A Spinster in Trouble

05Linစာဖတ္တဲ့အေၾကာင္းေျပာေတာ့ သတိရတာေလးတစ္ခု ေျပာလိုက္ဦးမယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ခင္ေနတဲ့ အပ်ိဳႀကီးတစ္ေယာက္က ေျပာတာပါ။ သူက အေနာက္ႏိုင္ငံ သံ႐ံုးႀကီးတစ္႐ံုးမွာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉးအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနတယ္။ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားေပါ့။


တစ္ခ်ီမွာေတာ့ သူလည္း ကြ်န္ေတာ့္လို ၄၀ ေက်ာ္မွ ကံေပၚၿပီး ႏိုင္ငံျခားကို သင္တန္း သြားတက္ဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာတယ္။ တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ႏိုင္ငံရပ္ျခား တိုင္းတစ္ပါးကို မိန္းမသား တစ္ေယာက္တည္း သြားရမွာ။ သို႔ေပမယ့္ သူ႔ကံက ေကာင္းခ်င္ေတာ့ အဲဒီ့ေန႔မွာမွ သူနဲ႔အတူ ေလယာဥ္တစ္စီး တည္းစီးမယ့္သူက သူ႔သံအမတ္ႀကီး ေမာင္ႏွံ ျဖစ္ေနတယ္။

အဲဒါဗ်ာ၊ ေလဆိပ္ေရာက္ၿပီး ေလယာဥ္ေပၚ မတက္ခင္ ထိုင္ေစာင့္ေနၾကတဲ့ အခိုက္အတန္႔မွာ သူက သံအမတ္ႀကီး စံုတြဲနဲ႔ အတူထိုင္ေနတယ္။ ထိုင္ၿပီးစမွာပဲ ဟိုေမာင္ႏွံက စာအုပ္တစ္အုပ္စီ ထုတ္လိုက္ၾကၿပီး စာအုပ္နဲ႔ မ်က္ႏွာအပ္လိုက္ၾကပါေတာ့တယ္။

အပ်ိဳႀကီးမမကေတာ့ ဘာစာအုပ္မွ ပါမလာလို႔ က်ီးၾကည့္ေၾကာင္ၾကည့္ ျဖစ္ေနတာေပါ့။ အဲဒါကို သတိထားမိသြားတဲ့ သံအမတ္ႀကီးက သူ႔ကို ေမးတယ္။

“မင့္မွာ ဖတ္စရာ ဘာစာအုပ္မွ ပါမလာဘူးလား”

“မပါဘူးရွင့္”

သံအမတ္ႀကီးမ်က္ႏွာက အလိုမက်ျဖစ္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ အိတ္ထဲက စာအုပ္တစ္အုပ္ ထုတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အပ်ိဳႀကီးကို ေပးတယ္။

“ေရာ့… သည္စာအုပ္ကို ဖတ္ေန။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ မေသမခ်င္း မွတ္ထား၊ ခရီးသြားမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေတာ့ျဖစ္ျဖစ္ စာအုပ္ ေဆာင္ထား၊ အဲဒါ ဣေႁႏၵရတယ္”

အပ်ိဳႀကီး အီသြားတယ္။ ဟိုအဘိုးႀကီးက သူ႔ကို သားသမီးလို သေဘာထားၿပီး သြန္သင္လိုက္တာမွန္းသိလိုက္တဲ့အတြက္လည္း တစ္ဖက္က ေက်နပ္သြားပါတယ္။


သူ ကြ်န္ေတာ့္ကို ျပန္ေျပာျပခဲ့ဖူးတာပါ။

မွန္ပါတယ္။

ေတာ္ဝင္သစ္ခြ နားေနေဆာင္ထဲမွာ ဣေႁႏၵမရတဲ့သူဆိုလို႔ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္ပဲ ရွိပါလိမ့္မယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ စာအုပ္လည္း ပါပါတယ္။ စာသမားပဲဗ်ာ၊ သြားေလရာ စာအုပ္ တစ္အုပ္မဟုတ္ တစ္အုပ္ေတာ့ ပါသေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ခ်ေပးထားတဲ့ သူတို႔သတင္းစာဆိုတာကလည္း ဖတ္စရာေတြ တင္းၾကမ္းနဲ႔ဟာ။ ဖတ္ခ်င္လို႔မ်ားေတာ့ ဖတ္ပါေလ့၊ တစ္ေနကုန္။

သို႔ေသာ္ သည္အခ်ိန္မွာေတာ့ စာအုပ္ဖတ္ခ်င္စိတ္၊ စာနဲ႔ မ်က္ႏွာ အပ္ခ်င္စိတ္က ႏွစ္ျပားဖိုးမွ မရွိဘူး။ ဟုတ္တယ္ေလ။ အခုမွ ၿမိဳ႕ေရာက္ဖူးတာ။ မျမင္ဖူးတာေတြ ျမင္ေနရတာ။ ခဏတစ္ျဖဳတ္ေတာ့ ရင္သပ္ ႐ႈေမာလိုက္ခ်င္ေသးတာပ။

သည္ေတာ့ကာ စာဖတ္ေနသူမ်ားလို ဘယ္ဣေႁႏၵရမွာလဲ။ က်ီးကန္း ေတာင္းေမွာက္လိုလို၊ ဂနာမၿငိမ္သလိုလို ျဖစ္လို႔ေတာ့ေနမွာအမွန္ပါပဲ။
ဟိုသံအမတ္ႀကီး ေျပာတဲ့စကားက အမွန္ပါ။ ေယာက်္ားျဖစ္ျဖစ္၊ မိန္းမျဖစ္ျဖစ္ ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္နဲ႔ ဂနာမၿငိမ္ ေနေနမယ့္အစား စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ ဖတ္ေနတာက အမ်ားႀကီး ဣေႁႏၵရပါတယ္။ လူျမင္ တင့္တယ္လွပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္က အလုပ္မ်ားသူေတြအတြက္ စာဖတ္ခ်ိန္ သတ္သတ္ထားလို႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ သည္အခါမွာ ကိုယ္ဖတ္ခ်င္တာေလးေတြကို သြားရင္းလာရင္းနဲ႔ တက္သုတ္႐ိုက္ ဖတ္သြားလို႔ ရပါေသးတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရႊေတြမွာက အဲသလို စာဖတ္တဲ့ အေလ့အထက အေတာ့္ကို ေခါင္းပါးသြားၿပီ။ ခရီးသြားရင္ သာေတာင္ မဖတ္ၾကေသးတယ္။ ဘူတာ႐ံုမွာျဖစ္ျဖစ္၊ ကားဂိတ္မွာျဖစ္ျဖစ္၊ ေလွဆိပ္မွာျဖစ္ျဖစ္၊ ေလဆိပ္မွာ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေရႊေတြမို႔ မျမင္လိုက္ရနဲ႔၊ စာဖတ္ေနသူက မရွိသေလာက္ ပါးပါး ရွားရွား၊ ေတာင္ေငး ေျမာက္ေငး ေငးေနတဲ့သူေတြက အမ်ားသား။

Mischievous Me!

04Meစက္ရဲ႕မ်က္ႏွာစာမွာ ခလုတ္က ေလးခု။ အျဖဴ၊ အစိမ္း၊ အဝါ၊ အနီ။  သည္အထိက ဟုတ္တုတ္တုတ္ပဲ။ မဟုတ္တာက ခလုတ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာတန္း တစ္ခုမွ မေတြ႕ရတာပဲ။ ဘာဆို ဘာမွ ေရးမထားဘူး။ ခလုတ္ေတြခ်ည္း သက္သက္။ စက္ေဘးမွာ ခ်ထားတဲ့ ေကာ္ဖီပန္းကန္ အလြတ္တစ္လံုးကို ဆြဲယူရင္း ကြ်န္ေတာ္ ဦးေႏွာက္ေျခာက္ေနတယ္။

ေဘးဘီကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့လည္း ဝန္ထမ္းနဲ႔တူသူ ျဖဴျဖဴေလးေတာင္ မေတြ႕ရဘူး။ ဟိုးအခန္းေထာင့္ တစ္ေနရာမွာ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ေနတဲ့ ဝန္ထမ္းေလးတစ္ေယာက္ပဲ ေတြ႕ရတယ္။ သူ႔ေမးလို႔ကလည္း သိမယ့္ပံု မေပၚဘူး။ ပိုဆိုးတာက ယပက္လက္ ျဖစ္ေနတာပဲ။ ယပက္လက္ေတြက အဂၤလိပ္စကား မတတ္ရွာၾကဘူး။ ထမင္းစား ေရေသာက္ေလးေလာက္ေတာင္ အေပါက္တည့္ေအာင္ မေျပာတတ္ၾကဘူးဆိုတာ ကမၻာအရပ္ရပ္က ႏိုင္ငံသားေပါင္းစံုနဲ႔ ထိေတြ႕ဆက္ဆံလာတာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ၿပီျဖစ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ အသိဆံုး။


စက္ေရွ႕မွာ မတ္တတ္ႀကီး ရပ္ရင္း ကြ်န္ေတာ္လည္း ၾကံရာမရ ျဖစ္ေနတယ္။ မထူးဘူးကြာ၊ ျဖစ္ခ်င္ရာ ျဖစ္လို႔ အားတင္းလိုက္ၿပီး လက္ထဲက ပန္းကန္လြတ္ကို စက္ေအာက္ေျခမွာ ရွိတဲ့ ဘံုဘိုင္ေအာက္မွာ ထိုးခံၿပီး ခ်ထားလိုက္တယ္။ ခလုတ္ေတြကို ၾကည့္ေတာ့ အစိမ္းေရာင္ခလုတ္က လက္အႏွိပ္မ်ားလို႔ နည္းနည္းေတာင္ အေရာင္လြင့္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ သည္ခလုတ္ကို လူေတြ ႏွိပ္ၾကတာပဲျဖစ္မယ္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္က သူမ်ား လုပ္တာကို လိုက္မလုပ္ခ်င္တဲ့ အထံုက ပါၿပီးသားဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္လက္က အဲဒီ့အစိမ္းခလုတ္ကို မႏွိပ္ျဖစ္ေတာ့ဘဲ သူ႔ေဘးက အဝါခလုတ္ကို ဖိခ်လိုက္တယ္။


“ေဝါ… ေဝါ… ေဝါ… ေဝါ…”

ကြ်န္ေတာ္ တုန္သြားတယ္။ စက္ႀကီးတစ္ခုလံုးကလည္း တုန္ေနတယ္။ အသံႀကီးကလည္း အက်ယ္ႀကီး။ ေလယာဥ္ပ်ံ ဂ်က္အင္ဂ်င္သံလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။

သြားၿပီ။ ငါေတာ့ သြားၿပီ။ အပ္က်သံေတာင္ ၾကားရေလာက္ေအာင္ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ အခန္းထဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕က စက္ႀကီးရဲ႕အသံက ဟိန္းၿပီး ထြက္ေနတယ္။ ဒုကၡပဲ။


ေဘးဘီကို မသိမသာေလး မ်က္စိ ကစားလိုက္တယ္။ ဘယ္သူမွ ကြ်န္ေတာ့္ကို စိတ္မဝင္စားဘူး။ သူတို႔ဘာသာ သူတို႔ စာအုပ္နဲ႔ မ်က္ႏွာ အပ္သူက အပ္၊ စားတဲ့သူက စား။


ဟင္း… ေတာ္ပါေသးရဲ႕။

စက္ႀကီးကေတာ့ တုန္ခါၿပီး ျမည္လို႔ေကာင္းေနဆဲ။ ေကာ္ဖီပန္းကန္ထဲလည္း ေကာ္ဖီက တစ္စက္မွ က်မလာေသးဘူး။ ဘာလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲလို႔ စဥ္းစားေနမိတယ္။ အသာ လွည့္ထြက္သြားရင္ ေကာင္းမလား၊ ဆက္ၿပီး ရပ္ေစာင့္ေနရင္ ေကာင္းမလား။ ဘာလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ။


ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစားေနတုန္းမွာ စက္ႀကီး ရပ္သြားတယ္။ အသံလည္း တိတ္သြားတယ္။ တုန္လည္း မတုန္ေတာ့ဘူး။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ဘံုဘိုင္ ေခါင္းကေန ေကာ္ဖီရည္ မည္းမည္းေတြ တစြပ္စြပ္ ဆင္းခ်လာတယ္။


ဟင္း… ေအာင္ျမင္ပါၿပီ။

ကြ်န္ေတာ္ သက္ျပင္းခ်လိုက္တယ္။ သို႔ေသာ္ အဲဒီ့သက္ျပင္းက ဘဝင္ ေအာက္ကို က်က်နန မက်ေသးခင္မွာ ဟုတ္ဆို ခ်က္ခ်င္း ျပန္တက္သြားတယ္။

ဟယ္… အဲဒါမွ ခြပဲ။ က်ေနတဲ့ ေကာ္ဖီရည္ေတြက ဘယ္ေတာ့ ရပ္မွာလဲ။ ခလုတ္တစ္ခုခုကို ႏွိပ္လိုက္မွ ရပ္မွာလား၊ အဲဒါဆို ဘယ္ခလုတ္ကို ႏွိပ္ရပံ့။
ကြ်န္ေတာ့္ဆံပင္ေမြးေတြ ျပန္ေထာင္လာတယ္။


ေကာ္ဖီရည္ေတြက က်လို႔ေကာင္းေနဆဲ။ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ၾကည့္ရင္း အေရးဆို ခလုတ္အနီကို စြတ္ႏွိပ္ဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ၊ အနီဆိုတာ ရပ္ခိုင္းတဲ့ ႏိုင္ငံတကာသံုး အေရာင္သေကၤတ မဟုတ္ပါလား။

အဲ… သို႔ေသာ္လည္းေပါ့ေလ။ ေကာ္ဖီပန္းကန္ ျပည့္လုနီး လက္တစ္လံုးေလာက္အလိုမွာ ေကာ္ဖီရည္ေတြ က်ေနတာ သူ႔ဘာသာ ရပ္သြားတယ္။

အမယ္… တယ္ဟုတ္ပါလား။

ကြ်န္ေတာ့္သက္ျပင္းက သည္ေတာ့မွ ပီပီျပင္ျပင္ေလး ျပန္က်သြားတယ္။ ေကာ္ဖီပန္းကန္ေလးကို ဘံုဘိုင္ေအာက္က ဆြဲယူ၊ ေကာ္ဖီပန္းကန္ျပားထဲ အက်အန ထည့္၊ မုန္႔ပန္းကန္ေလးကို ကိုင္တဲ့ၿပီး ခ်ာခနဲ အလွည့္လိုက္…

“တ… တစ္ဆိတ္ေလာက္ဗ်ာ… က်… ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း တစ္ခြက္ ေဖ်ာ္ေပးပါခင္ဗ်ာ”

အင္မတန္ မြန္ရည္ ခန္႔ညားတဲ့ အဂၤလိပ္စကားကို အထစ္ထစ္ အေငါ့ေငါ့ ေျပာရင္း၊ သူ႔လက္ထဲက ေကာ္ဖီ ပန္းကန္ေလးကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ႐ို႐ိုေသကမ္းေပးေနတဲ့ ႐ို႕႐ို႕က်ိဳးက်ိဳး အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္။ အိႏၵိယတိုင္းသားေတာ့ အိႏၵိယတိုင္းသားပဲ၊ ပါကစၥတာနီလား၊ ဘဂၤလား ေဒ့(ရွ္)ကပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ ငါးေပနဲ႔ ေလးလက္မပဲ ရွိရွာတဲ့၊ ေယာက္်ား တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ပုတယ္လို႔ သတ္မွတ္ႏိုင္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ေတာင္ ပုရွာေသးတဲ့ အိႏၵိယတိုင္းသားတစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ့္ကို အကူအညီ ေတာင္းေနတာ။ သူ႔အသက္က ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ မတိမ္းမယိမ္းပဲ ရွိမယ္ ထင္တယ္။ အင္း… သင္းလည္း ငါ့လို အခုမွ သည္အခန္းထဲ စေရာက္ဖူးတာနဲ႔ တူတယ္လို႔ ေတြးလိုက္မိတယ္။

ဟင္း.. စိတ္မ်ား ညစ္ပါရဲ႕ကြယ္။

ကြ်န္ေတာ့္မွာ သည္ေရႊေကာ္ဖီေဖ်ာ္စက္နဲ႔ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္း မသိ ျဖစ္ေနတာကို ခမ်ာ မသိရွာဘူး။ သူသိတာက ကြ်န္ေတာ္ ထင္သလို ျမင္သလို ေလွ်ာက္လုပ္ရင္းက  ေအာင္ျမင္စြာ တစ္ခြက္ေဖ်ာ္ၿပီးသြားတာပဲ။ ဒါနဲ႔ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ဆရာလာတင္ေနၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ သည္စက္ႀကီးကို ေၾကာက္ေနတာ သူ မသိရွာဘူး။


ေအးေလ… ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေစာေစာက အေတြ႕အၾကံဳရွိသားပဲ။ ဘာျဖစ္လဲ။ လုပ္ေပးရတာပ။


ကြ်န္ေတာ္လည္း သူ႔လက္ထဲက ေကာ္ဖီပန္းကန္ကို ခပ္တည္တည္ လွမ္းယူလိုက္ၿပီး ဘံုဘိုင္ေအာက္ ထိုးခံလိုက္တယ္။ ေစာေစာကတင္ ခလုတ္ အဝါကို ႏွိပ္ခဲ့တာမို႔ အဲဒါကိုပဲ ဆက္ႏွိပ္ရင္ ေကာင္းမလားလို႔ စဥ္းစားရင္းေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေကာ္ဖီခြက္ ထိုးအခံလိုက္မွာတင္ ဘံုဘိုင္ထဲက ေကာ္ဖီရည္ေတြဟာ ခြက္ထဲကို သြင္သြင္စီးက်လာျပန္ပါေတာ့တယ္။

အလဲ့… တယ္ဟုတ္ပါလား။

“ရၿပီ။ ခြက္ျပည့္သြားရင္ ယူလိုက္႐ံုပဲေနာ္။ ကြ်န္ေတာ္ သြားေတာ့မယ္”

ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို ေျပာလိုက္ၿပီး ေထာ့က်ိဳးေထာ့က်ိဳးနဲ႔ပဲ အဲဒီ့ေနရာက အျမန္ဆံုး လစ္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။

သူက မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါတယ္လို႔ ေျပာေနေလေသးရဲ႕။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာေတာ့ဘဲ ေနရာကေန ခ်ာခနဲ လစ္ထြက္လာခဲ့မိရပါတယ္။


ဟုတ္တယ္ေလ…

ဘံုဘိုင္ထဲကက်ေနတဲ့ ေကာ္ဖီရည္ေတြ သူ႔ပန္းကန္ထဲကို က်ေနတာ ကြ်န္ေတာ့္တုန္းကလို အေနေတာ္မွာ ရပ္သြားမယ္၊ ရပ္မသြားဘူးဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္မွ အတတ္မသိတဲ့ဟာ…


ေတာ္ဝင္သစ္ခြ နားေနေဆာင္ႀကီးထဲမွာ အဲသလို ေကာ္ဖီေလးေသာက္၊ မုန္႔ေလး စားၿပီး နားနားေနေန ေနၿပီးအခ်ိန္ျဖဳန္းေနလိုက္တယ္။ တစ္ေဆာင္လံုးမွာ လူေတြက ကိုယ္သန္ရာ ကိုယ္လုပ္ေနၾကပါတယ္။ အမ်ားစုကေတာ့ စာဖတ္ေနၾကတာပါ။ သတင္းစာဖတ္တဲ့သူ၊ စာအုပ္ဖတ္တဲ့သူ စသျဖင့္ေပါ့။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ စိတ္ေအးလက္ေအး၊ ေျခပစ္လက္ပစ္ကို အိပ္လို႔။ တခ်ိဳ႕က ကြ်န္ေတာ့္လို စားလို႔ ေသာက္လို႔။ တခ်ိဳ႕က တီးတိုးတီးတိုး ေျပာလို႔။ တဟီးဟီး တဟားဟားနဲ႔ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ေတာ့ တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး။ ႐ုပ္သံစက္ေတြ ဖြင့္ထားေပမယ့္လည္း အသံက ထြက္တယ္ ဆို႐ံုရယ္။ အဲဒီ့မွာလည္း ၾကည့္ေနတဲ့သူေတြ တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စပဲ ရွိတယ္။

—————————————-

“(ဆူဒိုနင္ ေျပာၾကားတဲ့) ေတာသားလည္း ဟုတ္ႏိုင္ေပါင္ခင္ရယ္ထဲက စတုတၳအခန္းျဖစ္ပါတယ္။