္က႐ိုဖုန္း ေရွ႕ကို ၾကြလာတယ္။

“ေဟ့ေကာင္ေတြ ငါ့ခ်ိဳင္းၾကား ျခင္ကိုက္လို႔ လက္ေျမႇာက္မိတာကြ ဒါ ရယ္စရာမဟုတ္ဘူး။ ငိုစရာ၊ ဘုန္းႀကီးေတာင္ ရင္ထဲဆို႔လာတယ္ မင္းတို႔ကြာ… အင္း… ငါကလည္း ငါပါပဲကြာ။ ကိုင္း.. ကိုင္း.. ဆက္ေျပာ စာေရးဆရာဒကာေရ ေကာင္းတယ္ကြ။ ငါလည္း ေအာက္ဆင္းမွ ျဖစ္ေတာ့မွာပဲ။ ကဲ… ပရိသတ္တို႔ မင္းတို႔လည္း ရယ္စရာရွိ ရယ္ၾက၊ ငိုစရာရွိ ငိုၾကေပေရာ့ေဟ့…” အဲဒါ ေလာ္စပီကာက ထြက္သြားတဲ့ အသံႀကီးပါပဲ ခင္ဗ်ား။

Advertisements
10 Comments leave one →
  1. 28 August 2009 9:15 pm

    ဟားဟားဟား…
    (ရယ္စရာ ေကာင္းလို႕ အမွန္တကယ္ ရယ္သြားတာပါဗ်ိဳ႕)

    🙂

  2. 28 August 2009 10:48 pm

    ဟားဟားဟား လို႔ ပန္ဒိုရာလို ရယ္ရမလား။
    ဟီးဟီးဟီး လို႔ သြားကေလးျဖီးၿပီးရယ္ရမလား။
    ခစ္ခစ္ခစ္ လို႔ အပ်ဳိမဒမ္းေလးေတြလို ပါးစပ္ကေလး လက္ကာၿပီး ရယ္ရမလား။
    ဘယ္လိုပဲရယ္ရယ္ … ရယ္ရတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

    ဆရာေမာင္၀ဏ္ဏ (ပါဌ္ဆင့္႐ိုက္မရလို႔) ရဲ႕ ဖန္တီးမႈေတြကိုေတာ့ အကုန္နီးပါးႀကိဳက္ပါတယ္။
    အဲဒီစာအုပ္ေတြ အီးဘြတ္ရရင္ ေကာင္းမယ္ေနာ္။
    (ebook ကိုေျပာတာပါ။ ဆရာ့လို အသံထြက္အတိုင္း ပီပီျပင္ျပင္ ျမန္မာလို စာလံုးေပါင္းၿပီး လိုက္မေရးတတ္လို႔ အီးဘြတ္လို႔ဘဲ ေရးလိုက္တယ္။)

    • lettwebaw permalink
      29 August 2009 2:42 am

      ေအးဗ်ာ… ကၽြန္ေတာ္လည္း ebook လုပ္ေပးခ်င္လွပါတယ္။ သိပ္လည္း အခဲယဥ္းႀကီးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူဦးေရ သန္း ၅၀ေက်ာ္ေနထိုင္တဲ့ တိုင္းျပည္မွာ ဆရာေမာင္၀ဏ္ဏရဲ႕ သူလိုကိုယ္လို ပထမတြဲက ၁၂၀၀ေက်ာ္ေလး ေရာင္းရတယ္၊ ဒုတိယတြဲက ၅၀၀ေက်ာ္ေလးပဲ ေရာင္းရတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အခု တတိယတြဲကို အုပ္ေရ ၅၀၀ပဲ ႐ိုက္ထားပါတယ္။ ebook ပါ ထြက္လာမယ္ဆိုရင္ ၃၀၀ေလာက္မွ ေရာင္းရေတာ့မလားလို႔ ေတြးပူ ထိတ္လန္႔ေနမိတာမို႔ မလုပ္ရဲေသးတာပါ။ အေ၀းေရာက္မ်ားကို အားလည္းနာပါတယ္။ သို႔ေသာ္ တခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့ ျမန္မာစာအုပ္ေတြကို ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားေပးေနသူမ်ား ရိွေနၾကပါတယ္။ သူတို႔ကတစ္ဆင့္ ဓာတ္စာအုပ္မဟုတ္ဘဲ ပံုမွန္စာအုပ္ေလးမ်ား ၀ယ္ယူဖတ္ရွဳအားေပးေတာ္မူၾကမယ္ဆိုရင္ျဖင့္…

