So What ???

13SoWhat copyေလဆိပ္ထဲမွာတင္ ရထားေလးတစ္စီးက ရပ္ေနတယ္။ ေနာက္ထပ္ ရထားလမ္းတစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေစာင့္ေနရတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြက သည္ခရီးကို အရင္က ႏွစ္ေခါက္၊ သံုးေခါက္ေရာက္ဖူးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေတာင္ေတာင္အီအီ သိပ္စဥ္းစားစရာမလိုဘဲ သူ ဦးေဆာင္တဲ့ေနာက္ အသာေလး လိုက္ေနလိုက္ေတာ့တာပါ။

ခဏအၾကာမွာေတာ့ ခ်စ္စရာ ရထားေလး ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့ရထားေလးေပၚကို တက္လိုက္ၾကၿပီးတဲ့ေနာက္ မ်ားမၾကာခင္မွာ ရထား တံခါးေတြက အလိုအေလ်ာက္ပိတ္သြားၿပီး ရထားလည္း ထြက္ခြာျပန္ပါေတာ့တယ္။သိပ္ေတာင္ မစီးလိုက္ရဘူး၊ တစ္ေနရာမွာ ရပ္သြားၿပီး တံခါးေတြ ျပန္ပြင့္လာတာမို႔ တျခား ခရီးသည္မ်ားနည္းတူ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း အျပင္ ထြက္လိုက္ၾကတယ္။ ေလဆိပ္ထဲမွာပဲ ရွိေသးမွန္း အမွတ္အသားေတြ၊ စာတန္းေတြအရ သိသာလို႔ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က အခုမွ ဆိုက္ေရာက္ ေဆာင္ထဲ ေရာက္လာတာေလ။

ကြ်န္ေတာ္ယူလာတဲ့ အဝတ္အစားေသတၲာက နည္းနည္းႀကီးေနတဲ့ အတြက္ ရန္ကုန္ကထြက္ကတည္းက ေလဆိပ္မွာ တန္ဆာလုပ္ၿပီး အပ္ခဲ့ရ တာ ဆိုေတာ့ ေလဆိပ္ခန္းမေဆာင္ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္ေသတၲာကို ျပန္ေရြးဖို႔ ေစာင့္ေနရေသးတယ္။ အဲဒါက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြက သိပ္စိတ္ရွည္ပံု မရဘူး။

“က်ဳပ္က ခရီးသြားရင္ ဝန္က်ဥ္းက်ဥ္းနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ တစ္ပါတည္း သယ္လို႔ အိတ္အရြယ္အစားကို တမင္ေရြးထားတာဗ်။ အခုလို ေစာင့္မေနရ ေအာင္ေပါ့” လို႔ ေျပာေနေပေသးတယ္။

မေစာင့္ခ်င္လည္း ေစာင့္ရမွာပဲ ကိုယ့္ဆရာ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အဲလို ေစာင့္ရတာကို သိပ္ေတာ့ မႀကိဳက္လွဘူး။ သို႔ေပမယ့္ တစ္ပတ္ႀကီးမ်ားေတာင္ ေနရမွာဆိုေတာ့ အဝတ္အစားက အနည္းဆံုးေတာ့ ခုနစ္စံုလိုတယ္ေလ။ ၿပီးေတာ့ ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ ဝယ္ခ်င္တာေလးေတြ ဝယ္ ျဖစ္ခဲ့ရင္လည္း ထည့္ရသိုရေအာင္ အိတ္ကို တမင္ႀကီးႀကီးသယ္ခဲ့ရတာ ကလား။

သို႔ေပမယ့္ သိပ္ၾကာၾကာ မေစာင့္လိုက္ရပါဘူး။ လည္ပတ္ေနတဲ့ ေစာင္းေလွ်ာ သားေရပတ္ျပင္ႀကီးတစ္ခုေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ့္ေသတၲာကို ေတြ႕လိုက္ရ ပါတယ္။ (တံတားဦးေလဆိပ္မွာ အဲဒါမ်ိဳး အခုရွိေနပါၿပီ။ တန္ဆာ လုပ္ၿပီး တင္လာတဲ့ ခရီးသည္ေတြရဲ႕ ဝန္စည္စလယ္ကို ေလယာဥ္ေပၚက ခ်လာ၊ ၿပီးေတာ့ စက္ထဲ တစ္ခုစီထည့္ေပးလိုက္ရင္ စက္ကေန ပစၥည္း ေရြးတဲ့ေနရာဆီကို တြန္းတင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ့ပစၥည္းေတြကို လည္ ပတ္ေနတဲ့ ေစာင္းေလွ်ာ သားေရပတ္ျပင္ညီႀကီးတစ္ခုေပၚမွာ ကိုယ့္ပစၥည္း ကိုယ့္ဘာသာ ေရြးခ်ယ္ၿပီးေကာက္ ယူသြားရတာမ်ိဳးပါ။) အဲဒါၿပီးေတာ့ လူဝင္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးေကာင္တာကို ဝင္ရပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ဝင္လိုက္တဲ့ လူဝင္မႈေကာင္တာမွာေတာ့ တာဝန္က်က အမ်ိဳးသမီးျဖစ္ေနတယ္။ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ကို ထုတ္ေပးလိုက္တယ္။ကြ်န္ေတာ္ ႏိုင္ငံျခားခရီးကို ပထမဆံုး သြားခြင့္ရေတာ့မယ္ဆိုတာ သိထားသူ၊ ကြ်န္ေတာ္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းလို႔ ေျပာလို႔ရတဲ့ အေမရိကန္ မိတ္ေဆြက ကြ်န္ေတာ့္ကို ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ထည့္လို႔ရတဲ့ သားေရဖံုးအစြပ္ကေလး တစ္ခု လက္ေဆာင္ေပးထားတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ႏိုင္ငံကူး လက္မွတ္ေလးဟာ သားေရဖံုးေလးနဲ႔ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေပါ့။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲသလို အဖံုးနဲ႔ဆိုေတာ့ ဟို လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးက ဆရာမႀကီးခမ်ာ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ႏိုင္ငံက လာမွန္းတန္းမသိႏိုင္ဘူးျဖစ္ေန ရွာတယ္။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ကို အၿမီးျပန္ေခါင္းျပန္ ၾကည့္ေနတယ္။ မေလးရွားႏိုင္ငံ ျပည္ဝင္ခြင့္ကိုေတာ့ ရန္ကုန္က မေလးရွား သံ႐ံုးမွာကတည္းက တံဆိပ္တံုး႐ိုက္လာခဲ့တာမို႔ သူေတြ႕တယ္။ သို႔ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ ဘာေကာင္လဲဆိုတာ သူ ႐ုတ္တရက္မသိဘူး။
သို႔ေပမယ့္ သိဖို႔က သိပ္မခက္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ရဲ႕ ေရွ႕ပိုင္း စာမ်က္ႏွာေတြကို လွန္ၾကည့္လိုက္ရင္ တန္းေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ့္ဓာတ္ပံုပါ စာမ်က္ႏွာမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ဘာလူမ်ိဳးဆိုတာ ေတာင္ အတိအလင္းေရးထားပါတယ္။ အဲဒီ့မွာတင္ မမရဲ႕ ႏႈတ္က တစ္ခြန္းထြက္လာတယ္။

“အိုး… မိုင္အဲ(န္)မား”
ျမန္မာကို myanmar လို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔က စာလံုးေပါင္းထားၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘာသာ ဖတ္တဲ့အခါ ျမန္မာလို႔ အသံထြက္ေပမယ့္ ျမန္မာ စကားမတတ္တဲ့ သူ ဖတ္တဲ့အခါ မိုင္အဲ(န္)မားလို႔ပဲ ထြက္ၾကပါတယ္။ ဝင္းဦးကို “ဝင္းႏူး”လို႔ ဖတ္ၾကသလို၊ သန္းေက်ာ္ကို “သွယ္(န္) ခိုင္ေအာ္”လို႔ ဖတ္ၾကသလိုပါပဲ။

သူက အဲသလို မပီမသ ရြတ္လိုက္ေပမယ့္ သူေျပာခ်င္တဲ့ စကားရဲ႕ အနက္အဓိပၸာယ္ကို ကြ်န္ေတာ္ တန္းသိလိုက္ပါတယ္။ သူ႔စကားအသြားအလာက “လာျပန္ၿပီ တစ္ေယာက္” ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ပါးစပ္ကလည္း အဲဒါမ်ိဳးက် ၿငိမ္မေနတတ္ဘူး။

“ဆိုး ဝပ္(ထ္)” ဆိုၿပီး ခပ္တင္းတင္းပဲ ေျပာလိုက္မိရပါတယ္။ အဲေတာ့ ဘာျဖစ္ေသးတံုးဆိုတဲ့အနက္မ်ိဳးနဲ႔ သူ႔ကို အထက္စီးက ေျပာခ်လိုက္တာပါ။

အဲေတာ့မွ မမက တံဆိပ္တံုးကို ထုလိုက္ၿပီး သူ႔အလုပ္သူ ႐ို႐ိုေသေသ ဆက္လုပ္ပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္နားထဲမွာေတာ့ သူ႔ရဲ႕ “အိုး… မိုင္အဲ(န္)မား” ဆိုတာႀကီးက အေတာ့္ကို အေႏွာင့္အယွက္ေပးေနတုန္းပဲ။ မိန္းမနဲ႔ ေယာက်ာ္းျဖစ္ေနလို႔ တစ္ေၾကာင္း၊ ကိုယ္တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ သူ႔တိုင္းျပည္မွာ ေရာက္ေနတာမို႔တစ္ေၾကာင္းသာ ေအာင့္ေနရတယ္။ မဟုတ္ရင္ ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီ့နားမွာတင္ သူ႔ကို ျပႆနာရွာမိသြားမလား မသိဘူး။

မိုင္အဲ(န္)မားႀကီး ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္ေတာ့ မေလးေလဆိပ္က လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးေကာင္တာကို ေအာင္ျမင္စြာ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ပါၿပီ။

olu tJovdk ryDro &Gwfvdkufayr,fh olajymcsifwJh pum;&JU teuft”dyÜm,fudk uRefawmf wef;odvdkufygw,f/
olYpum;toGm;tvmu ]vmjyefNyD wpfa,muf}qdkwJh t”dyÜm,f yg/
uRefawmfhyg;pyfuvnf; tJ’grsdK;us Nidrfraewwfbl;/
]qdk; 0yf(xf)}qdkNyD; cyfwif;wif;yJ ajymvdkufrd&ygw,f/ tJawmh bmjzpfao;wHk;qdkwJhteufrsdK;eJY olYudk txufpD;u ajymcsvdkufwmyg/
tJawmhrS rru wHqdyfwHk;udk xkvdkufNyD; olYtvkyfol ½dk½dkaoao qufvkyfygawmhw,f/
uRefawmfhem;xJrSmawmh olY&JU ]tdk;… rdkiftJ(ef)rm;µ}qdkwmBuD;u tawmfhudk taESmifht,Sufay;aewkef;yJ/ rdef;reJY a,mufsm;jzpfaevdkY wpfaMumif;? udk,fwpfcgrS ra&mufzl;ao;wJh olYwdkif;jynfrSm a&muf aewmrdkYwpfaMumif;om atmifhae&w,f/ r[kwf&if uRefawmf tJ’Dh em;rSmwif olYudk jyóem&SmrdoGm;rvm; rodbl;/
rdkiftJ(ef)rm;BuD; uRefawmfwpfa,mufawmh rav;avqdyfu vl0ifrIBuD;Muyfa&;aumifwmudk atmifjrifpGm ausmfjzwfcJhygNyD/