Skip to content

A Spinster in Trouble

9 October 2009

05Linစာဖတ္တဲ့အေၾကာင္းေျပာေတာ့ သတိရတာေလးတစ္ခု ေျပာလိုက္ဦးမယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ခင္ေနတဲ့ အပ်ိဳႀကီးတစ္ေယာက္က ေျပာတာပါ။ သူက အေနာက္ႏိုင္ငံ သံ႐ံုးႀကီးတစ္႐ံုးမွာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉးအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနတယ္။ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားေပါ့။


တစ္ခ်ီမွာေတာ့ သူလည္း ကြ်န္ေတာ့္လို ၄၀ ေက်ာ္မွ ကံေပၚၿပီး ႏိုင္ငံျခားကို သင္တန္း သြားတက္ဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာတယ္။ တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ႏိုင္ငံရပ္ျခား တိုင္းတစ္ပါးကို မိန္းမသား တစ္ေယာက္တည္း သြားရမွာ။ သို႔ေပမယ့္ သူ႔ကံက ေကာင္းခ်င္ေတာ့ အဲဒီ့ေန႔မွာမွ သူနဲ႔အတူ ေလယာဥ္တစ္စီး တည္းစီးမယ့္သူက သူ႔သံအမတ္ႀကီး ေမာင္ႏွံ ျဖစ္ေနတယ္။

အဲဒါဗ်ာ၊ ေလဆိပ္ေရာက္ၿပီး ေလယာဥ္ေပၚ မတက္ခင္ ထိုင္ေစာင့္ေနၾကတဲ့ အခိုက္အတန္႔မွာ သူက သံအမတ္ႀကီး စံုတြဲနဲ႔ အတူထိုင္ေနတယ္။ ထိုင္ၿပီးစမွာပဲ ဟိုေမာင္ႏွံက စာအုပ္တစ္အုပ္စီ ထုတ္လိုက္ၾကၿပီး စာအုပ္နဲ႔ မ်က္ႏွာအပ္လိုက္ၾကပါေတာ့တယ္။

အပ်ိဳႀကီးမမကေတာ့ ဘာစာအုပ္မွ ပါမလာလို႔ က်ီးၾကည့္ေၾကာင္ၾကည့္ ျဖစ္ေနတာေပါ့။ အဲဒါကို သတိထားမိသြားတဲ့ သံအမတ္ႀကီးက သူ႔ကို ေမးတယ္။

“မင့္မွာ ဖတ္စရာ ဘာစာအုပ္မွ ပါမလာဘူးလား”

“မပါဘူးရွင့္”

သံအမတ္ႀကီးမ်က္ႏွာက အလိုမက်ျဖစ္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ အိတ္ထဲက စာအုပ္တစ္အုပ္ ထုတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အပ်ိဳႀကီးကို ေပးတယ္။

“ေရာ့… သည္စာအုပ္ကို ဖတ္ေန။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ မေသမခ်င္း မွတ္ထား၊ ခရီးသြားမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေတာ့ျဖစ္ျဖစ္ စာအုပ္ ေဆာင္ထား၊ အဲဒါ ဣေႁႏၵရတယ္”

အပ်ိဳႀကီး အီသြားတယ္။ ဟိုအဘိုးႀကီးက သူ႔ကို သားသမီးလို သေဘာထားၿပီး သြန္သင္လိုက္တာမွန္းသိလိုက္တဲ့အတြက္လည္း တစ္ဖက္က ေက်နပ္သြားပါတယ္။


သူ ကြ်န္ေတာ့္ကို ျပန္ေျပာျပခဲ့ဖူးတာပါ။

မွန္ပါတယ္။

ေတာ္ဝင္သစ္ခြ နားေနေဆာင္ထဲမွာ ဣေႁႏၵမရတဲ့သူဆိုလို႔ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္ပဲ ရွိပါလိမ့္မယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ စာအုပ္လည္း ပါပါတယ္။ စာသမားပဲဗ်ာ၊ သြားေလရာ စာအုပ္ တစ္အုပ္မဟုတ္ တစ္အုပ္ေတာ့ ပါသေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ခ်ေပးထားတဲ့ သူတို႔သတင္းစာဆိုတာကလည္း ဖတ္စရာေတြ တင္းၾကမ္းနဲ႔ဟာ။ ဖတ္ခ်င္လို႔မ်ားေတာ့ ဖတ္ပါေလ့၊ တစ္ေနကုန္။

သို႔ေသာ္ သည္အခ်ိန္မွာေတာ့ စာအုပ္ဖတ္ခ်င္စိတ္၊ စာနဲ႔ မ်က္ႏွာ အပ္ခ်င္စိတ္က ႏွစ္ျပားဖိုးမွ မရွိဘူး။ ဟုတ္တယ္ေလ။ အခုမွ ၿမိဳ႕ေရာက္ဖူးတာ။ မျမင္ဖူးတာေတြ ျမင္ေနရတာ။ ခဏတစ္ျဖဳတ္ေတာ့ ရင္သပ္ ႐ႈေမာလိုက္ခ်င္ေသးတာပ။

သည္ေတာ့ကာ စာဖတ္ေနသူမ်ားလို ဘယ္ဣေႁႏၵရမွာလဲ။ က်ီးကန္း ေတာင္းေမွာက္လိုလို၊ ဂနာမၿငိမ္သလိုလို ျဖစ္လို႔ေတာ့ေနမွာအမွန္ပါပဲ။
ဟိုသံအမတ္ႀကီး ေျပာတဲ့စကားက အမွန္ပါ။ ေယာက်္ားျဖစ္ျဖစ္၊ မိန္းမျဖစ္ျဖစ္ ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္နဲ႔ ဂနာမၿငိမ္ ေနေနမယ့္အစား စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ ဖတ္ေနတာက အမ်ားႀကီး ဣေႁႏၵရပါတယ္။ လူျမင္ တင့္တယ္လွပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္က အလုပ္မ်ားသူေတြအတြက္ စာဖတ္ခ်ိန္ သတ္သတ္ထားလို႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ သည္အခါမွာ ကိုယ္ဖတ္ခ်င္တာေလးေတြကို သြားရင္းလာရင္းနဲ႔ တက္သုတ္႐ိုက္ ဖတ္သြားလို႔ ရပါေသးတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရႊေတြမွာက အဲသလို စာဖတ္တဲ့ အေလ့အထက အေတာ့္ကို ေခါင္းပါးသြားၿပီ။ ခရီးသြားရင္ သာေတာင္ မဖတ္ၾကေသးတယ္။ ဘူတာ႐ံုမွာျဖစ္ျဖစ္၊ ကားဂိတ္မွာျဖစ္ျဖစ္၊ ေလွဆိပ္မွာျဖစ္ျဖစ္၊ ေလဆိပ္မွာ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေရႊေတြမို႔ မျမင္လိုက္ရနဲ႔၊ စာဖတ္ေနသူက မရွိသေလာက္ ပါးပါး ရွားရွား၊ ေတာင္ေငး ေျမာက္ေငး ေငးေနတဲ့သူေတြက အမ်ားသား။

Advertisements
9 Comments leave one →
  1. jeujue permalink
    9 October 2009 10:41 pm

    ဟုတ္ပါတယ္ ဆရာေရ။ စာအုပ္ပါလုိ႔ ဖတ္ေနရင္ေတာင္ ဘာ အထာလဲ၊ ဆရာႀကီးပံု ဖမ္းတာလားလုိ႔ ဆုိလုိပံုေပါက္တဲ့ အၾကည့္ေတြကုိ ရင္ဆုိင္ရပါတယ္။ ကုိယ္ေတြ႕ပါ ဆရာေရ႕။

    • lettwebaw permalink
      9 October 2009 10:54 pm

      ယံုပါတယ္။ ေရႊေတြရဲ႕ အိမ္ေျမႇာင္အၾကည့္မ်ိဳးစံုကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ခံဖူးပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ကိုယ္က ၾကည့္မိလို႔လည္း သူတို႔အၾကည့္ေတြကို ျမင္ရတာပဲဆိုတာကို ေတြးတတ္သြားကတည္းက ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ကေလးက အကုသိုလ္ကင္းေနသမွ် ေဘးဘီကို သိပ္မၾကည့္ေတာ့ဘဲ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္သာ မဲလုပ္ေနတတ္ခဲ့ပါတယ္။