      • 29 August 2009 4:09 am

        အင္း … အဲဒါလည္း ဟုတ္ပါတယ္ ဆရာေရ။ က်မအေဖလည္း စာအုပ္ထုတ္ေ၀ေရးလုပ္တာမို႔ ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္။
        အဲဒီလို စာအုပ္ေကာင္းေတြ ဘာလို႔ အေရာင္းခဲယဥ္းတာပါလိမ့္ေနာ္။ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ။
        လူဦးေရ သန္း ၅၀ ေက်ာ္နဲ႔ အုပ္ေရ ၅၀၀ ကိုယွဥ္ရင္ ရာခိုင္ႏႈန္းအားျဖင့္ အင္မတန္ကို နည္းတဲ့ ပမာဏပါ။
        ၾကာရင္ print media အခန္းက႑ ေမွးမွိန္သြားမွာေတာင္ စိုးရပါတယ္။
        က်မလည္း အေ၀းေရာက္ေနလို႔သာ ebookကို ေတာင္းဆိုမိတာပါ။ တကယ္တမ္း စာအုပ္ကို ကိုင္ဖတ္ရတာသာ ပိုၿပီး ႏွစ္သက္အားရမိပါတယ္။

  3. ေအး permalink
    29 August 2009 9:23 pm

    ဟား ဟား

    ဘယ္မွာၿဖစ္သြားတာပါလိမ္႔။ သိေအာင္ ဖတ္ရေတာ႔မွာပဲ။ သူတို႔ ညီအစ္ကိုေတြကို ၾကိဳက္ကိုၾကိဳက္တာ။ ေရးတာေတြ ေတြးတာေတြ ေနတာထိုင္တာေတြ သဘာ၀က်လြန္းလို႔။ လူသားဆန္တယ္လို႔ ၿမင္တယ္။ ဘ၀ဆန္တယ္ေပါ႔။

    အီး ဘုတ္ ရရင္ေတာ႔ ေကာ္ပီ ကူးထားမွာပဲ။ copy, paste က သိပ္၀ါသနာပါတာ။

  4. 30 August 2009 12:38 pm

    ပန္ဒိုရာလို တဟားဟားေအာ္ရယ္သြားပါတယ္… စာအုပ္ဖတ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားလုိက္ဦးမယ္။

  5. မိုင္းမိုင္ permalink
    30 August 2009 6:51 pm

    မရီရတာ. အေတာ္ၾကာပါျပီ၊ စာအုပ္ကို ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္ပါ့မယ္…

  6. aye permalink
    27 October 2009 5:53 pm

    ၀ယ္လို႔လည္း မရဘဲနဲ႔။ ဆိုင္ေတြက သိေတာင္မသိဘူး။ သူလိုကိုယ္လိုေမာင္၀ဏ္ဏ ေနာက္ထြက္တဲ႔အပိုင္းလို႔ေၿပာတာ မသိဘူးတ႔ဲ။ ဘယ္လိုၿဖစ္တာပါလိမ္႔။ မံုရြာမွာေတာ႔ ေမးလို႔ကိုမရခဲ႔ဘူး။

    • lettwebaw permalink
      27 October 2009 7:44 pm

      ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ စာအုပ္ဆိုင္ေတြက စာအုပ္ဆိုင္ေတြေပါ့။ စာဖတ္သူေတြမွ မဟုတ္တာ။ ပထမပိုင္း၊ ဒုတိယပိုင္းေရာ ေမးၾကည့္လိုက္ရင္ သေဘာေပါက္သြားပါလိမ့္မယ္ကြယ္… သြပ္… သြပ္… သြပ္

  7. Zarni Lwin permalink
    25 January 2010 7:12 pm

    ဆရာေရ…ရီရလြန္းလို႔ မ်က္ရည္ေတာင္ထြက္တယ္။ ဆရာ August ထဲကတင္ထားေပမဲ႔ဲ အရင္ကတင္ထားတဲ႔ blog ေတြကို အခုမွပဲဖတ္ရတယ္။ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ႔ စာအုပ္ေတြ ၀ယ္ရအံုးမယ္။ အေပၚက comment အရ ဆရာေမာင္၀ဏၰ စာအုပ္က ၀ယ္ရခက္ေနသလိုပဲ။

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: