Chapter 11

ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့(ဂ္)ကို လာေရာက္လည္ပတ္ၾကတဲ့ ခ်စ္စြာေသာ မိတ္ေဆြမ်ားခင္ဗ်ား။ptt-welcome

ကေန႔ ၂၀၀၉ ေအာက္တိုဘာ ၁၃ ရက္ေန႔ ညပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က ခဏ ခြာၿပီး ဧရာ၀တီတိုင္းက မုန္တိုင္းသင့္ ေက်းရြာတစ္ခုက ရပ္သူရြာသားမ်ားကို စြမ္းရည္ ျမႇင့္တင္ေရး သင္တန္းတစ္ခု သြားေရာက္ ပို႔ခ်ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သင္တန္းကာလက ဆယ္ရက္ ၾကာျမင့္မွာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အိမ္သာအမည္းႀကီး (အင္တာနက္)နဲ႔လည္း ယာယီ ခြဲခြာေနရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ဘေလာ့(ဂ္)မွာ သည္ကာလအတြင္း အသစ္တင္ေပးႏိုင္ဦးမွာ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ေအာက္တိုဘာ ၂၇ ရက္ေလာက္မွ အသစ္တင္ေပးႏိုင္မယ္လို႔ တြက္ဆထားရပါတယ္။

သည္အတြက္ ခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားကို သည္းခံေတာ္မူေပးၾကဖို႔ ပန္ၾကားလိုတဲ့အျပင္ သည္ၾကားထဲမွာ မိတ္ေဆြမ်ားက ေရးသြားတဲ့ မွတ္ခ်က္ (comment) အေထြေထြကိုလည္းပဲ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာမွသာ အတည္ျပဳ moderate လုပ္ေပးႏိုင္မွာမို႔ အဲဒါကိုလည္း နားလည္ခြင့္လြႊတ္ေတာ္မူေပးၾကပါရန္ ေလးစားစြာ ပန္ၾကားပါရေစလား ခင္ဗ်ား။

အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ ခင္မင္ ေလးစားစြာ

အတၱေက်ာ္

၂၀၀၉ ေအာက္တိုဘာ ၁၃

————————-

11-TVonPlaneကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ အရက္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အေတာ့္ကို စံုလွ လည္လွၿပီလို႔ ထင္ခဲ့တာပါ။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သိထားတယ္ ဆိုတာ ဘာဆို ဘာမွ မျပည့္စံုေသးမွန္း အဲဒီ့တစ္ခ်ီတည္းနဲ႔တင္ အေတာ္ သိသြားပါတယ္။

စကားစပ္လို႔ ေျပာရရင္ ဝစၥကီဆိုလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔က စေကာ့ဝစၥကီေတြပဲ သိတာမ်ားပါတယ္။ အေမရိကန္ဝစၥကီ (ဘာဘန္) ေလာက္ ပိုသိရင္ကို အေတာ္ ဟုတ္ေနၿပီ။ အဲဒီ့မွာမွ စေကာ့ဝစၥကီထဲက မုေယာစပါး တစ္မ်ိဳးတည္းနဲ႔ ခ်က္လုပ္ထားတဲ့ တန္ဖိုးႀကီး ဝစၥကီေတြကို သိရင္ ပိုလို႔ေတာင္ ဆရာႀကီး လုပ္လို႔ ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က အဲသေလာက္အထိေတာ့ သိပါ တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဟိုးတစ္ခါတုန္းက ျဖန္႔ထြက္ေတြးဆရာ ဦးေလးတာ (ဆရာ ကိုတာ) တိုက္လို႔ အိုင္းရစ္(ရွ္) ဝစၥကီဆိုတာကို ေသာက္ဖူးသြားတယ္။ အမယ္… သူကလည္း အေတာ္ နိပ္သဗ်။ အဲတုန္းကလည္း အင္း… ေလာကႀကီးမွာ ကိုယ္မသိေသးတဲ့ ဝစၥကီေတြ သည္ကမၻာေပၚမွာ အမ်ားအျပား က်န္ႏိုင္ပါေသးလားလို႔ ေတြးမိခဲ့ရျပန္ပါေသးတယ္။

ႏိုင္ငံျခားအရက္ေဝးစြ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံထဲက တိုင္းရင္းသားေတြ ခ်က္တဲ့ အရက္ေတာင္ စံုေအာင္ မေသာက္ဖူးပါဘူး။ လီေရွာအရက္ ေကာင္းမွန္းေတာင္ မႏွစ္က မိုးကုတ္ကို ေရာက္ေတာ့မွ၊ ဆရာေမာင္ထြန္းဦး(မိုးကုတ္)ရဲ႕ ကေတာ္ လီေရွာ အမ်ိဳးသမီး ကိုယ္တိုင္ ခ်က္လုပ္ထားတာကို ေသာက္ဖူးၿပီးမွ ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္သြားပါတယ္။

ယူတတ္ရင္ေတာ့ သင္ခန္းစာပါ။
အလံုးစံုကို ထိုးထြင္းသိျမင္ေတာ္မူတဲ့ သဗၺဉ ဳတ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္မွတစ္ပါး တျခား ဘယ္ ပုထုဇဥ္၊ ဘယ္ လူသားမွ အရာရာကို စံုေအာင္ မသိႏိုင္ဘူးဆိုတာကို သေဘာေပါက္သြားေစတဲ့ ျဖစ္ရပ္ကေလးပါပဲ။

အဲ… ကြ်န္ေတာ့္ ေျပာလက္စေတာင္ ဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္။

မေလးရွားေလေၾကာင္းက ေလယာဥ္ႀကီးေပၚမွာ စားလို႔ ေသာက္လို႔ ေကာင္းေနတဲ့အေၾကာင္း ေျပာလက္စေပါ့။

အဲဒီ့ကေန ေခ်ာ္ေတာေငါ့သြားလိုက္တာ အခုမွပဲ ေလယာဥ္ေပၚ ျပန္ေရာက္ေတာ့တယ္။ အစားအေသာက္ ကိစၥၿပီးေတာ့ အားလံုးဂနာ ၿငိမ္သြားၿပီ။ ပထမေတာ့ ေတာင္ၾကည့္၊ ေျမာက္ၾကည့္ေပါ့။ အမွန္ကေတာ့ စာဖတ္ေနရမွာ။ ဒါေပမယ့္ ပထမဆံုး ႏိုင္ငံျခားခရီး ထြက္တာမို႔ ေတာင္ၾကည့္၊ ေျမာက္ၾကည့္ေပါ့။ စာဖတ္ခ်င္စိတ္က လံုးလံုးေပ်ာက္ေနတယ္။

ခက္တာက ၾကည့္စရာကလည္း ေလယာဥ္အတြင္းခန္းရယ္၊ အျပင္ဘက္ကို ၾကည့္လိုက္ရင္ တိမ္တိုက္ေတြ တစ္စတစ္ျပဴေလာက္ ေတြ႕ရတဲ့ မိုးသားေကာင္းကင္ႀကီးရယ္ပဲ ရွိတယ္။ ၾကာေတာ့လည္း အဲဒါေတြက ၾကည့္စရာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ ထိုင္ခံုလက္တန္းထဲမွာ ေခါက္ထည့္ထားတဲ့ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားေပါက္စနေလးကို ဆြဲထုတ္လိုက္ပါတယ္။

ဟုတ္တယ္ေလ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔ တူ႐ူမွာ ရွိတဲ့ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား ဖန္သား ျပင္မွာက မေလး ေလေၾကာင္းတံဆိပ္ႀကီးကိုပဲ အေသျပထားတာကိုး။ ဒါဆိုရင္ တစ္ဦးခ်င္းစီအတြက္ ေပးထားတဲ့ ထိုင္ခံုလက္ရမ္းထဲက ႐ုပ္ျမင္သံၾကားစက္မွာသာ ဖြင့္ၾကည့္ရမယ္လို႔ ေရႊဉာဏ္ေတာ္ စူးေရာက္လိုက္မိသြားတာပါ။

အဲဒီ့ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားစက္မွာက မီးအဖြင့္အပိတ္ ခလုတ္ပဲ ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔  ဖြင့္လိုက္ေတာ့လည္း အဲဒီ့ ေထာင့္တန္း ရွစ္လက္မေလာက္သာ ရွိတဲ့ ဖန္သားျပင္ေပါက္စနေလးမွာက မေလးေလေၾကာင္းရဲ႕ တံဆိပ္ႀကီးပဲ အျပဴးသား ေပၚေနတယ္။ အဲဒီ့မွာ ကြ်န္ေတာ့္ ေရႊဉာဏ္ေတာ္က ဆက္လက္ စူးေရာက္သြားျပန္တယ္။

႐ုပ္သံစက္မွာ ဘာခလုတ္မွ မပါဘူး။ တန္ေတာ့… ဒါ ဟို အေဝးထိန္း ခလုတ္ကေလးနဲ႔ ဖြင့္မွ ရမယ့္ဟာေပါ့။ ဒါနဲ႔ တစ္ဖက္လက္တန္းမွာ ထည့္ထားတဲ့ ႀကိဳးတန္းလန္းနဲ႔ အေဝးထိန္းခလုတ္ကေလးကို ဆြဲထုတ္လိုက္မိရျပန္ပါတယ္။ အဲဒီ့အေဝးထိန္းခလုတ္ကေလးကိုၾကည့္ေတာ့ ဘာ စာမွ ေရးမထားဘူး။ ခလုတ္ကေလးေတြေပၚမွာ ပံုကေလးေတြနဲ႔။ အေသးစိတ္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူးဗ်ာ။ သည္ေလာက္ၾကာမွ ျပန္ေရးတာကိုး။
မွတ္မိတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဉာဏ္ လြဲေခ်ာ္ပံုကိုပါ။

အဲဒီ့ခလုတ္ကေလးေပၚမွာ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားနဲ႔သက္ဆိုင္ပံုရတဲ့ ႐ုပ္ပံုရယ္လို႔ တစ္ခုဆို တစ္ခုမွ မေတြ႕ရဘူး။ ေတာ္ေတာ္လည္း စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းလွသဗ်။ အနီးစပ္ဆံုး သေကၤတက လူပံု။ လူပံုဆိုရင္ ဒါ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွာ လူ႐ုပ္ေပၚေအာင္ ႏွိပ္ရတဲ့ ခလုတ္ပဲျဖစ္မယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွာ သတင္းပဲ ၾကည့္ၾကည့္၊ ႐ုပ္ရွင္ပဲၾကည့္ၾကည့္ လူ႐ုပ္ ေပၚတာကသာ အမ်ားဆံုး မဟုတ္လား။

အဲေတာ့ အဲဒီ့အေတြးနဲ႔ လူ႐ုပ္ပံုပါတဲ့ ခလုတ္ကို ႏွိပ္လိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္စိေအာက္မွာ ဖြင့္ထားတဲ့ ႐ုပ္သံေပါက္စနေလးကို လွမ္းၾကည့္ေပမယ့္ ဘာမွ အေျပာင္းအလဲမရွိဘူး။ မေလး ေလေၾကာင္းလိုင္း တံဆိပ္ႀကီးပဲ အကြင္းသား ဆက္ေပၚေနတယ္။

မဟုတ္ေသးဘူး။

ကြ်န္ေတာ္ ႏွိပ္တာမ်ား ေနရာမက်လို႔မ်ားလားဆိုၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ ထပ္ႏွိပ္လိုက္ျပန္တယ္။

ထူးမျခားနား။

ဟား… သူတို႔ဟာက အလွတပ္ထားတဲ့ဟာ ေနမွာ။ လူအထင္ႀကီးေအာင္ ေလွ်ာက္ထည့္ထားတာ ျဖစ္မွာ။ တကယ္က အပ်က္ႀကီးမ်ားလား မသိ။ အဲသလို ေပါက္တတ္ကရေတြ ေလွ်ာက္ေတြးလိုက္ၿပီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ အေဝးထိန္းခလုတ္ကေလးကို သူ႔ေနရာ သူျပန္ထည့္လိုက္တယ္။ ႐ုပ္သံစက္ ေပါက္စနေလးကိုလည္း ခလုတ္ပိတ္၊ သူ႔အတိုင္း ျပန္ေခြေခါက္ၿပီး လက္ရမ္းထဲက သူ႔အံထဲ ျပန္ထိုးသြင္းလိုက္တယ္။


အားလံုးေနသားက်သြားခ်ိန္မွာ ဟို… ဘယ္လိုမွ ၾကည့္လို႔မလွတဲ့ ေလယာဥ္မယ္ေလးက ကြ်န္ေတာ့္အနားကို ေရာက္လာၿပီး ျပံဳးခ်ိဳေနတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ “ဘာမ်ား အလိုရွိပါသလဲရွင္”လို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမးပါတယ္။

သူတို႔ရဲ႕ ႐ုပ္သံကို မၾကည့္ရလို႔ စိတ္ခ်ဥ္ေပါက္ေတာက္ေတာက္ ျဖစ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း အဲသလို အလကားေနရင္း လာေမးတာကို ေက်းဇူး မတင္တဲ့အျပင္ စိတ္ေတာင္ နည္းနည္း ကြက္ခ်င္သလိုျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ယဥ္ေက်းမႈအရ “ဟင့္အင္း… ဘာမွ မလိုပါဘူး၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” လို႔ပဲ ေခ်ေခ်ငံငံ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ သည္အခါမွာ ေလယာဥ္မယ္ရဲ႕ နဖူးေလးက မသိမသာေလး တြန္႔သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မ်က္ႏွာ က ျပံဳးျပံဳးေလးပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ေခါင္းေပၚက ခလုတ္တစ္ခုကို လက္လွမ္းလိုက္တာမို႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူ႔လက္ သြားရာကို အလိုလို ေမာ္ၾကည့္မိတယ္။

သူက မီးလင္းေနတဲ့ ခလုတ္ကေလးတစ္ခုကို ပိတ္လိုက္တာပါ။ သူ႔လက္ ျပန္အ႐ုပ္လိုက္မွာ အဲဒီ့ခလုတ္ကို အတိအက် ျမင္လိုက္ပါတယ္။

ေသဟဲ့… နႏၵိယ

ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ… အဲဒီ့ခလုတ္ကေလးေပၚမွာလည္း ေစာေစာက အေဝးထိန္းခလုတ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ႏွိပ္ခဲ့တဲ့ ခလုတ္ေပၚက ႐ုပ္ပံုအတိုင္း လူ႐ုပ္ကေလးကို ေရးထားပါေရာလားခင္ဗ်ာ။

သိလိုက္ပါၿပီ။ ဦးေႏွာက္ကလည္း ခ်က္ခ်င္း အလုပ္လုပ္သြားပါတယ္။

ဟုတ္သားပဲ၊ ေလယာဥ္ေပၚက ခရီးသည္ ထိုင္ခံုေတြရဲ႕အထက္၊ ပစၥည္းထားသိုရာ အလံုပိတ္စင္ေလးမ်ားရဲ႕ေအာက္ဘက္ပိုင္းမွာ ခလုတ္ကေလးေတြနဲ႔ ေလဝင္ေပါက္ေလးေတြ ရွိပါတယ္။ စာၾကည့္မီးေလးေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အဲဒီ့ထဲက ခလုတ္ေတြမွာ မီးဖြင့္လို႔ရတဲ့ ခလုတ္လည္းပါတယ္။ အဲဒီ့ခလုတ္ကိုက်ေတာ့ မီးသီးေလး လင္းေနပံုနဲ႔ ျပထားတယ္။ အဲဒီ့ခလုတ္နဲ႔ ယွဥ္လ်က္က လူ႐ုပ္ေလးနဲ႔။
အဲဒါ ေလယာဥ္ေမာင္၊ ေလယာဥ္မယ္ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ကို လွမ္းေခၚတဲ့ ခလုတ္ခင္ဗ်။


သြားၿပီေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္က ႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွာ ေပၚမယ့္ လူ႐ုပ္ မွတ္လို႔ ႏွစ္ခါတိတိႀကီးမ်ားေတာင္ ႏွိပ္ခ်လိုက္တာ၊ တကယ္ေတာ့ အဲဒါ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွာ ေပၚလာမယ့္ လူ႐ုပ္ကို ေခၚဖို႔ ခလုတ္မဟုတ္ဘဲ ေလယာဥ္ေပၚ က တာဝန္က်ဝန္ထမ္း အေကာင္လိုက္ႀကီးကို လွမ္းေခၚတဲ့ ခလုတ္ျဖစ္ေနပါလား ဟ႐ို႕။

လြဲခ်က္ကေတာ့ လြန္ေရာပဲ။

ေလယာဥ္မယ္ရဲ႕ မ်က္ေမွာင္ေလး မသိမသာ တြန္႔သြားျခင္းရဲ႕အဓိပၸာယ္ကိုလည္း သေဘာေပါက္လိုက္တယ္။

ဝမ္းနည္းပါတယ္ ေလယာဥ္မယ္လို႔ ေျပာခ်င္ေပမယ့္ သူက အနားမွာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ လွစ္ခနဲ ထြက္သြားပါၿပီ။

အိမ္း… မွားတဲ့အခါလည္း မွားေပမေပါ့လို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္က ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ ကာတြန္းဦးေအာင္ရွိန္ရဲ႕ ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ ဦးရွံစား ညည္းသလိုသာ ညည္း႐ံု ရွိေပေတာ့တာပါပဲ။

သည္လိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေလယာဥ္ေပၚမွာ ေတာင္ေတာင္အီအီ ေတြးရင္း ဆက္လက္ စီးနင္းခဲ့ရပါေတာ့တယ္။

အခ်ိန္တန္ေတာ့ မေလးေလဆိပ္ကို ဆိုက္ေရာက္ေတာ့မယ့္အေၾကာင္း ေၾကညာသံၾကားရတယ္။

အင္း… ေရာက္ၿပီေပါ့။

ေလယာဥ္ႀကီးက တအိအိ ဆင္းေနခ်ိန္မွာ ေအာက္ကို လွမ္းၾကည့္မိေသးေပမယ့္ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား မေတြ႕ရပါဘူး။

ေလယာဥ္ဆင္းပါၿပီ။

ေလယာဥ္က အရွိန္ေသသြားၿပီး သူ႔ေနရာသူ တအိအိ သြားေနခ်ိန္မွာေတာ့ ႀကီးမားခမ္းနားလွတဲ့ ေလဆိပ္ႀကီးကို လွမ္းျမင္လိုက္ရတယ္။ ၾကည့္ဖူးတဲ့ ႏိုင္ငံျခား စိတ္ကူးယဥ္ သိပၸံ႐ုပ္ရွင္ေတြထဲက အတိုင္းပဲ၊ မွန္ေတြ၊ ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ေတြနဲ႔ ေခတ္လြန္ အေဆာက္အအံုႀကီးပါ။


အားပါးပါး…

ကြ်န္ေတာ္ ရင္သပ္႐ႈေမာေနဆဲမွာ ေလယာဥ္က ခ်ိဴးေကြ႕လိုက္တဲ့အတြက္ အေဆာက္အအံုကို မျမင္ရေတာ့ျပန္ဘူး။ ေလယာဥ္ကြင္းက်ယ္ႀကီးကိုပဲ ျမင္ရတယ္။