Royal Me!!!

03Royal“ဆဝါဒီခပ္(ပ္)”ဆိုၿပီး ျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳ၊ ငယ္ႏုႏု၊ ျမန္မာနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ ယပက္လက္မေလးေတြက လက္အုပ္ကေလးေတြ ခ်ီလို႔ အဝင္ဝမွာ ႏႈတ္ဆက္ေတာ့ သူတို႔ လက္ထဲကို ဝင္ခြင့္လက္မွတ္ ထည့္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္သား အတြင္းခန္းထဲကို လွမ္းဝင္လိုက္ၾကပါတယ္။


လားလား… နည္းတဲ့အခန္းႀကီးမဟုတ္ဘူး။ ေပ ၆၀၊ ေပ ၄၀ေလာက္ေတာင္ ရွိမယ္မွတ္တယ္။ ကမွ ကရဲ႕လားေတာင္ မသိဘူး။ တစ္ခန္းလံုး ထိန္ထိန္လင္းလို႔။ အထဲမွာက ထိုင္ခံုမ်ိဳးစံုနဲ႔။ စားေသာက္ဆိုင္ ထိုင္ခံုလို မတ္မတ္ ကုလားထိုင္နဲ႔ စားပြဲေတြ၊ ေကာ္ဖီဆိုင္ ထိုင္ခံုလို သက္သက္သာသာ ထိုင္လို႔ေကာင္းတဲ့ ကုလားထိုင္နဲ႔ စားပြဲေတြ၊ ဧည့္ခန္းထိုင္ခံုလို ဆိုဖွာ ဆက္တီေတြအျပင္ သူၾကြယ့္အိမ္ရဲ႕ နားေနခန္းထဲက ႐ုပ္ျမင္သံၾကား ၾကည့္တဲ့ ထိုင္ခံုလို ပက္လက္ႀကီး ေျခဆန္႔ လဲေလ်ာင္းၿပီး ဇိမ္အျပည့္ ယူလို႔ရတဲ့ ဧရာမ ဆိုဖွာခံုႀကီးေတြလည္း ရွိတယ္။


တခ်ိဳ႕က စားေနၾက၊ တခ်ိဳ႕က စာအုပ္ဖတ္ေနၾက၊ တခ်ိဳ႕က သတင္းစာ ဖတ္ေနၾက၊ တခ်ိဳ႕က မ်က္ႏွာကို မ်က္စိဖံုး စြပ္ၿပီး အိပ္ေနၾက၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း အဲသလို မ်က္စိကို ဖံုးထားလို႔ရတဲ့ သိုင္းႀကိဳးေလးနဲ႔ အမည္းေရာင္ ပိတ္စြပ္ေလး မပါဘဲ သည္တိုင္း ခေလာေနၾက။


ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အတူပါသူ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ႀကီးရဲ႕ ဦးေဆာင္မႈကိုသာ အၾကည္အသာ ခံယူေနရပါတယ္။ မခံလို႔လည္း မျဖစ္ဘူး။ သူက ႏိုင္ငံျခားကို အားတိုင္း ထြက္ရတဲ့သူ။ ကြ်န္ေတာ့္လို ေမ့ေလာက္မွ တစ္ခါ သြားရသူမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ သည္ေတာ့ အေတြ႕အၾကံဳက သူ႔မွာ အျပည့္ရွိတယ္။ ပိုဆိုးတာက ကိုယ့္လူႀကီးက လူ႔ခြစာႀကီး။ (ကြ်န္ေတာ္လို ခြက်က်ေကာင္ကေတာင္ အဲသလို ေျပာယူရတယ္ဆိုရင္ သူ ဘယ္ေလာက္ ခြက်တယ္ဆိုတာ ဓာတ္သိမ်ား မွန္းဆၾကည့္ေတာ္မူႏိုင္ၾကပါလိမ့္မယ္။) မထင္ရင္ မထင္သလို မာန္က မာန္တတ္ပါဘိသနဲ႔။ စကားကလည္း အေတာ္နည္းတဲ့သူခင္ဗ်။


သည္ေတာ့လည္း သူ႔အရိပ္အကဲ ၾကည့္ၿပီး သူထိုင္တဲ့ စားပြဲမွာ အသာေလး ဝင္ထိုင္လိုက္ရပါတယ္။ သူက သတင္းစာတစ္ေစာင္ ထယူေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ထယူေပါ့။ သူလည္း သတင္းစာဖတ္၊ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေတာင္လွန္၊ ေျမာက္လွန္။ သတင္းစာႀကီးကလည္း ႀကီးမွ ႀကီး။  ျဖန္႔ဖတ္လိုက္ရင္ တစ္လံေလာက္မ်ား ရွိမလား မွတ္တယ္။ စကၠဴကေတာ့ သတင္းစာ စကၠဴပါပဲ။ သို႔ေပမယ့္ မ်က္ႏွာဖံုးက ဓာတ္ပံုေတြက ေရာင္စံုေတြနဲ႔။ အဲတုန္းက ၁၉၉၉ခုႏွစ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ျမန္မာတိုင္း(မ္)တို႔၊ မဟာတို႔၊ ဗြိဳက္(စ္)တို႔၊ ဆဲဗွင္းေဒးတို႔လို ေရာင္စံုနဲ႔ သတင္းစာပံုစံေတြ မျမင္ဖူးေသးေတာ့ အဲဒီ့သတင္းစာကို “ခြာလထွီ”သတင္းစာလို႔ ထင္မိသလို ျဖစ္သြားရေသး။


အမွန္ေတာ့ မဖတ္ခ်င္ပါဘူးဗ်ာ။ ဟိုလူႀကီး ေၾကာက္လို႔သာ ဖတ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရတာ။ ေျခေထာက္နာတာက တစ္မ်ိဳး၊ ေတာသား ၿမိဳ႕ေရာက္သလို ျဖစ္ေနတာက တစ္မ်ိဳးနဲ႔မို႔ သတင္းစာအစား လည္ပင္းကို ပတ္ခ်ာလွည့္ၿပီး ေတာင္ၾကည့္ ေျမာက္ၾကည့္ ၾကည့္ခ်င္လွတာပ။ သို႔ေသာ္ အဲသလိုဆို ကိုယ္ ေတာသားမွန္း လူသိကုန္ပါ့မယ္ေလဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ သတင္းစာထဲ ေခါင္းစိုက္ထားရတယ္။ ဟန္ကိုယ့္ဖို႔ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးေပါ့ခင္ဗ်ာ။


ကိုယ့္လူႀကီးကလည္း သတင္းစာကို အလြတ္မ်ားက်က္ေနသလား မွတ္တယ္။ မၿပီးႏိုင္ဘူး။ အမွန္ေတာ့ အဲဒီ့သတင္းစာမ်ိဳးေတြက အပုဒ္ေစ့သာ ဖတ္မယ္ဆိုရင္ တစ္ေနကုန္မွ ၿပီးမယ့္ သတင္းစာမ်ိဳးကလား။ စာအုပ္ေတြအေၾကာင္းခ်ည္းကိုက တစ္မ်က္ႏွာ၊ ႏွစ္မ်က္ႏွာ၊ ႐ုပ္ရွင္ေတြ၊ ႐ုပ္သံ အစီအစဥ္ေတြ အေၾကာင္းလည္း မနည္းမေနာပါရဲ႕။ ေဒသတြင္း သတင္း၊ ႏိုင္ငံတကာသတင္းဆိုတာလည္း ေကာင္းတာေရာ၊ ဆိုးတာေရာ အစံု၊ အစံု။ ေဈးကြက္သတင္း၊ အားကစားသတင္း၊ အံမယ္မင္း… ဒင္းၾကမ္း ျပည့္လို႔။


သူက သတင္းစာနဲ႔ မ်က္ႏွာ မခြာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ခမ်ာေလးမွာလည္း ေတာင္လွန္ ေျမာက္လွန္နဲ႔ စိတ္ဝင္စားစရာေလးေတြ ေလွ်ာက္ဖတ္ေပါ့။ အေတာ္ေလးၾကာေတာ့မွ ကိုယ့္လူႀကီးက စတင္ လႈပ္ရွားတယ္။ “က်ဳပ္ စားစရာ ေသာက္စရာ သြားယူလိုက္ဦးမယ္”တဲ့။

ဟုတ္ကဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ေတာသားက သူသြားရင္ ကြ်န္ေတာ္ ေစာင့္ရမယ္ မွတ္တာ။ အမွန္ေတာ့ သည္ ေတာ္ဝင္သစ္ခြ နားေနေဆာင္ႀကီးမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထိုင္တဲ့ ေနရာနားမွာ ခ်ထားတဲ့ ဝန္စည္စလယ္ေတြကို အလစ္သုတ္မယ့္သူ ရွိမွာမွ မဟုတ္တာ။ သို႔ေသာ္ အက်င့္က ပါေနေတာ့ သူသြားတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ္ ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။

သူ သြားရာကို လိုက္ၾကည့္ေတာ့ စားပြဲႀကီးက ဧရာမ အႀကီးႀကီးဗ်။ အလ်ား ၁၅ ေပ၊ အနံ ၇ ေပေလာက္မ်ား ရွိမလားပဲ။ စားစရာ ေသာက္စရာေတြကလည္း စားပြဲအျပည့္။ သို႔ေပမယ့္ စားခ်င္ ေသာက္ခ်င္စိတ္က တယ္ မရွိလွဘူး။ ေျခေထာက္နာတာကို စိတ္ညစ္ေနတာ၊ ကိုယ္ မေရာက္ဖူး၊ မသြားဖူးတဲ့ ခရီးမို႔ စိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးတစ္မည္ သ႐ိုးသရီျဖစ္ေနတာတို႔ေၾကာင့္ ထင္ပါရဲ႕။


ကိုယ့္လူႀကီးက မုန္႔ပန္းကန္ေလး တစ္ပန္းကန္၊ လက္ဖက္ရည္ေလး တစ္ခြက္နဲ႔ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ သူ႔ေနရာသူ ျပန္ထိုင္တယ္။ သူက လက္ဖက္ရည္သမား။ တစ္ေန႔ကို လက္ဖက္ရည္ခ်ည္း ေလး၊ ငါး၊ ရွစ္ခြက္ ေသာက္တတ္တဲ့သူ။  သူ ယူလာတဲ့ မုန္႔ေတြကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စမူဆာတို႔၊ ေကာ္ျပန္႔လိပ္တို႔လိုဟာမ်ိဳးရယ္၊ ေပါင္မုန္႔သား ပိစိ ေသးေသးေလးေပၚမွာ အဆာတင္ထားတဲ့ ဟာေလးေတြရယ္ ေတြ႕ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သတင္းစာပဲ ဆက္ဖတ္ေနလိုက္တယ္။ နည္းနည္းေတာ့ အသားက်သြားၿပီမို႔ သတင္းစာထဲက ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားတာေလးေတြကို ေအးေအးလူလူ ေလွ်ာက္ဖတ္ေနလိုက္တယ္။


အေတာ္ေလးၾကာေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္လည္း စားစရာေသာက္စရာ ထယူ ပါေတာ့တယ္။ ဇာတ္လမ္းက အဲဒီ့မွာ ျဖစ္တဲ့ဇာတ္လမ္း။ အဲဒါေလး ေျပာခ်င္လို႔ ခ်ီေနတာပါ။ (ခ်ီေနတာကိုက အေတာ္ရွည္ေနၿပီေနာ္…)


ေထာ့က်ိဳးေပမယ့္ စပ္စုခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ရွည္လ်ားလွတဲ့ စားပြဲကို တစ္ပတ္ ပတ္ၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။ အားပါး… စားစရာက အစံုအစံု။ ထမင္းေတြ၊ ဟင္းေတြလို အဝစားလို႔ ရတာေတာ့ မပါပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္ သြားရည္စာေတြကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳး အမယ္မယ္ပဲ။ ေသာက္စရာကလည္း အျပည့္ပဲ။ ေခ်ာကလက္ ေဖ်ာ္ရည္၊ မိုင္လို၊ အိုဗွာ(လ္)ထီး(န္)၊ ႏို႔၊ ေကာ္ဖီ၊ လက္ဖက္ရည္၊ ေရေႏြးၾကမ္း… အမ်ိဳးကို စံုလို႔။ အရက္ေသာက္ခ်င္ရင္ အရက္ေကာင္တာက သတ္သတ္ ရွိေသးတယ္။ ႀကိဳက္တာ ယူစား၊ ႀကိဳက္တာ ယူေသာက္။

ပထမဆံုး ႏိုင္ငံျခားခရီးလည္း ျဖစ္ေန၊ လူကလည္း မအူမလည္ဆိုေတာ့ အရက္ကို စိတ္မကူးရဲဘူး။ အခ်ိန္ကလည္း မြန္းေတာင္ မတည့္ေသးဘူး။ ဒါနဲ႔ ပန္းကန္ျပား အလြတ္ေလးတစ္ခ်ပ္ ယူတဲ့လို႔ စားစရာေတြထဲက သင့္မယ္ ထင္တာေလးေတြကို ေကာက္ထည့္လိုက္တယ္။

ၿပီးေတာ့ ေကာ္ဖီေသာက္ဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ေကာ္ဖီ သရဲ။ ေကာ္ဖီ အေသာက္ၾကမ္းတဲ့ေနရာမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတာ္ေတာ္တန္တန္ ႏိုင္ငံျခားသားေတာင္ ဆလံသရတယ္။

ေကာ္ဖီအမ်ိဳးအစားေပါင္းစံုရွိတဲ့အနက္မွာ အက္(စ္)ပရက္ဆို (espresso) ဆိုတဲ့ ေကာ္ဖီက တကယ့္ကို အျပင္းစားပဲ။ ခါးတူးေနတာ။ အဲဒီ့ေကာ္ဖီမွာရင္  ေကာ္ဖီမႈန္႔တစ္ဇြန္း (single scoop)တို႔၊ ႏွစ္ဇြန္း (double scoop)တို႔ မွာရတယ္။ ဇြန္းဆိုလို႔ စားပြဲတင္ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တဲ့ ဇြန္းလို႔ မမွတ္ပါနဲ႔။ အဲဒီ့ တစ္ဇြန္းက စားပြဲတင္ ေကာ္ဖီမႈန္႔ ဇြန္း သံုးဇြန္းေမာက္ေမာက္စာေလာက္ရိွတယ္။ သိပ္ကို ေကာ္ဖီႀကိဳက္တဲ့ ေကာ္ဖီသရဲေတြမွ ေသာက္တတ္တဲ့ ေကာ္ဖီမ်ိဳး။ ႏိုင္ငံျခားသား ေကာ္ဖီသရဲေတြေတာင္ တစ္ဇြန္းေဖ်ာ္ပဲ မွာၿပီး ႏို႔ေတြ နင္းကန္ထည့္ကာ ဇိမ္ဆြဲ ေသာက္ၾကတာကလား။ အဲ… ကြ်န္ေတာ္က အဲဒီ့ အက္(စ္)ပရက္ဆိုကို ဘယ္ေတာ့ျဖစ္ျဖစ္ ႏွစ္ဇြန္းေဖ်ာ္ မွာတယ္၊ ဘာႏို႔၊ ဘာသၾကားမွ မထည့္ဘဲ ေကာ္ဖီခ်ည္းသက္သက္ကို အစိမ္းအတိုင္း ေသာက္တတ္တယ္ဗ်။ အဲသေလာက္ ေကာ္ဖီကို ႀကိဳက္တဲ့ေကာင္။ ညစာစားပြဲအၿပီး အစာပိတ္ဆိုရင္လည္း အဲဒီ့အတိုင္းပဲ ေသာက္တာဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြက ကြ်န္ေတာ့္ ေကာ္ဖီေသာက္ႏႈန္းကို လႊတ္ဖ်ားၾကတယ္။ သူတို႔သာဆို အိပ္မေပ်ာ္ဘူးတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေကာ္ဖီေၾကာင့္ ကေန႔ထက္ထိ တစ္ခါမွ အိပ္မေပ်ာ္တာမ်ိဳး မျဖစ္ဖူးေသးဘူး။ အအိပ္မက္တဲ့ေကာင္ဆိုေတာ့ ေကာ္ဖီ ဘယ္ေလာက္ေသာက္ေသာက္ ေခါင္းခ်လိုက္တာနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္တာခ်ည္းပဲ။ လင္းတဲ့အထိ တစ္ေရးပဲ။


(အိပ္မေပ်ာ္တာက ရည္းစားပူမိတဲ့အခါေလာက္၊ အသည္းကြဲတဲ့အခါေလာက္သာ ရွိတတ္တာပါ။ ဘာတဲ့… အစြဲမ်ား ေျခာက္လွန္႔ေနသည္ႏွယ္၊ အသည္းမ်ား ထိတ္၊ ထိတ္လွပါတယ္ကြယ္ဆိုတဲ့ အခါမ်ိဳးမ်ားမွာေပါ့ ခင္ဗ်ာ)

အဲ… အဲသလို ေကာ္ဖီသမားဆိုေတာ့ ေတာ္ဝင္သစ္ခြ နားေနေဆာင္ႀကီး ထဲမွာ တည္ခင္းထားတဲ့ ေကာ္ဖီမ်ိဳးစံုကို မ်က္လံုးကစားလိုက္တယ္။ နက္(စ္) ေကာ္ဖီလို ခ်က္ခ်င္း တန္းေဖ်ာ္လို႔ရတဲ့၊ ဓာတုနည္းနဲ႔ ျုပျပင္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီမႈန္႔  ပုလင္းေတြကလည္း မ်ိဳးစံုခ်ထားတယ္။ အဲဒါလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔က နက္(စ္)ေလာက္သာ သိတာ။ တကယ္က အမ်ိဳးမ်ိဳးအမယ္မယ္ရွိေသးတယ္။ တန္ဖိုးႀကီးတဲ့ ခ်က္ခ်င္းေဖ်ာ္ ေကာ္ဖီမႈန္႔ေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသးတယ္။ သို႔ေသာ္ အဲဒါေတြကို ကြ်န္ေတာ္က တစ္စက္မွ စိတ္မဝင္စားဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ႀကိဳက္တာက အက္(စ္)ပရက္ဆိုလို တကယ့္ေကာ္ဖီေစ့ စစ္စစ္က ထြက္တဲ့ အမႈန္႔နဲ႔ ခပ္ပ်စ္ပ်စ္ေလး ႏွပ္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီမ်ိဳး။

မ်က္စိကစားလိုက္ေတာ့ လားလား… တစ္ေနရာမွာ ေတြ႕ရတယ္။ ေကာ္ဖီေစ့ေတြ အျပည့္အသိပ္ထည့္ထားတဲ့ ဖန္ေပါင္းေခ်ာင္နဲ႔ ေကာ္ဖီစက္ႀကီး။ ေရြး… နိပ္ဟလို႔ စိတ္ထဲက ဥဒါန္းက်ဴးၿပီး ကြ်န္ေတာ္လည္း ေထာ့က်ိဳးေထာ့က်ိဳးနဲ႔ ေကာ္ဖီစက္ႀကီးေရွ႕ ေရာက္သြားတယ္။


ၾကံဳတုန္ းၾကြားတယ္ပဲမွတ္လိုက္ပါခင္ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္မွာလည္း ေကာ္ဖီကို ေကာ္ဖီေဖ်ာ္စက္နဲ႔ ေန႔စဥ္ ေဖ်ာ္ေသာက္တာပါ။ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္စက္ ဆိုတာက ဘာမွေတာ့ ထူးထူးေထြေထြမဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခုပဲ လိုတယ္။ မႈန္ၿပီး ညက္ေနေအာင္ ႀကိတ္ထားတဲ့ (fine) ေကာ္ဖီမႈန္႔နဲ႔ေတာ့ သိပ္အဆင္ မေျပလွဘူး။ ေကာ္ဖီစစ္ေတြ ပိတ္ကုန္တတ္လို႔ပါ။

သည္ေတာ့ ေကာ္ဖီမႈန္႔ကို မညက္ေအာင္ ႀကိတ္ခိုင္းရတယ္။ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလး၊ စလံုးစခုေလး (coarse) ေပါ့။ အဲဒါကိုမွ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္စက္အတြက္ သတ္သတ္ လာတဲ့ ေကာ္ဖီစစ္ စကၠဴကေတာ့ေလးထဲ လိုသေလာက္ထည့္၊ စက္ထဲကို ေရထည့္ရမယ့္ေနရာ ေရထည့္၊ ေကာ္ဖီမႈန္႔ ထည့္ရမယ့္ေနရာ ေကာ္ဖီမႈန္႔ ထည့္ၿပီး ခလုတ္ ႏွိပ္လိုက္ရတာပါပဲ။

ေရကို စက္က တစ္မုဟုတ္ခ်င္းအတြင္းမွာ အေငြ႔ပ်ံေအာင္ လုပ္လိုက္တယ္။ အဲဒီ့ေပါင္းခံေရက ေကာ္ဖီမႈန္႔ေပၚကို တစ္စက္ခ်င္း က်တယ္။ အဲဒီ့ကမွ ေအာက္က ေကာ္ဖီအိုးထဲကို ေကာ္ဖီရည္အျဖစ္ က်လာတယ္။ အဲဒါ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္စက္တစ္လံုးရဲ႕ အလုပ္လုပ္ပံုပါ။ ကေန႔ ကုန္တိုက္ႀကီးေတြမွာ ေရာင္းေနတဲ့ ေဖ်ာ္စက္ေတြပဲေပါ့။

ဟိုးတစ္ေလာဆီက ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္ရဲ႕အိမ္မွာေတာ့ သူ႔ထက္ နိပ္တဲ့စက္တစ္လံုးေတြ႕ခဲ့ဖူးတယ္။ သူက က်ေတာ့ ႐ိုး႐ိုးမႈန္ေနတဲ့ ေကာ္ဖီ မႈန္႔ကို အျပည့္အသိပ္ ထည့္ၿပီး ခက္ပခ်ီးႏိုး ေကာ္ဖီလိုခ်င္ရင္ ခက္ပခ်ီးႏိုး ခလုတ္ကိုႏွိပ္၊ အက္(စ္)ပရက္ဆို လိုခ်င္ အက္(စ္)ပရက္ဆို ခလုတ္ကို ႏွိပ္႐ံုပဲ။ ေတာ္ေတာ္ နိပ္တာဗ်။ သည္မွာ မေတြ႕ဖူးေသးဘူး။ ေတြ႕ရင္ ကြ်န္ေတာ္ အရင္ဆံုး ေျပးဝယ္မိမယ္ ထင္တယ္။

ေနဦး… ဘာမွဆက္မေျပာခင္ ခက္ပခ်ီးႏိုး ေကာ္ဖီအေၾကာင္း နည္းနည္း ရွင္းျပဖို႔ လိုမယ္ထင္တယ္ေနာ္။ သူကလည္း ေကာ္ဖီပူပူပါပဲ။ အက္(စ္)ပရက္ဆို ေကာ္ဖီကို ႏြားႏို႔ပူပူနဲ႔ ေရာေဖ်ာ္ထားတာပဲ။ ထူးျခားတာက ေကာ္ဖီထဲကို သစ္ၾကံပိုးေခါက္ အမႈန္႔ျဖစ္ျဖစ္၊ သစ္ၾကံပိုးေခါက္ အေခ်ာင္းလိုက္ျဖစ္ျဖစ္ ထည့္ေပးထားၿပီး အေပၚက မလိုင္ျမႇဳပ္ထူထူ အုပ္ေပးထားတယ္။ အက္(စ္)ပရက္ဆိုနဲ႔ ေဖ်ာ္တာေပမယ့္ ႏို႔မ်ားမ်ားနဲ႔ဆိုေတာ့ ေကာ္ဖီက သိပ္မျပင္းေတာ့ဘူး။ အေလာေတာ္ပဲ။ သစ္ၾကံပိုးေခါက္အနံ႔ေလးကလည္း တသင္းသင္း၊ မလိုင္ျမႇဳပ္နဲ႔ဆိုေတာ့ တစ္မ်ိဳး ေသာက္လို႔ ေကာင္းတယ္ ဆိုရမွာပါ။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ သိပ္ခံတြင္း မေတြ႕လွဘူး။ ေကာ္ဖီသမား အေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာ့ ႀကိဳက္တယ္ခင္ဗ်။

ေတာ္ဝင္သစ္ခြနားေနေဆာင္ထဲ ျပန္သြားရရင္ေတာ့ဗ်ာ… ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္မွာလည္း ေကာ္ဖီေဖ်ာ္စက္နဲ႔ဆိုေတာ့ ေကာ္ဖီေစ့ေတြ အျပည့္ ထည့္ထားတဲ့ ဖန္ေပါင္းေခ်ာင္နဲ႔ စက္ႀကီးကိုလည္း ထီမထင္တဲ့စိတ္နဲ႔ သူ႔ေရွ႕ သြားရပ္လိုက္တာ။ စက္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့မွ ေခါင္းနပန္း ႀကီးသြားတယ္။

————————————

“(ဆူဒိုနင္ ေျပာၾကားတဲ့) ေတာသားလည္း ဟုတ္ႏိုင္ေပါင္ခင္ရယ္စာအုပ္ထဲက တတိယ အခန္းပါ။