Wow! A Limo!

14Limo copyအတူပါသူ ႐ံုးက မိတ္ေဆြက အရင္ကတည္းက ေရာက္ဖူးထားသူျဖစ္ေတာ့ သူ႔ဦးေဆာင္မႈေနာက္ကို ေထာ့က်ိဳးေထာ့က်ိဳးနဲ႔ အသာလိုက္႐ံုရွိတာပဲ။ သူက ခပ္တည္တည္ပဲ “လင္မဇီး(န္)” ငွားမယ္တဲ့။ လင္မဇီး(န္)ဆိုတာေလာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သိတာေပါ့။ စာေတြ သည္ေလာက္ဖတ္၊ ႐ုပ္ရွင္ေတြ သည္ေလာက္ၾကည့္ေနတာပဲ။ ဇိမ္ခံမွန္လံုကားကို ေခၚတာ။ အတိုေကာက္ ကေတာ့ “လင္မို”တဲ့။ လင္ဖုန္းမို၊ ရႊင္ျပံဳးခ်ိဳစြာေနာ္ဗ်ာ ဆိုတဲ့ ေရွးတုန္းက သီခ်င္း တစ္ပိုင္းတစ္စကို ေအာက္ေမ့ခ်င္စရာပဲေနာ္။ စာလံုးေပါင္းက L-I-M-O-U-S-I-N-E ပါ။ အသံထြက္ကေတာ့ “လင္မဇီး(န္)”တဲ့။ လင္ မစီးဘဲ မယားခ်ည့္ အိုက္တင္ခံၿပီး စီးစီးေနတဲ့ကားလို႔ မွတ္ထားမယ္ ဆိုလည္း ျဖစ္မယ္ထင္တယ္ေနာ္။

ငွားေပါ့။ လင္မဇီး(န္)မကလို႔ “ေခ်ာ့ပါ”ပဲ ငွားငွား။ က်ဳပ္တို႔ ေပးရတာမွ မဟုတ္တာ။ က်သမွ် ႐ံုးက ေပးမွာပဲဟာ၊ ႀကိတ္လိုက္ေပါ့။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ လင္မဇီး(န္)ဆိုတာက ဟို တံခါးေျခာက္ေပါက္နဲ႔ မွန္လံုကားအရွည္ႀကီးဗ်။ အခုဟာက မဟုတ္ေပါင္။ သူတို႔ လင္မဇီး(န္)လို႔ ေခၚတာက မာစီးဒီးကား ခပ္ႀကီးႀကီးအရြယ္ရွိတဲ့ တိုယိုတာ သရဖူအမွတ္တံဆိပ္ကားေပကပဲ။ ေခါင္မိုးေပၚမွာေတာ့ အငွားယာဥ္ဆိုတဲ့ အမွတ္အသားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လည္း ပစၥည္းေတြကို ေနာက္က အံဖံုးထဲ ထိုး သိပ္ထည့္၊ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ခန္းမွာ စတိုင္အျပည့္နဲ႔ ဝင္ထိုင္လိုက္ၾကပါေတာ့တယ္။ ကားႀကီးကလည္း လင္မဇီး(န္)ပီသစြာ ၿငိမ့္ခနဲ ထြက္တယ္။
လမ္းႀကီးက က်ယ္လိုက္တာေျပာလို႔ ဆိုသလိုပဲ ေျဖာင့္လိုက္တာလည္း ျဖဴးလို႔။ ကားေမာင္းသူရဲ႕ေနာက္မွာ ကြ်န္ေတာ္က ထိုင္ေနတာမို႔ သူ႔အျမန္ႏႈန္း ျပဒိုင္ခြက္ကို ကြ်န္ေတာ္ၾကည့္လိုက္တယ္။ အားပါး၊ တစ္နာရီကို ကီလို ၁၂၀ႏႈန္းေလာက္နဲ႔ တင္ေနတာ။ တစ္နာရီကို ၇၅မိုင္ႏႈန္းေပါ့။ သို႔ေသာ္ ဘာမွ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ မေကာင္းတာကေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဝါသနာပါရင္ မွတ္စု စာအုပ္တစ္အုပ္ထုတ္၊ ေပါင္ေပၚတင္ၿပီး ေရးခ်င္တာ ခ်ေရးေနရင္ေတာင္ လက္ေရးလွလွ ဝိုင္းဝိုင္းညီညီေလးေတြ ထြက္လာေလာက္ေအာင္ ကားက ၿငိမ္ေနတယ္။

လမ္းေဘးဝဲယာမွာကလည္း ဘာဆိုဘာမွ မရွိဘူး။ အဲ… အဲသလို ေျပာရင္ နည္းနည္းေတာ့ မွားသဗ်။ စိတ္ထင္ တစ္မိုင္ျခား တစ္ခါေလာက္မွာ အမ်ားသံုး တယ္လီဖုန္းတိုင္ေလးေတြေတာ့ စြတ္ကယ္စြတ္ကယ္နဲ႔ မနားတမ္း ျမင္ခဲ့ရပါသဗ်။ ၾကည့္ရတာ သည္တိုင္းျပည္မွာ ညေနတိုင္က် စည္ကားေနတတ္တဲ့ ရန္ကုန္ေရႊဘံုသာလမ္းနဲ႔ အေနာ္ရထာလမ္းေထာင့္ တစ္ဝိုက္ဆီက လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းစံု အစုတ္အျပတ္ေရာ၊ ေကာင္းတာေရာ၊ သူခိုး လက္ခံေရာ အကုန္အစံုေရာင္းေနတဲ့ တိုလီမိုလီေဈးလိုဟာမ်ိဳး မရွိဘူး ထင္တယ္။

ကြ်န္ေတာ္လည္း စိတ္ကူးထဲမွာ ရန္ကုန္-မႏၱေလးလမ္းမွာ အမ်ားသံုး တယ္လီဖုန္းေလးေတြ တစ္မိုင္ျခား တစ္လံုးေလာက္ တပ္ဆင္ၾကည့္မိလိုက္ ရျပန္ေသးတယ္။ အံမယ္မင္း… မျဖစ္ႏိုင္ဘူးခင္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္တို႔အမ်ားသံုး ဖုန္းဆိုတာက သူ႔ခ်ည့္ထားလို႔မွမရတာေနာ္။ ဖုန္းတစ္လံုးမွာ လူတစ္ေယာက္ေတာ့ အေစာင့္ခ်ထားေပးမွ ျဖစ္မွာေလ။ တစ္မိုင္ျခား တစ္လံုးဆို မိုင္ေပါင္း ၄၀ဝေက်ာ္၊ လူေပါင္း ၄၀ဝေက်ာ္ ခန္႔မွ ျဖစ္မွာ။ မျဖစ္ေသးပါဘူးေလ။

အဲ… အဲဒီ့ တယ္လီဖုန္းေလးေတြကလြဲရင္ လမ္းေဘး ဝဲယာမွာလည္း ဘာမွ ၾကည့္စရာမရွိ၊ လမ္းကလည္းျဖဴးေနေတာ့ အေတာ္ပ်င္းေျခာက္ လာရပါတယ္။ အတူပါတဲ့ မိတ္ေဆြႀကီးကလည္း အင္မတန္ ႏႈတ္နည္းတဲ့သူ။ သူ႔ႏႈတ္က ထြက္ရင္လည္း ဘုခြကန္႔လန္႔က ခပ္မ်ားမ်ားဆိုေတာ့ သူ႔လည္း စကားသြား မေဖာင္ရဲဘူး။ အဲလိုနဲ႔ တစ္နာရီေက်ာ္ စီးရတဲ့ ခရီးကို လင္မဇီး(န္)ႀကီးနဲ႔ ၿငီးေစာ္နံစြာ စီးနင္းလိုက္ပါခဲ့ရပါတယ္။