On Contemporary Burmese Literature

KBC090910_5

ႀကိတ္မႏိုင္ ခဲမရ

ဆူဒိုနင္


နိဒါန္း

၁၉၉၈ခုႏွစ္၊ မိုးမိုး(အင္းလ်ား)အမွတ္တရ ဝတၳဳတို ဆုေပးပြဲရယ္၊ ဆုေပးပြဲအၿပီး ေနာက္တစ္ရက္ ရွမ္းကန္-၃ စားေသာက္ဆိုင္မွာ လုပ္တဲ့ ဆုရသူမ်ားနဲ႔ မိတ္ဆံုစားပြဲရယ္မွာ ေျပာျဖစ္ေနၾကတဲ့ စကားေတြေၾကာင့္ အခုေဆာင္းပါးကို ေရးျဖစ္သြားတယ္လို႔ စကားပလႅင္ခံလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

မိုးမိုး(အင္းလ်ား) အမွတ္တရ ဝတၳဳတို ဆုေပးပြဲမ်ားရဲ႕ အစဥ္အလာအတိုင္း ဆုေရြးခ်ယ္ေရး အဖြဲ႔ဝင္မ်ားဟာ တက္ေရာက္လာတဲ့ ပရိသတ္ စိတ္ဝင္စားသည္ျဖစ္ေစ၊ အိပ္ငိုက္ေနသည္ ျဖစ္ေစ၊ ရယ္ေမာေနသည္ ျဖစ္ေစ၊ သန္းေဝေနသည္ ျဖစ္ေစ စဥ္းငယ္မွ် ဂ႐ုမထားဘဲ သူတို႔ တစ္ႏွစ္တာလံုးလံုး ေအာင့္ထားခဲ့ရသမွ် အတိုးခ်ၿပီး စကားမိုးေတြ တအိအိ ရြာခ်ပါတယ္။ စေနမိုးလို မၿပီးႏိုင္၊ မစီးႏိုင္ ရြာသြန္းခဲ့တဲ့ သည္ႏွစ္ စကားမိုးထဲမွာ ဆရာပါရဂူရဲ႕ စကားေတြက ဝတၳဳတို ေရးသူေတြ၊ ဝတၳဳတိုကို သံေယာဇဥ္ရွိသူေတြ၊ ျမန္မာစာကို ခ်စ္သူေတြကို လႈပ္ခတ္သြားေစခဲ့ပါတယ္။

စကားလံုးအတိအက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ မမွတ္မိဘူး။ ဆရာပါရဂူ႔ ေစတနာက ျမန္မာ ဝတၳဳတိုေတြ ကမၻာ့အဆင့္ မီေစခ်င္တဲ့ ေစတနာလို႔ေတာ့ နားလည္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာပါ ေျပာတဲ့ စကားက နည္းနည္း ေထြးသြားေတာ့ ျမန္မာ ဝတၳဳေရးဆရာထဲမွာ အဂၤလိပ္လို ေရးတဲ့သူ နည္းတယ္ဆိုတဲ့ မွတ္ခ်က္ႀကီးကသာ ေငါေငါႀကီး ေပၚလာခဲ့ၿပီး အားလံုး ကသိကေအာက္ ျဖစ္သြားၾကတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ အိမ္နီးခ်င္း အိႏၵိယမွာဆိုရင္ အဂၤလိပ္လို ေရးတတ္သူေတြ မ်ားတဲ့အတြက္ အိႏၵိယ ဝတၳဳေတြဟာ ကမၻာ့စာေပမွာ တစ္ေနရာ ရထားေၾကာင္းကိုပါ ဆရာပါက ျမန္မာစာေပကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ စိတ္နဲ႔ ေျပာသြားပါေသးတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ကတည္းက ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ထဲ ဘဝင္မက်ဘူး။ ေနာက္တစ္ရက္က်ေတာ့ ရွမ္းကန္မွာ လုပ္တဲ့ မိတ္ဆံုစားပြဲမွာ သည္ကိစၥက တစ္ပတ္ လည္လာတယ္။ ဆရာပါခမ်ာ သူေျပာတာ ဟိုလိုမဟုတ္ဘူး၊ သည္လိုပါလို႔ ျပန္ရွင္းရပါေတာ့တယ္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီ့ပြဲမွာ ရွိေနတဲ့ ဆရာ ဦးေအာင္သင္းကလည္း တစ္စခန္း ထတယ္။ ဆရာပါက ျမန္မာဝတၳဳေတြကို အဂၤလိပ္ဘာသာျပန္ဖို႔လည္း လိုအပ္ေနတယ္လို႔ အေျပာမွာ ဦးေအာင္သင္းက ထတဲ့ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို လက္ညိဳး ေငါက္ေငါက္ထိုးလို႔ သူ႔ ပင္ကိုဟန္အတိုင္း မာန္ပါပါနဲ႔ “အဲဒါ မင့္အလုပ္၊ မင္းလုပ္ရမယ့္ အလုပ္ကြ“လို႔ ေဆာ္ထည့္လိုက္ပါေရာလား။

ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာေတာင္ သည္ကိစၥက ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္ခြက္ကို အနီးကပ္ ႐ိုက္တဲ့ ပံုႀကီးနဲ႔၊ “ဦးေအာင္သင္းက ယံုၾကည္စြာ တာဝန္ေပးအပ္ျခင္း ခံရသူ”ဆိုတဲ့ ပံုစာႀကီးနဲ႔ ေတြ႕လိုက္ရေသးတယ္။ ကေလးေျပာ ေျပာရရင္ေတာ့ “စိတ္ညစ္တဲ့အထဲမွာ အဲဒါလည္း ပါတယ္”လို႔ ၾကံဳးေအာ္မိမတတ္ပါပဲ။

အဲဒီ့ပြဲမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ေျပာတန္သေလာက္ ေျပာခဲဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သည္ကိစၥဟာ လိပ္ခဲတည္းလည္းနဲ႔ ရင္ထဲမွာ က်န္ေနဆဲမို႔ စာဖတ္သူအမ်ား ဖတ္ရေအာင္ ေရးလိုက္ရပါေတာ့မယ္။ အထူးသျဖင့္ ဝတၳဳတိုအေပၚ သံေယာဇဥ္ရွိသူ အမ်ားစုကို ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္ေနမိတဲ့စကားေတြပါ။

ျမန္မာစာေပကို အဂၤလိပ္လိုေရးဖို႔ကိစၥ

ပထမဆံုးအခ်က္က အဲဒီ့ပြဲမွာပဲ ဆရာေက်ာ္ရင္ျမင့္က ေျပာသြားပါတယ္။ မိုးမိုး(အင္းလ်ား) အမွတ္တရ ဝတၳဳတို ၿပိဳင္ပြဲ က်င္းပခဲ့တာ ၅ ႏွစ္ ရွိၿပီ ျဖစ္ေပမယ့္ ဆုရ ဝတၳဳေတြကို ၾကည့္လိုက္ရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ႏွစ္က ဝတၳဳတိုေတြထက္ သိသိသာသာ တိုးတက္လာတာ မေတြ႕ရတဲ့အေၾကာင္း သူက အက်ယ္တဝင့္ ေျပာသြားတာပါ။

ဆရာပါက ျမန္မာဝတၳဳေတြကို ႏိုင္ငံတကာအဆင့္ မီေစခ်င္တယ္၊ ဆရာေက်ာ္ရင္ျမင့္က ျမန္မာ ဝတၳဳတိုေတြဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၅  ႏွစ္ကအတိုင္းပဲ ရွိေနေသးတယ္လို႔ သံုးသပ္တယ္။  တရားကိုယ္အားျဖင့္ တူပါတယ္။

ဝတၳဳတိုအေၾကာင္း ဘာမွ မေျပာခင္ ဆရာပါ လြဲေနတာကို အရင္ဆံုး ေျပာပါရေစ။ (ဟိုပြဲမွာေတာ့ ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။)

အိမ္နီးခ်င္း အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ အဂၤလိပ္လို ေရးႏိုင္တဲ့ စာေရးဆရာေတြ ေပါမ်ားတဲ့ ကိစၥပါ။ ဒါက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုမွ အားက်စရာ မလိုသလို လိုက္လို႔လည္း မမီႏိုင္တဲ့ ကိစၥမို႔ လြဲေနတယ္လို႔ ေျပာလိုက္ရတာပါ။

အိႏၵိယႏိုင္ငံက ႀကီးသေလာက္ လူမ်ိဳးကြဲေတြ၊ အယူကြဲေတြ၊ ဇာတ္ကြဲသူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးေပါင္း ၁၁၃ မ်ိဳး ရွိတယ္ဆိုရင္ သူတို႔ဆီ မွာ ၁၁၃၀ ေလာက္ ရွိပါလိမ့္မယ္။ ဘာသာစကားကလည္း  အေျမာက္အမ်ား ကြဲျပားပါတယ္။ သည္အေျခအေနေၾကာင့္ အိႏၵိယဟာ လြတ္လပ္ေရး ရခဲ့တာ ႏွစ္ ၅၀ ေက်ာ္ ၾကာခဲ့ေပမယ့္ ယေန႔အထိ အဂၤလိပ္စာကို ႐ံုးသံုး ဘာသာစကားအျဖစ္ တရားဝင္ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းေတြမွာလည္း ဘာသာစံု အဂၤလိပ္လိုသာ သင္ၾကားပါတယ္။

သည္အတြက္ အိႏၵိယက စာတတ္သူေတြ အားလံုးဟာ အဂၤလိပ္စာ၊ အဂၤလိပ္စကားနဲ႔ ယဥ္ပါးေနၾကတာ အဆန္း မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔ စာေရးဆရာမ်ားလည္း အတူတူပါပဲ။ သူ႔မိခင္ဘာသာစကား (ဥပမာ – ဟင္ဒီဘာသာ) နဲ႔ ေရးမယ္ဆိုရင္ သူ႔ႏိုင္ငံထဲက ဟင္ဒီစာ တတ္သူ လူနည္းစုသာ ဖတ္ခြင့္ရမွာပါ။ အဂၤလိပ္လို ေရးမွ တစ္ႏိုင္ငံလံုး အတိုင္းအတာနဲ႔ ဖတ္ရမွာပါ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔က “ျမန္မာစာသည္ တို႕စာ၊ ျမန္မာစကားသည္ တို႔စကား”ဆိုတဲ့ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ အျပည့္နဲ႔ တိုင္းျပည္မွာ ေနၾကသူေတြပါ။ အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စာေရးဆရာေတြ ျမန္မာလိုပဲ ေရးႏိုင္ေနတာ မဆန္းပါဘူး။ သူတို႔လိုသာ မိခင္ ဘာသာက တစ္ခု၊ ႐ံုးသံုးဘာသာက ဥေရာပ ဘာသာစကား တစ္ခုခု ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့လည္း တစ္မ်ိဳးေပါ့။

ဒါေၾကာင့္ သူတို႔စာေရးသူေတြ အဂၤလိပ္လို ေရးတာကို အားက်ခိုင္း၊ အတုယူခိုင္းမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္လိုမွ ျဖစ္ႏိုင္မွာမဟုတ္တာမို႔ သည္အခ်က္ကို လြဲေနတယ္လို႔ ေျပာလိုက္ရတာပါပဲ။ ဒါမွမဟုတ္ ဆရာပါ သတိ လစ္သြားတယ္လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။

ဆရာဦးေအာင္သင္းေျပာတဲ့ ဘာသာျပန္ကိစၥကိုေတာ့ ဝတၳဳအေၾကာင္း ေျပာၿပီးမွ ဆက္ပါေတာ့မယ္။

ျမန္မာဝတၳဳမ်ားရဲ႕အေျခအေန

သည္ပြဲမွာ ဝတၳဳတိုကို အဓိကထားၿပီး ေျပာသြားၾကတာ ျဖစ္ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဝတၳဳတို၊ ဝတၳဳရွည္ ခြဲမေနေတာ့ဘဲ ျမန္မာဝတၳဳလို႔ပဲ အားလံုး ျခံဳၿပီး ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ဝတၳဳတို ေရႊေခတ္ ေရာက္ၿပီ၊ ဘာ၊ ညာဆိုတာ တစ္ခ်ိန္က အေတာ္ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေျပာခဲ့ၾကတဲ့ စကားေတြပါ။ ပန္းတိုင္ မေရာက္ေသးဘူး၊ တက္ေထာင္ခ်င္တဲ့ အသံမ်ိဳးေတြပါ။

ကြ်န္ေတာ္ ခဏ၊ ခဏ စဥ္းစားေနမိတယ္။ လူက်ေတာ့ ေပ်ာ့စိစိနဲ႔၊ နာမည္က်ေတာ့ “သံခဲ”လို႔ အေပးခံရတဲ့ ကေလးလို ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာလည္း ဘုန္းမရွိဘဲနဲ႔ တံုးမ်ား ပိေနသလား ဆိုတာကိုပါ။ အခုလည္းၾကည့္… ဝတၳဳတိုေလးေတြ ေရးတဲ့ သူလည္း နည္းနည္း မ်ားလာေရာ၊ ဝတၳဳတို ေရႊေခတ္ေတြ၊ ဘာေတြ ေလွ်ာက္ေအာ္လိုက္ပါေရာလား။

အခုက်ေတာ့ ဝတၳဳတိုေတြ ဘယ္နားေရာက္ေနလဲ။ အဲဒီ့ ေအာ္ခဲ့သူေတြကို တိုးတိုးေလး ကပ္ေမး ၾကည့္ခ်င္ေနမိပါတယ္။

အလားတူပဲ၊ ဝတၳဳရွည္ကေရာ ေလာက္ေလာက္လားလား၊ ဘယ္ႏွစ္ပုဒ္ ထြက္လာခဲ့လို႔လဲ၊ ပရိသတ္ ရင္မွာ တင္က်န္ရစ္လို႔လဲ။ ျခစ္ျခစ္ကုပ္ကုပ္ ေရမွ ၁၉၈၈ကေန ၁၉၉၈ ၁၀ႏွစ္တာ ကာလအတြင္းမွာ ဆရာမဝင္းဝင္းလတ္ရဲ႕ “အခ်စ္၏ ေနာက္ဆက္တြဲ စာမ်က္ႏွာ”ေလး တစ္ပုဒ္ပဲ အဟုတ္ က်န္ရစ္တာ ရွိတယ္။

ေရးေနတဲ့သူေတြကေတာ့ ေရးေနၾကတာပဲ။ အားထုတ္ေနသူေတြကလည္း အားထုတ္ေနၾကတာပဲ။ ဝတၳဳတို ေရးဖို႔ ႀကိဳးစားသူေတြ မ်ားလာတယ္။ ေရးဟန္ ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ေရးတတ္သူေတြလည္း ေပါလာတယ္။ ဒါကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ မျငင္းႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ႏွပုဒ္ က်န္ရစ္သလဲ။

ဥတၱရလမင္းအဖြဲ႕က ခံစားသူအႀကိဳက္ မဂၢဇင္း ဝတၳဳတိုမ်ား ဆိုၿပီး ၁၉၉၅၊ ၁၉၉၆၊ ၁၉၉၇ ရယ္လို႔ ႏွစ္နဲ႔ပိုင္းၿပီး ထုတ္တယ္။ ပထမ ႏွစ္ႏွစ္မွာ ႏွစ္အုပ္ ထုတ္ႏိုင္ေပမယ့္ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ အတြက္က်ေတာ့ တစ္အုပ္ပဲ ထြက္လာႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဥတၱရလမင္းအဖြဲ႕က ေရးတဲ့ အမွာစာမွာလည္း ပါတယ္။ သူတို႔ စိတ္ႀကိဳက္က သည္ေလာက္ပဲ ရွိေတာ့လို႔တဲ့။ စာဖတ္သူအေနနဲ႔ ခံစားလို႔ရတာ အဲသေလာက္ပဲ ရွိေတာ့သတဲ့။ ရွင္းေရာ…

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဝတၳဳတိုေတြ မဖတ္ျဖစ္တာေတာင္ အေတာ္ၾကာၿပီ။ မဖတ္ဆို၊ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ဘာမွ မထူးလို႔ပါပဲ။ ခံစားလို႔ မရဘူးဆိုရင္ ပိုမွန္မလားပဲ။ ပိုဆိုးတာက စာေရးတဲ့သူေတြကို သိသြားတာပါ။ စာထဲမွာ သိေနရတုန္းက အေကာင္း၊ လူခ်င္း သိတဲ့အခါက်ေတာ့မွ ကိုယ္ ထင္ထားတဲ့ ဆရာနဲ႔ တျခားစီ ျဖစ္ေနတာ မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္ျဖစ္ၿပီး တရားမင္ခဲ့မိသမွ် ေအာင္မယ္မင္း၊ မွားပါေပါ့ အရပ္ကတို႔ရယ္ေတြ ျဖစ္တာမ်ားေတာ့ ေတာ္႐ံုဆို ဖတ္ကို မဖတ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ လူလစ္ရင္ လစ္သလို ခြက္ပုန္း ခ်တတ္မွန္း သိေနေတာ့လည္း လူထူရင္ ဘုရားတရားအေၾကာင္း မနားတမ္း ေျပာတတ္သူရဲ႕တရားကို ဘယ္လိုမွ နာလို ႔မရသလိုပါပဲ။

သည္ၾကားထဲကမွ လူေျပာ သူေျပာမ်ားတဲ့ ဝတၳဳေလးေတြဆို ဖတ္မိတယ္။ သိပ္ေကာင္း၊ အဟုတ္ေကာင္း၊ တကယ္ေကာင္း ဆိုတာေတြပါ။

အဲဒီ့မွာ ဘာသြားေတြ႕သလဲဆိုေတာ့ ဝတၳဳတိုဆရာေတြဟာ ဝတၳဳတို ေရးတဲ့ အလုပ္ မလုပ္ေတာ့ဘဲ ကာတြန္းဆရာ့ အလုပ္၊ လူရႊင္ေတာ့္ အလုပ္ကို ဝတၳဳတိုဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္က လုပ္ေနတယ္လို႔ သြားျမင္ေတာ့တာပါ။ ဆိုၾကပါစို႔၊ သူတို႔နဲ႔ မတည့္တဲ့သူ တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ အဲဒီ့သူကို ေစာင္းခ်ိတ္ၿပီး ေရးတာမ်ိဳး၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း စာဖတ္သူ အမ်ားစု မႏွစ္မ်ိဳ႕ေလာက္ဘူးလို႔ တြက္ထားတဲ့ အရာတစ္ခုခုကို ကေလာ္သလိုလို၊ ေထ့သလိုလို ေငါ့သလိုလို ေရးတာမ်ိဳး။ အဲဒါက တက္ကို မလာေတာ့ဘူး။ (ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း အဲလို ဝတၳဳတိုေတြ ေရးခဲ့ဖူးတာ ဝန္ခံပါတယ္။)

အမွန္က အဲလို အလုပ္မ်ိဳးဆိုတာ ဝတၳဳတိုဆရာရဲ႕အလုပ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ကာတြန္းဆရာတို႔၊ သေရာ္စာေရးသူတို႔၊ လူရႊင္ေတာ္တို႔ လုပ္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ဝတၳဳဆိုတာက လူအေၾကာင္း ေရးတာ။ လူဆိုရာမွာ ငျဖဴ၊ ငမည္း မရွိဘူး၊ လူ မ်ိဳး၊ ဘာသာ မေရြးဘူး၊ ခ်မ္းသာ ဆင္းရဲ မေရြးဘူး။ လူ႔သဘာဝ လူ႔စ႐ိုက္ကို ထင္ရွားေအာင္ ဖြဲ႕ဆိုႏိုင္မယ္ဆိုရင္ အဲဒါ ဝတၳဳ  ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။

အခုဟာက လက္ဝဲတိမ္း ဝတၳဳတိုေတြ ေခတ္စားခ်ိန္ ကာလတုန္းကလို ဘဝသ႐ုပ္ေဖာ္ စာေပဆိုရင္ ဆင္းရဲ မြဲေတတဲ့ အနိ႒ာ႐ံုကို မ်ားမ်ား ေရးမွဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးေတြနဲ႔ ပလူပ်ံေအာင္ ေရးခဲ့ၾကတာမ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီ့ ဆင္းရဲ မြဲေတတဲ့ဘဝကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္ေအာင္ ဘယ္လို လုပ္မယ္၊ ဘယ္လို စိတ္မ်ိဳး၊ ဇြဲမ်ိဳးေတြ ကိန္းသင့္တယ္ စသျဖင့္ စာေရးသူက ေျပာမေပးဘူး၊ ေျပာလည္း မေျပာတတ္ဘူး။ သူတတ္တာက သူ႔ဝတၳဳ ပံုႏွိပ္ ေဖာ္ျပခံရဖို႔ရယ္၊ သူ႔ကို ဘဝသမားလို႔ ေရးေဖာ္ေတြက ေက်ာသပ ္ရင္သပ္ လုပ္တာ ခံရဖို႔ရယ္အတြက္ပဲ။ က်န္တာေတြကေတာ့ အားထုတ္ရေကာင္းမွန္းလည္း မသိဘူး၊ အားလည္း မထုတ္ဘူး။

အခုလည္း အလားတူပဲ၊ အေစာင္းအခ်ိတ ္စာေပေတြ ေခတ္စားတယ္လို႔ပဲ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕။ ဟိုဝတၳဳေလး ေကာင္းလွခ်ည့္ဆိုလည္း ေစာင္းထား၊ ခ်ိတ္ထားတာ၊ သည္ဝတၳဳေလး ဟုတ္လွခ်ည့္ဆိုလည္း ကေလာ္ထား၊ ေထ့ထားတာက  တက္ကို မလာေတာ့ဘူး။

အဲဒါက ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ပုဂၢလိက ကိစၥေတြ။ အဲလို ပုဂၢလိက ကိစၥေတြနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ စာေပက ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္ ဘယ္မီႏိုင္ဦးမွာလဲ။ အဲဒါကို မီေစခ်င္ေဇာနဲ႔ ဇြတ္ မီခိုင္းေနရင္လည္း ခိုင္းတဲ့သူသာ ကိုယ့္ေဇာနဲ႔ ကိုယ္ ႏွလံုးေရာဂါ ရသြားပါလိမ့္မယ္။

ဝတၳဳတိုကို သံေယာဇဥ္ ရွိတဲ့သူေတြ အားလံုး အတည့္အတိုင္း ျမင္ၾကေစခ်င္တာပါ။

လူနားမလည္ေအာင္ေရးတဲ့ကိစၥ

ေနာက္တစ္ခုက လူနားမလည္ေအာင္ ေရးတဲ ့ဝတၳဳေတြ ကိစၥ။ စာဖတ္တယ္ဆိုတာ စိတ္အေညာင္းေျပေအာင္ ဖတ္ၾကတာက မ်ားတယ္။ လူနားမလည္ေအာင္ ေရးထားရင္ သူ ဘာေျပာခ်င္တာလဲဆိုတာ စဥ္းစားေနရတာကိုက ဝန္ပိုလာတယ္။ ပေဟဠိ ေျဖသလိုမ်ိဳး အေျဖမွန္ ရတဲ့အခါ ေပ်ာ္သြားတဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳးကေတာ့ အေျဖရွိတဲ့ စာေတြကို ဖတ္ရတဲ့အခါမွာ  ရွိႏိုင္သေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တစ္ပုဒ္လံုး တစ္ေၾကာင္းမွ နားမလည္ဘဲ ဖတ္လိုက္ရၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ နဂိုက ေညာင္းေနတဲ့ စိတ္ဟာ ေလးလံ ကိုက္ခဲလာပါတယ္။ အဲဒီ့အခါ အဲဒီ့စာမ်ိဳးကို ပရိသတ္ မဖတ္ပါဘူး။

အဲဒါ ပရိသတ္က နိမ့္လို႔ဆိုၿပီး အဲလိုစာမ်ိဳး ေရးသူေတြ က ကိုယ့္အျပစ္ကို သူ႔အျပစ္ လုပ္ျပပါလိမ့္ဦးမယ္။ ကဲ…  ပရိသတ္က နိမ့္တယ္ဆိုရင္ အဲဒီ့နိမ့္တဲ့ ပရိသတ္ကိုမွ အျမင့္စားေတြ သြားေပးတဲ့ သူကေရာ မူမွန္တယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါ့မလား။ ခါးဝတ္အက်ႌေတာင္ ကိုယ္မွာ မကပ္တဲ့ စိတၱဇ ေဝဒနာသည္ကို စိန္လက္စြပ္ သြားေပးတယ္ဆိုရင္ ေပးတဲ့သူလည္း မူမမွန္တဲ့ သေဘာပါပဲ။

စာေပ၊ ဂီတ၊ ႐ုပ္ရွင္၊ သဘင္ အစရွိတဲ့ အႏုသုခုမ အားလံုးဟာ ပရိသတ္ကို မီၿပီး ရပ္တည္ေနရတာပါ။ ပရိသတ္ကမွ အားမေပးရင္ ဘယ္လိုမွ အသက္ရွည္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ပရိသတ္အလိုကို မလိုက္ဘဲ ထင္တာ ျမင္တာ စြတ္လုပ္လို႔ စင္ေပၚမွာ ေနခြင့္ ဆံုး႐ံႈးသြားေလတဲ့ အႏုပညာသည္ေတြ နယ္ပယ္ ေပါင္းစံုမွာ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ အဲဒါကိုမွ ပရိသတ္ကို ေစာ္ေစာ္ကားကား၊ ကိုယ္ကျမ င့္ေနတာ၊ ပရိသတ္က နိမ့္ေနတာလို႔ ေတြးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ စိတ္ေဝဒနာ ခံစားေနရသူကို စိန္လက္စြပ္ ကမ္းတဲ့ မူမမွန္သူနဲ႔ သိပ္မကြာပါဘူး။

ပရိသတ္က နိမ့္တယ္လို႔ ယူဆရင္ ပရိသတ္ လိုက္ႏိုင္တဲ့အဆင့္အထိ မိမိကိုယ္ကို ႏွိမ့္ခ်ၿပီး ကိုယ့္ဘက္ ပါေအာင္ ဆြဲယူႏိုင္မွ ပညာရွင္ ပီသမွာပါ။

၉၈-ဒီဇင္ဘာထုတ္ ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္းထဲမွာ ဆရာ ဘိုဘိုလန္းစင္ရဲ႕ေဆာင္းပါးေလး တစ္ပုဒ္ကို ဖတ္ရတယ္။ ျမန္မာဝတၳဳကို ျမန္မာ နားမလည္ေအာင္ ေရးေနၾကတဲ့ ေခတ္မွာ ႏိုင္ငံျခား ဝတၳဳေတြကို ျမန္မာ့နားနဲ႔ အံဝင္ေအာင္ ဖန္တီးႏိုင္ခဲ့တဲ့ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းသို႔ ဦးၫႊတ္လ်က္ ဆိုလားပဲ၊ အဆံုးမွာ ေရးထားတာ။

မွန္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာစာေပ၊ အထူးသျဖင့္ အဂၤလိပ္ ဘာသာနဲ႔ ေရးထားတဲ့ စာႀကီးေပႀကီးေတြမွာ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းက (ျမန္မာ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔) အင္မတန္ ႏွံ႕စပ္လွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာႀကီးဟာ သူ႔ဘဝ တစ္သက္တာလံုးမွာ စာဖတ္သူကို သူေတာ္ေၾကာင္း၊ သူတတ္ေၾကာင္း ျပဖို႔အတြက္ လူနားမလည္ေအာင္ ေရးတဲ့နည္းနဲ႔ နည္းနည္းကမွ ဒုကၡ ေပးမသြားခဲ့ပါဘူး။ သူ႔ဝတၳဳကို လူၿပိန္း နားလည္ေအာင္ ရွင္းရွင္းေျပေျပ ေရးျပခဲ့တာခ်ည္းပါပဲ။

ကေန႔ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္၊ ေခတ္ေရစီးထဲမွာ ေပ်ာ္ ရႊင္ ေမ်ာပါေနသူ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕လက္ထဲကို ဆရာႀကီးရဲ႕ ဦးစံရွား ဝတၳဳထဲက စာမ်က္ႏွာ ၃၀ ေလာက္ ရွိတဲ့ ဝတၳဳတို တစ္ပုဒ္ရယ္၊ ဆရာေမာင္သာႏိုးရဲ႕ “ထင္း႐ူးပင္ရိပ္” ထဲက စာေၾကာင္းေရ ၃၀ ေလာက္သာ ရွိတဲ့ ဘာသာျပန္ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ရယ္ ယွဥ္ ဖတ္ခိုင္းၾကည့္ပါ။ ၿပီးေတာ့ ဘယ္လိုေနလဲလို႔ ေမးၾကည့္ပါ။

အေျဖကို ကြ်န္ေတာ္ ေပးစရာ မလိုဘူး ထင္ပါတယ္။

ေစတနာအရာမွာ ဆရာေမာင္သာႏိုးလည္း ဆရာေရႊဥေဒါင္းထက္ မေလ်ာ့တာကို နားလည္ႏိုင္ပါတယ္။ ျမန္မာ စာဖတ္ ပရိသတ္ကို ကမၻာ့စာေပနဲ႔ မိတ္ဆက္ ေပးခ်င္တဲ့ ေစတနာေဇာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာေရႊဥေဒါင္းက ေၾကာင္းက်ိဳး ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ေတြးၿပီး ဘယ္လို လုပ္ရမယ္ဆိုတာကို ရွင္းရွင္း ျပတ္ျပတ္ သိတယ္၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ မဟာဗ်ဴဟာကို ႏိုင္နင္းတယ္။

ဆရာႏိုးကေတာ့ အသစ္ကို လုပ္ျပခ်င္တဲ့ ေဇာက ႀကီးေနတယ္။ ပရိသတ္ကို ငဲ့ဖို႔ အထံုဝါသနာမပါဘူး။ ပရိသတ္ကို ဒါေလးမွ မသိရေကာင္းလား၊ နားမလည္ရေကာင္းလား ဆိုတဲ့ က႐ုဏာ တစ္ဆနဲ႔ ေဒါေသာ ၅ ဆ ေရာထားတဲ့ က႐ုဏာ ေဒါေသာေတြ မ်ားေနတယ္။

သည္ေတာ့ ဆရာႏိုးရဲ႕ စာထက္ စာရင္ ဆရာႀကီးရဲ႕စာေတြက လူေတြထဲကို ထဲထဲဝင္ဝင္ ပ်ံ႕သြားတယ္။ ဆရာႏိုး စာကေတာ့ အဲဒီ့ဘက္ကို စိတ္သန္သူ လူနည္းစုကသာ  တခုတ္တရ ဖတ္ယူၾကရတယ္။

ျပႆနာက ေရွ႕ဆရာ တခ်ိဳ႕က ေမႊထားလိုက္ၾကေတာ့ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု စာေပဝါသနာပါသူ လူငယ္ေတြအေနနဲ႔ လူနားလည္ေအာင္ ေရးမိရင္ပဲ လူငယ္ မဟုတ္ႏိုင္ေတာ့သလိုလို၊ လူနားမလည္ေအာင္ ေရးမွပဲ ေခတ္မီေတာ့မလိုလို ထင္ကုန္ၿပီး အတတ္ဆန္းထြင္၊ ေကာ့ေကာ္ကန္ကားေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ျပနဲ႔ လူနားမလည္ေအာင္ ေရးတဲ့စာေတြက တစ္စခန္း ထလာတယ္။

သည္အခါမွာ ဝတၳဳတို/ရွည္ေတြထဲမွာ အေကာင္းဆိုတာ မူးလို႔မွ ႐ႉစရာ မရွိေအာင္ နည္းပါးလာပါေတာ့တယ္။

တကယ္ေကာင္းရင္

သည္ေဆာင္းပါးကို ေရးေနခ်ိန္မွာပဲ ဖတ္သူ႔အႏွစ္ မဂၢဇင္းနဲ႔ အာရွအပတ္စဥ္ မဂၢဇင္းတို႔မွာ ကမၻာေက်ာ္ေနတဲ့ ဗီယက္နမ္ စာေရးဆရာမ တစ္ေယာက္ အေၾကာင္းနဲ႔ တ႐ုတ္ စာေရးဆရာမ တစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကို ဖတ္လိုက္ရတယ္။

ေသခ်ာတာတစ္ခုက အဲဒီ့ကမၻာေက်ာ္ စာေရးဆရာမ ႏွစ္ေယာက္စလံုးဟာ ဆရာပါ ေျပာခဲ့သလို အဂၤလိပ္လို ေရးခဲ့လို႔ ကမၻာေက်ာ္သြားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔ မိခင္ဘာသာစကားေတြျဖစ္တဲ့ ဗီယက္နမ္လို၊ တ႐ုတ္လို ေရးခဲ့တာျဖစ္ေပမယ့္ စာေတြက တကယ္ ေကာင္းေနတဲ့အတြက္ ဘာသာ မျပန္ရ မေနႏိုင္သူေတြ အလိုလို ေပၚလာၿပီး ဘာသာျပန္ေပးရာက ထင္ရွားသြားတဲ့သူေတြပါ။

ျမန္မာဝတၳဳလည္း အတူတူပါပဲ။ တကယ္သာ ေကာင္းပါေစ၊ ျပန္ဆိုမယ့္သူေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ျပန္လည္း ျပန္ခဲ့တဲ့ အစဥ္အလာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အေရးႀကီးတာက ေကာင္းဖို႔ပါ။

ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ဘာသာျပန္ကိစၥ

ဆရာဦးေအာင္သင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို အဲဒါ မင္းလုပ္ရမယ့္ အလုပ္လို႔ ေျပာတာကေတာ့ ပုဂၢိဳလ္ေရး နည္းနည္း ဆန္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က အဂၤလိပ္စာကို ေသစာရွင္စာေလာက္ တတ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္စကားကို ေန႔စဥ္ ေျပာဆို သံုးစြဲေနရတဲ့ အသိုင္းအဝိုင္းထဲမွာ ေရာက္ေနခဲ့တာ ၾကာၿပီျဖစ္သလို ျမန္မာစာကို အဂၤလိပ္လို ျပန္ဆိုရတဲ့ အလုပ္ကိုလည္း အသက္ေမြး ဝမ္းေက်ာင္းအရ ႀကိဳးၾကား လုပ္ျဖစ္ေနပါတယ္။

အဲဒါကို ရည္ၫႊန္းၿပီး ဆရာ ဦးေအာင္သင္းက ေျပာတာပါ။ ဆရာ ကြ်န္ေတာ့္ကို အထင္ႀကီးတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ေက်းဇူးတင္သလို ရွက္လည္း ရွက္လွပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ တတ္တာက လူနားလည္ေအာင္ ေျပာႏိုင္ ေရးႏိုင္႐ံုေလာက္ အဂၤလိပ္စာ တတ္တာပါ။ ရသစာေပကို ဘာသာျပန္ႏိုင္ဖို႔အတြက္က အဲေလာက္နဲ႔ မလံုေလာက္ပါဘူး၊ မိခင္ဘာသာစကားေလာက္ နီးနီး တစ္ဖက္ကမ္းခတ္ တတ္ပြန္ေနမွ ျဖစ္တာပါ။ အဲေလာက္ မတတ္ကြ်မ္းေသးမွန္း ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ အသိဆံုးမို႔ ဆရာသင္းက အဲလို ေျပာခ်လိုက္ေတာ့ ရွက္တယ္လို႔ ေရးရတာပါ။

ဒါေပမယ့္ အထက္မွာ ေရးခဲ့သလိုပါပဲ။ တကယ္သာ ေကာင္းရင္ ကြ်န္ေတာ္ မျပန္လည္း ျပန္မယ့္သူေတြ ေဟာတစ္ေယာက္ ေဟာတစ္ေယာက္ ေပၚလာမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

ျမန္မာဝတၳဳမ်ား ႏိုင္ငံတကာအဆင့္မီဖို႔

အဲဒါအတြက္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔  ျမန္မာ ဝတၳဳတိုသမားေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္က အရင္ စဖို႔ လိုတယ္လို႔ပဲ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

နမူနာေလးနဲ႔ ေျပာပါရေစ။

တစ္ရက္က မ်က္ႏွာျဖဴ သံတမန္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ဧည့္ခံပြဲမွာ စာေရးသူေတြ တစ္ေလွႀကီးနဲ႔ ဆံုပါတယ္။ အဲဒီ့ စာေရးသူေတြထဲမွာ ႏိုင္ငံျခားျပန္ ကာတြန္းဆရာ၊ ေဆာင္းပါးရွင္၊ ဝတၳဳဆရာ၊ စာတည္းေတြ ပါသလို ႏိုင္ငံျခားကို သူတို႔လိုပဲ အခမဲ့ သြားဖို႔ အားထုတ္ေနတဲ့ စာေရးသူေတြလည္း ပါပါတယ္။

ဧည့္ခံပြဲခ်ိန္ရဲ႕ အလယ္ တည့္တည့္ေလာက္မွာ မ်က္ႏွာျဖဴ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က ဝင္လာပါတယ္။ သည္အခါ မွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ စကားေျပာေနသူ စာေရးဆရာက ကြ်န္ေတာ့္ ေျခဖ်ားကိုေတာင္ တက္နင္းၿပီး အဲဒီ့ မ်က္ႏွာျဖဴမကို အူယားဖားယား သြားႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။

သူတင္လားဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ က်န္တဲ့ ႏိုင္ငံျခားျပန္မ်ား၊ ႏိုင္ငံျခား သြားမယ့္သူမ်ားကပါ သူ႔လိုပဲ အူယား ဖားယားပါ။ ဟိုခမ်ာမွာ ဧည့္ခံပြဲ က်င္းပရာ အိမ္ထဲကို ဝင္ဖို႔ကိစၥမွာ မဝင္ႏိုင္ေသးဘဲ သူ႔ကို ဆီးၿပီး အူယားဖားယား ႏႈတ္ဆက္ေနသူမ်ားက ပိတ္ေနတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ အိမ္ေပါက္ဝမွာပဲ တစ္ေနပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ဝိုင္းေနသူေတြကို ဇြတ္ေတာင္းပန္ၿပီး အတင္း တိုးထြက္သြားမွ သက္သာရာ ရသြားရွာပါေတာ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္စိထဲမွာ ေတာ္ေတာ့္ကို အခ်ိဳးမေျပတဲ့ အျဖစ္မို႔ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ျပန္လာသူ ကာတြန္းဆရာကို ခင္ဗ်ားတို႔ကလည္းဗ်ာ၊ နည္းနည္းေလးမွ ဣေႁႏၵ မရဘူးလို႔ ကြ်န္ေတာ့္ ထံုးစံအတိုင္း မေနႏိုင္၊ မထိုင္ႏိုင္ ေျပာလိုက္မိရပါတယ္။

ကာတြန္းဆရာ ခ်က္ခ်င္း မ်က္ေထာင့္နီသြားပါတယ္။

“ခင္ဗ်ားတို႔က က်င့္ဝတ္ေတြ သိေနေတာ့ မလြတ္လပ္ဘူးေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ရွင္းတယ္။ ႏႈတ္ဆက္ခ်င္တဲ့စိတ္ ေပၚလာတယ္၊ သြား ႏႈတ္ဆက္တယ္၊ ဘာျဖစ္လဲ။ ကြ်န္ေတာ္က ျမန္မာပဲ၊ ျမန္မာဟာ ျမန္မာစိတ္ပဲ ရွိတယ္”လို႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။

အားပါး၊ အႀကီးႀကီးပဲ။ မ်က္ႏွာျဖဴတို႔ရဲ႕ဧည့္ခံပြဲအလယ္မွာ ဇာတိမာန္ တက္ၾကြေနသူရဲ႕ မာန္အျပည့္နဲ႔ အသံကို အခုလို ၾကားလိုက္ရတာဟာ ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္ပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ့္ ေျခဖ်ားကို တက္နင္းသြားသူ စာေရးဆရာကေတာ့ သူ႔ထံုးစံအတိုင္း စပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို စာသင္ေပးတဲ့ ဆရာမမို႔ သြား ႏႈတ္ဆက္တာပါလို႔ ေျပာပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး။ စာေရးဆရာမ်ားရဲ႕ အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းဆိုတာ ၂လ၊ ၃လသာသာပဲ ၾကာတာပါ။ ထားပါ၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ၊ ဆရာဟာ ဆရာပဲမို႔ ျမန္မာစိတ္နဲ႔ ဂါရဝျပဳတယ္ ဆိုတာအထိ ကြ်န္ေတာ္ လက္ခံပါတယ္။

ခက္တာက ဟိုဆရာမက မ်က္ႏွာျဖဴမ။ အသက္ကလည္း ဘာမွ ရွိဦးမွာမဟုတ္ဘူး၊ အလြန္ဆံုးမွ အစိတ္၊ ၃၀ ေလာက္ ရွိမွာ။ ေနာက္တစ္ခုက အဲဒီ့ ဧည့္ခံပြဲမွာ လူကလည္း မ်ားမ်ားစားစား ရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ လြန္ေရာ၊ ကြ်ံေရာ အစိတ္၊ ၃၀ ေလာက္ ရွိတာ။ အခန္းေလးက က်ဥ္းက်ဥ္းေလးရယ္။ အိမ္ထဲ ေရာက္ေအာင္ ေစာင့္ၿပီးမွ၊ သူ႔ဘာသာ ေနသားတက် ျဖစ္ေအာင္ ေစာင့္ၿပီးမွ ဂါရဝျပဳ႐ံုမကလို႔ လက္အုပ္ပဲ ခ်ီခ်ီ ကြ်န္ေတာ့္အပူ တစ္ျပားဖိုးမွ မပါပါဘူး။

အခုေတာ့ဗ်ာ… မိမိရဲ႕ ဂါရဝတရားက တစ္ဖက္သားမွာ အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္သလား၊ မျဖစ္ဘူးလား ဆိုတာေတာင္ မစဥ္းစားဘဲ ကဲေနၾကေလေတာ့ ဟိုခမ်ာ အေပါက္ဝမွာ တစ္လစ္ႀကီး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ျမန္မာစာေပနယ္က တခ်ိဳ႕ေသာ ဆရာမ်ား  (ဆရာမေတြလည္း ပါတယ္ေနာ္) မ်က္ႏွာႀကီး ဆာပံုကေတာ့  အံမယ္မင္း… ကြ်န္ေတာ္ျဖင့္ ျမင္ရတာနဲ႔ကို ရွက္ေနပါေတာ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ္လည္း အေဖ ဗမာ၊ အေမ ဗမာဆိုတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးစစ္စစ္ပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ဇာတိမာန္က မ်က္ႏွာျဖဴကို ဘယ္ေတာ့မွ မ်က္ႏွာခ်ိဳ မေသြးဘူးဆိုတဲ့ သတိအျပည့္နဲ႔ ဇာတိ မာန္မ်ိဳးပါ။ သူတို႔ကို လူေတြလို႔ပဲ ျမင္ပါတယ္။ သူတို႔က တန္းတူရည္တူ ဆက္ဆံရင္ ကြ်န္ေတာ္ တန္းတူ ဆက္ဆံမယ္၊ သူတို႔က ယဥ္ေက်းရင္ ကြ်န္ေတာ္လည္း ယဥ္ေက်းမယ္၊ သူတို႔ ႐ိုင္းျပရင္ ကြ်န္ေတာ္လည္း ခပ္တင္းတင္းပဲ ေနမယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ိဳးနဲ႔ ဇာတိမာန္ပါ။

ဆိုလိုတာက လူ႔သိကၡာ၊ လူ႔မာန ရွိတဲ့ ျမန္မာစိတ္ပါ။

ျမန္မာစကား နားမလည္သူ တစ္ေယာက္ကို ျမန္မာလို သြားေျပာတာဟာ အဓိပၸာယ္ မရွိသလို ျမန္မာစ႐ိုက္နဲ႔ လံုးဝ ျခားနားတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသား တစ္ေယာက္ကို ျမန္မာစ႐ိုက္အတိုင္း ႏွိမ့္ခ် ႐ိုက်ိဳးျပေနတာဟာလည္း အင္မတန္ ခြက်လွပါတယ္။ ပိုဆိုးတာက ျမန္မာေတြရဲ႕ ယဥ္ေက်းသမႈနဲ႔ ႐ိုက်ိဳးတာကို ႏိုင္ငံျခားသားေတြက ျမန္မာေတြဟာ အေတာ့္ကို ညံ့တာပဲ၊ ကြ်န္ခံခ်င္တာပဲလို႔ ေတြးျဖစ္ေအာင္ ေတြးသြားတတ္ၾကတာပါ။

ျမန္မာေတြ အဲလို လုပ္လို႔ ငါမွ ငါဆိုၿပီး ေသြးနားထင္ေရာက္ကုန္တဲ့ ျမန္မာေတြေရာ၊ ႏိုင္ငံျခားသားေတြေရာ ႐ိုက္သတ္လို႔ မကုန္ေအာင္ ေပါပါတယ္။

ေဘးေခ်ာ္သြားၿပီလို႔ မေတြးၾကပါနဲ႔။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ စိတ္ဓာတ္ေတြက ခုန ကာတြန္းဆရာ ခပ္တည္တည္နဲ႔ အုပ္လိုက္တဲ့ ျမန္မာစိတ္ဆိုတဲ့ ခပ္သိမ္သိမ္ငယ္ငယ္ စိတ္မ်ိဳးေတြနဲ႔ ရွိေနေလသမွ် ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူမႈဘဝကို ေရာင္ျပန္ဟပ္ေနတဲ့ ဝတၳဳေတြကလည္း သိမ္သိမ္ငယ္ငယ္နဲ႔ လူေတာသူေတာ မတိုးေအာင္ ျဖစ္ေနေတာ့မွာပါ။

ဝတၳဳေတြ ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္မီခ်င္တယ္ ဆိုရင္ လူေတြကလည္း ေပမီ၊ ေဒါက္မီတဲ့ စိတ္နဲ႔မွ ျဖစ္မွာပါ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ႏိုင္ငံတကာ စိတ္၊ ႏိုင္ငံတကာ အေတြး၊ ႏိုင္ငံတကာ အျမင္ ရွိေနဖို႔ လိုပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာက လူေတြ ဘယ္လို ေတြးၾကသလဲ၊ ႏိုင္ငံတကာက လူေတြ ဘယ္လို စိတ္ထားၾကသလဲ၊ ႏိုင္ငံတကာမွာ ဘယ္လို အျမင္မ်ိဳးေတြနဲ႔ ေနၾကသလဲဆိုတာ မျပတ္ စူးစမ္းၿပီး ကိုယ္တိုင္ က်င့္ၾကံယူဖို႔ပါ။

ပံုသ႑ာန္ သစ္ဖို႔ထက္ စိတ္ကူး သစ္ဖို႔ လိုပါတယ္၊ အေတြးအျမင္ သစ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာဆိုရာမွာ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြခ်ည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ ဖြံ႕ၿဖိဳးေနတဲ့ အေရွ႕ႏိုင္ငံမ်ားပါ ပါဝင္ပါတယ္။

ေျပာစရာ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။

မင္း သည္ေလာက္ ေျပာေနတာ၊ မင္းကိုယ္တိုင္ ေပမီ ေဒါက္မီ ဝတၳဳေတြ ေရးပါလားဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးေျပာလာရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဝန္ခံစရာ ရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အင္မတန္ ဝတၳဳ ေရးခ်င္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဝတၳဳ ေရးႏိုင္တဲ့ အႏုပညာအားမ်ိဳး ကြ်န္ေတာ့္မွာ  ခိုင္ခိုင္မာမာ မရွိဘူး ဆိုတဲ့အေၾကာင္းပါ။

ေနာက္တစ္ခုက အထက္မွာ ဆရာႏိုးအေၾကာင္း ေျပာတုန္းက ေရးခ်လိုက္သလို ကြ်န္ေတာ ္ကိုယ္တိုင္လည္း က႐ုဏာ တစ္ဆ၊ ေဒါေသာ ၅ ဆေလာက္နဲ႔ သည္ေဆာင္းပါးကို ေရးတာပါလို႔ ေဝဖန္ၾကမယ္ဆိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ဝန္ခံလိုက္ပါဦးမယ္။

မွန္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္ ေဒါသေတြ ေပါက္ကြဲေနခဲ့တာ ေတာ္ေတာ့္ကို ၾကာခဲ့မွကိုး။      ။

———————————

(၁၉၉၉ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးပိုင္းထုတ္ “ေရႊအျမဳေတ” မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တာေလးကို ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။ သည္ေဆာင္းပါးရဲ႕ သက္တမ္းက ဆယ္ႏွစ္ ရိွပါၿပီ။ သို႔ေပမယ့္ ေဆာင္းပါးပါ အေနအထားက တက္လာၿပီ မလာဘူးဆိုတာလည္း အားလံုး ခ်ိန္ဆႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ မမွိတ္မသုန္ ယံုၾကည္ေနပါတယ္။)

Wanna Hear Me Sing?

ငယ္ခ်စ္ေဟာင္းနဲ႔  ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ

စႏၵယားခ်စ္ေဆြရဲ႕ အသက္ ၇၀ျပည့္ ေမြးေန႔ကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ကန္ေတာ္ႀကီးေစာင္းက Dolphin စားေသာက္ဆိုင္မွာ ဆရာခ်စ္ေဆြ မကြယ္လြန္ခါနီးေလးမွာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့ပြဲမွာ ဆရာ စႏၵယားခ်စ္ေဆြရဲ႕ ဆႏၵရိွတဲ့အတိုင္း စာေရးသူမ်ားက ဆရာ့သီခ်င္းေတြ သီဆိုရာမွာ ကၽြႏ္ုပ္ ဖိုးဆိုခ်င္ ဆူဒိုနင္သည္လည္း တစ္ပုဒ္ ၀င္ဟဲခဲ့ေၾကာင္းပါ။ အဲဒါေလးကို နားဆင္ၾကည့္ခ်င္တယ္၊ သို႔မဟုတ္ ကၽြန္ေတာ့္အသံနဲ႔ ႏွိပ္စက္တာကို ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ခံစားၾကည့္ခ်င္တယ္ ဆိုပါရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ တျခားဘေလာ့(ခ္)တစ္ခုအျဖစ္ မေန႔ကမွ အသစ္ဖြင့္လိုက္တဲ့ http://lettwebaw.mylovecafe.com ကေန တစ္ဆင့္ download လုပ္ယူကာ နားဆင္ႏိုင္ၾကပါေၾကာင္း သတင္းေကာင္း (ထင္တာပဲ) ပါးအပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

Time Has Already Told…

shu

အဲဒီ သၾကၤန္တစ္တြင္းလံုး မႏၲေလးမွာ ရွိခဲ့တဲ့ (ဦး)ဗိုလ္ဗကိုဟာ ေမာင္ေနာင့္ကို အေတာ္ေလး မ်က္စိက်ခဲ့ပါတယ္။ ပရိသတ္အင္အားကိုလည္း သူ ျဖံဳသြားပံု ရပါတယ္။ ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ေမာင္ေနာင္ကို ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္ဖို႔ စည္း႐ံုးပါေတာ့တယ္။ ကုမၸဏီအခ်ိဳ႕ကိုလည္း စည္း႐ံုးပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္း အေသးစိတ္ကို ေနာက္ပိုင္းမွာ ေဖာ္ျပပါမယ္။ ပရိသတ္ႀကီးလည္း သႀကၤန္ၿပီးတာနဲ႔ မႏၲေလး ဟံသာဝတီ သတင္းစာကေန ေၾကာ္ျငာထည့္ ဂုဏ္ျပဳတာေတြ လုပ္လာပါေတာ့တယ္။ အဲသလို မႏၲေလး ပန္းဆိုးတန္းသား (ဦး)ဗိုလ္ဗကိုလို သမၻာရင့္ သ႐ုပ္ေဆာင္ အႏုပညာသမားႀကီးကေရာ မႏၲေလးပရိသတ္ အားလံုးကပါ လိုလိုလားလား အားေပးပါလ်က္ မႏၲေလးသား ကေလာင္ေပါက္စကေလး “ေမာင္ကံခြ်န္”ဆိုသူက ေမာင္ေနာင့္ကို သူ႔ရဲ႕ကေလာင္ ေပါက္စကေလးနဲ႔ အေသ ထိုးပါေတာ့တယ္။ အသက္ကလည္း ငယ္ေသးတာကိုး။ အကုန္ဘယ္သိႏိုင္ဦးမွာလဲ။ သိသေလာက္ ေရးေတာ့ ေရးတဲ့အခ်ိန္မွာ ဟုတ္သလိုလိုေပါ့ေလ။ ႏွစ္ သံုးဆယ္ေလာက္ ၾကာလာေတာ့ အခ်ိန္က အေျဖေပးသြားတယ္။ ခုလို pop ဂီတ ေရစီးေၾကာင္းႀကီး အရွိန္အဟုန္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ စီးဆင္းလိမ့္မယ္လို႔ ဟိုတုန္းက ဘယ္ေတြးမိမလဲေနာ္။

သည္အခ်ိန္က်မွေတာ့ မႏၲေလးသား ဟိုတုန္းအခ်ိန္က “ေမာင္ကံခြ်န္” ကေလး ေရးခဲ့တဲ့ အဲဒီေဆာင္းပါးကို အခ်ိန္ဆိုတဲ့ ဒိုင္လူႀကီးက အနီကတ္ တစ္ေထာင္ ဆက္တိုက္ ျပတာကို ခံေပေရာ့ “ေမာင္ကံခြ်န္”ကေလးေရ။ (ဆရာ ကံခြ်န္ေရ နံမည္ တိုက္ဆိုင္ေနတာေတာ့ ဝမ္းနည္းပါတယ္ဗ်ာ။) ဆရာ ကံခြ်န္ကို လံုးဝ မရည္ရြယ္႐ိုးအမွန္ပါ။ ဆရာကံခြ်န္လို ပုဂၢိဳလ္ႀကီးက အဲသလို ကေခ်ာ္ကခြ်တ္ဟာမ်ိဳး ေရးပါ့မလားေနာ္။ (တိုက္ဆိုင္မႈရွိရင္ ခြင့္လႊတ္ဖို႔ ေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္)

Pop ဂီတခ်စ္သူမ်ားအတြက္ အဲဒီ(၁၅-၅-၇၁)မွာ ထုတ္ေဝခဲ့တဲ့ အဲဒီတုန္းက နံမည္ႀကီးဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ျဖစ္တဲ့ “႐ႈေထာင့္ဂ်ာနယ္” စာမ်က္ႏွာ ၂၅နဲ႔ ၂၆မွာ ေဝေဝဆာဆာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ဟာေတြထဲက အခ်ိဳ႕ကို scan လုပ္ၿပီး တိုက္႐ိုက္ကူးယူ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ ေဝဖန္ဖို႔နဲ႔ ဆင္ျခင္ ေတြးေခၚၾကဖို႔ေပါ့ေနာ္။ ဒါေတာင္ ေဖေတာ့၊ ေမာင္ေတာ့ အေရးအသား အခ်ိဳ႕ကို အားနာလို႔ ခ်န္လွပ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ နားနဲ႔နာလို႔ ေကာင္းမယ့္ဟာ တခ်ိဳ႕ကိုသာ ေရြးၿပီး ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ ဖဝါးနဲ႔ နာရမယ့္ဟာမ်ိဳးကိုေတာ့ ခ်န္ခဲ့ပါတယ္ဗ်ာ။ အာဃာတ ကင္းရွင္းေၾကာင္း သက္ေသပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ မႏၲေလးက ခ်ာတိတ္ ေမာင္ကံခြ်န္ကေလးလည္း လူ႔ေလာကမွာ ရွိေသးရဲ႕လားဆိုတာ မေသခ်ာေတာ့ပါဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ “တကၠသိုလ္ ထြန္းေနာင္သို႔ အိတ္ဖြင့္ေပးစာ”ဆိုတဲ့ အဲဒီ ေဆာင္းပါးႀကီးက မေသေသးဘူးခင္ဗ်။ “စာေပ”ကိုး။ ကမၻာတည္သေရြ႕ တည္ေနမွာ ေသခ်ာေၾကာင္းပါ။ ေနာက္ၿပီး ျမန္မာ့ဂီတသမားထဲမွာ အိတ္ဖြင့္ေပးစာ အရင္ဆံုးအေပးခံရတဲ့ ဂီတသမားတစ္ဦးအေနနဲ႔ ေမာင္ေနာင္လည္း မွတ္တမ္း ဝင္သြားေၾကာင္း ဂုဏ္ယူလ်က္ပါခင္ဗ်ား။

(၂၀၀၃ခုႏွစ္အတြင္းက “မဟာဂ်ာနယ္”မွာ အခန္းဆက္ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ တကၠသိုလ္ထြန္းေနာင္ရဲ႕ “ဆိုခဲ့ရ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ပါဗ်ာ”ထဲက ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။)

In Ever Loving Memory of Saya Kan Chun


က်န္ရစ္သူ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာသာ…

 

အတၱေက်ာ္

ဆရာကံခြ်န္ ကြယ္လြန္သြားေၾကာင္းကို ကြယ္လြန္ၿပီး ေနာက္တစ္ရက္မွ ကြ်န္ေတာ္သိရတယ္။ ရင္ထဲမွာ ဆို႔ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ တစ္ေလာဆီက သူ႔ကို သတိရလို႔ ဖုန္းလွမ္းဆက္ေတာ့ သူ ေဆး႐ံုက ဆင္းလာခါစဆိုတာ သိရတယ္။ သိပ္ ေနမေကာင္းဘူးေပါ့။ သည္ေလာက္ပဲ။ ဒါနဲ႔ သူနဲ႔ ပိုရင္းတဲ့ ဆရာေမာင္ဝဏၰကို ေျပာျပမိေတာ့ ဆရာေမာင္ဝဏၰက ကြ်န္ေတာ့္ထက္ ပိုၿပီး စံုစံု သိေနတယ္။ ဆရာ့ အေျပာအရ ဆရာကံခြ်န္႔အေျခအေန မေကာင္းဘူးတဲ့။

ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ဖုန္းေျပာတုန္းမွာေတာ့ ဆရာကံခြ်န္က အလုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး လုပ္စရာ ရွိေသးတဲ့အေၾကာင္း ေျပာတာကို အမွတ္ရေနတယ္။ အဲဒါ သူနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ဆံုတာ ေနာက္ဆံုးပါပဲ။

အမွန္မွာေတာ့ ဆရာ ကံခြ်န္နဲ႔ လူခ်င္း ေသခ်ာသိခဲ့တာ ၂၀ဝ၅ခုႏွစ္ကမွပါ။ သို႔ေသာ္ တစ္ေယာက္စာ တစ္ေယာက္ ရင္းႏွီးေနလို႔လားေတာ့ မသိဘူး၊ ခဏခ်င္းနဲ႔ တအား ရင္းႏွီးသြားၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ဆရာေနတာက မႏၲေလး၊ ကြ်န္ေတာ္ေနတာက ရန္ကုန္ဆိုေတာ့ ထပ္ဆံုဖို႔က အခက္သား။

၂၀ဝ၆-၂၀ဝ၇ေလာက္အထိက ကြ်န္ေတာ္က မႏၲေလးကို အိမ္ဦးနဲ႔ ၾကမ္းျပင္လို သြားျဖစ္ေနတာမို႔ အဆင္သင့္တဲ့အခါ ဆရာကံခြ်န္႔ဆီ ဝင္ျဖစ္တယ္။ မဝင္ျဖစ္ေတာင္ ဖုန္းဆက္ျဖစ္တယ္။ ေမ့ေလာက္ရင္ တစ္ခါေလာက္ ရန္ကုန္နဲ႔ မႏၲေလး ဖုန္းနဲ႔ ေလကန္ျဖစ္တယ္။ သည္ေလာက္ပါပဲ။

သို႔ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ ဆရာကံခြ်န္႔ကို အင္မတန္ ခ်စ္သြားေစတဲ့ အျဖစ္တစ္ခုက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၾကားမွာ ရွိသြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါေလးက လူသိရွင္ၾကားလို႔ တစ္ဖက္က ဆိုႏိုင္ေပမယ့္ လူ သိပ္မသိလိုက္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ေနျပန္တယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာ အတုခိုးစရာ အင္မတန္မွ ေကာင္းလွတဲ့ ဆရာကံခြ်န္႔ရဲ႕ လုပ္ရပ္ကေလးမို႔ ဆရာ့ကို လြမ္းလြမ္းနဲ႔ အဲဒါေလးကို တင္ျပလိုက္ပါရေစ ခင္ဗ်ား။

ျဖစ္ပံုက သည္လိုပါ။ အမ်ားသိေတာ္မူတဲ့အတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္မွာ ကိုယ္ပိုင္စာအုပ္တိုက္ ရွိပါတယ္။ အဓိကက ကြ်န္ေတာ့္စာအုပ္ ကြ်န္ေတာ္ ထုတ္တာပါပဲ။ သို႔ေသာ္ တျခား ဆရာမ်ားရဲ႕ စာအုပ္မ်ားကို ထုတ္ခ်င္တဲ့ အာသီသကလည္း ကြ်န္ေတာ့္မွာ အျပင္းသား။ သို႔ေသာ္ ႏႈတ္ခမ္းေမႊး မႏိုင္ဘဲ ဘီယာ ေမာ့ခ်င္တတ္သူလိုျဖစ္ေနပါတယ္။ မၾကာေသးခင္က ထြက္သြားတဲ့ ဆရာသုေမာင္ရဲ႕ “ဟိုတစ္စ သည္တစ္စ ေမာင္ဗလ”ဆိုရင္ ဆရာသုဆီက စာမူ ယူထားၿပီး သံုးႏွစ္ေက်ာ္ကာမွ စာအုပ္ျဖစ္လာတာမ်ိဳးပါ။ ကြ်န္ေတာ့္စာအုပ္တိုက္က ထုတ္တဲ့ ဆရာေမာင္ထြန္းဦး(မိုးကုတ္) စာအုပ္ဆိုလည္း တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာမွ ထြက္ႏိုင္ပါတယ္။

ဒါလည္း အမွတ္မရွိပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က စာမူ ေတာင္းမိတတ္ပါေသးတယ္။ အဲဒီ့ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ သိပ္ထုတ္ခ်င္ေနတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္က ဆရာ တကၠသိုလ္ထြန္းေနာင္ရဲ႕ “ဆိုခဲ့ရ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝပါဗ်ာ” ဆိုတဲ့ ကိုယ္ေရး အတၳဳပၸတၱိပါ။ အဲဒါကို ဆရာထြန္းေနာင္က မဟာမဂၢဇင္းမွာ အခန္းဆက္ ေရးခဲ့တာပါ။ စတီရီယို ေခတ္ဦး သမိုင္းလို႔ ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ စတီရီယိုလမ္းသစ္ကို စတင္ ေဖာက္ခဲ့သူျဖစ္တဲ့ ဆရာထြန္းေနာင္ ကိုယ္တိုင္က ေရးထားတာမို႔ အင္မတန္႔ကို တန္ဖိုးရွိတဲ့ အေၾကာင္းအရာပါ။ အဲဒါကို ထုတ္ခ်င္ေတာ့ ဆရာ့ဆီက ေတာင္းခဲ့ပါတယ္။ ဆရာကလည္း ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ေပးခဲ့ပါတယ္။ (ကေန႔အထိ စာအုပ္ ျဖစ္မလာတတ္ႏိုင္ေသးတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ႏႈတ္ခမ္းေမြး မႏိုင္မႈပါ။)

ဆရာထြန္းေနာင္ရဲ႕ စာမူ တစ္ေနရာမွာေတာ့ ၁၅-၅-၇၁ေန႔စြဲပါ ႐ႈေဒါင့္ (ဟိုတုန္းက သတ္ပံုအတိုင္း ေဖာ္ျပလိုက္တာပါ။ သတ္ပံုမွန္က “႐ႈေထာင့္” ျဖစ္ပါတယ္။) ဂ်ာနယ္ထဲမွာ “ေမာင္ကံခြ်န္”ဆိုတဲ့ စာေရးဆရာက “တကၠသိုလ္ ထြန္းေနာင္သို႔ အိတ္ဖြင့္ေပးစာ” ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ အဲဒီ့အခ်ိန္က ပရိသတ္ရဲ႕ အားေပးမႈကို ရယူေနတဲ့ ဆရာထြန္းေနာင္ကို ေကာင္းေကာင္း တြယ္ထားတဲ့ အေၾကာင္းကို ဖတ္ရပါတယ္။ ဒါမ်ိဳးက် ကြ်န္ေတာ္လည္း မေနႏို္င္ေတာ့ဘူး။ သည္မွာတင္ ဆရာကံခြ်န္႔ကို လွမ္းဖုန္းဆက္မိရပါေတာ့တယ္။

အဲဒါကို ဆရာကံခြ်န္က ၂၀ဝ၅ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလထုတ္ ႐ုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ မဂၢဇင္းမွာ “ကံခြ်န္ရဲ႕ ဆူးလွည္း – တကၠသိုလ္ထြန္းေနာင္ ဖတ္ဖို႔”ဆိုတဲ႔  ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေအာက္ပါအတိုင္း ေရးခဲ့ပါတယ္။ ဆရာကံခြ်န္႔ ေဆာင္းပါးကို ဦးစြာ ေဖာ္ျပပါရေစ။

KanChun၁၆၊၉၊၂၀ဝ၅ ရက္ေန႔ ၁၁နာရီေလာက္မွာ အတၱေက်ာ္ (atk) ဖုန္းဆက္တယ္။ atk က သူေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကို အေရးမႀကီးသလို ေျပာၿပီး အေရးမႀကီးတာေတြကို မ်ားမ်ားေျပာပါတယ္။ ဒါ သူ႔အက်င့္ေလ။ အေရးႀကီးတာလို႔ ယူဆထားတာကို ေျပာရမွာ အားနာပံုရပါတယ္။

အဲဒါကေတာ့ ဆရာ တကၠသိုလ္ထြန္းေနာင္ ေရးတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြကို စုထုတ္မယ္ေပါ့။ အဲဒီမွာ ဆရာထြန္းေနာင္က ကံခြ်န္႔ နာမည္ ထည့္ေရးထားတာ ပါတယ္။ မဟာဂ်ာနယ္ထဲမွာ ေရးတဲ့ေဆာင္းပါးပါ။ သိတယ္မဟုတ္လားတဲ့။ မဖတ္ရေသးဘူးလားတဲ့။ ဟင့္အင္း။ စာေရးဆရာျဖစ္ၿပီး စာမဖတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ တိုးၿပီတဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကံခြ်န္ရဲ႕ အခ်ိန္ဇယားမွာ စာေရးခ်ိန္က ၉၀ ရာႏႈန္း ေနရာ ယူထားပါတယ္။ ၁၀ ရာႏႈန္း စာစံုေအာင္ လိုက္မဖတ္ႏိုင္ပါဘူး။ (မဖတ္ခ်င္တာမဟုတ္ပါ) မဖတ္ျဖစ္တဲ့အထဲမွာ မဟာလည္း ပါသြားပါတယ္။ ဖတ္ျဖစ္တာက လက္ေဆာင္ရတဲ့ ဂ်ာနယ္ မဂၢဇင္းေတြပဲ။

atk က “ေလးေလး…သူ႔ကို ေဝဖန္ဖူးတယ္ေနာ္”တဲ့။ ေဝဖန္ဖူးတယ္။ ႐ႈေဒါင့္ဂ်ာနယ္ (ယခင္စာလံုးေပါင္း) ကပါ။ မဟာမွာ အဲဒီေဝဖန္တာေတြ ထုတ္ျပၿပီး ျပန္ေရးထားတယ္ေပါ့။ အဲဒါကို သူလုပ္မယ့္ စာအုပ္မွာ ထည့္မယ္ေပါ့။ သည္အခါ ကံခြ်န္က…

“ထည့္ပါ…ေကာင္းပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကံခြ်န္ရဲ႕ တကၠသိုလ္ ထြန္းေနာင္အေပၚ အျမင္ကို ထည့္သလို သည္ေန႔ ကံခြ်န္ရဲ႕ တကၠသိုလ္ ထြန္းေနာင္အေပၚ အျမင္လည္း ထည့္ပါ ေရးေပးပါ့မယ္”

“ဟာ…တကယ္လား”

“တကယ္ပါ”

“မဟာကို ရွာဖတ္လိုက္ပါဦး”

“မဖတ္ေတာ့ဘူး။ ဖတ္ရင္ တကၠသိုလ္ထြန္းေနာင္က ေရးတာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ျပန္ေရးတယ္ ျဖစ္မွာစိုးလို႔။ မဖတ္ဘဲ ေရးရတာကိုပဲ လိပ္ျပာသန္႔တယ္။ ဒါက ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ သည္ေန႔ ခံယူခ်က္၊ သေဘာထား အျမင္ဆိုတာ ရွင္းေနမယ္။ ခင္ဗ်ား ဆရာထြန္းေနာင္ ေတြ႕ရင္သာ ေျပာလိုက္ပါ”

“သည္ေန႔ အျမင္က ဘယ္လိုလဲ”

“ဟိုတုန္းကနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ပဲ”

“အဲဒါ တစ္ေနရာရာမွာ ေရးပါလား”

ဒါေတြက ကံခြ်န္နဲ႔ atk ဖုန္းနဲ႔ ေျပာျဖစ္တဲ့ စကားေတြပါ။ ဖုန္းေျပာၿပီး တစ္နာရီေလာက္ၾကာမွ ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္း တစ္ေနရာရာကေန တရားဝင္ ေရးသင့္ ေျပာသင့္တယ္လို႔ ျမင္လာတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၄၀ နီးပါးက (ထင္တယ္) ေဝဖန္ခဲ့တုန္းက ကံခြ်န္ရဲ႕အျမင္ကို ဂ်ာနယ္ စာမ်က္ႏွာထက္ကေန ေရးခဲ့တာပဲ။ သည္ေန႔ သူ႔အေပၚဆိုတာထက္ သူဆိုခဲ့တဲ့ ဂီတအမ်ိဳးအစားအေပၚ ထားတဲ့ သေဘာထားကိုလည္း စာမ်က္ႏွာထက္ကပဲ ေရးသင့္တယ္။ ဒါမွ တရားရာ က်မယ္လို႔ ယံုၾကည္လို႔ ေရးလိုက္တာပါ။

ေခတ္ေပၚဂီတသစ္ တစ္ခုကို ျဗဳန္းစားႀကီး ေတြ႕လိုက္ရတုန္းက ဟီးႏိုး ကားရွည္ကိုေတာင္ ရန္ကုန္က ဘုရားဖူးလာမွ ေတြ႕ဖူးတဲ့ ကံခြ်န္ဟာ ေကာင္းကင္က ျပဳတ္က်လာတဲ့ လဆင္းယာဥ္ကို ေတြ႕လိုက္ရသလို ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒုကၡပါပဲ။ ဘာႀကီးမွန္း မသိဘူး။ သည္ဟာႀကီးရဲ႕ အႏၲရာယ္ကို ကာကြယ္ဖို႔ လိုမယ္ေပါ့။ ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ထားတာ မမွားဘူး။ ရမ္း လက္ခံလို႔ မျဖစ္ဘူး။ ရည္းစား လိုခ်င္တာပဲ။ အေမကို ပူဆာရသလား။ ဒါဟာ အေမ မသိေအာင္ ရည္းစားထားတဲ့ အစဥ္အလာကို ခ်ိဳးေဖာက္တာပဲ။ လက္မခံႏိုင္ဘူး။

အဲသလို အဲသလို ခံစားရခ်ိန္ဟာ ကံခြ်န္ အသက္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္။ ကံခြ်န္ရဲ႕ပညာအရည္အခ်င္းက ဆယ္တန္းမေအာင္။ ေနရတာက မႏၲေလး ဆိုေပမယ့္ ၿမိဳ႕ပခံုးသာ။ ရြာဓေလ့ ၾကားမွာ။ ရြာလယ္က ေရတြင္းကုန္းမွာ ထိုင္ၿပီး ခ်စ္ျပံဳးႏွင္းဆီ တစ္လွည့္၊ မခင္ႏွင္းဆီ တစ္လွည့္ ေအာ္ေနသူေတြ ၾကားမွာ ကံခြ်န္က ေခ်ာကလ်ာကို ႀကိဳက္တာနဲ႔တင္ ေတာ္ေတာ္ ေခတ္မီတာပဲလို႔ အသတ္မွတ္ခံ ထားရခ်ိန္။ ျပား ၆၀ ေကာင္ေပါ့။ (က်ပ္မျပည့္ဘူးလို႔ ဆိုလိုတာပါ။) စာေရး စာဖတ္ကေတာ့ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ဝါသနာပါတယ္။ စာေရးဆရာ ျမင့္ေက်ာ္ရဲ႕ ဝတၳဳေတြဖတ္ၿပီး စိတ္ထဲမွာ သနားလာလို႔ အစ္မသာ ရွိရင္ ေပးခ်င္တဲ့ အေၾကာင္း စာေရးဖူးတယ္။ ဇာတ္ေကာင္ေတြက စာေရးသူကို ကိုယ္စားျပဳေနတာလို႔ ထင္ထားတာကိုး။ ကံခြ်န္က အသည္း ႏုတယ္ေလ။ သူက လြမ္းျပေတာ့ ကံခြ်န္က ငိုခ်င္တာေပါ့။ အဲသလို ငတိဟာ တစ္ခုေသာ မႏၲေလးသႀကၤန္မွာ “အခါေတာ္ေရာက္ခ်ိန္ နီးလို႔လာေပ”ဆိုတဲ့ ေတးသံကို နားေထာင္ဖို႔ ခ်ီတက္လာတုန္း ျဗဳန္းဆို ”မာမီရယ္ ရွာေပးကြယ္”ဆိုလာတဲ့ တကၠသိုလ္ ထြန္းေနာင္နဲ႔ ဆံုလိုက္ရေတာ့တာပါပဲ။

ဆရာ ကိုထြန္းေနာင္….

အဲဒီတုန္းက ေရးခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးရွင္ကံခြ်န္ရဲ႕ အေတြးအေခၚ အယူအဆ အသိဉာဏ္ကို တကၠသိုလ္ထြန္းေနာင္ မွန္းဆ ပံုေဖာ္လို႔ ရေလာက္ပါၿပီ။ “သေဘာထားပံု”ဟာ အဲဒီလူရဲ႕ ဘဝအေျခအေန တစ္ခုလံုးမွာ အေျခခံတယ္ဗ်ာ။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝအေျခအေနဟာ အေျပာင္းအလဲ မရွိရင္ အေတြးအေခၚဟာလည္း ေျပာင္းလဲမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အသက္ ၆၀ ျပည့္ေတာ့မယ့္အခ်ိန္မွာ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ အင္တာနက္ေခတ္၊ စေလာင္းေခတ္၊ ကြန္ပ်ဴတာေခတ္၊ အီးေမးလ္ေခတ္ ဆိုတာမ်ိဳးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရၿပီ။ ကံခြ်န္ဆိုတဲ့ ငတိက ေခတ္မီေအာင္ ႀကိဳးစားတာ မဟုတ္ေပမယ့္ ၿမိဳ႕သစ္က လမ္းေဘး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာကိုပဲ ကမၻာတစ္ဘက္ျခမ္းမွာ ကန္တဲ့ ေဘာပြဲ ငုတ္တုတ္ ထိုင္ၾကည့္လို႔ ရေနၿပီကိုး။ ႏိုင္ငံတကာ ေတးသံရွင္ေတြရဲ႕ စတိတ္႐ိႈးေတြကို မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း ေငးလို႔ ရေနၿပီကိုး။

ကြ်န္ေတာ္ တကၠသိုလ္ထြန္းေနာင္ကို ေရးခဲ့မိတဲ့အတြက္ အျမတ္တစ္ခုပဲ ဘဝအတြက္ ရလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ခံစားမႈကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေရးျခင္းဟာ “အမွား” မကင္းႏိုင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္ကာလ တစ္ခုထိ ေစာင့္ၾကည့္ရမယ့္ အရာေတြကို မေဝဖန္သင့္ဘူးဆိုတဲ့ အသိ ရလိုက္တာ အျမတ္ပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီ အျမတ္ရဖို႔ ဆရာတကၠသိုလ္ထြန္းေနာင္ ေပးဆပ္လိုက္ရတဲ့ နစ္နာဆံုး႐ံႈးမႈကို စိတ္မေကာင္းလည္း ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အားလည္း နာခဲ႔တယ္။ ခုမွ မဟုတ္ဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ကတည္းက။

ကာတြန္းေမာင္ဝဏၰ အိမ္မွာ ကိုစံျမင့္ (တကၠသိုလ္ထြန္းေနာင္ရဲ႕ ဦးေလး)နဲ႔ ဆံုၾကကတည္းက။ ဆူးကို အပ္နဲ႔ ထြင္းရမယ့္အစား ပုဆိန္နဲ႔ ေပါက္သလို ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေရးအသားအတြက္ ေတာင္းပန္ခ်င္ခဲ့တာပါ။ ပုဂိၢဳလ္ေရး အာဃာတ မရွိေပမယ့္ ထိခိုက္ နစ္နာသြားရၿပီ ဆိုတာကို သိေနခဲ့လို႔ေပါ့။ ၿပီးေတာ့ အသစ္ ေမြးဖြားလာတဲ့ အႏုပညာသစ္ တစ္ရပ္အေပၚမွာလည္း အခ်ိန္ေပး ေစာင့္ၾကည့္တာ မလုပ္ခဲ့မိလို႔ေပါ့။

ဦးထြန္းေနာင္….

atk ဖုန္းဆက္လို႔ သည္စာကို ေရးျဖစ္သြားတာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ atk ကို ေက်းဇူးတင္တယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားအေပၚ ဆိုတာထက္ အႏုပညာအသစ္ တစ္ခုအေပၚ ကိုယ္ နားမလည္တာနဲ႔ အဆိုးျမင္ခဲ့ဖူးတာကို ဝန္ခံခြင့္ရလို႔ ကြ်န္ေတာ္က ကိုယ္ မွန္တယ္လို႔ ယူဆတာကို ေရးခဲ့သလို ကိုယ္လြန္သြားခဲ့တယ္၊ ကြ်ံသြားခဲ့တယ္၊ မွားသြားခဲ့တယ္လို႔ ျမင္ရင္လည္း ခ်က္ခ်င္း ျပင္ဖို႔ ဝန္မေလး ပါဘူး။ (ခင္ဗ်ားနဲ႔ ကိစၥမွာေတာ့ အမ်ားႀကီး ေနာက္က်သြားတယ္)။

စာၾကြင္း။    ။ ခင္ဗ်ား ေရးထားတာ ၾကံဳရင္ ဖတ္ၾကည့္ပါဦးမယ္။ သည္ေဆာင္းပါး (ေပးစာ) မေရးခင္အထိ မဖတ္တာကေတာ့ သည္ေဆာင္းပါးဟာ ဘယ္လို ႐ိုက္ခတ္မႈမွ မပါတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ ဆႏၵ သေဘာထား အမွန္ ျဖစ္ခ်င္လို႔ပါပဲ။

ကံခြ်န္
၁၆၊၉၊၂၀ဝ၅

ကြ်န္ေတာ္ ဘာ့ေၾကာင့္ ဆရာကံခြ်န္႔ကို ခ်စ္သြားသလဲဆိုတာ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ား ရိပ္စားမိၾကလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

ဆရာကံခြ်န္႔ေဆာင္းပါးက တိုပါတယ္။ က်စ္လစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာသြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ဖုန္းေျပာခန္းမွာ သူေရးသြားသလိုပဲ ဟိုးအရင္က သူ႔အျမင္နဲ႔ ကေန႔ သူ႔အျမင္ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္ေနတာကို ဆရာက ဝန္ခံတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က အဲဒါကို တစ္ေနရာရာမွာ ေရးပါလားလို႔ ဆရာကံခြ်န္႔ကို ေျပာမိတယ္။

ဆရာက တကယ့္ကို အဲဒါကို ေရးခ်လိုက္ပါတယ္။ ေရးခ်တဲ့အခါမွာ ဆရာကံခြ်န္က ဟိုအခ်ိန္က သူ႔အေျခအေနကို လွစ္ခနဲ ျပသြားတယ္။ အဲတုန္းက အျမင္နဲ႔ ကေန႔အျမင္က မတူႏို္င္ေတာ့ဘူး။ ဒါကို သံုးသပ္ျပရင္း ခံစားမႈကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး စာေရးရင္ အမွားမကင္းႏိုင္တာ၊ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုအထိ ေစာင့္ၾကည့္သင့္တဲ့အရာေတြကို မေဝဖန္သင့္တာမ်ားကို အဓိက အခ်က္မ်ား အျဖစ္ ေကာက္ခ်က္ ဆြဲလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူမွားခဲ့တာကို ဝန္ခံသြားပါတယ္။

ဆရာကံခြ်န္ ကြယ္လြန္ၿပီဆိုတဲ့ သတင္းကို ရရခ်င္းမွာ သည္အခ်က္ေတြက ကြ်န္ေတာ့္ ေခါင္းထဲမွာ ေပၚလာတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ဆရာကံခြ်န္ တစ္ေယာက္ ျမင့္ျမတ္ရာ ဘံုဘဝကို ေရာက္သြားမယ္ ဆိုတာလည္း မလြဲဘူးလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေတြးေနမိတယ္။

ဆရာ့စာထဲမွာ “လိပ္ျပာသန္႔တယ္”ဆိုတဲ့ အသံုးပါတယ္။ ဆရာဟာ ျဖဴစင္သူတစ္ဦး ျဖစ္သလို လိပ္ျပာသန္႔လိုသူ တစ္ဦးျဖစ္ေၾကာင္း အထက္က ေဆာင္းပါးနဲ႔တင္ ထင္ရွားေနပါၿပီ။ ဒါ့အျပင္ ဆရာဟာ မိမိ အမွားကိုလည္း ျပန္ျမင္ႏိုင္သလို ဝန္ခံဖို႔လည္း လက္မေႏွးခဲ့ဘူး။ ဆရာထြန္းေနာင္အေပၚမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္က စာေၾကြးတင္ သြားခဲ့တာကိုလည္း စာနဲ႔ပဲ မိမိရရ ျပန္ဆပ္သြားခဲ့ပါတယ္။ သည္ေတာ့ ဆရာ့မွာ လိပ္ျပာက သန္႔သထက္ သန္႔ေနမွာ ျဖစ္တာမို႔ ဘဝကူးကလည္း မလြဲမေသြ ေကာင္းေနေတာ့မွာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ ဆရာကံခြ်န္႔ကို အရမ္း အားက်မိသလို အတုလည္း ခိုးေနမိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ေႏွးတာနဲ႔ ျမန္တာပဲ ကြာမွာပါ၊ ဆရာကံခြ်န္႔ ေနာက္ကို တစ္ေန႔မဟုတ္ တစ္ေန႔ေတာ့ မလြဲမေသြ လိုက္ၾကရမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာကံခြ်န္႔လို ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ တကယ္ လိပ္ျပာ တကယ္ သန္႔သန္႔နဲ႔ ဘဝကူးႏိုင္၊ မကူးႏိုင္ဆိုတာက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မေနာကံ၊ ဝစီကံ၊ ကာယကံမ်ားအေပၚမွာ တည္ေနမယ္လို႔ ေတြးေနမိရပါတယ္။

ဆရာကံခြ်န္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို လမ္းေကာင္းေလးတစ္ခု ျပကာ သံသရာခရီးကို ဆက္ႏွင္သြားပါၿပီ။

က်န္ရစ္သူ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာသာ…

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
စာၿပီးေန႔နဲ႔ အခ်ိန္ – ၂၂၀၈၀၉ (ဝ၂၄၁)

———————————————————–

၂၀၀၉ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၁၈ ရက္ ထုတ္ Bi Weekly Eleven Journal အမွတ္ ၂၆ အတြဲ ၂မွာ ေဖာ္ျပထားတာေလးကို ျပန္လည္တင္ဆက္လိုက္တာပါ။ Comment ေလးေတြ ေရးၾကပါဦး လူႀကီးမင္း အေပါင္းတို႔ေရ…. အခုတစ္ေလာ လာလည္သူ အင္အားက သိပ္ေလ်ာ့မသြားေပမယ့္ comment က သိသိသာသာ ေလ်ာ့ေနေတာ့ ပို႔(စ္)တင္ရတာ ဘယ္လိုႀကီးမွန္း မသိ၊ အားမလို အားမရ ျဖစ္ေနရပါတယ္။ ပရိသတ္မင္းမ်ားဆီက ေကာင္းတာျဖစ္ျဖစ္၊ ဆိုးတာျဖစ္ျဖစ္၊ ယုတ္စြအဆံုး ဆဲတာေလးမွျဖစ္ျဖစ္ မခံရဘူးဆိုရင္ စာေရးတဲ့သူမ်ားမွာ အစာမေၾက ရင္မေခ်ာင္ ျဖစ္ရတတ္တယ္ ဆိုတာကို နားလည္ေပးေတာ္မူၾကပါခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို သနားေသာအားျဖင့္ ေရးၾကပါေနာ္…
(သနားၾကပါခင္ဗ်ား)

Freedom of Expression (Australian Version)

၂၀၀၃ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၃ရက္ေန႔တြင္ ဆူဒိုနင္/အတၱေက်ာ္အား ျပည္ေတာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ဆိုင္ရာ ၾသစေၾတးလ် သံ႐ံုး၏ ျပန္ၾကားေရးႏွင့္ သုေတသန တာ၀န္ခံ ရာထူးမွ ထုတ္ပယ္သည္အထိ အေရးယူေလာက္ေအာင္ အလုပ္ရွင္ ၾသစေၾတလ်ံ သံႀကီးတမန္ႀကီးမ်ား ရာဇမာန္ရွသြားခဲ့ရသည့္ မူရင္း မဟာ သတင္းဂ်ာနယ္ပါ ေဆာင္းပါးေလးကို စိတ္၀င္စားသူမ်ား ဖတ္ရွဳႏိုင္ရန္ အလို႔ငွာ ျပန္လည္ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။


မာနႏွင့္ မူ၊ မတူေရးခ် မတူ

ဆူဒိုနင္

မ်ားမၾကာေသးမီက ျဖစ္ပါသည္။

ႏိုင္ငံျခားအဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုက သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲ ျပဳလုပ္မည္ ျဖစ္သျဖင့္ ျမန္မာျပည္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ႏိုင္ငံျခားသတင္းေထာက္မ်ားအသင္းမွ တစ္ဆင့္ ျပည္တြင္းရွိ ႏိုင္ငံျခားသတင္းဌာန ကိုယ္စားျပဳ သတင္းစာဆရာႀကီးမ်ားကို “ဖိတ္စာျဖင့္” ဖိတ္ၾကားခဲ့ပါသည္။

သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲျပဳလုပ္မည့္အခ်ိန္က ညေနငါးနာရီခြဲ၊ စေကာစက အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ စေကာစကအခ်ိန္ဟု ဆိုရသည္မွာ သာမန္႐ံုးခ်ိန္ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္တည္း။

သတင္းသမားဟူသည္က သတင္းႏွင့္ ပတ္သက္လာလွ်င္ အခ်ိန္အခါ ေရြးလို႔ ရစေကာင္းသည္မ်ိဳး မဟုတ္သျဖင့္ ဆိုင္ရာသတင္းေထာက္မ်ား အားလံုးသည္ ဖိတ္ၾကားရာေနရာသို႔ အသက အသက ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါသည္။ ႏိုင္ငံျခားအဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုမွ ဖိတ္ၾကားျခင္းျဖစ္သည့္အတြက္လည္း ဖိတ္ၾကားခ်ိန္ထက္ ၁၅မိနစ္၊ နာရီဝက္မွ် ေစာကာလည္း ေရာက္ရွိလာခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲ လုပ္သည့္အခါမ်ားတြင္ မိမိ ေရာက္ေနက် ေနရာမဟုတ္က သတင္းသမားတို႔အေနျဖင့္ ေနရာကို အကဲခတ္ စူးစမ္းရေသးသည္။ ဓာတ္ပံုဆရာမ်ားအေနျဖင့္ အခန္းဖြဲ႕စည္းပံုႏွင့္ မီးအလင္းအေမွာင္က အေရးႀကီးသည္။ ထိုအခ်က္မ်ားကို သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲ မစမီ ႀကိဳတင္စူးစမ္းရသည္။ အသံဖမ္းမည့္သူမ်ားအေနျဖင့္လည္း မည္သည့္နည္းျဖင့္ ရွင္းလင္းမည္ကို ႀကိဳတင္သိရွိရန္ လိုအပ္တတ္သည္။ အသံခ်ဲ႕စက္သံုးပါက မိမိ၏ အသံဖမ္းစက္ကို အသံထုတ္အိမ္ အနီးအနားမွာ ထားရမည္။ အသံခ်ဲ႕စက္ မသံုးဘူးဆိုလွ်င္လည္း အသံမ်ား အရအမိ ပါေစရန္ ရွင္းလင္း ေျပာၾကာသူႏွင့္ အနီးဆံုးေနရာတြင္ ေနရာယူရမည္စသျဖင့္ ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ရန္ လိုအပ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲမ်ားမွာ သတင္းသမားတို႔ တင္တင္ႀကိဳႀကိဳ ေရာက္ေနဖို႔ လိုသည္။

သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ေရာက္ရွိလာေသာအခ်ိန္တြင္ ဖိတ္ၾကားသည့္ အဖြဲ႕အစည္းက လံုျခံဳေရးကို အေၾကာင္းျပၿပီး ဝင္ခြင့္မေပးပါ။ ထို႔အျပင္ ဖိတ္ထားသည္က ငါးနာရီခြဲမွသာ ျဖစ္သည့္အတြက္ ေစာၿပီး ေရာက္လာသူမ်ားပင္ မွားယြင္းေနေလသေယာင္ အေျပာအဆိုမ်ိဳးကို ေျပာလိုက္ပါေသးသည္။ လက္ေတြ႕တြင္ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲတြင္ တာဝန္ယူရွင္းလင္းမည့္သူက ခ်ိန္းဆိုခ်ိန္အတိုင္း အတိအက် ေရာက္မလာႏိုင္ျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။ ထိုသူ ေရာက္လာခ်ိန္မွာ ခ်ိန္းဆိုဖိတ္ၾကားခ်ိန္ထက္ နာရီဝက္ခန္႔ ေနာက္က်ပါသည္။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစ၊ သက္ဆိုင္ရာေနရာအတြက္ တာဝန္ရွိသူ ႏိုင္ငံျခားသားက ဖိတ္ၾကားခံစာနယ္ဇင္းဆရာမ်ား တင္ႀကိဳ ေရာက္ရွိေနသည့္အတြက္ မွားယြင္းေနသေယာင္ ေျပာဆိုခဲ့ပါသည္။ ထိုမွ်မကေသး သူတို႔ ဖိတ္ၾကားခ်ိန္ျဖစ္ေသာ ညေန ငါးနာရီခြဲသြားသည့္တိုင္လည္း ဝင္ခြင့္ လံုးဝမေပးခဲ့ပါ။ တာဝန္ယူ ရွင္းလင္းမည့္သူ အမွန္တကယ္ ေရာက္ရွိလာၿပီး အတန္ၾကာမွ စာနယ္ဇင္းဆရာႀကီးမ်ား ထိုေနရာသို႔ ဝင္ခြင့္ရခဲ့ပါသည္။

စာနယ္ဇင္းဆရာႀကီးမ်ားမွာ ထိုေနရာအနီး လမ္းမေပၚတြင္ အေျခအေနမဲ့မ်ားႏွယ္ မတ္တတ္ရပ္ ေစာင့္ဆိုင္းေနခဲ့ၾကရေလသည္။

ထိုအခ်ိန္အတြင္း အႏွီစာနယ္ဇင္းဆရာမ်ားအၾကား ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ အျငင္းပြားမႈတစ္ရပ္ ရွိခဲ့ပါသည္။ ယင္းကို ေျပာလိုသျဖင့္ အစခ်ီေနရျခင္းလည္း ျဖစ္ေလသည္။

ကမၻာ့အႀကီးဆံုး သတင္းဌာနဟူ၍ လက္ညိဳးထိုးကာ ေျပာလွ်င္ သံုးခုသာ ရွိပါသည္။ တစ္ခုမွာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၊ ေနာက္တစ္ခုမွာ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံႏွင့္ ေနာက္တစ္ခုမွာ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံတို႔မွျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာျပည္တြင္လည္း ယင္းသတင္းဌာနမ်ားကို ကိုယ္စားျပဳေနသည့္ ျမန္မာလူမ်ိဳး သတင္းစာဆရာႀကီးမ်ား ရွိပါသည္။

ထိုသတင္းဌာနသံုးခုအနက္မွ တစ္ခုေသာ သတင္းဌာနကို ကိုယ္စားျပဳသည့္ သတင္းစာဆရာႀကီးက ယခုျဖစ္ရပ္ကို လံုးဝ မေက်နပ္ပါ။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားအေပၚ အသားလြတ္ လူဝါးဝသည့္ သေဘာထားဟု ျမင္ပါသည္။ ဖိတ္စာျဖင့္ ဖိတ္ၾကားသည့္ကိစၥလည္းျဖစ္၊ သတ္မွတ္ခ်ိန္ထက္လည္း ေက်ာ္လြန္ေနပါလ်က္ကႏွင့္ လံုျခံဳေရးကို အေၾကာင္းျပကာ ဝင္ခြင့္ မေပးဘဲထားျခင္းမွာ အေျခအျမစ္ မရွိဟု သူက ယူဆပါသည္။ ထို႔ထက္ ပိုသည္မွာ ဖိတ္ၾကားသူက ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားျဖစ္ေနၿပီး ဖိတ္ၾကားခံမ်ားက ျမန္မာမ်ားျဖစ္ေနျခင္းပင္။ ဖိတ္ၾကားခံထဲတြင္ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားသာ ပါပါက ထိုသို႔ ျဖစ္မည္ မဟုတ္သည္ကလည္း ေသခ်ာသေလာက္ဟု သူက ေတြးလိုက္ပါသည္။ ထိုေရာအခါ ျမန္မာဟူေသာ ဇာတိမာန္ကလည္း ဟုန္းခနဲ ၾကြတက္လာပါေတာ့သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ထိုသတင္းစာရွင္းလင္းပြဲကို မတက္ေတာ့ရန္ အားလံုးကို သူက ေမတၱာရပ္ခံလိုက္ပါသည္။

မွန္ပါသည္။ အားလံုးတစ္ညီတစ္ၫြတ္တည္း မတက္ေတာ့လွ်င္ ျမန္မာတို႔အေပၚ အသားလြတ္ ႏွိမ္သည့္ ႏိုင္ငံျခားသားတို႔၏ လုပ္ရပ္ကို ျမန္မာတို႔ကလည္း ထိေရာက္စြာ ႐ံႈ႕ခ်ရာေရာက္သြားမည္လည္း အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ သူတို႔ဘက္က ေပးလိုသည့္ သတင္း၊ ရွင္းလိုသည့္ အခ်က္အလက္မ်ားကို အားလံုးက သတင္းမေရးဘဲ ေနလိုက္ႏိုင္သည္။ သူတို႔ဘက္က မေခ်ငံသည့္ ကိစၥကိုသာ သတင္း ေရးၾကမည္ဆိုလွ်င္ အႏွီႏိုင္ငံျခားအဖြဲ႕အစည္းသည္ ကမၻာ့အလယ္တြင္ အရွက္ကြဲရေတာ့မည္လည္း ျဖစ္ေနေပသည္။

ထိုအခ်က္ကို ျမင္သူ အႏွီသတင္းစာဆရာႀကီးက အားလံုးကို ေမတၱာရပ္ခံရာ တက္ေရာက္လာသူ တစ္ဝက္ခန္႔ကလည္း သေဘာတူၾကပါသည္။ သို႔ရာတြင္ အထက္က ဆိုခဲ့ေသာ ကမၻာ့အႀကီးဆံုး သတင္းဌာနႀကီး သံုးခုအနက္မွ ႏွစ္ခုကမူ ထိုသေဘာတူသည့္အထဲတြင္ မပါပါ။

မပါသည့္အျပင္ ထိုႏွစ္ဦး၏အနက္မွ တစ္ဦးက ေျပာေသာစကားက စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းလွပါသည္။ ယင္းကား… “သတင္းသမားဆိုတာ မာန မထားသင့္ဘူး”ဟူသတည္း။

႐ုတ္တရက္ၾကည့္ေသာ္ ထိုစကားမွာ ဟုတ္တုတ္တုတ္ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔အျပင္ ေယဘုယ်အားျဖင့္လည္း မွန္ကန္ေသာစကားလည္း ျဖစ္ပါသည္။ သတင္းသမားသည္ မာနႀကီးေနလို႔ မရပါ။ မိမိလိုခ်င္သည့္ သတင္းရဖို႔ အတြက္ ေအာက္က်ေနာက္က် ခံသင့္လည္းခံ၊ အဟိန္းအေဟာက္ ခံသင့္လည္းခံ၊ အဆူအႀကိမ္း ခံသင့္လည္း ခံရမည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။

သို႔ရာတြင္ ယခုကိစၥမွာမူ ယင္းစကားႏွင့္ စပ္ဆိုင္ျခင္းအလ်ဥ္း မရွိေတာ့ပါ။ မာန (pride) ႏွင့္မဆိုင္ေတာ့ပါ။ ယခုကိစၥမွာ “မူကိစၥ” (an issue of principles) ျဖစ္သြားပါၿပီ။ အဘယ္ေၾကာင့္ပါနည္း။

သတင္းသမားမ်ားဘက္က လိုခ်င္သျဖင့္ ဇြတ္တိုးသြားေသာ အခမ္းအနား မဟုတ္ပါ။ သူတို႔ဘက္မွ ေပးခ်င္သျဖင့္ တကူးတက ဖိတ္ေသာ အခမ္းအနား ျဖစ္ပါသည္။ လိုခ်င္သျဖင့္ သြားေသာအခါမ်ိဳးတြင္ မာနထားပါက ထားသူဘက္က အလြန္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ေပးခ်င္လို႔ ဖိတ္သျဖင့္ သြားရေသာအခါတြင္မူ ဖိတ္ၾကားခံအေနျဖင့္ အလိုလိုကို တင့္တယ္ေနၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအေျခအေနမွာ ဖိတ္ၾကားခံကို ၾကမ္းပိုး သူခိုးႏွယ္ မယံုသကၤာ သေဘာထားမ်ိဳးထားကာ အေျခအျမစ္ မရွိလွေသာ လံုျခံဳေရးကို အေၾကာင္းျပၿပီး သတ္မွတ္ေနရာသို႔ သတ္မွတ္ခ်ိန္ ေက်ာ္သည့္တိုင္ ဝင္ခြင့္မေပးဘဲ ထားျခင္းမွာ အသားလြတ္ ေစာ္ကားျခင္း မည္ပါသည္။ ဤအေျခအေနမ်ိဳးမွာေတာ့ မာန ရွိရပါလိမ့္မည္။ ယင္းအေျခအေနမွာ မာန မထားပါက သတင္းသမားမ်ားကို ဘယ္သူကမွ ေလးစားေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။

ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ အေျခအေနတြင္ ပိုဆိုးေသာ အေၾကာင္းတစ္ရပ္ ပါေနပါေသးသည္။ ယင္းကား သတင္းသမားမ်ားသည္ ျမန္မာမ်ား ျဖစ္ေနကာ သတင္းသမားမ်ားအေပၚ မေခ်မငံဆက္ဆံသူမ်ားမွာ မ်က္ႏွာျဖဴ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား ျဖစ္ေနပါသည္။ ထိုအခါ မိမိတို႔၏ အမ်ိဳးဂုဏ္၊ ဇာတိဂုဏ္ကို ထိန္းသိမ္းရမည့္ ဝန္တာတစ္ခုက အလိုလို ပိုလာပါေတာ့သည္။ ထိုေနရာမ်ိဳးတြင္ မာနမထားသင့္ဘူးဟူေသာ စကားကို ေျပာျခင္းမွာ အက်ည္းတန္လွစြာပင္၊ မွားယြင္းေနပါေတာ့သည္။

ဇာတ္လမ္းကို ျပန္ဆက္ရေသာ္ ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း သတင္းဌာနႀကီး သံုးခုအနက္မွ ႏွစ္ခုက သေဘာမတူသျဖင့္ ထိုပြဲကို မတက္ရန္ ေမတၱာရပ္ခံသူဘက္မွ အားနည္းသြားပါသည္။ ထိုသတင္းဌာနႀကီး သံုးခုမွာ တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု အၿပိဳင္ျဖစ္ေနၾကသျဖင့္ သူတစ္ဦးတည္း မတက္လွ်င္ သူ႔ဘက္ကသာ နစ္နာရန္ အေၾကာင္းရွိသြားသျဖင့္ မာန္ေလွ်ာ့လိုက္ရပါေတာ့သည္။

သတင္းေထာက္မ်ားအသင္း နာယကႀကီးကေတာ့ လုပ္စရာရွိသည္ကို လုပ္သြားပါသည္။ အဆိုပါ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲတြင္ ယင္းျဖစ္ရပ္အေပၚ တရားဝင္ ကန္႔ကြက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ သို႔တိုင္ေအာင္ တာဝန္ရွိသူ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားကေတာ့ ဆင္ေဝွ႕ရန္ေရွာင္သာ လုပ္သြားၾကပါသည္။ တိတိပပ ေတာင္းပန္ျခင္းမ်ိဳးလည္း မျပဳခဲ့ပါ။ ေစာင့္ေနရသည့္အတြက္ ေတာင္းပန္ေၾကာင္းမွ်ေလာက္သာ သာမန္ကာ လွ်ံကာလုပ္လိုက္ၾကပါသည္။ သူတို႔ ဘက္က ႐ိုင္းျပမႈကို တာဝန္မယူခဲ့ၾကပါ။

ဇာတိမာန္ဆိုသည္မွာ လူတိုင္းတြင္ ငုပ္လွ်ိဳးေနေသာ အရာမ်ိဳး ျဖစ္ပါသည္။ ထိုမာန္မွာ ေပၚသင့္သည့္အခ်ိန္တြင္ အလိုလို ေပၚလာတတ္ပါသည္။ ေပၚသင့္ပါလ်က္ႏွင့္ မေပၚလာေသာအခါ ထိုသူမ်ားကို ကြ်န္စိတ္ေပါက္ေနသူမ်ားဟုသာ ကြ်န္ေတာ္ကျဖင့္ ပစ္ပစ္ႏွစ္ႏွစ္ႀကီးကို ႐ႈတ္ခ်ေနခ်င္မိရပါေတာ့သည္။


ျပည္တြင္းမွ ေရးေဖာ္ေရးဖက္၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ သတင္းသမားမ်ား ဝိုင္းဝန္းစဥ္းစားႏိုင္ၾကေစရန္ အလို႔ငွာ မၾကာေသးခင္က အမွန္တကယ္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ကိစၥကို ေဖာ္ခ်ဖြင့္ထုတ္လိုက္ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
ဆူဒိုနင္

(၂၄-၁၀-၀၂ ေန႔ထုတ္ မဟာသတင္းဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ မူရင္းေဆာင္းပါးမွာ သံ႐ံုးနာမည္ကို ထည့္မေရးခဲ့ပါဘူး။ ျဖစ္စဥ္အမွန္က အဲဒီ့အခ်ိန္က ၾသစေၾတးလ်ႏိုင္ငံ ႏိုင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီး အလက္ဇႏၵာ ေဒါင္နာ ျမန္မာျပည္ကို လာေရာက္ေနစဥ္ ၂၀၀၂ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၂ ရက္ေန႔ ညေန ငါးနာရီခြဲမွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ကမ္းနားလမ္း အမွတ္ ၈၈ မွာ ရိွတဲ့ ၾသစေၾတးလ် သံ႐ံုးမွာ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲ ျပဳလုပ္ဖို႔ ဖိတ္ၾကားခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ့ေနာက္ တစ္လခန္႔ အၾကာမွာေတာ့ ၾသစေၾတးလ်သံ႐ံုးရဲ႕ သံတမန္ထဲက ရာထူးအနိမ့္ဆံုး တတိယအတြင္း၀န္က ျမန္မာႏိုင္ငံ ႏိုင္ငံျခားသတင္းေထာက္မ်ားအသင္းကို သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲေန႔က ၀င္ခြင့္မေပးဘဲ ထားခဲ့မိတဲ့ ျဖစ္ရပ္အတြက္ ေတာင္းပန္စာတစ္ေစာင္ ေပးပို႔ခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၃ရက္ေန႔မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို သည္ျပစ္မႈေၾကာင့္ အလုပ္က ထုတ္ပယ္လိုက္ပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ အက်င့္စာရိတၱ ပ်က္ျပားလို႔ အလုပ္က ထုတ္ပယ္တာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လုပ္သက္ခံစားခြင့္မ်ားကို အျပည့္အ၀ ေပးခဲ့ၾကရပါတယ္။

အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း အလုပ္က ျပဳတ္ေစတဲ့အထိ “ေျပာင္ေျမာက္”ခဲ့တဲ့ စာေလးမို႔ အမွတ္တရ ျပန္လည္ ေဖာ္ျပလိုက္တာပါ။)

Though we can make a difference

KBC090910_4မတူေပမယ့္ တြဲလို႔ရတတ္ႏိုင္ေသာ္လည္း

ဆူဒိုနင္

ဆရာလူထုစိန္ဝင္းရဲ႕ “မတူေပမယ့္ တြဲလို႔ရပါတယ္”ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က ျဖည့္စြက္ေျပာဖို႔ လိုအပ္မယ္ထင္လို႔ ေျပာပါရေစ။

ပထမဆံုးတစ္ခ်က္က ဆရာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ပထမဆံုးအႀကိမ္ စေတြ႕ခဲ့တဲ့ ကာလကို ဆရာက ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီလို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ တကယ္က ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ပါၿပီ။ အတိအက် ေျပာရင္ ၁၉၉၆ခုႏွစ္ပါ။ ၁၃ႏွစ္ေတာင္ ရွိခဲ့ပါၿပီ။

သည္အခ်က္က အေရးႀကီးပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ကေလာင္သက္က ဆယ္ႏွစ္မျပည့္ေသးပါဘူး။ ရွစ္ႏွစ္မွ်သာ ရွိပါေသးတယ္။ လူသက္ကလည္း ၄၀မျပည့္တတ္ေသးဘူး။ ၃၉ႏွစ္ထဲ ေရာက္ခါစပါ။

တစ္နည္းေျပာရရင္ ၾကြေစာင္းေစာင္းနဲ႔ ထင္သလို ရမ္းကားလို႔ေကာင္းတဲ့ အရြယ္ပဲ ဆိုပါစို႔။ (အခုလည္း ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခါတစ္ခါ ရမ္းကားမိတုန္းပါပဲ။ အရင္တုန္းက အခုထက္ အဆေပါင္း ငါးရာေလာက္ ပိုဆိုးပါတယ္။)

ဆရာဦးစိန္ဝင္းဆိုတာက တကယ့္ ဝါရင့္သတင္းစာဆရာႀကီးပါ။ ကြ်န္ေတာ့္အေဖအရြယ္ပါ။ ကေလာင္သက္ခ်င္းေရာ၊ လူသက္ခ်င္းေရာ မယွဥ္သာေအာင္ ကြာျခားလွပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ငယ္စိတ္ငယ္ေသြး ငယ္မာန္အျပည့္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဆရာ ေရးလိုက္တဲ့ စာတစ္ပုဒ္(ဘာအေၾကာင္းလဲ မမွတ္မိေတာ့ပါ)ထဲက အပိုင္း တစ္ပိုင္းကို ဘဝင္မက်ျဖစ္မိတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ စိတ္လိုက္မာန္ပါေတြ ျပန္ေရးမိသြားတယ္။ ေရးၿပီးေတာ့ အဲဒီ့အခ်ိန္က ပန္းေဝသီမဂၢဇင္းကို တာဝန္ယူထားတဲ့ ဆရာေက်ာ္စိုးဝင္းလက္ထဲကို ထည့္လိုက္တယ္။ ဆရာေက်ာ္စိုးဝင္းက ဖတ္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ တြန္႔သြားပံုရတယ္။ သူက ဆရာဦးစိန္ဝင္းကို သြားျပၾကည့္ပါလား၊ ဆရာဦးစိန္ဝင္းက သေဘာတူရင္ သူထည့္ေပးမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ အမွန္ကေတာ့ ကိုေက်ာ္စိုးဝင္းက လူလည္။ သူ႔လုပ္နည္းလုပ္ဟန္က ေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရင္ “လန္ထြက္ေနတယ္။” ေမ်ာက္အၿမီးနဲ႔ ေမ်ာက္ကို ျပန္ခ်ည္တာေပါ့။

ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘာမွ မစဥ္းစားဘဲ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့ ဆရာဦးစိန္ဝင္းဆီ ေရာက္သြားတယ္။ ဆရာ့လက္ထဲ စာမူထည့္တယ္။ ဆရာက ဖတ္ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆရာ့ေဆာင္းပါးထဲမွာ ပါတဲ့အတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္စာမူကို ေဖာ္ျပဖို႔ ဆရာ့ဘက္က သေဘာတူခြင့္ျပဳပါေၾကာင္း မွတ္ခ်က္ေရးသားၿပီး လက္မွတ္ထိုး ေပးပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အဲဒီ့စာမူဟာ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပတဲ့အဆင့္ကို ေရာက္မလာခဲ့ဘူး။

အခု ဆရာဦးစိန္ဝင္းက သူ႔ေဆာင္းပါးမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ခ်ီးက်ဴးထားတာေတြ ဖတ္ရေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ မခ်ိမဆန္႔ခံစားရပါတယ္။ အမွန္က အဲဒီ့အခ်ိန္၊ အဲဒီ့အရြယ္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ဟာ မာန္ေလးတဝင့္ဝင့္နဲ႔ သိပ္ကို ေထာင္လႊားလို႔ ေကာင္းေနတဲ့အခ်ိန္ပါ။ စာေရးတာလည္း ကေလာင္တဝင့္ဝင့္နဲ႔၊ ဟိုလူ႔ၿငိ၊ သည္လူ႔ၿငိနဲ႔မို႔ အဲဒီ့အခ်ိန္က စာေပနယ္ကို ခဏအလည္လာသြားကာ အခုအခါမွာေတာ့ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားဖန္သားျပင္ေပၚက မဆင္းေတာ့ေလတဲ့ ေရာင္းရင္းႀကီး ကိုမ်ိဳးျမတ္သူကေတာင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို “ဆူးလွည္းႀကီး”လို႔ ကင္ပြန္းတပ္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးပါ။

ဆရာဦးစိန္ဝင္းရဲ႕ ေဆာင္းပါးအေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ္ တံု႔ျပန္ေရးသားထားတာေတြက ေတာ္ေတာ္ႀကီး ျပင္းထန္ပါတယ္။ ၾကမ္းတမ္းလွပါတယ္။ အဲဒါေတြကို ဆရာက ကေန႔ ျပန္ေရးျပရာမွာ ခ်န္လွပ္ထားခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို အားနာလို႔ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

သည္ေနရာမွာ ဆရာဦးစိန္ဝင္းရဲ႕ တံု႔ျပန္ပံုက အေရးႀကီးလွပါတယ္။ ဆရာ ဦးစိန္ဝင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို “လူယဥ္ေက်း ပီသတယ္”လို႔ သူ႔ေဆာင္းပါးထဲမွာ မႊမ္းထားတယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ၾကြေစာင္းေစာင္းနဲ႔ ေအာက္ေျခလြတ္ေနတဲ့ အေကာင္ပါ။

ဆရာဦးစိန္ဝင္းက ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အသက္ေရာ၊ သမၻာေရာ၊ ဝါေရာ၊ ပညာပါ မယွဥ္သာေအာင္ ျမင့္မားလွပါတယ္။ ဆရာ့စကားနဲ႔ေျပာရင္ ပါဝါအရာမွာ ဆရာဦးစိန္ဝင္းက ဆင္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္က အလြန္ဆံုးမွ ခပ္ဝ၀ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ေလာက္ပဲ ရွိပါလိမ့္မယ္။ ဆိတ္ေလာက္ေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး။

အထက္က ေျပာခဲ့သလို ကိုေက်ာ္စိုးဝင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို ျပန္ခ်ည္လိုက္ခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္က ပင္ကိုသဘာဝအရကို ေနာက္ေက်ာကို ဓားနဲ႔ ထိုးတတ္သူမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ကိုယ္ေရးတဲ့စာကို ကိုယ့္ဘာသာ တိတိလင္းလင္း တာဝန္ယူခ်င္တဲ့ စိတ္ရင္းနဲ႔ ဆရာ့ဆီကို ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္သြားခဲ့တာ တစ္ခုပဲ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က လုပ္ခဲ့တာ ရွိပါတယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ဆရာ့ “အခံ”က သိပ္စကားေျပာသြားပါၿပီ။ ဆရာ့မူရင္း ေဆာင္းပါးမွာ အဲဒီ့အခ်က္ကို ဆရာက ခ်န္လွပ္ခဲ့ပါတယ္။ မခ်န္လို႔လည္း မျဖစ္ပါဘူး။ သိုးေဆာင္းဘာသာစကားနဲ႔ “ကိုယ့္ႏွဲကိုယ္ ဖိမႈတ္”ဆိုသလို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေဖာ္တဲ့ မသူေတာ္ထဲမွာ ဆရာဦးစိန္ဝင္း မပါခဲ့သလို အခု ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အေၾကာင္းကို ေရးရာမွာလည္း သူ႔ဘက္က တစ္ျခမ္းကို သိသိသာသာ လက္ေရွာင္ထားခဲ့ပါတယ္။

ဆရာ့ဘက္ကသာ ကြ်န္ေတာ့္အေရးအသားေတြကို လံုးေကာက္လိုက္ခဲ့မယ္၊ ကြ်န္ေတာ္လက္ညႇိဳးထိုးျပခဲ့တဲ့ လမင္းကို မၾကည့္ဘဲ ကြ်န္ေတာ့္လက္ညႇိဳးကိုပဲ မဲၿပီး ၾကည့္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဆရာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အခုလို ခင္မင္ရင္းႏွီးသြားတဲ့ အဆင့္ကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ေရာက္လာစရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ ဆရာက ကြ်န္ေတာ့္စာေၾကာင္းေတြၾကားထဲက အနက္အဓိပၸာယ္၊ တစ္နည္းေျပာရင္ ကြ်န္ေတာ္ပါးခ်င္တဲ့ သတင္းစကားကို လွစ္ခနဲ ျမင္လိုက္ပံုရပါတယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း (အထက္က ကိုမ်ိဳးျမတ္သူရဲ႕ ဖခင္) ဆရာသန္းေဆြရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းကို ခံုဖိနပ္နဲ႔ တင္စားတဲ့အထိ လက္သံေျပာင္ခဲ့တဲ့ ဆရာ ေသာ္တာေဆြတို႔ရဲ႕ ေခတ္ကို ျဖတ္သန္းခဲ့သူၿပီၿပီ ကြ်န္ေတာ္ ရမ္းရမ္းကားကား ကေလာင္သရမ္းတာေလာက္ကိုလည္း မႈပံု သိပ္မရပါဘူး။

အဲဒါေၾကာင့္ ဆရာ့ဘက္က လူႀကီးလူေကာင္းဆန္ဆန္ တံု႔ျပန္ခဲ့တယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ သေဘာပိုက္ပါတယ္။ ဆရာက စေတြ႕ခ်ိန္ကတည္းက ေႏြးေထြးေနတယ္။ လိႈက္လွဲေနတယ္။ ပ်ဴငွာေနပါတယ္။ ဆရာ့ဘက္က ကြ်န္ေတာ္လို ငေမ်ာက္ငေခ်ာက္ကို တေလးတစားနဲ႔ ေနရာေပးၿပီး ဆက္ဆံခဲ့ပါတယ္။ (အဲဒါ အဲဒီ့ေခတ္ ဆရာႀကီးေတြ အကုန္လံုးပါပဲ။ ဆရာ အေထာက္ေတာ္လွေအာင္၊ ဆရာစိန္ခင္ေမာင္ရီ၊ ဆရာေသာ္တာေဆြမွသည္ ဆရာသာဂဒိုး၊ ဆရာ ေအာင္ျပည့္၊ ဆရာေမာင္ဝဏၰ၊ ဆရာသုေမာင္၊ ဆရာမင္းလူ၊ ဆရာ လယ္တြင္းသား ေစာခ်စ္တို႔အထိ ကြ်န္ေတာ္ၾကံဳဖူးသမွ် အဲဒီ့ေခတ္ကို ေကာင္းေကာင္း သိမီလိုက္သူ လူႀကီးသူမေတြ အားလံုးဟာ ကြ်န္ေတာ္လို ငေမ်ာက္ငေခ်ာက္ ထင္တိုင္းက်ဲတာကို ခြင့္လႊတ္ျပံဳးေလးနဲ႔ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေလးေလးစားစား တံု႔ျပန္ ဆက္ဆံခဲ့ၾကသူခ်ည္းပါပဲ။)

အဲဒီ့အခါမွာ မူလက မာန္တဝင့္ဝင့္နဲ႔ ၾကြေစာင္းေစာင္း ကြ်န္ေတာ္တစ္ေကာင္ အလိုလို အပိုးက်ိဳးသြားပါေတာ့တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ဆင္ပါဝါႀကီးက ေၾကာင္ဝတုတ္ေလးကို “မင္းလိုေကာင္ကမ်ား ရာရာစစ”ဆိုတာမ်ိဳး တစ္ကြက္မွ မပါဘဲ ေအးခ်မ္းၾကည္သာစြာ တံု႔ျပန္ခဲ့တာမို႔ ဆရာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိတ္ေဆြေတြျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ စကားေတြ အခါမ်ားစြာ ေျပာျဖစ္တဲ့အထိ ခင္မင္ ရင္းႏွီးသြားခဲ့ပါတယ္။

အဲေတာ့ ဆရာေျပာသလို မတူေပမယ့္ တြဲလို႔ရတယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ကို ကြ်န္ေတာ္ ျခြင္းခ်က္မရွိ ေထာက္ခံပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ျဖည့္စြက္ခ်င္တာက ဆင္ပါဝါဘက္က ငေမ်ာက္ငေခ်ာက္ ဘက္ကို ငဲ့ညႇာ ေထာက္ထားတဲ့စိတ္၊ စာနာတဲ့စိတ္၊ ခြင့္လႊတ္တဲ့စိတ္ ေမြးႏိုင္မွသာလွ်င္ မတူေပမယ့္ တြဲလို႔ရမွာပါ။ ဆင္ပါဝါေတြဘက္ကလည္း ငေမ်ာက္ငေခ်ာက္လို ရွိစုမဲ့စု မာန္ေလးေတြ ထည္ျပေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့… အင္း… သိပ္မလြယ္လွဘူးဆိုတဲ့ ကိုယ္ေတြ႕သိေတြ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။

အနီးစပ္ဆံုး နမူနာက ကြ်န္ေတာ္ေရးတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ေၾကာင့္ ရွိသမွ်အင္အားကို ဘက္ေပါင္းစံုက အစြမ္းကုန္ ထုတ္သံုးကာ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝႀကီး ယိုင္လဲသြားေအာင္ ထိုးႏွက္ခဲ့ဖူးတာမ်ိဳးအထိ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ၾကံဳဖူးလိုက္တာ အဲဒီ့ေနာက္ ေျခာက္ႏွစ္အၾကာ၊ ၂၀ဝ၂ခုႏွစ္မွာပါ။

သည္ေတာ့ကာ ဆရာဦးစိန္ဝင္းေရးသြားသလို ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္လို႔၊ ကြ်န္ေတာ္ လူယဥ္ေက်းပီသလို႔ မတူေပမယ့္ တြဲလို႔ရခဲ့တာ မဟုတ္ဘဲ ဆရာဦးစိန္ဝင္းဘက္က အခံေကာင္းလို႔၊ သေဘာထားျပည့္ဝလို႔၊ လူႀကီးလူေကာင္း ပီသလြန္းလို႔သာ၊ တစ္နည္းေျပာရရင္ ဆရာဦးစိန္ဝင္းဘက္က (ဆရာ့စကားနဲ႔ပဲ ျပန္ေျပာရရင္) ပါဝါမာန္မတက္ခဲ့လို႔သာ မတူေပမယ့္ တြဲလို႔ရသြားတာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က ျဖည့္စြက္ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ဆရာ့လိုပဲ ဥပမာေဆာင္ရရင္ ဆရာေရာ ကြ်န္ေတာ္ပါ ရန္ကုန္ အေျခစိုက္ မႏၲေလးသားေတြပါ။ သို႔ေပမယ့္ ဆရာက မုန္႔တီမွ ႀကိဳက္တယ္၊ ကြ်န္ေတာ္က ၿမီးရွည္မွ ႀကိဳက္တယ္။ ပိုက္ဆံကိုင္ထားတာက ဆရာ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို မုန္႔တီ ေကြ်းတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ မစားဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က ၿမီးရွည္မွ ႀကိဳက္တယ္လို႔ ေျပာမိတယ္။ ဆရာက ကြ်န္ေတာ့္ကို လက္ခံကာ ဒါဆို မင္းလည္း ၿမီးရွည္စား၊ ငါလည္း မုန္႔တီစားမယ္ဆိုၿပီး သေဘာထားႀကီးေပးခဲ့တာပါ။ တစ္နည္းေျပာရင္ေတာ့ အျပန္အလွန္ ေလးစားမႈေပါ့။

(သည္ေဆာင္းပါးနဲ႔ ဆရာလူထုဦးစိန္ဝင္းကိုလည္း ဂါရဝတရား၊ နိဝါတ တရားေရွ႕ထားကာ ဆရာ့အေပၚမွာ မေနာကံ၊ ဝစီကံ၊ ကာယကံမ်ားနဲ႔ ျပစ္မွားမိခဲ့သမွ် ခြင့္လႊတ္ပါမယ့္အေၾကာင္း ထပ္ေလာင္း ဝန္ခ်ေတာင္းပန္ရင္း ရွိခိုး ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။)

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
ဆူဒိုနင္
(ဝ၃၀၈၀၉)

——————————————————-

(၂၀၀၉ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၁၀ ရက္ေန႔ထုတ္ Weekly Eleven Journal မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တာေလးကို ျပန္လည္တင္ဆက္လိုက္တာပါ။ ၂၀၀၉ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၃ ရက္ေန႔ထုတ္ Weekly Eleven Journal မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ဆရာ လူထုစိန္၀င္းရဲ႕ ေဆာင္းပါးအက်ယ္ကို ဖတ္လိုရင္ ေအာက္မွာ ကပ္လ်က္ေဖာ္ျပထားပါတယ္။)

Lu Du Sein Win: Making the Most of Difference

LuduSW

မတူေပမယ့္ တြဲလို႔ရပါတယ္

လူထုစိန္၀င္း

ၾကာေတာ့ၾကာပါၿပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ကလို႔ ထင္ပါတယ္။ ပန္းေ၀သီမဂၢဇင္းကို စာေရးဆရာ ၾကည္လင္ေအး ကိုင္ေပးေနတဲ့ အခ်ိန္ကပါ။ ပန္းေ၀သီမွာ ေရးခဲ့တဲ့ စာတစ္ပုဒ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စာေရးဆရာ ဆူဒိုနင္က သေဘာမတူတဲ့အေၾကာင္း တံု႔ျပန္ေရးပါတယ္။ အဲဒီေရးတဲ့စာကို သူက မဂၢဇင္းတိုက္ မပို႔ဘဲ လူယဥ္ေက်း ပီသစြာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ လာေပးပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ၿပီး ဆရာခြင့္ျပဳႏိုင္မွ မဂၢဇင္းတိုက္ကို ေပးလိုက္ပါ။ ဆရာ ခြင့္မျပဳႏိုင္ရင္ သည္အတိုင္း ထားလိုက္ပါလို႔ ေျပာပါတယ္။

မတူတာရိွသလို တူတာရိွ

သူ႔စာကို ဖတ္ၾကည့္ၿပီးတဲ့အခါ “ထည့္သင့္ပါတယ္”လို႔ မွတ္ခ်က္ေရး လက္မွတ္ထိုးၿပီး မဂၢဇင္းတိုက္ကို ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အဲဒီ့ ေဆာင္းပါး မဂၢဇင္းမွာ ပါမလာခဲ့ဘူး။ အဲဒီေနာက္ ဆူဒိုနင္နဲ႔ အရင္ကထက္ ပိုခင္သြားပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္က သူအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ဌာနနဲ႔လည္း နီးေနေလေတာ့ မၾကာမၾကာ သူေရာက္လာေလ့ရိွပါတယ္။

စာေၾကာင္းေပေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းေတြ ေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေဆာင္းပါးထဲက အယူအဆကို သူ သေဘာမတူလို႔ မတူေၾကာင္း တံု႔ျပန္ ေရးသားခဲ့ေပမယ့္ စာေပသမားခ်င္းဆိုေတာ့ သေဘာထားခ်င္းတူညီတာေတြလည္း အမ်ားႀကီးရိွပါတယ္။ ႏိုင္ငံ့အေရး၊ ကမၻာ့အေရး စိတ္၀င္စားတာခ်င္းလည္း တူၾကေတာ့ အဲဒီ့နယ္ပယ္မွာလည္း သေဘာတူတာေတြ ရိွသလို မတူတာေတြလည္း ရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူနဲ႔ စကားေျပာလို႔ ရပါတယ္။ ကိုယ့္ယံုၾကည္မႈကို သူက ေလးစားသလို သူ႔ယံုၾကည္မႈကို ကိုယ္က ေလးစားေလေတာ့ မတူတဲ့အတြက္ အခင္မင္ မပ်က္႐ံုသာမက သူက တံု႔ျပန္စာေရးၿပီးမွ ပိုေတာင္ ခင္မင္ရင္းႏွီးသြားခဲ့ပါတယ္။

ပါ၀ါမာန္တက္လို႔

တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အျမင္ခ်င္း မတူ၊ သေဘာထားခ်င္း မတိုက္ဆိုင္တိုင္းသာ အျငင္းပြား ရန္ျဖစ္ေနရမယ္ဆိုရင္ လူေတြမွာ မိတ္ေဆြဆိုတာ ဘယ္ရိွႏိုင္ေတာ့မွာလဲ။ မိဘနဲ႔ သားသမီး၊ တစ္အူထံု႔ဆင္း ေမာင္ႏွမ ရင္းမ်ားေတာင္ အႀကိဳက္ခ်င္း၊ စ႐ိုက္ခ်င္း၊ ၀ါသနာခ်င္း တူၾကတာမွ မဟုတ္တာ။ အဲဒီလို မတူတာေတြကို တူေအာင္ ဇြတ္အတင္း လုပ္ယူလို႔လည္း မရႏိုင္ပါဘူး။ ငါႀကိဳက္တာမွ ေကာင္းတယ္၊ သူ ႀကိဳက္တာ မေကာင္းဘူးလို႔လည္း ေျပာလို႔ မရပါဘူး။ ၿမိတ္သား ထား၀ယ္သားက ပင္လယ္ငါးမွ ေကာင္းတယ္ ထင္သလို မႏၲေလးသား၊ မံုရြာသားကလည္း ေရခ်ိဳငါးမွ ေကာင္းတယ္ ထင္မွာပဲ။ ဒါက သဘာ၀မို႔ အျငင္းပြားေနလို႔ ဘယ္ျဖစ္မွာလဲ။

သည္သဘာ၀ကို နားလည္သေဘာေပါက္ၿပီး လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေစ၊ ႏိုင္ငံတစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုျဖစ္ေစ အျငင္းပြားၾက၊ တိုက္ၾက ခိုက္ၾကတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက မတူတာေတြကို တူေအာင္ ဇြတ္အတင္း လုပ္ယူခဲ့ၾကလို႔ ျဖစ္တယ္။

မိတ္ေဆြဖြဲ႕တာ ေကာင္းတယ္

လူေတြအခ်င္းခ်င္း မိတ္ေဆြအျဖစ္ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္ေနရတာ အင္မတန္ စိတ္ခ်မ္းသာပါတယ္။ သူ ဒုကၡေရာက္ရင္ ကိုယ္က ကူလိုက္၊ ကိုယ္ဒုကၡေရာက္ရင္ သူက ကူလိုက္နဲ႔ အျပန္အလွန္ ႐ိုင္းပင္း ကူညီေနရတာ မဂၤလာရိွလွပါတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိတိုင္း ရန္ျဖစ္ၿပီး ရန္သူႀကီးေတြလို ေနရတာ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္အတြက္လည္း အလိုလိုေနရင္း စိတ္ဆင္းရဲေနရတာပါ။ ဘာမွ ေကာင္းတာ မရိွပါဘူး။ မိတ္ေဆြဖြဲ႕တာ ေကာင္းတယ္၊ ရန္သူရွာတာ မေကာင္းပါဘူး။ ကိုယ္နဲ႔ မတူတာနဲ႔ ရန္သူျဖစ္စရာ မလိုပါဘူး။ မတူတာေတြကို အသာထားလိုက္ၿပီး တူတာေတြကိုပဲ ေျပာၾက ဆိုၾက အတူ တြဲလုပ္ၾကရင္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းမွာပါ။

စာေပေလာကသားေတြပဲ အေျခခံတရားႀကီးက တူေနတယ္ မဟုတ္လား။ စာေရးၿပီး လူေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလံုး သိမ္ေမြ႕ ယဥ္ေက်းလာေအာင္ လုပ္မယ္၊ လူ႔ေလာကထဲက အက်ည္းတန္ အ႐ုပ္ဆိုးတဲ့ အနိ႒ာ႐ံု အားလံုး ေပ်ာက္ကြယ္သြားေအာင္ လုပ္မယ္၊ ကမၻာႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္း သာယာၿပီး ေနခ်င္စရာ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြက စာေရးဆရာတိုင္းရဲ႕ ရင္ထဲမွာ အစဥ္ ကိန္းေအာင္းေနတဲ့ တရားေတြပဲ ျဖစ္တယ္။ သည္တရားေတြနဲ႔ ျပည့္စံု ညီၫြတ္တဲ့ စာေတြေရးထုတ္ဖို႔ စာေရးသူ အားလံုး ႀကိဳးစားေနၾကတာပဲ။ ဘယ္ပံုစံနဲ႔ ေရးေရး၊ ဘယ္စနစ္ကို က်င့္သံုး က်င့္သံုး၊ အႏၲိမ ရည္မွန္းခ်က္က အထက္ပါ တရားေတြနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ စာေကာင္းေပမြန္ေတြ ေရးထုတ္ႏိုင္ဖို႔သာ ပဓာနျဖစ္ပါတယ္။

ေစတနာမပါ အေကာင္းမထြက္

ဘာအေျခခံတရားမွလည္း မရိွ၊ အမ်ားအတြက္ဆိုတဲ့ ေစတနာမ်ိဳးလည္း မရိွတဲ့သူမ်ိဳးေတြေကာ မရိွႏိုင္ဘူးလား။ အဲဒီလူမ်ိဳးေတြကို ဘယ္လို သေဘာထားမလဲလို႔ ေမးစရာရိွပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္၊ ရိွႏိုင္ပါတယ္၊ ရိွကို ရိွပါတယ္။ ကိစၥမရိွပါဘူး။ မပူပါနဲ႔။  သည္လိုလူစားမ်ိဳးေတြနဲ႔ သူတို႔ေရးတဲ့စာမ်ိဳးေတြက ဘယ္ေတာ့မွ ၾသဇာႀကီးမားတဲ့ ေနရာကို မေရာက္ပါဘူး။ စာဖတ္ပရိသတ္က ခြဲျခား သိႏိုင္စြမ္း ရိွၾကပါတယ္။ ေစတနာ မပါရင္ ဘယ္ေတာ့မွ စာေကာင္း မထြက္ပါဘူး။ အဲဒီ့စာမ်ိဳးေတြနဲ႔ ေရးသူေတြဟာလည္း သူ႔လုပ္ရပ္နဲ႔ ထိုက္တန္တဲ့ ေနရာကို သူ႔ဟာသူ ေရာက္သြားမွာပါ။ ေလကုန္ခံၿပီး ဘာမွ ၀င္ေျပာေနစရာ မလိုပါဘူး။

လုပ္ရပ္ၾကည့္ၿပီး သိတယ္

စာေပမွာတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ လူမႈေရးနယ္ပယ္၊ ႏိုင္ငံေရး နယ္ပယ္တို႔မွာလည္း အလားတူပါပဲ။ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ဆိုတဲ့ ေစတနာနဲ႔ လုပ္သူမွန္သမွ်၊ လုပ္ရပ္မွန္သမွ်ကို လူအမ်ားက ႏွစ္လိုၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေစတနာ ပါမပါ ဆိုတာလည္း လုပ္ရပ္ကို ၾကည့္ၿပီး သိပါတယ္။ (Action speaks louder than words.) လက္ေတြ႕လုပ္ရပ္က စကားလံုးေတြထက္ ပိုၿပီး ထင္ရွားတယ္ဆိုတဲ့ စကားလိုပါပဲ၊ ေစတနာပါလို႔ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားကို ေမွ်ာ္ကိုးၿပီး လုပ္ျပရင္လည္း လူအမ်ားက တစ္ခ်ိန္မွာ သိလာၾကမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

လူမႈေရးနယ္ပယ္၊ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္ဆိုတာက စာေပနယ္ထက္ ပိုၿပီး က်ယ္ျပန္႔တာျဖစ္ေလေတာ့ အခြင့္အေရး ရွာတဲ့ အတုအေယာင္သမားေတြ ပိုမ်ားပါလိမ့္မယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ သည္လိုလူမ်ိဳးေတြ ေခတ္ အဆက္ဆက္မွာ အမ်ားႀကီး ရိွခဲ့သလို ကမၻာမွာလည္း အမ်ားႀကီး ရိွေနပါတယ္။

သည္လုိလူမ်ိဳးေတြကို ၾကည့္ၿပီး လူမႈေရး လုပ္ရတာ၊ ႏို္င္ငံေရး လုပ္ရတာ စိတ္ပ်က္စရာႀကီးပါပဲဆိုၿပီး ေက်ာခိုင္း မသြားပါနဲ႔။ ကိုယ့္ေစတနာ၊ ကိုယ့္ေမတၱာ တြန္႔တို မသြားပါနဲ႔။ ပ်က္ယြင္း မသြားပါနဲ႔။ အမ်ား မိုးခါးေရ ေသာက္ေနတာပဲဆိုၿပီး ကိုယ္ပါ မိုးခါးေရ လိုက္မေသာက္ပါနဲ႔။ ကိုယ္ေသာက္ရင္ ကိုယ္ပါ အ႐ူးျဖစ္သြားတာပဲ အဖတ္တင္ပါလိမ့္မယ္။ အ႐ူးလုပ္မလားဆိုရင္ သင္ဘာကို ေရြးခ်ယ္မွာလဲ၊ စဥ္းစားထားဖို႔ လိုပါတယ္။

စာဖတ္သူက သတ္မွတ္တာ

လူဆိုတာ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ဖန္တီးၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္သူကမွ ဖန္တီးေပးလို႔ မရဘူး။ ကိုယ့္ဖန္တီးမႈ၊ ကိုယ့္လုပ္ရပ္ကို ၾကည့္ၿပီး ေဘးလူမ်ားက လူဆိုးလား၊ လူေကာင္းလား၊ လူယဥ္ေက်းလား၊ လူ႐ိုင္းလား သတ္မွတ္တာျဖစ္တယ္။ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ကိုလည္း သူေရးတဲ့ စာေတြကို ၾကည့္ၿပီး စာဖတ္ပရိသတ္က ဆံုးျဖတ္ပါလိမ့္မယ္။ စာေရးဆရာဆိုတဲ့ ေနရာဆိုတာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ တက္ယူလို႔ ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္က တင္ေပးလို႔လည္း မရပါဘူး။ စာဖတ္ပရိသတ္က သတ္မွတ္ေပးတာပါ။

နမူနာေကာင္း

လူတိုင္းဟာ သူ႔လမ္း သူေလွ်ာက္၊ သူ႔သမိုင္း သူေရးၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ သူလမ္း ကိုယ့္လမ္း မတူလို႔ဆိုၿပီး ျငင္းခံုေနလို႔ အေျဖထြက္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျငင္းခံုမယ့္အစား ေဆြးေႏြး ညႇိႏိႈင္းတာက ပိုေကာင္းပါတယ္။ သူက ေလွ်ာ့တန္တာ ေလွ်ာ့၊ ကိုယ္က ဆုတ္တန္တာ ဆုတ္ေပါ့။ ညႇိလို႔ မရေသးတဲ့ မတူ ျခားနားတာေတြကို အသာ ေဘးဖယ္ထားၿပီး တူတာေတြကို အတူတူ တြဲလုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါမွလည္း အလုပ္လုပ္ျဖစ္မွာပါ။ မတူတာေတြကိုသာ ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး ျငင္းခံုေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အခ်ိန္ကုန္ လူပန္းၿပီး ဘယ္သူမွ အက်ိဳး မရိွပါဘူး။

အတူတူ တြဲလုပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ လုပ္ရင္းက တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္ပိုသိ၊ ပိုနားလည္လာၿပီး အရင္က အျမင္တူႏိုင္ ျဖစ္ေနတာေတြပါ ပေပ်ာက္ေကာင္း ပေပ်ာက္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါက လူယဥ္ေက်းမ်ားရဲ႕ နည္းပါ။

ေဆာင္းပါး အစမွာ ေျပာခဲ့သလို အျမင္မတူတာကို လူႀကီးလူေကာင္းတစ္ေယာက္လို တံု႔ျပန္ခဲ့တဲ့အတြက္ စာေရးဆရာ ဆူဒိုနင္နဲ႔ အရင္ကထက္ ပိုၿပီး ခင္မင္ ရင္းႏွီးသြားခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာက အထင္ရွားဆံုး နမူနာ ျဖစ္တယ္ မဟုတ္ပါလား ခင္ဗ်ား။

————————————-

(၂၀၀၉ ၾသဂုတ္လ ၃ ရက္ေန႔ ထုတ္ Weekly Eleven Journal မွာ ဆရာ လူထုစိန္၀င္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို နမူနာ ျပၿပီး ေရးခဲ့တာေလးကို အစအဆံုး ျပန္လည္ ကူးယူေဖာ္ျပလိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ပတ္ ၾသဂုတ္ ၁၀ ရက္ေန႔ထုတ္ အဲဒီ့ ဂ်ာနယ္မွာပဲ ဆရာ့ ေဆာင္းပါးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေရးထားတဲ့ “မတူေပမယ့္ တြဲလို႔ရတတ္ႏိုင္ေသာ္လည္း…”ဆိုတာကိုလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ အခု Post မွာ တြဲတင္ထားတဲ့ ဆရာ လူထုစိန္၀င္းရဲ႕ ဓာတ္ပံုက ၂၀၀၉ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၁၃ ရက္ေန႔ ညေန ၅ နာရီေလာက္က ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ႐ိုက္ယူလာခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပံုျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာဦးစိန္၀င္းကို လူကိုယ္တိုင္ သြားေရာက္ ကန္ေတာ့ရင္း ႐ိုက္ယူလာခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူ ဆရာေမာင္၀ဏၰလည္း ပါခဲ့ၿပီး ဆရာတို႔ ႏွစ္ေယာက္ မေတြ႕ျဖစ္ၾကတာ ၂၁ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ရာက အဲဒီ့ေန႔ကမွ ျပန္ဆံုၾကတာမို႔ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းလွပါတယ္။)

Are you sure you’re going to die on a holiday?

ခႏၶာကိုယ္ လွဴလိုက ႐ံုးဖြင့္ရက္မွာ ေသသင့္လွ

KBC090910_3၁၉၈၉ခုႏွစ္၏ ေနာက္ဆံုးရက္တြင္ ကြ်န္ေတာ့္အဘိုးေလးတစ္ဦး ကြယ္လြန္ အနိစၥ ေရာက္ခဲ့တုန္းက စတင္ ၾကံဳေတြ႕ဖူးျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ထိုအဘိုးေလးသည္ သူ၏ ၾကြင္းက်န္ရစ္ေသာ ခႏၶာကိုယ္ကို ေဆးတကၠသိုလ္သို႔ လွဴဒါန္းရာတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔အမ်ိဳးထဲမွာ ပထမဆံုးျဖစ္ပါသည္။ ထိုစဥ္က ကြ်န္ေတာ္ မႏၲေလးမွာ ရွိေနခဲ့ပါသည္။ အဘိုး၏ ႐ုပ္ကလာပ္ကို မႏၲေလး ေဆးတကၠသိုလ္အေရာက္ ပို႔ေဆာင္ေပးခဲ့သူမွာ ကြ်န္ေတာ္တစ္ဦးတည္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ ဘယ္သူဆို ဘယ္သူမွ မပါပါ။ သို႔ေသာ္ အစစအရာရာ အဆင္ေျပေျပ၊ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာပင္ ျဖစ္သည္။

ေနာက္တစ္ဦးမွာ ၂၀ဝ၀ျပည့္ႏွစ္တြင္ ကြယ္လြန္တိမ္းပါးသြားေသာ ကြ်န္ေတာ့္ဦးႀကီးျဖစ္သည္။ ထိုဦးႀကီးမွာ ေမေမ့တစ္ဦးတည္းေသာ သားခ်င္း၊ ေမေမ့အစ္ကိုျဖစ္သလို ကြ်န္ေတာ့္အတြက္လည္း တစ္ဦးတည္းေသာ ေဆြမ်ိဳး ရင္းခ်ာျဖစ္ပါသည္။ သူမွတစ္ပါး ကြ်န္ေတာ့္မွာ တျခား ေဆြရင္းမ်ိဳးရင္း မရွိပါ။ ထိုဦးႀကီးကလည္း မႏၲေလးတြင္သာ ေနပါသည္။

သူကြယ္လြန္ေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မႏၲေလးကို အေျပးအလႊား သြားပါသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔႐ုပ္ကလာပ္ကို မျမင္လိုက္ရပါ။ သူလွဴဒါန္းထားခဲ့ရာ  မႏၲေလးေဆးတကၠသိုလ္ကပင္ ေန႔ခ်င္း လာေရာက္ သယ္ယူသြားေလၿပီဟု သိရွိရပါသည္။ သူ႔မွာ က်န္ရစ္သူက သူ႔ဇနီးတစ္ဦးသာ ရွိသည္။ တျခား သားေထာက္သမီးခံ မရွိ။ တူ၊ တူမ အရင္းအခ်ာထဲကဆိုလွ်င္လည္း ရန္ကုန္တြင္ အေျခခ်ေနထိုင္သည့္ ကြ်န္ေတာ္တစ္ဦးတည္းသာ ရွိေပရာ သူ႔အနီးတြင္ ရွိသည့္ အမယ္ႀကီး ကရိကထ နည္းေလေအာင္ ဦးႀကီးက ထိုသို႔ စီစဥ္ထားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ နားလည္ပါသည္။

ဦးႀကီးကား ကြ်န္ေတာ္တို႔အမ်ိဳးထဲမွ ခႏၶာကိုယ္ လွဴဒါန္းသူ ဒုတိယ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာက “အယာေသာ”ဟု ဘုရားေဟာသည့္ “အေျခြအရံ နည္းျခင္း”တည္းဟူေသာ ေလာကဓံကို မ်ိဳးႏွင့္႐ိုးႏွင့္ ခံရသည္ဟု ေျပာရမတတ္ပင္ျဖစ္သည္။ အထက္တြင္ အစခ်ီခဲ့ေသာ အဘိုးေလးမွာ ဇနီးမယားလည္း မရွိ၊ သားေထာက္ သမီးခံလည္း မရွိသလို ကြ်န္ေတာ့္ ဦးႀကီးမွာ ဇနီးမယား ရွိပင္ရွိျငား သားသမီး မထြန္းကား။ ရွားရွားပါးပါး ရွိထားသည့္ ႏွမတစ္ေယာက္ႏွင့္ တူတစ္ေယာက္ (ကြ်န္ေတာ္)မွာလည္း တစ္ရပ္တစ္ေက်းတြင္ ေနထိုင္သူမ်ား ျဖစ္ေနခဲ့သည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာလည္း ထို႔အတူပင္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာဆို၍ သားအမိႏွစ္ေယာက္မွတစ္ပါး အျခား မရွိ။ ထိုသားအမိ ႏွစ္ေယာက္ကလည္း တစ္အိမ္စီ ေနထိုင္ၾကသည္။ ေမေမက ၿမိဳ႕လယ္မွာ၊ ကြ်န္ေတာ္က ဆင္ေျခဖံုးမွာ။ (ေနာင္ ေအးေအးေဆးေဆးက်ေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ့္မိခင္၏ ျဖစ္စဥ္ကို မွတ္တမ္းတင္ပါမည္။)

သည္ေတာ့လည္း ေမေမသည္ သူေသလွ်င္ သည္လိုပဲ တစ္ေယာက္တည္း လူမသိ သူမသိ ေသလြန္သြားရလိမ့္မည္ဟု တြက္ဆ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဟန္တူပါသည္။ သူက ေသဆံုးေန၊ ေနာက္တစ္ရက္က်မွ အရပ္က သိၾက။ အဲေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ့္ထံ အေၾကာင္းၾကား၊ ဘာ၊ ညာ…။ ထိုသို႔ပင္ ေမေမ ေတြးျမင္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သည္။ အရပ္ထဲမွ ႏွစ္ေပါင္း သံုးဆယ္ေက်ာ္ကတည္းက ခင္မင္ရင္းႏွီးထားသူ မိသားစုကို ေမေမ့အိမ္ေသာ့ပင္ အပ္ႏွံထားသည္။ ေမေမ့ကို မျမင္လွ်င္၊ ေမေမ့အိမ္တံခါးေတြ ပြင့္မလာခဲ့လွ်င္ ဖြင့္ဝင္ၿပီး အက်ိဳးအေၾကာင္း သိရေအာင္ လုပ္ႏိုင္ရန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။

သို႔ျဖစ္သျဖင့္ ေမေမသည္လည္း သူ႔ကိုယ္ခႏၶာကိုလည္း လွဴဒါန္းထားသည္မွာ ၂၀ဝ၀ျပည့္ႏွစ္ကတည္းက ျဖစ္သည္။ သူ၏ ေသြးသားရင္းခ်ာျဖစ္သူ ကြ်န္ေတာ္က ထိုကိုယ္ခႏၶာကို သက္ဆိုင္ရာ ဌာနသို႔ အေရာက္ ေပးပို႔ရန္ တာဝန္ယူပါေၾကာင္း ဝန္ခံကတိျပဳ လက္မွတ္ ေရးထိုးေပးခဲ့ရပါသည္။

သို႔ေသာ္ ေလာကသည္ ေမွ်ာ္လင့္သလို ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္တတ္ပါ။ မေမွ်ာ္လင့္တာေတြပဲ သည္းသည္းမည္းမည္း ျဖစ္တတ္ေသာ သဘာဝက သည္ေလာကႀကီးမွာ ရွိပါေလသည္။

ကြ်န္ေတာ့္ေမေမမွာ ႏွလံုး၊ ေသြးတိုး၊ ဆီးခ်ိဳစသည့္ အသက္ႀကီးလွ်င္ လူအေတာ္မ်ားမ်ား ခံစားရေသာ ေရာဂါအခံ တစ္စိုးတစ္စိမွ် မရွိပါ။ ထို႔ ေၾကာင့္လည္း ေနခ်င္သလို ေနကာ၊ စားခ်င္သလို စားတတ္ပါသည္။ ထိုသို႔  အစားမွားမႈဒဏ္ျဖင့္ ေမေမ ေနမေကာင္း ထိုင္မသာျဖစ္ကာ အိပ္ရာထဲမွာ လဲေနေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္က ေမေမ့ကို ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သို႔ ေခၚလာခဲ့ရပါသည္။

အေသးစိတ္ေတြ မေရးေတာ့ပါ။ လိုရင္းကို ျခံဳ႕လိုက္ရလွ်င္ ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္တြင္ ႏွစ္ပတ္နီးပါးမွ် ဝမ္းခ်ဳပ္ေသာ ေဝဒနာကို အလူးအလဲ ခံစားၿပီးေနာက္ (ကန္ေတာ့ပါရဲ႕) ေနာက္ဆံုး စျမင္းတံုးကို ညႇစ္ထုတ္အၿပီးတြင္ လူ႔ေလာကကိုပါ အမွတ္မထင္ စြန္႔ခြာသြားပါေလေတာ့သည္။

လူ႔ေလာကႀကီး၏ ဆန္းက်ယ္မႈကား အံ့ဩကုန္ႏိုင္ဘြယ္ဟုပင္ ဆိုရ မတတ္ျဖစ္သည္။ ေမေမကြယ္လြန္ေသာေန႔သည္ ကြ်န္ေတာ့္ ၄၈ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ (ႏိုဝင္ဘာ ၂၄)ျဖစ္ေနပါသည္။ ထိုေမြးေန႔ကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး ေနာက္တစ္ရက္ ကူးခါစ မိနစ္ပိုင္းတြင္ ေမေမ ကြယ္လြန္သြားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ သို႔ျဖစ္ေပရာ ရက္အားျဖင့္ ေျပာလွ်င္မူ ေမေမ ကြယ္လြန္ေသာေန႔မွာ ႏိုဝင္ဘာ ၂၅ရက္ေန႔ (ယခုႏွစ္အတြက္ အမ်ိဳးသားေန႔) ျဖစ္လို႔ေနပါသည္။

ျပႆနာက ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ အေတြ႕အၾကံဳ မရွိျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာထဲက ဈာပနမွာ ဒါ ဒုတိယအႀကိမ္ ျဖစ္သည္။ ပထမအႀကိမ္က ကြ်န္ေတာ့္ေမေမ၏ မိခင္၊ ကြ်န္ေတာ့္အဘြား ကြယ္လြန္ခ်ိန္၊ ဟိုး… လြန္ခဲ့ေသာ ၃၄ႏွစ္ေက်ာ္က ျဖစ္ပါသည္။ သည္ေတာ့ ဘယ္က စၿပီး ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္း မသိေခ်။

ပထမဆံုးလုပ္သည္က ေမေမ့အိမ္ကို ေျပးၿပီး ခႏၶာကိုယ္ လွဴဒါန္းထားသည့္ စာရြက္စာတမ္းမ်ားကို ယူရသည္။ ထိုစာရြက္ေပၚတြင္ ကြ်န္ေတာ့္လက္မွတ္ ပါရွိသည္ မွန္ေသာ္လည္း၊ ထိုစာရြက္၏ ေက်ာဘက္တြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ စည္းကမ္းခ်က္မ်ားကို ဖတ္႐ႈၿပီးမွ ထိုလက္မွတ္ကို ထိုးျဖစ္ခဲ့သည္ မွန္ေသာ္လည္း ငါးႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာေသာအခါ ထိုစည္းကမ္းခ်က္မ်ားကို ေမ့သြားၿပီျဖစ္သျဖင့္ ျပန္ဖတ္ရပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အေရးႀကီးသြားေသာအခ်က္ကို ေအာက္ပါအတိုင္း ေတြ႕ရပါသည္။

“၄။    အစိုးရ ႐ံုးပိတ္ရက္၊ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တြင္ ခႏၶာကိုယ္လွဴဒါန္းထားသူ ေသဆံုးပါက သူ၏ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ားက မိမိတို႔ အစီအစဥ္ျဖင့္ ေသဆံုးသူအား အေအးတိုက္တြင္ ထားၿပီး ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ ေရာက္မွသာ ခႏၶာေဗဒဌာနသို႔ အေၾကာင္းၾကားေပးၿပီး ခႏၶာေဗဒဌာနသို႔ အေရာက္ေပးပို႔ရပါမည္။”

ထို “လိုက္နာရန္အခ်က္“က ကြ်န္ေတာ့္ကို အေတာ္ အံုးစားပါသည္။ ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း ေမေမကြယ္လြန္သည္မွာ ယခုႏွစ္ အမ်ိဳးသားေန႔ထဲသို႔ ခ်င္းနင္းဝင္ေရာက္စ မိနစ္ပိုင္းတြင္ျဖစ္ပါသည္။ ယခုႏွစ္အမ်ိဳးသားေန႔က ေသာၾကာေန႔တြင္ က်ေရာက္သည္။ သို႔ျဖစ္ရာ ႐ံုးပိတ္ရက္ သံုးရက္တိတိ ခံေနပါေတာ့သည္။

အဲ… ေျပာဖို႔ တစ္ခု က်န္ပါသည္။ ေမေမတို႔မ်ား ေထာင့္ေစ့လိုက္ပံုကေတာ့ ထိုခႏၶာကိုယ္ လွဴဒါန္းသည့္ စာရြက္စာတမ္းမ်ား ထည့္ထားရာ ပလတ္စတစ္အိတ္ထဲတြင္ တစ္ေထာင္တန္ အသစ္က်ပ္ခြ်တ္ ငါးရြက္ကိုလည္း ထည့္ေပးထားခဲ့ပါေသးသည္။ ၾကြင္းက်န္ရစ္ေသာ သူ႔႐ုပ္ကလာပ္အား လိုရာအေရာက္ ပို႔ေဆာင္ရာတြင္ လိုအပ္ေသာ စရိတ္စကကို ရည္ရြယ္ထားမွန္း သိသာပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္မွာေတာ့ ႐ံုးပိတ္ရက္ သံုးရက္ ခံေနေသာေၾကာင့္ ဘာဆက္လုပ္ရမည္မသိ ျဖစ္ေနပါေတာ့သည္။ ထိုအခါ နာေရးကိစၥမ်ားတြင္ အားတက္သေရာ ကူညီေပးတတ္သူ ဆရာျမတ္ခိုင္၏ မ်က္ႏွာႀကီးကို တန္းျမင္လိုက္မိရသည္။ သူ႔ကို ဖုန္းဆက္ေတာ့ သူ႔မွာက ခႏၶာကိုယ္ လွဴသည့္ကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ဘာအေတြ႕အၾကံဳမွ် မရွိေၾကာင္း ေျပာပါသည္။ သူက နာေရး ကူညီမႈအသင္းကို အကူအညီေတာင္းရန္ အၾကံေပးသည္။ ဇာတ္လိုက္မင္းသား ေက်ာ္သူထံ ဆက္ရန္လည္း ဖုန္းနံပါတ္ေပးသည္။ ကိုေက်ာ္သူ႔ ဖုန္းကို ဆက္ေတာ့ “လူႀကီးမင္း”ႏွင့္ေတြ႕ေနသည္။

ထိုေန႔ကမွ နာေရးကူညီမႈအသင္းဖုန္းမ်ားကလည္း တစ္လံုးမွ် ေခၚမရ ျဖစ္ေနသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ဖုန္းကိုက အျပင္လိုင္းကို မထြက္တာလားေတာ့ မသိေခ်။ အေတာ္ႀကီး စိတ္ရွည္လက္ရွည္ႏွင့္ ႀကိဳးစားပမ္းစား ဆက္ေလေတာ့မွ နာေရးကူညီမႈအသင္းကို အဆက္အသြယ္ရသည္။ သူတို႔ကလည္း ထိုသို႔ ခႏၶာကိုယ္ လွဴဒါန္းထားသည္ဆိုလွ်င္ သက္ဆိုင္ရာတကၠသိုလ္ႏွင့္ အရင္ ဆက္သြယ္ရန္ အၾကံေပးပါသည္။ အဆင္မေျပလွ်င္ေတာ့ ကူညီေပးမည္ဟု ေဖာ္ေရြစြာ အေၾကာင္းျပန္ပါသည္။

သို႔ျဖင့္ သက္ဆိုင္ရာ ေဆးတကၠသိုလ္ရွိရာကို လူလႊတ္ၿပီး အစံုစမ္းခိုင္း ရသည္။ လိုရမည္ရ ေငြတစ္ေသာင္းလည္း လက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္သည္။  ဆရာဒါ႐ိုက္တာေမာင္ဝဏၰ၏ သားႀကီးဩရသ၊ မင္းသားသစ္ေလး ေျပဇင္ ကို သူ႔အေမက လႊတ္ေပးထားသျဖင့္သာ ေတာ္ေတာ့သည္။ ကိုေျပဇင္ေလးက ကားေရာ၊ လူပါတစ္ေနကုန္ ကူညီေပးေလေရာ ေဆးတကၠသိုလ္သို႔လည္း သူပင္ သြားပါသည္။

အေတာ္ၾကာေတာ့ ျပန္လာၾကသည္။ အႏွီေဆးတကၠသိုလ္ႏွင့္ တြဲဖက္ထားေသာ အေထြေထြေရာဂါကု ေဆး႐ံုႀကီး၏ အေအးခန္း (ေရခဲတိုက္)တြင္  ႐ုပ္ကလာပ္ကို ႐ံုးပိတ္ရက္အတြင္း လက္ခံထားေပးမည္။ ထိုအေအးခန္းမွပင္ လာေရာက္သယ္ယူေပးမည္ဟု သိလာရပါသည္။ ထိုအတြက္ က်သင့္ေငြမွာမူ က်ပ္ေျခာက္ေသာင္းျဖစ္ေလသည္။ ထိုေန႔က ေခါင္း႐ႈပ္ေနသျဖင့္ ကိုေျပဇင္ႏွင့္ အတူသြားသူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ျပန္ေပးသည့္ စကၠဴစုတ္ေလးအား ဘယ္နားထားလိုက္မိမွန္း မသိေတာ့ပါ။ ထိုစကၠဴစုတ္ေလးေပၚမွာေတာ့ အေအးခန္းတြင္ သံုးရက္ ထားခက ဘယ္ေရြ႕ဘယ္မွ်၊ သယ္ယူစရိတ္က ဘယ္ေလာက္ဟု အတိအက် တြက္ခ်က္ၿပီး စုစုေပါင္း ေျခာက္ေသာင္းဟု ေရးသားထားသည္ကိုေတာ့ ျမင္လိုက္ပါသည္။ ေျပစာလည္း မဟုတ္ပါ၊ သာမန္ ရြက္ၾကမ္း ေရခ်ိဳ စကၠဴတစ္စေပၚတြင္ ေရးျခစ္ထားျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ စရံေငြ သံုးေသာင္း စိုက္ေပးခဲ့ရသည္ဟု ေျပာသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေငြသံုးေသာင္း ထုတ္ေပးလိုက္ပါသည္။

ထိုအေအးခန္းမွ နိဗၺာန္ယာဥ္က ေန႔ခင္း ႏွစ္နာရီခန္႔တြင္ ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္ေရွ႕သို႔ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္လာပါသည္။ ယာဥ္ေမာင္းလား၊ ဘာလားမသိ တစ္ေယာက္တက္လာသည္။ “ကဲ… သယ္ၾကေတာ့”ဟု ေျပာသည္။ “ဟင္… သယ္မေပးဘူးလား”ဟု ေမးေတာ့မွ ေကာင္ေလးေတြကို သယ္ခိုင္းလွ်င္ ပိုက္ဆံေပးရမည္ဟု ဆိုပါသည္။ ဘယ္ေလာက္လဲဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္ ႏွစ္ေထာင္ႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္စာတဲ့။ ဟုတ္ကဲ့… ေရာ့… ေရာ့… ငါးေထာင္ ယူလိုက္ေတာ့ဗ်ာဟုဆိုကာ တစ္ေထာင္တန္ ငါးရြက္ကို ထည့္ေပးလိုက္သည္။

အမွန္တကယ္ သယ္ယူေသာအခါ ႐ုပ္အေလာင္းတို႔၏ ထံုးစံအတိုင္း မႏိုင္ရင္ကာ ေလးလံေနေပရာ ထိုယာဥ္ေမာင္းေရာ၊ ကိုေျပဇင္ပါ ကူညီ သယ္ပိုးေတာ့မွ သယ္လို႔ ခ်လို႔ ရသြားပါေတာ့သည္။ လိုက္လံ အပ္ႏွံရဦးမည္ဟုဆိုသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကိုေျပဇင့္ကားႏွင့္ပင္ အေအးတိုက္သို႔ လိုက္ရသည္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ပထမဆံုး လုပ္သည္မွာ ပိုက္ဆံေတာင္းသည့္ အလုပ္ပင္။ က်န္ေငြ သံုးေသာင္းကို ေတာင္းျခင္းျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အသင့္ယူလာသည့္ ေငြကို ထုတ္ေပးလိုက္ပါသည္။ ဘာေျပစာမွလည္း မျဖတ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုမူ တစ္ေနရာတြင္ လက္မွတ္ ထိုးခိုင္းပါသည္။ ထို စာအုပ္မွာ အေအးခန္းသို႔ ႐ုပ္အေလာင္း အဝင္အထြက္ မွတ္တမ္း စာရင္း ျပဳစုထားေသာ စာအုပ္သာ ျဖစ္မွန္းလည္း ကြ်န္ေတာ္ သိလိုက္ပါသည္။

တနလၤာေန႔တြင္ ျပန္လာၿပီး ႐ုပ္အေလာင္းကို ထုတ္ယူ၊ ထို႔ေနာက္ မွန္မမွန္ ၾကည့္႐ႈ၊ မွန္ကန္ေၾကာင္း လက္မွတ္ထိုးၿပီး ထုတ္ယူကာ သက္ဆိုင္ရာ တကၠသိုလ္ကို လႊဲေျပာင္းေပးရမည္ဟုလည္း သိရပါသည္။

ကဲ… ေနရစ္ခဲ့ေတာ့ ေမေမေရ။

ဇာတ္လမ္းက အခုထိ မဆံုးေသးပါ။ ပရိေဒဝ ေတာက္ေလာင္ေနေသာ ထိုသံုးရက္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး သကာလ တနလၤာေန႔တြင္ ထိုတကၠသိုလ္ကို ေျပးရျပန္သည္။ သက္ဆိုင္ရာ လက္ခံေပးသူ ဝန္ထမ္းထံ လွဴဒါန္းထားသည့္ စာရြက္ကို ထုတ္ျပရာ ထိုပုဂၢိဳလ္က စာရြက္ကို အခုမွ ျမင္ဖူးသည့္ႏွယ္ ေသခ်ာ  ဖတ္႐ႈပါသည္။ မ်က္ႏွာစာမွ ျဖည့္သြင္းထားခ်က္မ်ားကိုသာ မဟုတ္ပါ၊ ေက်ာဘက္မွ “လိုက္နာရန္ အခ်က္မ်ား”ကိုပါ တစ္လံုးခ်င္း ဖတ္ေနသည့္ႏွယ္ အခ်ိန္ဆြဲ ဖတ္႐ႈေနသည္ကို ရင္ဆိုင္ရပါသည္။

ထိုဝန္ထမ္း၏ ဥပဓိ႐ုပ္ႏွင့္ အဝတ္အစားေၾကာင့္ သူသည္ အလြန္ဆံုး ရွိလွမွ ႒ာနခြဲ စာေရးႀကီး အဆင့္ေလာက္သာ ျဖစ္ပါေလမည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔မင္ သူ႔ေမာင္းမွာမူ ဧရာမ တာဝန္ႀကီးကို ယူထားရသူႏွယ္ ဟိတ္ဟန္ ႀကီးလြန္းေနေပသည္။ သူ႔ဌာနမွ ထုတ္ထားေသာ ပံုစံကိုသာမက ထိုပံုစံေပၚပါ စည္းကမ္းခ်က္မ်ားကိုပါ ျပန္အလြတ္က်က္ေနေသာ သူ႔သေဘာကို ကြ်န္ေတာ္ ဉာဏ္မမီႏိုင္ေတာ့ပါ။ စိတ္လည္း တိုလာပါသည္။

“ကဲ… ကိုယ့္ဆရာ၊ ဘာျဖစ္ခ်င္သလဲ ေျပာ၊ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က ဘာမ်ား လုပ္ေပးဖို႔ လိုသလဲ ေျပာ”ဟု ကြ်န္ေတာ္က သုန္သုန္မႈန္မႈန္ႏွင့္ ေဆာင့္ႀကီးေအာင့္ႀကီး လုပ္လိုက္ေတာ့မွ ေမာင္မင္းႀကီးသား အခ်ိဳး ျပင္သြားပါသည္။ ႐ံုးပိတ္ရက္ေတြ ခံေနသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေသစာရင္း မထုတ္ရေသးပါ။ သၿဂႋဳဟ္ခြင့္ လက္မွတ္သာ ရပါေသးသည္။ ထိုအခ်က္ကို သူက ကိုင္ၿပီး ေျပာပါသည္။ ႐ံုးပိတ္ရက္ကို ေထာက္ျပ လိုက္ေတာ့မွ သၿဂႋဳဟ္ခြင့္လက္မွတ္ျဖင့္ လက္ခံေပးထားမည္၊ ေသစာရင္းမိတၱဴကို လာပို႔ေပးပါမည္ဟု ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ သေဘာတူလိုက္ၾကပါသည္။

သို႔ျဖင့္ တြန္းလွည္းႀကီး တစ္စီးျဖင့္ ေရခဲတိုက္သို႔ ကူးသြားၾကသည္။ တြန္းလွည္းတြန္းသူ ဝန္ထမ္းသံုးဦးက ဘာမွ မေျပာေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္က အလိုက္သိစြာပင္ တစ္ေယာက္လွ်င္ တစ္ေထာင္ ေပးလိုက္ပါသည္။ မိမိ ဌာနမွ ထုတ္ထားေသာ ပံုစံကို အလြတ္ ျပန္က်က္ေဖာ္ရသည့္ ထိုတာဝန္ခံအားလည္း ဆုခ်သည့္အေနျဖင့္ ေငြႏွစ္ေထာင္ ေပးလိုက္ပါေသးသည္။

ဟိုေရာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ အၾကာႀကီး ထိုင္ေစာင့္ေနရေသးသည္။ ေရခဲတိုက္ဝန္ထမ္းတစ္ဦးက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ခ်ေပးေသာ ထိုင္ခံုမ်ားမွာ ထိုင္ၾကသည္။ ထိုဝန္ထမ္းကိုလည္း ဘာရယ္မဟုတ္ ေငြတစ္ေထာင္ ထုတ္ေပးလိုက္ပါသည္။ လွဴတာေပါ့ေလကြယ္။

တစ္နာရီခန္႔ေစာင့္ၿပီးေတာ့မွ ေမေမ့ ႐ုပ္အေလာင္း ထြက္လာပါသည္။ ထိုအခါ ခံုခ်ေပးသူ ဝန္ထမ္းက ဟို… လက္အိပ္နဲ႔ လူေတြကိုလည္း လက္ဖက္ရည္ဖိုး ေပးလိုက္ပါဦးဟု လာၿပီး လက္တို႔ပါသည္။ ေစာေစာက ကိုယ့္ သဒၶါႏွင့္ ကိုယ္ေပးေနတုန္းက ၾကည္ျဖဴေသာ္လည္း ယခုလို လာအေျပာခံရေသာအခါတြင္မူ စိတ္ခ်ဥ္က ေပါက္သြားရပါသည္။ အမွန္က သူ မေျပာလည္း ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က ေပးရန္ ရည္သန္ၿပီးသားျဖစ္သည္။ အဲဒါကိုမွ လာေလာေဆာ္ေတာ့ မေပးေတာ့ ဘာလုပ္ခ်င္တုန္းဗ်ာဟု ေျပာခ်င္စိတ္ပင္ ေပါက္သြားရပါေတာ့သည္။

သို႔ေသာ္ နာေရးကိစၥျဖစ္ေနသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ျပန္ဆန္႔ထုတ္လိုက္ကာ ဟုတ္ကဲ့ဟု ဆိုၿပီးသကာလ ေငြသံုးေထာင္ကို ထုတ္ေပးလိုက္ပါသည္။

ေရခဲတိုက္ထဲတြင္ သံုးရက္တာ လဲေလ်ာင္းခဲ့ၿပီးျဖစ္ေသာ ေမေမကမူ အျပင္တြင္ ဘာေတြျဖစ္ေနမွန္း သိေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။ ေအးေအးလူလူ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း သူ႔ကိုယ္ခႏၶာက သူလွဴဒါန္းလိုေသာ ဆိုင္ရာတကၠသိုလ္ဆီ သို႔ ဒုတ္ဒုတ္ထိ ေရာက္သြားပါေလၿပီ။

အစတြင္ ေရးခဲ့သည့္အတိုင္း ၁၉၈၇ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ေနာက္ဆံုးရက္မွာ ကြယ္လြန္တိမ္းပါးသြားခဲ့သည့္ အဘိုးေလး၏ ခႏၶာကိုယ္ကို မႏၲေလး ေဆးတကၠသိုလ္သို႔ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ေပးပို႔ လွဴဒါန္းခဲ့စဥ္က သည္ဒုကၡေတြ ကြ်န္ေတာ္မခံခဲ့ရပါ။ သည္ႏွယ္ ပိုက္ဆံေတြလည္း မကုန္ခဲ့ရပါ။ သည္ႏွယ္ လက္ဖက္ရည္ဖိုးေပးလိုက္ပါဦးဟုလည္း ေလာအေဆာ္မခံခဲ့ရပါ။

ဒါေတြကို သိထားသည့္အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ေမေမကလည္း သူ ကြယ္လြန္ တိမ္းပါးသြားသည့္အခါတြင္ က်န္ရစ္သူ တစ္ဦးတည္းသား ကြ်န္ေတာ္၊ အေျခြအရံ နည္းလွသည့္ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္ ကရိကထလည္း နည္း၊ စရိတ္စကလည္း သက္သာေစရန္ ရည္သန္လ်က္ သူ႔ခႏၶာကို ေပးပို႔ လွဴဒါန္းခဲ့သည္ဟု တြက္ဆႏိုင္ပါသည္။ ထိုမွ်မကေသး၊ သူ႔ခႏၶာကို လွဴသည့္ ဌာနသို႔ အေရာက္ပို႔သည့္အခါ မလိုလဲ လိုလဲ သံုးႏိုင္ရန္ ေငြတစ္ေထာင္တန္ အသစ္က်ပ္ခြ်တ္ကေလး ငါးရြက္ကိုပင္ အရံသင့္ ထားေပးခဲ့ရွာပါသည္။

အကယ္၍သာ ေမေမ ကြယ္လြန္ေသာရက္ တစ္ရက္ေစာလွ်င္၊ သို႔တည္းမဟုတ္ သည့္ထက္ သံုးရက္တာမွ် ေနာက္က်ၿပီးမွ ကြယ္လြန္လွ်င္မူ သည္သို႔ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မည္ကိုလည္း ဆင္ျခင္မိရပါသည္။ သို႔ျဖစ္ေပရာ ခႏၶာကိုယ္လွဴဒါန္းထားသူမ်ား၊ လွဴဒါန္းလိုသူမ်ားအေနျဖင့္ ႐ံုးဖြင့္ရက္ကို တြက္ခ်က္ၿပီး ေသႏိုင္မွ တန္ကာက်မည္ဟူေသာ နီတိတစ္ရပ္က ကြ်န္ေတာ့္ ေခါင္းထဲတြင္ အလိုလိုေပၚလာပါသည္။

ကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ က်န္ရစ္ေသာ ခႏၶာကိုယ္ အပုပ္ေကာင္ႀကီးမွာ ဘာမွ အသံုးမတည့္၊ အရာမဝင္ေတာ့ပါ။ ထိုခႏၶာႀကီးအား ေဆးေက်ာင္းသားမ်ား ပညာသင္ၾကားရာတြင္ ျပန္လည္ အသံုးခ်ႏိုင္သည့္ အခြင့္အေရးအျဖစ္ ခႏၶာကိုယ္ လွဴဒါန္းေသာ ဓေလ့တစ္ရပ္ ေပၚထြန္းလာသည္မွာ အလြန္ပင္ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းလွပါသည္။ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ လွဴဒါန္းသူ အင္အား မ်ားျပားလြန္းေနသျဖင့္ လွဴဒါန္းမႈပံုစံမ်ား ထုတ္ေပးျခင္းကို ယာယီ ရပ္ဆိုင္းထားသည္ဟု သိရပါသည္။ ယခင္၊ ကြ်န္ေတာ့္မိခင္ႀကီး လွဴဒါန္းစဥ္ ၂၀ဝ၀ျပည့္ႏွစ္ေလာက္ဆီက ထုတ္ေပးထားေသာ ပံုစံမ်ား ရွိပါကမူ လက္ခံေပးေနဆဲ ဟုၾကားသိခဲ့ရပါသည္။ ပံုစံသစ္မ်ားမူ ထုတ္မေပးမူေတာ့ပါ။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ၊ ထိုအလွဴမွာလည္း မြန္ျမတ္ေသာ အလွဴဟုကြ်န္ေတာ္  ခံယူပါသည္။ အသံုးမတည့္ အရာမဝင္ေတာ့ေသာ ႐ုပ္အေလာင္းအား ပညာေရးကိစၥအတြက္ အသံုးခ်ရန္ လွဴဒါန္းျခင္းျဖစ္သျဖင့္ အင္မတန္ သာဓုေခၚထိုက္ပါသည္။ အစက ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပင္လွ်င္ (မ်ိဳး႐ိုးအစဥ္အလာကို ထိန္းသိမ္းသည့္အေနျဖင့္) ထိုသို႔ လွဴဒါန္းလိုစိတ္မ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့ဖူးပါသည္။

သို႔ရာတြင္ ယခု ကြ်န္ေတာ့္ေမေမ၏ကိုယ္ခႏၶာအား လွဴဒါန္းရာ၌ ၾကံဳဆံုလိုက္ရေသာ အေတြ႕အၾကံဳအရ ထိုသို႔ လွဴဒါန္းမည္ဆိုပါက ႐ံုးဖြင့္ရက္တြင္ မိမိရရ ေသေပးႏိုင္မွသာ က်န္ရစ္သူ မိသားစုမ်ား ကရိကထ၊ စရိတ္စကမ်ား နည္းပါး သက္သာႏိုင္မည့္အေရးကို ေတြးမိသြားရပါသည္။

ခက္တာက ေသမင္းႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ၾကားမွာ ပဋိဉာဥ္ထားလို႔ မရတတ္ႏိုင္ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ႐ံုးဖြင့္ရက္မွာမွ ကြ်န္ေတာ့္ကို လာေခၚပါမည္ဟု ေသမင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို ကတိေပးၿပီး ဝန္ခံကတိျပဳ လက္မွတ္ထိုးမည္ဆိုပါမူ ပညာကို ဦးထိပ္ထားသူ ကြ်န္ေတာ္သည္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ကို ပညာအက်ိဳးအတြက္ လွဴထားရစ္ခဲ့ခ်င္ပါသည္။

ယခုေတာ့ ကိုေရႊေသမင္းက ကတိေပးလိမ့္မည္လည္း မဟုတ္ပါ။ လက္မွတ္ထိုးေလမည္လည္း မဟုတ္ပါ။

သို႔ျဖစ္ေပရာ သဒၶါစိတ္က မည္မွ် ႏိႈးေဆာ္ႏိႈးေဆာ္ “ေနာက္တစ္ခါ ဒူနာေတး ေၾကာက္လွခ်ည့္ေလး”ဟု ဆိုရမည္သာ ျဖစ္သျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ ေသလြန္ေသာအခါ နာေရးကူညီမႈအသင္းကိုသာ အကူအညီေတာင္းၾကၿပီး သကာလ မီသၿဂႋဳဟ္ျခင္းသာ ျပဳလိုက္ၾကပါေတာ့ရန္ မိသားစုအား ေမတၲာ ရပ္ခံ ထားလိုက္ရပါေတာ့သတည္း။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
ဆူဒိုနင္

———————————————–

၂၀၀၅ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ေနာက္ဆံုးပတ္ထုတ္ မဟာသတင္းဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တာေလးကို ျပန္တင္ဆက္လိုက္တာပါ။ ကေန႔ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာတဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာတစ္ေစာင္မွာ ကိုယ္ခႏၶာ လွဴဒါန္းလိုတဲ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕စာနဲ႔ မႏၲေလးေဆးတကၠသိုလ္ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္လွဴဒါန္းမႈ ေလွ်ာက္လႊာ ပံုစံေလး ျမင္လိုက္ရလို႔ ဒါကို သတိရၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ ကြန္ပ်ဴတာထဲက စာမူေဟာင္းေတြထဲမွာ ျပန္ရွာ တင္ဆက္လိုက္ရတာပါပဲ။

Latest in The Ray of Light

rol-570-article_imgဓာတ္ေခ်ာစာေတြ ပလူပ်ံေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးထဲက စာေရးသူမ်ား

၂၀ဝ၉ခုႏွစ္ ဩဂုတ္လ၁၇ရက္ထုတ္ အလင္းတန္းဂ်ာနယ္ထဲက ဆရာ ေဆြျမင့္ေစာရဲ႕ “ဝတၳဳတစ္ပုဒ္၏ နိဒါန္း၊ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ရဲ႕ နိဂံုးႏွင့္ ဖန္တီးမႈမွတ္တိုင္”ကို ဖတ္ၿပီး ေျပာစရာေလး နည္းနည္း ရွိလာပါတယ္။

အဲဒီ့ထဲက ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္ပါလို႔ရတဲ့ ဝတၳဳရယ္၊ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ထဲက ေနရစ္ေတာ့ သူထားခဲ့တယ္္ဆိုတဲ့ ဝတၳဳတိုရယ္တို႔ စိတ္ကူး တူေနသလားဆိုတဲ့ ျပႆနာပါ။ အဲဒါေတြကို ဖတ္မိေတာ့ ၂၀ဝ၈ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ေနာက္ဆံုးပတ္ထုတ္ “အေတြးသစ္”ဂ်ာနယ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ေရးခဲ့တာေလးနဲ႔ တစ္ထပ္တည္း သြားတူေနပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ေခါင္းစဥ္ကက်ေတာ့ “လူပါတဲ့ခင္ဗ်ား”ျဖစ္ပါတယ္။

အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္မွာ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔တြက္ရင္ ဝတၳဳေရာ၊ ဝတၳဳတိုပါ တစ္ႏွစ္ေလာက္ ေနာက္က်ေနတာ ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ သို႔ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မဥပါဒ္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒါဟာ အခုကာလမွာ ေခတ္စားေနတဲ့ “ပလူပ်ံ”ဓာတ္ေခ်ာစာေတြထဲမွာ ပြထေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။

ဟုတ္ကဲ့… အီးေမး(လ္)လို႔ ေခၚတဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာေတြက ျမန္မာေတြ ၾကားမွာ အခုမွ အေတာ္ ေခတ္စားလို႔ ေနပါတယ္။ သူက ထိုင္ရာက မထ စာပို႔လို႔ ရတဲ့ အျပင္ ခလုတ္ကေလး တစ္ခ်က္ႏွိပ္႐ံုနဲ႔ လူေပါင္းမ်ားစြာဆီကို ခ်က္ခ်င္း တန္းပို႔လို႔ရတဲ့ စနစ္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ chain mail လို႔ေခၚတဲ့ မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္ စာေတြက ပလူပ်ံေနပါတယ္။

အဲသလို ဓာတ္ေခ်ာစာနဲ႔ ေရာက္ေရာက္လာတဲ့ အတိုအထြာေလးေတြထဲက သင့္ႏိုးရာရာေလးေတြကို ဘာသာျပန္ေဖာ္ျပရင္းက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ “အတၱေက်ာ္” ဆိုတဲ့ ကေလာင္အမည္တစ္ခု  ေမြးဖြားလာခဲ့တာ ၂၀ဝ၀ျပည့္ႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ ၃၁ ရက္ေန႔ထုတ္ အလင္းတန္း ဂ်ာနယ္မွာပါ။ အဲဒါေတြကို စုေပါင္းၿပီး လံုးခ်င္း ထုတ္လာတာဆိုရင္လည္း အခုဆိုရင္ ေလးအုပ္ေတာင္ ရွိသြားပါၿပီ။

ဆရာ ေဆြျမင့္ေစာ ဖတ္လိုက္ရတဲ့  စာေရးသူႏွစ္ဦးရဲ႕ စိတ္ကူးလိုလို ဘာလိုလို မ်က္မျမင္ကိစၥေလးကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ဆီမွာ ေရာက္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ ၾကာေနပါၿပီ။ ဘယ္သူက ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ပို႔လိုက္မွန္းေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ အဲဒါေလးကို ဘာသာျပန္ၿပီး ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ၂၀ဝ၈ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ေနာက္ဆံုးပတ္ထုတ္ အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးပါတယ္။

အဲေတာ့ကာ သည္ကိစၥဟာ အထက္က ဆရာႏွစ္ဦး စိတ္ကူးတူေနတာလည္း မဟုတ္သလို တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို ကူးခ်တာ၊ ပံုပြားတာမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ဘူးလို႔ ကြ်န္ေတာ္က ၾကားက ဝင္ၿပီး ေလွ်ာက္လဲခ်က္ ေပးလိုလွပါတယ္။ ဘာသာျပန္တာခ်င္း တူသြားတာလို႔ပဲ ေျပာႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ဘာသာျပန္ထားတာပါလို႔ ဝန္မခံၾကတာ တစ္ခုပဲ ရွိပါတယ္။ ဒါလည္း ျပႆနာတစ္ရပ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းတို႔ လက္ထက္ကတည္းက ဘာသာျပန္တာကို ဘာသာျပန္တာပါလို႔ မေျပာဘဲ ပင္ကိုေရးကဲ့သို႔ ေရးလာၾကတဲ့ အစဥ္အလာႀကီးက ရွိေနၿပီးသားမို႔ သူတို႔ကို အျပစ္တင္ရင္ ဟိုဆရာႀကီးေတြပါ စက္ကြင္းမလြတ္ ျဖစ္ကုန္ပါလိမ့္မယ္။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ၾကံဳရေပါင္းမ်ားလို႔ ဟုံေနပါၿပီ။ ဆိုခဲ့တဲ့ အလင္းတန္း ဂ်ာနယ္က အတၱေက်ာ္ရဲ႕ ပထမဆံုး စာမူျဖစ္တဲ့ “ခင္မင္မႈ သံမိႈမ်ား”ဆိုတဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာက အေၾကာင္းအရာေလးပဲ ေနာက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအၾကာမွာ အလင္းတန္းဂ်ာနယ္နဲ႔ တစ္ဖြဲ႕တည္းျဖစ္ေလတဲ့ ဖူးငံုမဂၢဇင္းမွာ ဆရာမ ျမေႏွာင္းညိဳက ဘာသာျပန္ၿပီး ျပန္ေဖာ္ျပတဲ့အခါ ဖူးငံုက ေဖာ္ျပေပးလိုက္တာကို ေတြ႕ရခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အဲဒါကိုပဲ အေတြးသစ္ ဂ်ာနယ္မွာ တစ္ေလာဆီက ဆရာ ေကာင္းသန္႔ကလည္း ေရးျပန္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ဟာ ကူးခ်ၾကတာပါလို႔ ေျပာရေအာင္ မူရင္းကို ပိုင္တာက ကြ်န္ေတာ္လည္း မဟုတ္သလို ဘယ္သူ ပိုင္မွန္းလည္း မသိတဲ့အတြက္ အေဟဝတ ေကာင္းေလစြလို႔သာ ေအာက္ေမ့လိုက္ပါတယ္။

ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါက ကြ်န္ေတာ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ “ေဆး႐ံုမွာ”ဆိုတာေလး ဝ၅-ဝ၆-၂၀ဝ၀ ထုတ္ အလင္းတန္းဂ်ာနယ္မွာ ပါလာတဲ့အခါ စာဖတ္သူတခ်ိဳ႕က အဲဒါ ဆရာေဖျမင့္ရဲ႕ “ႏွလံုးသားအာဟာရ”ထဲမွာ ပါၿပီးသား ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာလာၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ခမ်ာက ဆရာေဖျမင့္ရဲ႕ “ႏွလံုးသား အာဟာရ”ကို အဲေတာ့မွ စ ၾကားဖူးတာပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာတဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာကိုသာ ပင္တိုင္ထားခဲ့တာမို႔ သြားတူေနေတာ့တာပါ။ အဲဒါမ်ိဳး ဆရာ ေဖျမင့္ ေရးၿပီးသားနဲ႔ ဆင္ေနတာက ေနာက္ပိုင္းမွာ ႏွစ္ပုဒ္လား၊ သံုးပုဒ္လား ပါသြားပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုး-ေလးလေလာက္က မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္မွာ ဆရာ ထက္ျမက္က မင္းထက္ေမာင္ရဲ႕ စာေလးတစ္ပုဒ္ကို ခ်ီးမြမ္းထားျပန္တယ္။ အဲဒီ့ စာကို ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ၂၃-၁၀-၂၀ဝ၀ထုတ္ အလင္းတန္းဂ်ာနယ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ “ပန္းသီးပင္”ေခါင္းစဥ္ပါ အေၾကာင္းအရာျဖစ္ေနတဲ့အျပင္ ၂၀ဝ၂ခု  စက္တင္ဘာမွာ ပထမအႀကိမ္အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ၂၀ဝ၆ ေအာက္တိုဘာမွာ ဒုတိယအႀကိမ္အျဖစ္လည္းေကာင္း ထုတ္ေဝထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ “ေနေပ်ာ္တဲ့ဘဝ၊ ၾကည္ျမတဲ့ဘဝင္၊ ရႊင္လန္းတဲ့စိတ္”စာအုပ္ထဲမွာလည္း ေဖာ္ျပထားတာ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ (ဆရာထက္ျမက္ဆိုတာ အင္မတန္ စာဖတ္နာတဲ့ ဆရာႀကီးပါ။ သူလိုလူမ်ိဳးေတာင္ မ်က္စိလွ်မ္းသြားတဲ့ အခ်က္ကို သတိခ်ပ္ေစလိုပါတယ္။)

သို႔ေပမယ့္ ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း မူရင္း ပိုင္ရွင္က ကြ်န္ေတာ္လည္း မဟုတ္သလို ဘယ္သူပိုင္မွန္းလည္း မသိေတာ့ကာ ေယာနိေသာ မနသီကာရ လိုက္ရျပန္တယ္။

ေနာက္ဆံုးကေတာ့ မၾကာေသးဘူး။ ၂၀ဝ၉ခုႏွစ္ ဇြန္လထုတ္ ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္းထဲက ဆရာနတ္မႉးရဲ႕ ရသစာတမ္းထဲမွာ ပါလာတာ။ အဲဒီ့ ရသစာတမ္းရဲ႕ အဖြင့္က အေၾကာင္းအရာဟာ ၁၄-ဝ၇-ဝ၈ ေန႔ထုတ္ အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္မွာ “ရင္ဝကို ထိုးေဆာင့္တဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာတစ္ေစာင္”ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ေရးခဲ့ၿပီးျဖစ္သလို မၾကာေသးခင္က ထြက္လာတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ “မိုးထိေအာင္ ေလွကား ေထာင္နည္း”လံုးခ်င္းစာအုပ္မွာလည္း ေနာက္ဆံုးအပုဒ္အျဖစ္ ထည့္သြင္း ေဖာ္ျပထားတဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာ ဘာသာျပန္ခ်က္ ျဖစ္လို႔ေနပါတယ္။

ဆရာနတ္မႉးလည္း သူ႔ဆီကို ေရာက္လာတဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာကို အေျခခံၿပီး ရသစာတမ္းကို ေရးဖြဲ႕ခဲ့တာလို႔ပဲ နားလည္ယူလိုက္ပါတယ္။

အဲေတာ့ဗ်ာ… ခ်ဳပ္လိုက္ရင္ ဓာတ္ေခ်ာစာေတြ ပလူပ်ံေနတဲ့ သည္ေခတ္ သည္ကာလႀကီးမွာ အေတြးတူတာလည္း မဟုတ္၊ စိတ္ကူးခ်င္းထပ္တာလည္း မဟုတ္၊ တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ဆီက ကူးခ်ကာ ပံုမွား႐ိုက္တာလည္း မဟုတ္မူဘဲ ကိုယ့္ဆီ ေရာက္လာတဲ့ ဓာတ္ေခ်ာစာကို အေျခခံၿပီး ေရးခ်င္စိတ္ေတြ ေခ်ာင္းေခ်ာင္းထလာကာ ေရးလိုက္ၾကရင္းက ႐ိုးသားစြာ တိုက္ဆိုင္ ကုန္ၾကေပတာပဲလို႔သာ ေတြးသင့္ၿပီလို႔ ထင္ျမင္မိပါတယ္။

ရယ္ရတာ တစ္ခုရွိပါေသးတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးရက္ေလာက္ကပဲ ကြ်န္ေတာ့္ ဆီကို အဲလို မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္ ဓာတ္ေခ်ာစာတစ္ေစာင္ ေရာက္လာရာမွာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အထက္က “ေနေပ်ာ္တဲ့ဘဝ…” စာအုပ္ထဲက အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကိုပဲ ကာတြန္း႐ုပ္ရွင္ေလးေတြနဲ႔ ပူးတြဲကာ အဂၤလိပ္လို ေဖာ္ျပထားတာ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ လူငယ္ေလးေတြက ပို႔ေပးလိုက္တာပါ။ သူတို႔က အခုမွ အသစ္အဆန္း လုပ္ေနေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္က အဲဒီ့ အဂၤလိပ္လိုကို လြန္ခဲ့တဲ့ ၉ႏွစ္ကတည္းက ဖတ္ၿပီး႐ံုမကတဲ့အျပင္ ဘာသာျပန္ၿပီးလို႔ စာမူခေတာင္ ဂ်ာနယ္မွာတစ္ခါ၊ လံုးခ်င္းမွာ ႏွစ္ခါ၊ ေပါင္း သံုးခါတိတိ ရၿပီးေနပါၿပီ။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ခမ်ာမ်ားမွာက ကြ်န္ေတာ့္စာေတြကို မဖတ္ဖူးရွာၾကဘူးေလ။

အဲေတာ့ဗ်ာ… ဆရာ ေဆြျမင့္ေစာအပါအဝင္ သူခိုးဖမ္းဖို႔ ဝါသနာထံုၾကသူမ်ားအေနနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ တင္ျပခဲ့တဲ့အခ်က္ကေလးေတြကို ထည့္စဥ္းစားေပးၾကမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ဆရာတို႔အတြက္လည္း သိပ္ ဦးေႏွာက္မစား၊ စာဖတ္သူေတြလည္း သေဘာေပါက္၊ ကာယကံရွင္ေတြလည္း မိမိတို႔ ဘယ္က ယူထားတယ္ဆိုတာေလးကို အကိုးအကားေလးနဲ႔ ေဖာ္ျပခ်င္စိတ္ကေလးမ်ား ေပါက္လာခဲ့ၾကသည္ရွိေသာ္… ဆိုတဲ့ မဝံ့မရဲအေတြးေလးနဲ႔ သည္စာကို ေရးလိုက္ရပါေၾကာင္း။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(၁၇၀၈၀၉)

—————————————————————
မေန႔က ထြက္လာတဲ့ ၀၇-၀၉-၀၉ ထုတ္ အလင္းတန္းဂ်ာနယ္ အမွတ္စဥ္ ၅၇၀ မွာ ေဖာ္ျပထားတာေလးကို တင္ဆက္လိုက္တာပါ။ ေနာက္ဆက္တြဲ ဆက္ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို လူငယ္ေလးေတြ ေပးပို႔ေနတဲ့ မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္ ဓာတ္ေခ်ာစာေနာက္ထပ္ ႏွစ္ေစာင္မွာလည္း အဲဒီ့ “ေနေပ်ာ္တဲ့ဘ၀ စာအုပ္ထဲက” အေၾကာင္းအရာကို သူတို႔ဘာသာ ဘာသာျပန္ထားတာေလးေတြ ျဖစ္ေနျပန္တာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေကာင္းတာေလးကို မွ်ေ၀ခ်င္တဲ့ ေစတနာကို ခံစားမိရသလို တစ္ဖက္ကလည္း လူငယ္ေတြရဲ႕ စာဖတ္အား တအားက်ဆင္းေနတာကို သက္ေသထူသလို ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ရင္ထဲမွာ မခ်ိလွဘူး။

Who Dares?

မည္သူ ျငင္း၀ံ့ပါသနည္း

(၁)
၂၀ဝ၃ခုႏွစ္ ဇြန္လ၏ ပထမပတ္တြင္ ကြ်န္ေတာ့္ထံ ဖုန္းဝင္လာပါသည္။ အထင္ကရ အပတ္စဥ္ထုတ္တစ္ေစာင္မွဟုဆိုသျဖင့္ ဖုန္းကို လက္ခံလိုက္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို အင္တာဗ်ဴးခ်င္လို႔ပါဟု တစ္ဖက္က ေျပာပါသည္။

မိန္းကေလးသာဆိုလွ်င္ ေတာင္းတစ္လံုးႏွင့္ လိုက္ေကာက္ေနရေလာက္သည္အထိ အင္မတန္ သေဘာလြယ္လွေသာ ကြ်န္ေတာ္ ဖိုးက်ိဳင္းတုတ္ကလည္း အိုက္တင္ပင္ မခံပါ။ ရပါတယ္၊ ဗ်ဴးပါခင္ဗ်ားေပါ့။ အခ်ိန္ ေတာင္းေတာ့လည္း ကိုယ္က အားေနေတာ့ လြယ္လင့္တကူပင္ ေပးလိုက္ပါသည္။

မၾကာပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ဆီသို႔ ေဘာင္းဘီရွည္ဝတ္ ကေလးမေလး တစ္ေယာက္ ေပါက္ခ်လာပါသည္။ သြက္သြက္လက္လက္ကေလး။ ရည္ရည္မြန္မြန္၊ ႏွိမ့္ႏွိမ့္ခ်ခ်ေလး။

သူက သူ႔လိပ္စာကဒ္ျပားကို ထုတ္ေပးပါသည္။ သူကိုယ္စားျပဳရာ စာေစာင္၏ လိပ္စာကပ္ျပားႏွင့္ သူ႔အမည္ကို ေရးထားပါသည္။ သူ႔ရာထူးကမူ သတင္းေထာက္တဲ့။

သူ ေမးမည္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္အသံဖမ္းစက္ကို ထုတ္ယူကာ အသင့္ျပင္ထားလိုက္ပါသည္။ တစ္ခုခု ခြ်တ္ေခ်ာ္ပါက ခိုင္ခိုင္လံုလံု တည့္မတ္ႏိုင္ရန္ပင္ ျဖစ္သည္။

ကေလးမေလးက အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ႐ိုက္ႏွိပ္ထားေသာ ေလွ်ာက္လႊာစာရြက္တို တစ္ရြက္ကို ၾကည့္ကာ၊ ၾကည့္ကာ ေမးသြားပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း အိပ္သြန္ဖာေမွာက္ပင္ ေျပာပါသည္။

စုစုေပါင္း တစ္နာရီမွ် ၾကာပါသည္။

ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူ႔ကို ျပန္ဗ်ဴးၾကည့္မိရသည္။ ၂၁ႏွစ္သာ ရွိေသးသည္တဲ့။ အို… ငယ္ငယ္ေလးပဲ။ ကေလးေတြ ကံေကာင္းၾကသားလို႔သာ ေတြးလိုက္မိရသည္။ တို႔တုန္းက သည္လိုအခြင့္အေရးေတြ မရွိခဲ့ဘူးဟု မုဒိတာ စကားလည္း ဆိုလိုက္မိသည္။

(၂)
ေနာက္တစ္ပတ္အၾကာတြင္ ကြ်န္ေတာ့္ထံ ဖုန္းေတြ ဆက္တိုက္ဝင္လာပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမ့ေနသူမ်ားက ထိုစာေစာင္ပါ ကြ်န္ေတာ့္ဓာတ္ပံုကို ေတြ႕မွ သတိတရႏွင့္ လွမ္းႏႈတ္ဆက္ၾကတာလည္း ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္ကို ထိုကေလးမေလး ကိုယ္တိုင္ပဲ ဓာတ္ပံု ႐ိုက္ယူသြားခဲ့ပါသည္။ ဘယ္အပတ္ထုတ္မွာ ပါမွာလဲဟု ကြ်န္ေတာ္ ေမးခဲ့သည္။ သူက ေနာက္ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ေနရင္ဟု ေျပာသြားခဲ့သည္။ ထို႔အျပင္ မည္သည့္အပတ္ထုတ္စာေစာင္တြင္ ပါသည္ကိုလည္း ကြ်န္ေတာ့္အား ဖုန္းဆက္ အေၾကာင္းၾကားဦးမည္ဟု သူ႔သေဘာႏွင့္သူ ကတိကဝတ္ျပဳသြားေသးသည္။

ကြ်န္ေတာ့္မွာ မိတ္ေဆြမ်ားက ဖုန္းဆက္လာေသာအခါတြင္ ထိုအင္တာဗ်ဴးပါလာသည္ဟု နားလည္လိုက္ပါသည္။

တစ္ေယာက္ကမူ ကြ်န္ေတာ့္အား “ဆူးဒူးနင္း”ဟု စတင္ ေခၚေဝၚကာ ႏႈတ္ဆက္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ အင္တာဗ်ဴးကို အဂၤလိပ္ဘာသာႏွင့္ ထုတ္ေဝေသာ စာေစာင္မွာ ေဖာ္ျပထားသတဲ့။ ကြ်န္ေတာ့္ နာမည္ကိုလည္း “ဆူးဒူးနင္း”ဟု အဂၤလိပ္လို စားလံုးေပါင္းထားသတဲ့။ ေျပာသူက ထိုစာေစာင္မွ တာဝန္ခံမ်ားအား ေတာ္ေတာ့္ကို ပစ္ပစ္ႏွစ္ႏွစ္ ေျပာေနပါသည္။ အယ္ဒီတာမင္းမ်ားက ဆူဒိုနင္ဆိုတာ ဘာအဓိပၸာယ္လဲဆိုတာေလာက္ေတာင္ မသိၾကဘူးလား ဆိုတာအထိ ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ပါ။ ထိုစာေစာင္သည္ မွားသည့္ ေနရာတြင္ သူမတူေအာင္ ေျပာင္ေျမာက္ပါသည္။ ေဒၚအိုင္ရင္းတင္လွကို ႐ုပ္ရွင္မင္းသမီးဟုလည္း ၫႊန္းဖူးသည္။ အသားျဖဴျဖဴ၊ တ႐ုတ္မ်က္ႏွာက်ႏွင့္လူကိုလည္း ေညာင္ဦးသားစာေရးဆရာ ကို႐ိုးကြန္႔ဟူၿပီး ပံုစာအမွား ထိုးဖူးသည္။ ဒါက မွတ္မိသေလာက္ လက္တန္းေျပာျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

အဲေတာ့လည္း ဆူဒိုနင္ကို “ဆူးဒူးနင္း”လုပ္လိုက္တာ သူတို႔ အတြက္ေတာ့ ထမင္းစားေရေသာက္မွ်သာ ျဖစ္ခ်ိမ့္မည္ဟု ေတြးမိျခင္းႏွင့္အတူ ရယ္သာ ရယ္ေနမိပါသည္။

ခက္သည္က ထိုအခ်ိန္အထိ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ထိုစာေစာင္ကို မျမင္ေသးပါ။ ဆူးဒူးနင္းသတင္းကို ကြ်န္ေတာ့္အား ဆက္သြယ္ေျပာၾကားခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္က မိတ္ေဆြတစ္ဦး၏ အိမ္သို႔ေရာက္ေနသည္။ ကံအားေလ်ာ္စြာ ထိုအိမ္မွာက ထိုစာေစာင္ ရွိေနသည္ဆို၍ ေတာင္းၾကည့္ရသည္။

ေတြ႕ပါၿပီခင္ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္ခြက္ႀကီး စပ္ၿဖီးၿဖီးႏွင့္။ ေအာက္မွာက “ဆူးဒူးနင္း၊ စာေရးသူ”တဲ့ခင္ဗ်။ Sue Do Nin လို႔ ေပါင္းထားသည္။

ဘုရား၊ ဘုရား။ Sue ဆိုတာ အဂၤလိပ္နာမည္ ဆူဇန္ရဲ႕ အတိုေကာက္ ခင္ဗ်။ ဘယ့္ႏွယ္က ဘယ့္ႏွယ္ သည္ေယာက္်ားႀကီးက မိန္းမနာမည္ မွည့္ထားတာလဲလို႔ ျမန္မာစာမတတ္သည့္ စာဖတ္ပရိသတ္မွာ ေတြးကုန္ေလာက္သည္။ ေသဟဲ့ နႏၵိယ။

ေဘာင္းဘီရွည္ဝတ္လ်က္လာေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ သည္ေလာက္ေတာ့ မမွားတန္ေကာင္းဘူးထင္သျဖင့္၊ သူ႔ဂိုက္ကလည္း အေတာ္ေလး က်ေနသျဖင့္ စာလံုး ေပါင္းမေပးလိုက္မိ။ သူကလည္း သူ႔ေဘာင္းဘီရွည္ႏွင့္သူ အဂၤလိပ္စာလံုးေပါင္းေလာက္ေတာ့ အလြယ္ေလး မွတ္သြားရွာသလားေတာ့ မသိ။

ခက္တာက ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေယာက္်ားႀကီးတန္မဲ့ႏွင့္ မိန္းမနာမည္ႀကီးႏွင့္ ျဖစ္ေနျခင္းပင္။

(၃)
၁၉၈၉ခုႏွစ္တုန္းက သည္နာမည္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး တစ္ခါ ရွင္းဖူးပါသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ၁၄ႏွစ္က ျဖစ္ရာ ကြ်န္ေတာ့္ကို လာဗ်ဴးသူ သူငယ္မေလးမွာ ထိုအခ်ိန္က ခုနစ္ႏွစ္သမီးသာ ရွိပါဦးမည္။ ထိုအရြယ္သည္ မဂၢဇင္းေတြလည္း ဖတ္ႏိုင္ေသးသည့္အရြယ္ မဟုတ္သည့္အတြက္ သူ မသိသည္မွာ လြန္စြာမွ တရားပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း သြားေလရာမွာ သည္နာမည္ကိစၥပဲ ခဏခဏ အေမးခံေနရဆဲျဖစ္သည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ၁၅ႏွစ္တုန္းက စိတ္ႏွင့္၊ ကိုယ့္ဘာသာ ထင္သလို ေပးခ်ခဲ့ေသာ ထိုနာမည္က လာတြင္က်ယ္ေနသည့္အတြက္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္လည္း အေတာ့္ကို စိတ္ပ်က္လွပါသည္။ (တကယ္ ေျပာတာပါဗ်ာ…)

ကိုင္း… လြန္ခဲ့ေသာ ၁၄ႏွစ္က တစ္ခါရွင္းၿပီးသား ကိစၥကို ယခု တစ္ခါ ထပ္ရွင္းပါဦးမည္။ ဆူဒိုနင္ဆိုသည္မွာ Pseudonym ဟူေသာ ေဝါဟာရကို အသံ ဖလွယ္ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အသံထြက္အမွန္မွာ /ဆ်ဴဒနင္(မ္)/ျဖစ္ပါသည္။ အဂၤလိပ္စာလံုးျဖစ္ေသာ္လည္း အမွန္မွာ ျမန္မာစာမွ ပါဠိသက္ ေဝါဟာရမ်ားႏွယ္ ဂရိဘာသာစကားမွ ဆင္းသက္လာေသာ စကားလံုးျဖစ္ပါသည္။ Pseudo ကို ျမန္မာစာအဖြဲ႕က ထုတ္ေဝေသာ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ အဘိဓာန္တြင္ “အေယာင္ေဆာင္၊ အတုအေယာင္၊ အတု” ဟု ဖြင့္ဆိုထားပါသည္။ Pseudonym ကို ယင္းအဘိဓာန္ကပင္ “အမည္ဝွက္၊ နာမည္လႊဲ၊ ကေလာင္အမည္”ဟု ေပးထားပါသည္။ အဂၤလိပ္ေဝါဟာရ အစစ္ မဟုတ္မူပါ။ ျပင္သစ္ဘာသာျဖင့္မူ Pseudonyme ဟု စာလံုး ေပါင္းပါသည္။ ဂရိသက္ ေဝါဟာရသာ ျဖစ္ပါသည္။

သည္ကိစၥကို လြန္ခဲ့ေသာ ၁၄ႏွစ္က မေဟသီမဂၢဇင္းမွတစ္ဆင့္ အက်ယ္တဝင့္ တစ္ခါ ရွင္းခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္အား လာဗ်ဴးသြားသည့္ သူငယ္မႏွယ္ ေႏွာင္းလူမ်ားအတြက္ ႏွစ္ထပ္ရွိလွ်င္ မွတ္မိေလမလားဟူေသာ အေတြးႏွင့္ ထပ္ရွင္းလိုက္ရျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။

စာနယ္ဇင္းမွာ အဘယ္မွ်ပင္ ရွင္းရွင္း၊ အျပင္ေလာကမွာ လူခ်င္း သိသြားတိုင္းလည္း ကြ်န္ေတာ့္မွာ သဟာကိုပဲ အဖန္ဖန္ ရွင္းျပေနရစျမဲမို႔ အသားေတာင္ က်ေနပါၿပီ။

(၄)
ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ထိုအင္တာဗ်ဴးက သည္မွ်ႏွင့္ မၿပီးပါ။

ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အင္တာဗ်ဴးပံုစံ (ဝါ) အေမးအေျဖပံုစံမ်ိဳးျဖင့္ ေဖာ္ျပထားျခင္းလည္းမဟုတ္မူပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို တစ္နာရီမွ် ေမးသြားသမွ်ထဲက သူတို႔ လိုခ်င္တာေလးေတြကို ေကာက္ႏုတ္ကာ ေလးလက္မ၊ တစ္ေကာ္လံစာမွ်သာ ေဖာ္ျပထားျခင္း ျဖစ္ေနျပန္သည္တမံု႔။

အင္း… ခံရၿပီေဟ့ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္ခ်ည္းျဖစ္လို႔ ေနျပန္ပါပေကာ။ အညာသားမို႔လို႔ ခံလိုက္ရသည္ဟု ေျပာရေအာင္ကလည္း လာဗ်ဴးသူ ကေလးမေလးကလည္း အညာသူ၊ မံုေရြးသူခင္ဗ်။ ေအးေလ… သူတို႔ ရြာက က်ဳပ္တို႔ မႏၲေလးအထက္ မိုင္ ၈၀ ေက်ာ္က ဆိုေတာ့လည္း ေျပာင္းတစ္လံုး ပို႐ႉသြားတာေနမွာဟု ရယ္စရာ ေတြးလိုက္မိရပါသည္။

အမွန္က ကြ်န္ေတာ္နားလည္မႈ လြဲသြားျခင္းသာ ျဖစ္ေလာက္ပါသည္။

ေရာင္းၾက ဝယ္ၾကရာတြင္ “ဝယ္သူ သတိ”ဟူေသာ ေဆာင္ပုဒ္တစ္ခု ရွိပါသည္။ အင္တာဗ်ဴးခံသည့္အခါတြင္လည္း အဗ်ဴးခံသူဘက္က သတိ ထားရမည္သာ ျဖစ္သည္။ ေသခ်ာဃန စူးစမ္းရမည္သာျဖစ္သည္။

အခု ကြ်န္ေတာ့္အင္တာဗ်ဴးကို မည္သည့္ပံုစံႏွင့္ ေဖာ္ျပမည္ကို ကြ်န္ေတာ္မေမးမိခဲ့။ အင္တာဗ်ဴးကို အင္တာဗ်ဴးလို ေဖာ္ျပမည္ဟုသာ ကြ်န္ေတာ့္အေတြးႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ ယံုမွတ္ထားလိုက္မိသည္။

တကယ္ေဖာ္ျပထားသည္က သူေမးတာတစ္ခုမွ မပါ။ သူတို႔ ေခါင္း စဥ္တပ္ထားေသာကိစၥအတြက္ ကြ်န္ေတာ္က ကြ်န္ေတာ့္အျမင္ကို ကရား ေရလႊတ္ထားဘိသကဲ့သို႔ ေဖာ္ျပထားျခင္းသာ ျဖစ္ေပသည္။

ေကာင္းပါသည္။ ထိုအတြက္ မေက်နပ္စရာမရွိပါ။

သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ ေလကုန္ခံထားရသည္၊ အခ်ိန္ကုန္ခံထားရသည္ကိုေတာ့ လႊတ္ႏွေမ်ာ သြားမိသည္လည္းအမွန္ပါ။ ထို႔အျပင္ ကြ်န္ေတာ့္ ေရစီးကမ္းၿပိဳ ေစတနာေတြကို ထိုမွ်ေလာက္ျဖင့္ စာဖတ္သူေတြ မျမင္ႏိုင္ပါ။

အိုး… ဘာ ခက္တာလိုက္လို႔။

ကြ်န္ေတာ္က စာေရးေနတဲ့သူပဲ။ အသံလည္း ဖမ္းထားလိုက္သားပဲ။  ကိုယ့္အင္တာဗ်ဴးကို သူက အစအဆံုး မေဖာ္ျပလည္း ဘာအေရးလဲ။ ကိုယ့္ဘာသာ အသံဖမ္းစက္ ျပန္ဖြင့္ၿပီး တစ္လံုးစီ ျပန္ခ်ေရး႐ံုရွိတာေပါ့။

အမယ္… ဟိုလိုသာ သူက အစအဆံုး ေဖာ္ျပရင္ စာမူခက သူပဲ ရမွာ။ အခုေတာ့ ေျဖသူ ကြ်န္ေတာ္က အစအဆံုး ျပန္ေရးလိုက္ေတာ့ စာမူခလည္း ကြ်န္ေတာ္ပဲ ရမွာ။ ဘယ့္ကေလာက္ နိပ္လိုက္ပါသလဲ။

(၅)
ကိုယ့္အင္တာဗ်ဴးကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အစအဆံုး ျပန္ေရးျပကာ စာမူခ ရသည့္ စာေရးသူဟူ၍ ဤမဟာ ဘဒၵကမၻာတြင္ ကြ်န္ေတာ္ ဆူးဒူးနင္း၊ အဲေလ… ကြ်န္ေတာ္ ဆူဒိုနင္တစ္ေယာက္သာ ရွိေလာက္ပါသည္။

(မံုေရြးသူ ကေလးမေရ သာဓုသာ ေခၚလိုက္ေပေရာ့…)

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
၂၀၀၃ခုႏွစ္ ဇြန္လအတြင္းက အလင္းတန္းဂ်ာနယ္မွာ သံုးပတ္ဆက္တိုက္ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ စာမူကို ျပန္လည္ တင္ဆက္တာပါ။  အင္တာဗ်ဴးအေၾကာင္းအရာမွာ ျမန္မာစာေပနယ္မွ ကေလးစာေပရဲ႕ အခန္းက႑ ျဖစ္ပါတယ္။ အျပည့္အစံုကို ဖတ္လိုပါက ညာဘက္က Pages ေအာက္မွ Interview with MT ဆိုတာေလးကို Click လုပ္ၿပီး ဖတ္ရွဳေတာ္မူၾကပါခင္ဗ်ား။