Who Dares?

မည္သူ ျငင္း၀ံ့ပါသနည္း

(၁)
၂၀ဝ၃ခုႏွစ္ ဇြန္လ၏ ပထမပတ္တြင္ ကြ်န္ေတာ့္ထံ ဖုန္းဝင္လာပါသည္။ အထင္ကရ အပတ္စဥ္ထုတ္တစ္ေစာင္မွဟုဆိုသျဖင့္ ဖုန္းကို လက္ခံလိုက္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို အင္တာဗ်ဴးခ်င္လို႔ပါဟု တစ္ဖက္က ေျပာပါသည္။

မိန္းကေလးသာဆိုလွ်င္ ေတာင္းတစ္လံုးႏွင့္ လိုက္ေကာက္ေနရေလာက္သည္အထိ အင္မတန္ သေဘာလြယ္လွေသာ ကြ်န္ေတာ္ ဖိုးက်ိဳင္းတုတ္ကလည္း အိုက္တင္ပင္ မခံပါ။ ရပါတယ္၊ ဗ်ဴးပါခင္ဗ်ားေပါ့။ အခ်ိန္ ေတာင္းေတာ့လည္း ကိုယ္က အားေနေတာ့ လြယ္လင့္တကူပင္ ေပးလိုက္ပါသည္။

မၾကာပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ဆီသို႔ ေဘာင္းဘီရွည္ဝတ္ ကေလးမေလး တစ္ေယာက္ ေပါက္ခ်လာပါသည္။ သြက္သြက္လက္လက္ကေလး။ ရည္ရည္မြန္မြန္၊ ႏွိမ့္ႏွိမ့္ခ်ခ်ေလး။

သူက သူ႔လိပ္စာကဒ္ျပားကို ထုတ္ေပးပါသည္။ သူကိုယ္စားျပဳရာ စာေစာင္၏ လိပ္စာကပ္ျပားႏွင့္ သူ႔အမည္ကို ေရးထားပါသည္။ သူ႔ရာထူးကမူ သတင္းေထာက္တဲ့။

သူ ေမးမည္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္အသံဖမ္းစက္ကို ထုတ္ယူကာ အသင့္ျပင္ထားလိုက္ပါသည္။ တစ္ခုခု ခြ်တ္ေခ်ာ္ပါက ခိုင္ခိုင္လံုလံု တည့္မတ္ႏိုင္ရန္ပင္ ျဖစ္သည္။

ကေလးမေလးက အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ႐ိုက္ႏွိပ္ထားေသာ ေလွ်ာက္လႊာစာရြက္တို တစ္ရြက္ကို ၾကည့္ကာ၊ ၾကည့္ကာ ေမးသြားပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း အိပ္သြန္ဖာေမွာက္ပင္ ေျပာပါသည္။

စုစုေပါင္း တစ္နာရီမွ် ၾကာပါသည္။

ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူ႔ကို ျပန္ဗ်ဴးၾကည့္မိရသည္။ ၂၁ႏွစ္သာ ရွိေသးသည္တဲ့။ အို… ငယ္ငယ္ေလးပဲ။ ကေလးေတြ ကံေကာင္းၾကသားလို႔သာ ေတြးလိုက္မိရသည္။ တို႔တုန္းက သည္လိုအခြင့္အေရးေတြ မရွိခဲ့ဘူးဟု မုဒိတာ စကားလည္း ဆိုလိုက္မိသည္။

(၂)
ေနာက္တစ္ပတ္အၾကာတြင္ ကြ်န္ေတာ့္ထံ ဖုန္းေတြ ဆက္တိုက္ဝင္လာပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမ့ေနသူမ်ားက ထိုစာေစာင္ပါ ကြ်န္ေတာ့္ဓာတ္ပံုကို ေတြ႕မွ သတိတရႏွင့္ လွမ္းႏႈတ္ဆက္ၾကတာလည္း ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္ကို ထိုကေလးမေလး ကိုယ္တိုင္ပဲ ဓာတ္ပံု ႐ိုက္ယူသြားခဲ့ပါသည္။ ဘယ္အပတ္ထုတ္မွာ ပါမွာလဲဟု ကြ်န္ေတာ္ ေမးခဲ့သည္။ သူက ေနာက္ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ေနရင္ဟု ေျပာသြားခဲ့သည္။ ထို႔အျပင္ မည္သည့္အပတ္ထုတ္စာေစာင္တြင္ ပါသည္ကိုလည္း ကြ်န္ေတာ့္အား ဖုန္းဆက္ အေၾကာင္းၾကားဦးမည္ဟု သူ႔သေဘာႏွင့္သူ ကတိကဝတ္ျပဳသြားေသးသည္။

ကြ်န္ေတာ့္မွာ မိတ္ေဆြမ်ားက ဖုန္းဆက္လာေသာအခါတြင္ ထိုအင္တာဗ်ဴးပါလာသည္ဟု နားလည္လိုက္ပါသည္။

တစ္ေယာက္ကမူ ကြ်န္ေတာ့္အား “ဆူးဒူးနင္း”ဟု စတင္ ေခၚေဝၚကာ ႏႈတ္ဆက္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ အင္တာဗ်ဴးကို အဂၤလိပ္ဘာသာႏွင့္ ထုတ္ေဝေသာ စာေစာင္မွာ ေဖာ္ျပထားသတဲ့။ ကြ်န္ေတာ့္ နာမည္ကိုလည္း “ဆူးဒူးနင္း”ဟု အဂၤလိပ္လို စားလံုးေပါင္းထားသတဲ့။ ေျပာသူက ထိုစာေစာင္မွ တာဝန္ခံမ်ားအား ေတာ္ေတာ့္ကို ပစ္ပစ္ႏွစ္ႏွစ္ ေျပာေနပါသည္။ အယ္ဒီတာမင္းမ်ားက ဆူဒိုနင္ဆိုတာ ဘာအဓိပၸာယ္လဲဆိုတာေလာက္ေတာင္ မသိၾကဘူးလား ဆိုတာအထိ ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ပါ။ ထိုစာေစာင္သည္ မွားသည့္ ေနရာတြင္ သူမတူေအာင္ ေျပာင္ေျမာက္ပါသည္။ ေဒၚအိုင္ရင္းတင္လွကို ႐ုပ္ရွင္မင္းသမီးဟုလည္း ၫႊန္းဖူးသည္။ အသားျဖဴျဖဴ၊ တ႐ုတ္မ်က္ႏွာက်ႏွင့္လူကိုလည္း ေညာင္ဦးသားစာေရးဆရာ ကို႐ိုးကြန္႔ဟူၿပီး ပံုစာအမွား ထိုးဖူးသည္။ ဒါက မွတ္မိသေလာက္ လက္တန္းေျပာျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

အဲေတာ့လည္း ဆူဒိုနင္ကို “ဆူးဒူးနင္း”လုပ္လိုက္တာ သူတို႔ အတြက္ေတာ့ ထမင္းစားေရေသာက္မွ်သာ ျဖစ္ခ်ိမ့္မည္ဟု ေတြးမိျခင္းႏွင့္အတူ ရယ္သာ ရယ္ေနမိပါသည္။

ခက္သည္က ထိုအခ်ိန္အထိ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ထိုစာေစာင္ကို မျမင္ေသးပါ။ ဆူးဒူးနင္းသတင္းကို ကြ်န္ေတာ့္အား ဆက္သြယ္ေျပာၾကားခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္က မိတ္ေဆြတစ္ဦး၏ အိမ္သို႔ေရာက္ေနသည္။ ကံအားေလ်ာ္စြာ ထိုအိမ္မွာက ထိုစာေစာင္ ရွိေနသည္ဆို၍ ေတာင္းၾကည့္ရသည္။

ေတြ႕ပါၿပီခင္ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္ခြက္ႀကီး စပ္ၿဖီးၿဖီးႏွင့္။ ေအာက္မွာက “ဆူးဒူးနင္း၊ စာေရးသူ”တဲ့ခင္ဗ်။ Sue Do Nin လို႔ ေပါင္းထားသည္။

ဘုရား၊ ဘုရား။ Sue ဆိုတာ အဂၤလိပ္နာမည္ ဆူဇန္ရဲ႕ အတိုေကာက္ ခင္ဗ်။ ဘယ့္ႏွယ္က ဘယ့္ႏွယ္ သည္ေယာက္်ားႀကီးက မိန္းမနာမည္ မွည့္ထားတာလဲလို႔ ျမန္မာစာမတတ္သည့္ စာဖတ္ပရိသတ္မွာ ေတြးကုန္ေလာက္သည္။ ေသဟဲ့ နႏၵိယ။

ေဘာင္းဘီရွည္ဝတ္လ်က္လာေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ သည္ေလာက္ေတာ့ မမွားတန္ေကာင္းဘူးထင္သျဖင့္၊ သူ႔ဂိုက္ကလည္း အေတာ္ေလး က်ေနသျဖင့္ စာလံုး ေပါင္းမေပးလိုက္မိ။ သူကလည္း သူ႔ေဘာင္းဘီရွည္ႏွင့္သူ အဂၤလိပ္စာလံုးေပါင္းေလာက္ေတာ့ အလြယ္ေလး မွတ္သြားရွာသလားေတာ့ မသိ။

ခက္တာက ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေယာက္်ားႀကီးတန္မဲ့ႏွင့္ မိန္းမနာမည္ႀကီးႏွင့္ ျဖစ္ေနျခင္းပင္။

(၃)
၁၉၈၉ခုႏွစ္တုန္းက သည္နာမည္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး တစ္ခါ ရွင္းဖူးပါသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ၁၄ႏွစ္က ျဖစ္ရာ ကြ်န္ေတာ့္ကို လာဗ်ဴးသူ သူငယ္မေလးမွာ ထိုအခ်ိန္က ခုနစ္ႏွစ္သမီးသာ ရွိပါဦးမည္။ ထိုအရြယ္သည္ မဂၢဇင္းေတြလည္း ဖတ္ႏိုင္ေသးသည့္အရြယ္ မဟုတ္သည့္အတြက္ သူ မသိသည္မွာ လြန္စြာမွ တရားပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း သြားေလရာမွာ သည္နာမည္ကိစၥပဲ ခဏခဏ အေမးခံေနရဆဲျဖစ္သည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ၁၅ႏွစ္တုန္းက စိတ္ႏွင့္၊ ကိုယ့္ဘာသာ ထင္သလို ေပးခ်ခဲ့ေသာ ထိုနာမည္က လာတြင္က်ယ္ေနသည့္အတြက္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္လည္း အေတာ့္ကို စိတ္ပ်က္လွပါသည္။ (တကယ္ ေျပာတာပါဗ်ာ…)

ကိုင္း… လြန္ခဲ့ေသာ ၁၄ႏွစ္က တစ္ခါရွင္းၿပီးသား ကိစၥကို ယခု တစ္ခါ ထပ္ရွင္းပါဦးမည္။ ဆူဒိုနင္ဆိုသည္မွာ Pseudonym ဟူေသာ ေဝါဟာရကို အသံ ဖလွယ္ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အသံထြက္အမွန္မွာ /ဆ်ဴဒနင္(မ္)/ျဖစ္ပါသည္။ အဂၤလိပ္စာလံုးျဖစ္ေသာ္လည္း အမွန္မွာ ျမန္မာစာမွ ပါဠိသက္ ေဝါဟာရမ်ားႏွယ္ ဂရိဘာသာစကားမွ ဆင္းသက္လာေသာ စကားလံုးျဖစ္ပါသည္။ Pseudo ကို ျမန္မာစာအဖြဲ႕က ထုတ္ေဝေသာ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ အဘိဓာန္တြင္ “အေယာင္ေဆာင္၊ အတုအေယာင္၊ အတု” ဟု ဖြင့္ဆိုထားပါသည္။ Pseudonym ကို ယင္းအဘိဓာန္ကပင္ “အမည္ဝွက္၊ နာမည္လႊဲ၊ ကေလာင္အမည္”ဟု ေပးထားပါသည္။ အဂၤလိပ္ေဝါဟာရ အစစ္ မဟုတ္မူပါ။ ျပင္သစ္ဘာသာျဖင့္မူ Pseudonyme ဟု စာလံုး ေပါင္းပါသည္။ ဂရိသက္ ေဝါဟာရသာ ျဖစ္ပါသည္။

သည္ကိစၥကို လြန္ခဲ့ေသာ ၁၄ႏွစ္က မေဟသီမဂၢဇင္းမွတစ္ဆင့္ အက်ယ္တဝင့္ တစ္ခါ ရွင္းခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္အား လာဗ်ဴးသြားသည့္ သူငယ္မႏွယ္ ေႏွာင္းလူမ်ားအတြက္ ႏွစ္ထပ္ရွိလွ်င္ မွတ္မိေလမလားဟူေသာ အေတြးႏွင့္ ထပ္ရွင္းလိုက္ရျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။

စာနယ္ဇင္းမွာ အဘယ္မွ်ပင္ ရွင္းရွင္း၊ အျပင္ေလာကမွာ လူခ်င္း သိသြားတိုင္းလည္း ကြ်န္ေတာ့္မွာ သဟာကိုပဲ အဖန္ဖန္ ရွင္းျပေနရစျမဲမို႔ အသားေတာင္ က်ေနပါၿပီ။

(၄)
ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ထိုအင္တာဗ်ဴးက သည္မွ်ႏွင့္ မၿပီးပါ။

ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အင္တာဗ်ဴးပံုစံ (ဝါ) အေမးအေျဖပံုစံမ်ိဳးျဖင့္ ေဖာ္ျပထားျခင္းလည္းမဟုတ္မူပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို တစ္နာရီမွ် ေမးသြားသမွ်ထဲက သူတို႔ လိုခ်င္တာေလးေတြကို ေကာက္ႏုတ္ကာ ေလးလက္မ၊ တစ္ေကာ္လံစာမွ်သာ ေဖာ္ျပထားျခင္း ျဖစ္ေနျပန္သည္တမံု႔။

အင္း… ခံရၿပီေဟ့ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္ခ်ည္းျဖစ္လို႔ ေနျပန္ပါပေကာ။ အညာသားမို႔လို႔ ခံလိုက္ရသည္ဟု ေျပာရေအာင္ကလည္း လာဗ်ဴးသူ ကေလးမေလးကလည္း အညာသူ၊ မံုေရြးသူခင္ဗ်။ ေအးေလ… သူတို႔ ရြာက က်ဳပ္တို႔ မႏၲေလးအထက္ မိုင္ ၈၀ ေက်ာ္က ဆိုေတာ့လည္း ေျပာင္းတစ္လံုး ပို႐ႉသြားတာေနမွာဟု ရယ္စရာ ေတြးလိုက္မိရပါသည္။

အမွန္က ကြ်န္ေတာ္နားလည္မႈ လြဲသြားျခင္းသာ ျဖစ္ေလာက္ပါသည္။

ေရာင္းၾက ဝယ္ၾကရာတြင္ “ဝယ္သူ သတိ”ဟူေသာ ေဆာင္ပုဒ္တစ္ခု ရွိပါသည္။ အင္တာဗ်ဴးခံသည့္အခါတြင္လည္း အဗ်ဴးခံသူဘက္က သတိ ထားရမည္သာ ျဖစ္သည္။ ေသခ်ာဃန စူးစမ္းရမည္သာျဖစ္သည္။

အခု ကြ်န္ေတာ့္အင္တာဗ်ဴးကို မည္သည့္ပံုစံႏွင့္ ေဖာ္ျပမည္ကို ကြ်န္ေတာ္မေမးမိခဲ့။ အင္တာဗ်ဴးကို အင္တာဗ်ဴးလို ေဖာ္ျပမည္ဟုသာ ကြ်န္ေတာ့္အေတြးႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ ယံုမွတ္ထားလိုက္မိသည္။

တကယ္ေဖာ္ျပထားသည္က သူေမးတာတစ္ခုမွ မပါ။ သူတို႔ ေခါင္း စဥ္တပ္ထားေသာကိစၥအတြက္ ကြ်န္ေတာ္က ကြ်န္ေတာ့္အျမင္ကို ကရား ေရလႊတ္ထားဘိသကဲ့သို႔ ေဖာ္ျပထားျခင္းသာ ျဖစ္ေပသည္။

ေကာင္းပါသည္။ ထိုအတြက္ မေက်နပ္စရာမရွိပါ။

သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ ေလကုန္ခံထားရသည္၊ အခ်ိန္ကုန္ခံထားရသည္ကိုေတာ့ လႊတ္ႏွေမ်ာ သြားမိသည္လည္းအမွန္ပါ။ ထို႔အျပင္ ကြ်န္ေတာ့္ ေရစီးကမ္းၿပိဳ ေစတနာေတြကို ထိုမွ်ေလာက္ျဖင့္ စာဖတ္သူေတြ မျမင္ႏိုင္ပါ။

အိုး… ဘာ ခက္တာလိုက္လို႔။

ကြ်န္ေတာ္က စာေရးေနတဲ့သူပဲ။ အသံလည္း ဖမ္းထားလိုက္သားပဲ။  ကိုယ့္အင္တာဗ်ဴးကို သူက အစအဆံုး မေဖာ္ျပလည္း ဘာအေရးလဲ။ ကိုယ့္ဘာသာ အသံဖမ္းစက္ ျပန္ဖြင့္ၿပီး တစ္လံုးစီ ျပန္ခ်ေရး႐ံုရွိတာေပါ့။

အမယ္… ဟိုလိုသာ သူက အစအဆံုး ေဖာ္ျပရင္ စာမူခက သူပဲ ရမွာ။ အခုေတာ့ ေျဖသူ ကြ်န္ေတာ္က အစအဆံုး ျပန္ေရးလိုက္ေတာ့ စာမူခလည္း ကြ်န္ေတာ္ပဲ ရမွာ။ ဘယ့္ကေလာက္ နိပ္လိုက္ပါသလဲ။

(၅)
ကိုယ့္အင္တာဗ်ဴးကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အစအဆံုး ျပန္ေရးျပကာ စာမူခ ရသည့္ စာေရးသူဟူ၍ ဤမဟာ ဘဒၵကမၻာတြင္ ကြ်န္ေတာ္ ဆူးဒူးနင္း၊ အဲေလ… ကြ်န္ေတာ္ ဆူဒိုနင္တစ္ေယာက္သာ ရွိေလာက္ပါသည္။

(မံုေရြးသူ ကေလးမေရ သာဓုသာ ေခၚလိုက္ေပေရာ့…)

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
၂၀၀၃ခုႏွစ္ ဇြန္လအတြင္းက အလင္းတန္းဂ်ာနယ္မွာ သံုးပတ္ဆက္တိုက္ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ စာမူကို ျပန္လည္ တင္ဆက္တာပါ။  အင္တာဗ်ဴးအေၾကာင္းအရာမွာ ျမန္မာစာေပနယ္မွ ကေလးစာေပရဲ႕ အခန္းက႑ ျဖစ္ပါတယ္။ အျပည့္အစံုကို ဖတ္လိုပါက ညာဘက္က Pages ေအာက္မွ Interview with MT ဆိုတာေလးကို Click လုပ္ၿပီး ဖတ္ရွဳေတာ္မူၾကပါခင္ဗ်ား။
Advertisements

1 thought on “Who Dares?

  1. သူကလည္း သူ႔ေဘာင္းဘီရွည္ႏွင့္သူ အဂၤလိပ္စာလံုးေပါင္းေလာက္ေတာ့ အလြယ္ေလး မွတ္သြားရွာသလားေတာ့ မသိ။

    အဲတာ ဖတ္ျပီးရီလိုုက္ရတာ ဆရာေရ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s