Modcons and Foremost Teachers

07-01ေခတ္ေရစီးနဲ႔ လက္ဦးဆရာ

၂၀ဝ၉ စက္တင္ဘာ ၁၈ရက္ေန႔ထုတ္ Bi Weekly Eleven ဂ်ာနယ္ မ်က္ႏွာဖံုး ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္က “ကေလးသူငယ္မ်ားအၾကား လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ အလြဲ အသံုးခ်မႈမ်ား ရွိလာ”ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ေသခ်ာ ဖတ္မိသြားပါတယ္။

ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ေစတနာ ေကာင္းမြန္တဲ့ သတင္းေဆာင္းပါးပါပဲ။ ေလာကဓာတ္ပညာ အရွိန္အဟုန္နဲ႔ ထြန္းကားမႈေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာတဲ့ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား၊ ၿဂိဳဟ္တုစေလာင္း၊ အင္တာနက္၊ ပါေလရာဖုန္း၊ အယ္(မ္)ပီ-၄ ဖြင့္စက္ငယ္မ်ား၊ ဆင္ဆာမဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကားေတြ အလႊတ္မဲ့ ေပါမ်ားလာမႈေၾကာင့္ ကေလးေတြမွာ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ အႏၲရာယ္ေတြ က်ေရာက္လာႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း အက်ယ္တဝင့္ ေရးသားေဖာ္ျပထားတဲ့ ေဆာင္းပါးျဖစ္ပါတယ္။ အၿငိမ္းစား စိတ္ပညာပါေမာကၡ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္ေအးဝင္းအပါအဝင္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား၊ မိဘမ်ားနဲ႔ ေတြ႕ဆံု ေမးျမန္းခ်က္မ်ားကိုပါ ထည့္သြင္းၿပီး ေဝေဝဆာဆာ ေဖာ္ျပထားတာလည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

သို႔ေသာ္ အဲဒီ့ သတင္းေဆာင္းပါးမွာ အေရးႀကီးဆံုး၊ အဓိက အက်ဆံုး အခ်က္တစ္ခ်က္က ဘာေၾကာင့္လဲ မသိဘူး၊ ပါမလာဘူး။ အဲဒါ ပါမလာေတာ့ ေဆာင္းပါးရဲ႕ အႏွစ္သာရက တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားပါတယ္။ ေယဘုယ်ေကာက္ခ်က္ ဆြဲမယ္ဆိုရင္ အဲဒီ့ ေခတ္မီေလာကဓာတ္ပစၥည္းေတြ အလွ်ံ့ပယ္ေပါမ်ားေနတာ မေကာင္းဘူး၊ ကေလးေတြမွာ ဒုကၡမ်ားႏိုင္တယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ေဆာင္းပါးရဲ႕ အဆံုးသတ္ စာမ်က္ႏွာျပည့္ ႏွစ္ေကာ္လံစာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ဥပေဒမ်ားနဲ႔ အေရးယူခံရႏိုင္တယ္လို႔သာ ရလာေတာ့မွာပါ။

ေျပာရတာ သိပ္မေကာင္းဘူး၊ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ေစတနာ ေကာင္းပင္ ေကာင္းျငားေသာ္လည္း အဲဒီ့ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္လံုးမွာ အင္မတန္ ပါရွိသင့္တဲ့ အဓိကအခ်က္က ေပ်ာက္ဆံုးေနတာမို႔ လက္ပံသားကို ဓားနဲ႔ ခ်ိဳင္လိုက္သလို ျဖစ္သြားပါတယ္။

ေဆာင္းပါးပါ အခ်က္အလက္မ်ား အားလံုးမွန္ကန္ပါတယ္။ သည္ေခတ္မီ အသံုးအေဆာင္ေတြရဲ႕ အႏၲရာယ္က မေသးပါဘူး။ ကေလးေတြအတြက္ ပိုလို႔ေတာင္ အထိတ္တလန္႔ႏိုင္ေနတာလည္း အမွန္ပါ။ သို႔ေသာ္ အဲဒါေတြရဲ႕ အႏၲရာယ္ကို ကာကြယ္တားဆီးေရးမွာ အဓိကက်လွသူေတြက “လက္ဦးဆရာ” လို႔ သညာျပဳခံထားရသူ မိဘေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်က္က အဲဒီ့ သတင္း ေဆာင္းပါးမွာ မွိန္ေဖ်ာ့ေနပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ဟာ အသက္ ၂၀ အရြယ္ သမီးနဲ႔ ၁၈ ႏွစ္ အရြယ္ သားတို႔ရဲ႕ဖခင္ ျဖစ္လို႔ေနပါတယ္။ သူတို႔ လူျဖစ္စေခတ္မွာ အခုလို အင္တာနက္ေတြ၊ ၿဂိဳဟ္တုစေလာင္းေတြ၊ အယ္(မ္)ပီ-၄ေတြ မေပၚေသးေပမယ့္ အေပၚစက္၊ ေအာက္စက္ ဆိုတာမ်ားကေတာ့ တအား တြင္က်ယ္ေနပါၿပီ။ သူတို႔ ၆ တန္း- ၇ တန္းေလာက္မွာ အိမ္မွာ ကြန္ပ်ဴတာ ရွိလာပါတယ္။

သို႔ေပမယ့္ အႏၲရာယ္ကို လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၆ႏွစ္ေက်ာ္၊ သမီး ၃ႏွစ္-၄ႏွစ္ေလာက္မွာ စျမင္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ့ေန႔ညေနက ကြ်န္ေတာ္တို႔အိမ္မွာ ျမန္မာ ဗီဒီယို ဇာတ္ကားတစ္ကား ၾကည့္ေနၾကပါတယ္။ သမီးလည္း ၾကည့္ေနတာေပါ့။ သားကေတာ့ ေပါက္စနေလးပဲဆိုေတာ့ မၾကည့္တတ္ေသးပါဘူး။ ျမန္မာကားတို႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီး သီခ်င္းဆိုခန္း တစ္ခန္း ျပလိုက္ခ်ိန္မွာ သမီးက သူ႔ေဘးက အိမ္ေဖာ္မေလးကို လွမ္းေမးလိုက္ပါတယ္။

“မမ… မမ… တူ႐ို႕ႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္သြားၾကၿပီရားဟင္”တဲ့။

သမီးစကားကို နားနဲ႔ ဆတ္ဆတ္ၾကားလိုက္သူ ကြ်န္ေတာ္ ေခါင္းေမြးေတြ ေထာင္သြားပါတယ္။ ငါးႏွစ္မျပည့္ေသးတဲ့ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အသိမွာ ေယာက်ာ္းနဲ႔ မိန္းမ “ခ်စ္သြားၾကတယ္”ဆိုတဲ့ အသိေလး ရွိေနဖို႔ မလိုအပ္ေသးပါဘူး။ အဲဒါကို သမီးက ေမးေနပါၿပီ။ တရားခံကို စိစစ္လိုက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တန္းျမင္မိပါေတာ့တယ္။

ဘာအျပာကားမွလည္း မဟုတ္၊ ဘာႏိုင္ငံျခားကားမွလည္း မဟုတ္လို႔ ကေလးေတြအတြက္ အႏၲရာယ္ မရွိေလာက္ဘူးဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစုလိုက္ ထိုင္ၾကည့္ေနတဲ့ ဗီဒီယို ဇာတ္လမ္းေခြဟာ ကေလးေတြကို မလိုအပ္ေသးတဲ့ အသိေတြ ေပးေနပါေပါ့လားဆိုတာကို ျမင္လိုက္မိပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အဲဒီ့ေန႔ အဲဒီ့ရက္ကစၿပီး အိမ္မွာ ျမန္မာကား လံုးဝ မၾကည့္ရဆိုတဲ့ တစ္ခ်က္လႊတ္အမိန္႔ကို ထုတ္ျပန္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

သို႔ေသာ္ အေပၚစက္ ေအာက္စက္ဆိုတာႀကီးက အိမ္မွာ ရွိေနေလေတာ့ကာ အဲဒါေတြကို သြားလႊင့္ပစ္လို႔ကလည္း မျဖစ္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္လည္း ၾကည့္ခ်င္တာေလးေတြ ရွိတာမို႔ ကေလးေတြအတြက္ ကာတြန္းကားေလးေတြ၊ ေဝါ့(လ္)(ထ္)ဒစၥနီက ထုတ္တဲ့ ကေလးကားေလးေတြကို မျပတ္ ရွာေဖြေပးခဲ့သလို ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုယ္တိုင္လည္းပဲ ႏိုင္ငံျခား ကားမ်ားကို ကေလးမ်ား အိပ္ခ်ိန္မွာ ၾကည့္ခဲ့ၾကရပါေတာ့တယ္။

သည့္ထက္ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ က်န္ပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကေလးေတြရဲ႕ အသိစိတ္ထဲမွာ စာအုပ္ကို အေဖာ္လုပ္လို႔ ရတယ္ဆိုတာ စြဲျမဲသြားေအာင္၊ စာဖတ္ဝါသနာ ပါသြားေအာင္ အဲဒီ့ လူမမယ္ အရြယ္ကတည္းက ႀကိဳးပမ္း ေဆာင္ရြက္ခဲ့တာပါပဲ။ သည္အခ်က္က အင္မတိ အင္မတန္ အေရးႀကီးပါတယ္။ ေခတ္မီလူ႔အသံုးအေဆာင္ေတြရဲ႕ ေရစီးကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ လိုက္တားေနလို႔ မရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြက မိမိတို႔ရဲ႕ မိသားစုကို လိႈက္စား မသြားေအာင္ လုပ္ႏိုင္တဲ့နည္းက တစ္နည္းပဲ ရွိပါတယ္။ အဲဒါက မိသားစုရဲ႕အသိဉာဏ္အဆင့္ကို ျမင့္သထက္ ျမင့္ေအာင္ ျမႇင့္တင္ေပးတဲ့နည္းပါပဲ။ အဲသလို မိသားစုရဲ႕ အသိဉာဏ္အဆင့္ကို ျမႇင့္တင္ေပးႏိုင္တဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ လက္နက္ကိရိယာကေတာ့ စာဖတ္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ ကေလးေတြ၊ သည္ေခတ္ ကေလးေတြ ျဖတ္သန္းေနရတဲ့ ေခတ္ႀကီးနဲ႔ ေခတ္မီ အသံုးအေဆာင္ေပါင္းစံုက စာဖတ္ျခင္းကို ပစ္ပယ္ေအာင္ လုပ္ေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးပါ။ ဒါတင္မကေသးဘူး၊ ေက်ာင္းေနဝန္းက်င္ကလည္း “စာအုပ္ဆိုတာ ေၾကာက္စရာ”ဆိုတဲ့ အသိကို ကေလးေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲကို ႐ိုက္ထည့္သလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူငယ္တန္း ကေလးေလးဟာ သူ႔ကိုယ္ အေလးခ်ိန္ရဲ႕ ႏွစ္ဆေလာက ္ရွိတဲ့ လြယ္အိတ္ႀကီးကို လြယ္ေနရကတည္းက စာအုပ္ဆိုတာ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးျဖစ္လာပါတယ္။ သည္ၾကားထဲ က်ဴရွင္ေတြ၊ စာက်က္လမ္းၫႊန္ေတြနဲ႔ ေန႔မီးညမီး သင္ၾကားေနၾကတာဟာလည္း ကေလးေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားမွာ စာအုပ္ဆိုတာ မုန္းစရာ၊ ရြံ႕စရာ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေနသလိုျဖစ္ျပန္ပါတယ္။

သို႔ေသာ္ အဲဒါလည္း “ေခတ္ေရစီး” ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ အဲဒါကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ လိုက္တားလို႔ မရတတ္ႏိုင္ျပန္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လုပ္ႏိုင္တာက တစ္ခုပဲ ရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အဲဒီ့ ဝန္းက်င္ေတြထဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကေလးေတြ ေျခစံုပစ္ၿပီး ေရာက္မသြားခင္ ပေဝသဏီ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲမွာပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုသာ အားထား ယံုၾကည္ေနၾကရတဲ့ ငါးႏွစ္ေအာက္ အရြယ္ကတည္းက ကေလးေတြရဲ႕ရင္ထဲမွာ စာအုပ္ဆိုတာ ခ်စ္စရာ၊ စာအုပ္သည္အေဖာ္၊ စာအုပ္သည္ ေပ်ာ္စရာရယ္လို႔ ခံစားေနရေအာင္ မိမိရရ ႀကိဳးပမ္းထားတာပါပဲ။

အဲဒီ့အတြက္ ကေလးေတြ ရွစ္လသားေလာက္ကတည္းက စတင္ၿပီး စာအုပ္ေလးေတြ ဖတ္ျပရပါလိမ့္မယ္။ ဘာမွ နားမလည္ေသးတာ ေသခ်ာပါတယ္။ သို႔ေသာ္ အဲဒီ့အရြယ္ေလာက္က်ရင္ အေရာင္နဲ႔ ပံုသဏၭာန္ေလးေတြကိုေတာ့ သိေနၾကပါၿပီ။ ဒါ့ေၾကာင့္ အေရာင္နဲ႔ ပံုသဏၭာန္မ်ားမ်ား ပါတဲ့ စာအုပ္၊ အ႐ုပ္မ်ားမ်ား ပါတဲ့ စာအုပ္ေလးေတြ ဖတ္ျပရပါေတာ့မယ္။ အမ်ားႀကီးလည္း မလိုပါဘူး။ သည္အရြယ္ေလးေတြဟာ တစ္ခုခုဆိုရင္ အၾကာႀကီး စိတ္ဝင္စားေလ့ရွိတာမို႔ တစ္အုပ္၊ ႏွစ္အုပ္ေလာက္နဲ႔တင္ လံုေလာက္ပါတယ္။

ႏွစ္ႏွစ္သားေလာက္အေရာက္ စကားကိုလည္း အထိုက္အေလ်ာက္ နားလည္လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ အိပ္ရာဝင္ပံုျပင္ေလးေတြ ေျပာျပရပါေတာ့မယ္။ အိပ္ရာဝင္ခါနီး ပံုေျပာေပးတဲ့အက်င့္၊ စာဖတ္ျပတဲ့ အက်င့္ေလးေတြ လုပ္ၾကရပါေတာ့မယ္။

ဘယ္ေလာက္ မအားသည္ျဖစ္ေစ၊ ကေလးရဲ႕ တစ္ဘဝလံုးအတြက္ ေန႔စဥ္ နာရီဝက္၊ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ အခ်ိန္ေပးသြားျခင္းဟာ တကယ့္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈပါ။ လက္ရွိ အေမရိကန္သမၼတ အိုဘားမားဟာ သူ႔သမီးငယ္ကို ဟယ္ရီေပၚတာ စာအုပ္ ခုနစ္တြဲစလံုး ဖတ္ျပၿပီး ျဖစ္ေနခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို မေမ့သင့္ပါဘူး။ မူရင္း ဟယ္ရီေပၚတာ ဝတၳဳစာအုပ္ တစ္တြဲဟာ အဖ်င္းဆံုး စာမ်က္ႏွာ ၇၅၀ ပါပါတယ္။ အဲဒါမ်ိဳး ခုနစ္တြဲစလံုးကို ဖတ္ျပႏိုင္ဖို႔အတြက္ အိုဘားမား ဘယ္ေလာက္ ဝါယမ စိုက္ခဲ့ရမယ္ဆိုတာ မွန္းဆႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။ မအားတဲ့ ေနရာ၊ အခ်ိန္ဆင္းရဲတဲ့ ေနရာမွာ သူ႔ကို ေတာ္ေတာ္တန္တန္ ယွဥ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သမၼတျဖစ္ဖို႔အေရးအတြက္ အခ်ိန္ျပည့္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ရတဲ့သူပါ။ အဲသလို လူမ်ိဳးေတာင္မွ သူ႔ကေလးအတြက္ မျဖစ္မေန အခ်ိန္ေပးခဲ့တာဟာ သိပ္ကို အတုယူဖို႔ ေကာင္းလွပါတယ္။

သူသည္လည္းပဲ ေခတ္ေရစီးထဲက မိသားစုကို ဦးေဆာင္ေနရသူပါ။ သူတို႔ဆီမွာ ေခတ္ေပၚအသံုးအေဆာင္ေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီမွာထက္ အဆေပါင္း မ်ားစြာ သာလြန္ ေပါမ်ားေနမယ္ဆိုတာလည္း အျငင္းပြားစရာ မရွိပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္ သူတို႔ေတြရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္က လက္ဦးဆရာေတြရဲ႕ အဓိက က်လွတဲ့ အခန္းက႑ကို အျမဲတေစ အသားေပးတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကေလးေတြ လူလား မေျမာက္ခင္ကတည္းက စာဖတ္ဝါသနာမ်ိဳးေစ့ကို ခ်ေပးခဲ့ၾကပါတယ္။

စကားစပ္ခိုက္ ေျပာလိုက္ပါရေစ။ တစ္ခါလည္း ေရးၿပီးပါၿပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္ေလာက္က စာတမ္းတစ္ေစာင္ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ အေမရိကန္ မိဘေတြရဲ႕ ၂၅% က ငါးႏွစ္ေအာက္ ကေလးေတြကို စာဖတ္ မျပၾကေတာ့တဲ့အတြက္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံႀကီး ထိတ္ပ်ာေနတဲ့အေၾကာင္းပါ။ အဲဒီ့စာတမ္းအရ ၇၅% ေသာ မိဘေတြဟာ ငါးႏွစ္ေအာက္ကေလးေတြကို စာဖတ္ျပေနၾကဆဲဆိုတာ ထင္ရွားပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရႊျမန္မာ မိဘေတြရဲ႕ ဘယ္ႏွရာခိုင္ႏႈန္းက ငါးႏွစ္ေအာက္ ကေလးေတြကို စာဖတ္ျပေနၾကမလဲဆိုတာ မွန္းဆၾကည့္႐ံုနဲ႔ ရင္ေလးစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ ကေလးေတြကို ဖတ္ျပဖို႔ ေနေနသာသာ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ေတာင္ မဖတ္ၾကဘဲ သူတို႔ကိုယ္တိုင္က ေခတ္မီ အသံုးအေဆာင္ေတြအေပၚ တပ္မက္မႈေနာက္ကို ေမ်ာလိုက္ေနၾကသူတြက ခပ္မ်ားမ်ားလို႔ ေျပာရင္ လြန္မယ္ မထင္ပါဘူး။

စာမဖတ္ရင္ေတာ့ ကေလးေတြရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ ေဝ၀ါးအံု႔ပ်ေနေတာ့မွာ ျဖစ္သလို ကြ်န္ေတာ့္ကို သည္စာေရးျဖစ္ေစခဲ့တဲ့ သတင္း ေဆာင္းပါးပါအတိုင္း ေခတ္မီ အသံုးအေဆာင္ေတြရဲ႕ ေက်းကြ်န္ေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီး မဖြယ္မရာ အျပဳခံရ၊ မဖြယ္မရာ လုပ္ေဆာင္ၾကတဲ့ လူမမယ္ေလးေတြ ျဖစ္လာမယ့္ အလားအလာက သိပ္ကို မ်ားေနပါတယ္။

ကေန႔ ကြ်န္ေတာ့္သမီး အသက္ ၂၀၊ ကြ်န္ေတာ့္သား ၁၈ ႏွစ္မွာ သူတို႔ အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ တစ္စက္မွ မပူရေတာ့ပါဘူး။ အခ်ိန္အရြယ္မတိုင္ခင္ အိမ္ေထာင္က်မွာ မပူရေတာ့တာ သည္အသက္မ်ား ေရာက္လာတာနဲ႔ ထင္ရွားေနပါတယ္။ အလားတူပဲ အရက္ရဲ႕ ေက်းကြ်န္၊ မူးယစ္ေဆးရဲ႕ ေက်းကြ်န္ဘဝကို ေရာက္မသြားေလာက္ေတာ့ဘူးလို႔လည္း ရာႏႈန္းျပည့္ မဟုတ္ေတာင္ ၉၀% ေက်ာ္ေတာ့ စိတ္ခ်လို႔ ရသြားပါၿပီ။

သူတို႔ေတြမွာ ဘဝအတြက္ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ရည္မွန္းခ်က္မ်ား ရွိေနၾကၿပီ။ စိတ္ကူးေတြ ရွိေနၾကၿပီ။ အိပ္မက္ေတြ ရွိေနၾကၿပီ။ အဲဒါေတြ ဘယ္က ရလာသလဲ။ စာဖတ္ျခင္းကသာ ရလာတာပါ။ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားေတြ၊ အင္တာနက္ေတြ၊ တီဗီဂိမ္းေတြက ရလာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္မွာ အေပၚစက္၊ ေအာက္စက္ရွိပါတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာ သံုးစံုရွိပါတယ္။ အင္တာနက္ ခ်ိတ္ဆက္ထားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကေလးေတြ လက္ထဲမွာ ဘက္စံုသံုးႏိုင္တဲ့ ပါေလရာ ဖုန္းေတြ ရွိၾကတယ္။ သူတို႔လည္း ေခတ္ေရစီးထဲက လူသားေတြပါ။ ေခတ္နဲ႔အတူ ေမ်ာပါေနၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ လိုခ်င္တဲ့စာအုပ္မ်ားကိုလည္း စာရင္းခ်ျပတတ္တဲ့ ကေလးေတြလည္း ျဖစ္သလို သူတို႔ရဲ႕ အားခ်ိန္ နားခ်ိန္မ်ားမွာ စာအုပ္နဲ႔ မ်က္ႏွာ အပ္ေနတဲ့ ကေလးေတြျဖစ္ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ သူတို႔အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေၾကာင့္ၾကကင္းပါတယ္။

“လက္ဦးဆရာ မည္ထိုက္စြာ ပုဗၺာစရိယ မိနဲ႔ ဘ”ဆိုတဲ့ စကားဟာ ၾကားရလြန္းလို႔ ႐ိုးအီေနတဲ့ စကားျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သို႔ေသာ္ အဲလို ဖန္တစ္ရာ ေတေနတဲ့ စကား အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အမွန္တရားကို ၫႊန္းဆိုေနတတ္တာလည္း အမွန္ပါ။

ကေလးငယ္မ်ားရဲ႕ စာရိတၱ (က်င့္ၾကံမႈ)၊ ဝါရိတၱ (ေရွာင္ၾကဥ္မႈ)၊ အသိဉာဏ္၊ အက်င့္စ႐ိုက္ အပါအဝင္ အားလံုးအတြက္ အဓိက တာဝန္ရွိသူေတြက လက္ဦးဆရာျဖစ္တဲ့ မိဘႏွစ္ပါးသာ ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ဟာ သည္ဆို႐ိုးတစ္ခုတည္းနဲ႔တင္ ထင္ရွားပါတယ္။ ကေလးမ်ား မဖြယ္မရာ လုပ္တတ္လာတာ၊ မဖြယ္မရာ အလုပ္ခံရတာမ်ားအတြက္လည္း တကယ့္တကယ္ ေျပာၾကစတမ္းဆိုရင္ မိဘမ်ားမွာသာ တာဝန္ရွိေနပါတယ္။

အဲဒီ့မိဘေတြဘက္ကသာ ေခတ္ကိုလည္း မ်က္ေျခမျပတ္၊ ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ အသိဉာဏ္အဆင့္မ်ားကို ျမင့္သထက္ ျမင့္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းၾကရင္း ႀကိဳႀကိဳတင္တင္ ျပင္ဆင္ ထိန္းေက်ာင္းသြားၾကမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ မလိုလားအပ္တဲ့ ေခတ္ေရစီးရဲ႕ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးေတြ ကေလးေတြဆီ ေရာက္မသြားႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း ျဖည့္စြက္တင္ျပလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ေျပာတိုင္း လက္ခံရမယ္လို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မတိုက္တြန္းပါဘူး။ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ား အားလံုးမွာလည္း ဆင္ျခင္ဉာဏ္ကိုယ္စီနဲ႔မို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာတာ ယထာဘူတ က်မက် ကိုယ္တိုင္ ဆင္ျခင္ သံုးသပ္ရင္း လိုတာကိုယူ၊ မလိုတာကိုသာ ပယ္ဖို႔ေလာက္သာ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေျပာအားရွိပါတယ္ခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(၁၇၀၉၀၉)

———————————————————————————————————-

၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာ ၁ ရက္ ထုတ္ Bi Weekly Eleven ဂ်ာနယ္ အတြဲ ၂ အမွတ္ ၂၈မွာ ေဖာ္ျပထားတာေလးကို ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။ ေဆာင္းပါး အစက အေရာင္ကြဲေနတဲ့ စာပိုဒ္ႏွစ္ပိုဒ္က ျပန္လည္ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပရာမွာ အဲဒီ့ ဂ်ာနယ္ရဲ႕ စာတည္းမ်ား ျဖဳတ္ပယ္ထားခဲ့တဲ့ စာႏွစ္ပုိဒ္ျဖစ္ပါတယ္။