  2. 9 October 2009 11:15 pm

    ဟုတ္တယ္ဆရာ ..
    သူမ်ားႏိုင္ငံကလူေတြ ခရီးသြားရင္ (ခရီးတိုပဲ သြားသြား၊ ခရီးရွည္ပဲသြားသြား) စာအုပ္ကေလးေတြဖတ္ၾကတာေတြ႕တယ္။
    က်မကေတာ့ စိတ္ပါရင္ ပါသလိုပဲ လုပ္ပါတယ္။ စာမဖတ္ခ်င္ဘဲ ဇြတ္ႀကီးေတာ့မဖတ္ဘူး။
    အရင္က ေက်ာင္းတက္ေတာ့ ဘတ္စ္ကားတတန္၊ မက္ထ႐ိုတတန္ စီးရတယ္။
    ဘတ္စ္ကားစီးခ်ိန္ နာရီ၀က္ဆိုေတာ့ ကားေပၚမွာ ပ႒ာန္း႐ြတ္သြားတယ္။ ပ႒ာန္းတပုဒ္လဲဆံုး လိုရာခရီးလဲေရာက္။
    မက္ထ႐ိုကေတာ့ ၄၅ မိနစ္ေလာက္စီးရေတာ့ ပရိတ္ႀကီး ၁၁ သုတ္ ရြတ္တယ္။ နည္းနည္းေလးအခ်ိန္ပိုတာကိုေတာ့ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး လိုက္ခဲ့တယ္။
    အဲ … အဲဒါက အသြားေပါ့။
    အျပန္က်ေတာ့ လူက ပင္ပန္းေနျပီ။ ဆိုေတာ့ ဘုရားစာရြတ္ဖို႔ အာ႐ံုမရေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ အလကားရတဲ့ သတင္းစာကို ဟိုလွန္ဒီလွန္လုပ္။
    ပ်င္းရင္ သတင္းစာထဲပါတဲ့ ဆိုဒုခု (soduku) ေဆာ့တယ္။
    အဲဒါေဆာ့ရင္းပ်င္းလာရင္ ဖုန္းထဲမွာပါတဲ့ ဂိမ္းကစားတယ္။
    မ်က္စိေညာင္းရင္ အိပ္တယ္။
    ေျပာခ်င္တာကေတာ့ စာကို စိတ္ပါရင္ေတာ့ဖတ္ပါတယ္။ စိတ္မပါဘဲနဲ႔ေတာ့ လူအျမင္တင့္တယ္ေအာင္ မဖတ္ဘူးဆိုတာပါ။

  3. 10 October 2009 1:50 am

    အဲဒီလမ္းခရီးကို ကတီးကတီး သြားဖူးတဲ့သူအတြက္ေတာ့ ဝါသနာပါရင္ စာဖတ္ဖို႔ အခ်ိန္ျဖစ္ေနေပမယ့္ တစ္ခါတေလမွသာ သြားဖူးလာဖူး ေရာက္ဖူးတဲ့သူကေတာ့ ဟိုေငးဒီေငး ျဖစ္ေနေလာက္ပါတယ္။ 🙂

  4. SDL permalink
    10 October 2009 2:41 pm

    ဟုတ္တယ္.. ေလယာဥ္ပ်ံနဲ႔ သြားတဲ့ ခရီးမွာ စာဖတ္ဖို႕ စိတ္ကုူး လံုးဝ မရွိဘူး၊
    ေလယာဥ္ပ်ံနဲ႕ က သြားရခဲလို႕ ေဘးဘီပဲ ၾကည့္ခ်င္တယ္။

    ဘတ္စကားေပၚမွာ စာဖတ္ရင္လည္း ေခါင္းမူးတတ္လို႕ မဖတ္ဘူး

  5. Sheinn permalink
    10 October 2009 4:21 pm

    အဲဒါေလးကို ေရႊျမန္မာေတြမ်ားမ်ားသိေအာင္
    ခင္မ်ား နည္းနည္းေလာက္ အသံေလးျမွင့္ျပီး
    ေအာ္ေပးရင္ ပိုေကာင္းမယ္ဗ် …

  6. 10 October 2009 10:46 pm

    ျမန္မာေတြလား… တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ေသာ စာခ်စ္သူေတြက လြဲရင္ လမ္းသြားလည္း စာမဖတ္၊ ခရီးသြားလည္း စာမဖတ္… အိမ္မွာလည္း မဖတ္… ေက်ာင္းမွာလည္း မဖတ္… 😦 ေန႔အိပ္မက္ရဲ႕ ကိုးတန္းတက္ေနတဲ့ ညီမ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္က နပိုလီယန္ဆုိတာ ဘာလဲတဲ့… ေသေရာပဲ… ရြယ္တူ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က်ျပန္ေတာ့ ျမသန္းတင့္ကို မသိဘူးတဲ႕.. 😦

  7. အိအိ permalink
    16 October 2009 10:46 am

    ေ႐ႊေတြရဲ့ အိမ္ေျမွာင္ အၾကည့္မ်ိုဳးစုံ… ဆရာ့ ဒီအသုံးအႏႈန္းေလးေတာ့ သိပ္ႀကိဳက္..။

  8. kelvin permalink
    25 October 2009 3:26 pm

    thx for giving us a good habit ..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: