Skip to content

What would you like to have?

12 October 2009

10Liqueurတစ္ခြက္ ကုန္လုနီးမွာ စားၾကစို႔ရဲ႕လို႔ ဆိုလိုက္တဲ့အတြက္ လက္က်န္ကို အျပတ္ရွင္းၿပီး သံအမတ္ႀကီး ဦးေဆာင္ရာ ေနာက္ကိုလိုက္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ျခံက်ယ္ႀကီးရဲ႕ ျမက္ခင္းအလယ္မွာ အဆြယ္ထုတ္ထားတဲ့ သံုးဘက္ျမင္ အေဆာင္ေလးမွာပါ။ ျခင္လံု သံဆန္ကာ အျပည့္ကာထားေပမယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္ သစ္ပင္ပန္းပင္ေတြ၊ ျမက္ခင္းစိမ္းစိုေတြကို ျမင္ရတယ္။ အင္မတန္ သာယာပါတယ္။

ထမင္းစားပြဲက်ေတာ့ သံအမတ္ႀကီးကပဲ ေနရာခ်တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို သူ႔ဘယ္ဘက္မွာ ထားတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ က်န္တဲ့သူေတြကို ေနရာခ်တယ္။ ထားပါေတာ့ဗ်ာ၊ အေသးစိတ္ေတြ ေလွ်ာက္ေရးေနရင္ ရွည္ပါတယ္။

စားၾက၊ ေသာက္ၾကတာကေတာ့ သိပ္စာဖြဲ႕စရာ မရွိပါဘူး။ အစားအေသာက္ကလည္း ေကာင္းပါတယ္။ သံအမတ္ႀကီးက ဒါက ဘာ၊ ဘယ္ေဒသက ထြက္တာ၊ ဘယ္လို ခ်က္တာ၊ ဘာအတြက္ ေကာင္းတာစသျဖင့္ တတြတ္တြတ္ ေျပာရင္း ေကြ်းေနေတာ့ ပိုေတာင္ အရသာရွိေသးတယ္။

အဲ… ဆန္းသြားတာ တစ္ခုက ဝိုင္ပုလင္းဖြင့္တဲ့ ကိစၥမွာပါပဲ။ စားပြဲထိုးက ေရာက္လာတယ္။ ဝိုင္ပုလင္းအသစ္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရွ႕မွာ ဖြင့္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ အိမ္ရွင္ျဖစ္တဲ့ သံအမတ္ႀကီးရဲ႕ ေရွ႕က ဝိုင္ခြက္ ေပါက္စနေလးထဲကို တစ္ငံုစာ ငွဲ႔ေပးတယ္။ သံအမတ္ႀကီးက စြတ္ခနဲ ေကာက္ေမာ့တယ္။ ငံုတယ္၊ အရသာ ခံတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေခါင္းညိတ္ျပေလေတာ့မွ စားပြဲထိုးက ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕က ပံုမွန္ ဝိုင္ခြက္ကို စျဖည့္ေပးတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်န္တဲ့ ဧည့္သည္ေတြ၊ ေနာက္ဆံုးက်မွ အိမ္ရွင့္ဖန္ခြက္ထဲကို ျဖည့္ပါတယ္။ အဲဒါဟာ ေနာက္ထပ္ ဝိုင္ပုလင္းေတြ ထပ္ထပ္ ေဖာက္တဲ့အခါတိုင္းမွာ အဲသလိုပဲ လုပ္တယ္။ ဝိုင္ပုလင္းကို အမ်ားေရွ႕မွာ ဖြင့္တယ္။ အိမ္ရွင္က အရင္ျမည္းတယ္။ အိမ္ရွင္က ခြင့္ျပဳေတာ့မွ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ဧည့္သည္မွ အစခ်ီကာ က်န္ဧည့္သည္မ်ားကို လိုက္ငွဲ႔ေပးတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွ အိမ္ရွင့္ခြက္ထဲကို ျဖည့္ပါတယ္။

ဒါကေတာ့ ဝိုင္ဆိုတာ ပ်က္စီးခ်င္လည္း ပ်က္စီးေနတတ္တာမို႔ ဧည့္သည္မ်ား စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ရေလေအာင္ အိမ္ရွင္က အရင္ျမည္းတယ္လို႔လည္း ဖတ္ဖူးတယ္။ ေရွးအခါကေတာ့ အဲဒီ့ဝိုင္ထဲမွာ အဆိပ္ခတ္ မထားပါေၾကာင္း ခိုင္လံုေအာင္ သက္ေသထူတဲ့အေနနဲ႔ အိမ္ရွင္က အရင္ ေသာက္ျပတာလို႔လည္း ဖတ္ဖူးပါတယ္။

အားလံုး စားလို႔ ေသာက္လို႔ ၿပီးၿပီေပါ့။ အခ်ိဳတဲၿပီေပါ့။

အဲဒီ့မွာ ျဖစ္တာေလးကို ေျပာခ်င္လို႔ သည္ေလာက္ အစခ်ီေနရတာပါ။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ စားပြဲထိုးက အရက္ပုလင္း အမ်ိဳးေပါင္း သံုးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ ပါတဲ့ လွည္းေလး တစ္စီးကို တြန္းလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ သံအမတ္ႀကီးၾကားမွာ အဲဒီ့လွည္းက ရပ္သြားတယ္။

“ကဲ… ဘာေသာက္မလဲ”

ကြ်န္ေတာ္ သိတယ္။ ဒါ အစာပိတ္ ေသာက္တဲ့ အရက္ေတြ။ တခ်ိဳ႕ဟာေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ျမင္ဖူးတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆိုတာက အဲဒီ့ အမ်ိဳးေပါင္း သံုးဆယ္ေက်ာ္ထဲက ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္ပုလင္းေလာက္ေပါ့။ က်န္တာေတြက ျမင္ကို မျမင္ဖူးဘူး။ ဘာေတြမွန္းလဲ မသိဘူး။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေခါင္း ေနာက္စရာ ေကာင္းေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ သိကလည္း သိခ်င္တယ္။

အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ဘာ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္ မွတ္သလဲ။ ဟုတ္ကဲ့…

“အစာပိတ္ေသာက္တဲ့အရက္ေတြ သည္ေလာက္ အမ်ားႀကီး ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးဘူးဗ်ာ။ အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ခင္ဗ်ားကပဲ ဘယ္ဟာက ဘာ ေကာင္းတယ္ဆိုတာ တစ္ဆိတ္ေလာက္ ရွင္းျပပါလား”ေပါ့။

သံအမတ္ႀကီးကလည္း သေဘာမေနာေကာင္းစြာပဲ ျပံဳးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အရက္ပုလင္းေတြကို သူ႔လက္နဲ႔ ကိုင္ၿပီး ေနရာေတြ တဂြပ္ဂြပ္ ေရႊ႕တယ္။ အုပ္စု ႏွစ္စု ခြဲလိုက္တာပါ။ သူ႔စိတ္တိုင္းက်ေတာ့မွ သူက စကား စတယ္။

“အၾကမ္းေျပာရင္ အစာပိတ္ ေသာက္တဲ့ အရက္က ႏွစ္မ်ိဳးရွိတယ္။ အခ်ိဳတဲတဲ့ အရက္နဲ႔ အစာေၾကေအာင္ ေသာက္တဲ့အရက္။ သည္အုပ္စုက အခ်ိဳ၊ သည္အုပ္စုက အစာေၾကဖို႔။ ဟုတ္ၿပီလား”

“ဟုတ္ကဲ့…”

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေတြ အလြန္သိသလို ဆရာေသာ္တာေဆြေတာင္ ဝတၳဳေရးခဲ့ဖူးတဲ့ “ဘရန္ဒီ”ဆိုတာဟာ အဲသလို အစာပိတ္ေသာက္တဲ့ အရက္ပါ။ အစာေၾကေအာင္ ေသာက္တာပါ။ ေကာ့ညက္လို႔လည္း ေခၚပါတယ္။

ၿပီးေတာ့မွ တစ္ပုလင္းခ်င္းကို ကိုင္ၿပီး သံအမတ္ႀကီးက ရွင္းျပပါေတာ့တယ္။ အရက္သားၾကည္ၾကည္ထဲမွာ ေရႊဆိုင္းလို ေရႊေရာင္ အဖတ္ အဖတ္ ကေလးေတြ လႈပ္ရွားေနတာလည္း ပါတယ္။ အဲဒါက အသားအေရ လွေစတယ္ဆိုပဲ။  (လွခ်င္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း အျပင္မွာ အဲဒါ လိုက္ရွာၾကည့္ေသးတယ္ဗ်။ တစ္ခါမွ မေတြ႕ေပါင္ဗ်ာ။ အဲတုန္းက ေတာင္းခဲ့မိရင္ အေကာင္းသားေနာ္။ ႏိုင္ငံျခားေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ျဖင့္ မရွာမိေတာ့ဘူး။ အိတ္ကပ္ထဲက ပိုက္ဆံေလး ႏွေမ်ာတဲ့စိတ္က ျပင္းထန္ေနလို႔။) တခ်ိဳ႕ဟာကျဖင့္ ေယာက်္ားနဲ႔ တည့္တယ္၊ ဟိုဟာ ေကာင္းတယ္၊ ဘာ၊ ညာေပါ့။ ဒါကေတာ့ မိန္းမေတြ ႀကိဳက္တယ္။ ဒါက ပူရွိန္း အရသာ၊ ဒါက ေကာ္ဖီ အရသာ၊ ဒါက ေခ်ာကလက္ အရသာ စသျဖင့္ သံအမတ္ႀကီးက တစ္ပုလင္းခ်င္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းျပပါတယ္။

သူ႔စကားလည္း ဆံုးေရာ ကြ်န္ေတာ္လည္း အီစလံေဝေနၿပီ။ ေခါင္းလည္း ေတာ္ေတာ္ ေနာက္သြားၿပီ။ စကားဆံုးသြားတဲ့အခါ သံအမတ္ႀကီးက ျပံဳးၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ထပ္ေမးတယ္။

“ကဲ… ဘာေသာက္မလဲ”တဲ့။

သူ ေမးေနျပန္ၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အေတာ္ မူးသြားၿပီ။ သူ ေမးေနပံုက ကိုင္း… ကိုရင့္ကိုေတာ့ အကုန္လံုး ခေရေစ့တြင္းက် ရွင္းျပၿပီးၿပီ၊ ကိုရင္ ေသာက္ခ်င္တာ ကိုရင့္ဘာသာ ေရြးၿပီး ေျပာေပေတာ့ဆိုတာမ်ိဳးပါ။ သူ စိတ္ရွည္ရွည္ ရွင္းျပထားတာကို ေထာက္ထားေသာအားျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးေလးခမ်ာမွာ ေျဖရေပေတာ့မယ္။

သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ မေရြးတတ္တာလည္း အမွန္ပဲ။ ဟိုဟာလည္း၊ ေသာက္ၾကည့္ခ်င္၊ သည္ဟာလည္း ျမည္းၾကည့္ခ်င္ ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒါကေတာ့ နည္းနည္းမွ မသင့္ေလ်ာ္မွန္း သိေနတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ေခ်ာက္က်ေနတယ္။

သို႔ေသာ္ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဉာဏ္အလင္းတစ္ခ်က္ လက္ခနဲ ထြက္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။

“သံအမတ္ႀကီးကေရာ ဘယ္ဟာ ေသာက္ပါမလဲခင္ဗ်ား”

သံအမတ္ႀကီး မ်က္ေမွာင္ကုပ္သြားတယ္။ တစ္ခ်က္ စဥ္းစားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပုလင္းတစ္လံုးကို ဆြဲေျမႇာက္လိုက္ၿပီ။ “ဒါ ေသာက္မွာပါ”လို႔ ျပန္ေျဖတယ္။

“ဟုတ္ကဲ့… အဲဒါဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္လည္း အဲဒါပဲ ေသာက္ပါ့မယ္ ခင္ဗ်ား”ေပါ့။

ဒါေလးမ်ား။

————————————————————–

“(ဆူဒိုနင္ ေျပာၾကားတဲ့) ေတာသားလည္း ဟုတ္ႏိုင္ေပါင္ခင္ရယ္ ရဲ႕ ဒႆမ အခန္းျဖစ္ပါတယ္။ သ႐ုပ္္ေဖာ္ပံုကို ဆရာ ေဖသစ္တည္ က ေရးဆြဲေပးပါတယ္။

Advertisements
2 Comments leave one →
  1. 14 October 2009 11:35 am

    `ခြိ..´ သူတုိ႕၀ိုင္ခြက္လွည္႕ျပီးေသာက္တာက ဆရာေသာ္တာေဆြ၀တၳဳေတြထဲမွာ ထန္းရည္ခြက္လွည္႕ေသာက္သလိုပဲေနာ္.. အၾကီးဆုံးကိုအရင္တုိက္တုိ႕၊ ခြက္ကိုင္ကေနာက္ဆုံးမွေသာက္တာတုိ႕ေလ…

  2. kelvin permalink
    25 October 2009 3:17 pm

    clever choice

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: