Lived Life With Unflagging Zest

အခန္းဆက္ ေဖာ္ျပေနတဲ့ “ေတာသားလည္း ဟုတ္ႏိုင္ေပါင္ခင္ရယ္”ကို ခဏတျဖဳတ္ရပ္နားၿပီးသကာလ မၾကာေသးခင္က အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တာေလးကို အေျပာင္းအလဲအျဖစ္ တင္ဆက္လိုက္ပါတယ္။ ဖတ္ရွဳ ခံစား အားေပးေတာ္မူၾကည့္ၾကပါဦးခင္ဗ်ား


သက္ရွည္က်န္းမာနည္း

animated-140၁၈၉၀ျပည့္ႏွစ္က ႐ုရွႏိုင္ငံမွာ ေမြးတယ္။ သူ႔အေဖက သူ႔ကို ရဟူဒီ ဘုန္းႀကီး ျဖစ္လာေစခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူကေတာ့ တျခား အၾကံေတြနဲ႔မို႔ အသက္ ၁၅ႏွစ္မွာေတာ့ ဇာဘုရင္ကို ပုန္ကန္ျခားနားမယ့္ အဖြဲ႕ထဲကို သူဝင္ခဲ့ပါတယ္။ သို႔ေပမင့္ ဇာဘုရင္ကို နန္းခ်ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းရာမွာ မေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူး။ မေအာင္ျမင္ေတာ့ ေထာင္က်မယ့္ အေရးကို ေတြးၿပီး ႐ုရွႏိုင္ငံအတြင္းက တျခား ေဆြမ်ိဳးေတြရွိရာ တျခား ေဒသေတြမွာ ခိုေအာင္းေနခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ ႏွစ္ႏွစ္အၾကာ အသက္ ၁၇ႏွစ္မွာေတာ့ သူတို႔ မိသားစုဟာ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုကို ေရႊ႕ေျပာင္းလာၿပီး ေဘာ့(စ္)ထန္ၿမိဳ႕က သူ႔ဦးေလးအိမ္မွာ  ေနၾကပါတယ္။ ေနာက္တစ္ႏွစ္အၾကာမွာေတာ့ သူ႔မိသားစုက ႐ုရွျပည္ကို ျပန္ၾကေပမယ့္ သူကေတာ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာပဲ ဆက္ေနခဲ့ပါတယ္။


အဲ… သူ႔နာမည္က အယ္လီ။

အဲဒီ့ႏွစ္က ၁၉၀၈ ခုႏွစ္၊ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကို စီးပြားပ်က္ ကပ္ႀကီး ဆိုက္တဲ့ႏွစ္။ ၁၈ႏွစ္သား အယ္လီဟာ သူ႔ဦေလး မိသားစုနဲ႔အတူ မက္ဆခ်ဴး ဆက္(စ္)ျပည္နယ္ စပရင္း(ဂ္)ဖွီး(လ္)ၿမိဳ႕ကို ေျပာင္းလာၾကၿပီး အလုပ္ကို အသည္းအသန္ ရွာပါေတာ့တယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ အလုပ္ကလည္း တအားရွား၊ ရဟူဒီဆိုရင္လည္း အလုပ္ မေပးခ်င္ၾကေတာ့ သူ႔မွာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အလုပ္မရႏိုင္ဘူး။ ရမယ့္ရေတာ့ ပံုႏွိပ္စက္မွာ စက္သမားအျဖစ္ လုပ္ရမယ့္ အလုပ္။ တစ္ပတ္ကို သံုးေဒၚလာ ေပးမယ္တဲ့။ သူလည္း လုပ္တာေပါ့။

ျပႆနာက သူက အဲဒီ့အလုပ္ရဖို႔အတြက္ အရင္က ပံုႏွိပ္စက္ ႐ိုက္ဖူးတယ္လို႔ ညာၿပီး အလုပ္ဝင္ခဲ့တာပဲ။ တကယ္လည္း ႐ိုက္ေရာ စက္ၾကားမွာ လက္ညပ္ၿပီး သူ႔လက္ေခ်ာင္းႏွစ္ေခ်ာင္း ခိုက္မိသြားတယ္။ ပံုႏွိပ္တိုက္ပိုင္ရွင္က သူ႔ကို ဆရာဝန္ဆီ ပို႔ေပးတယ္။

ၿပီးေတာ့ ေဒါသတႀကီးနဲ႔ “မင္းဟာ လူလိမ္လူညာေလးပဲ”လို႔ ေျပာပါေတာ့တယ္။ “ဦးေလးသာ ကြ်န္ေတာ့္ေနရာမွာဆိုရင္၊ အလုပ္မွ မရွိရင္ ငတ္ရေတာ့မယ့္ အေျခအေနမ်ိဳးမွာဆိုရင္ ဦးေလးလည္း ကြ်န္ေတာ့္လို ညာမိမွာပါပဲဗ်ာ”လို႔ အယ္လီက တိုက္ရွင္ကို ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။

တိုက္ရွင္က အဲဒီ့မွာ သူ႔ကို သေဘာက်သြားတယ္။ မျဖစ္မေန လုပ္ခ်င္တဲ့ ဇြဲရယ္၊ သတၱိရယ္ကို သည္သူငယ္ေလးဆီမွာ ေတြ႕လိုက္ရေပတာကိုး။ ဒါနဲ႔ တိုက္ရွင္က သူ႔ကို အလုပ္ထုတ္မပစ္ေတာ့ဘဲ စက္႐ိုက္နည္းသာမက သည္လုပ္ငန္းရဲ႕ အေျခခံေတြကိုပါ သင္ၾကားေပးပါေတာ့တယ္။

အဲဒါဟာ အယ္လီ့ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈ လမ္းစပဲျဖစ္ပါတယ္။ သူက တအား အလုပ္ႀကိဳးစားေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ ပံုႏွိပ္လုပ္ငန္း ေထာင္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး အျမတ္ေတြလည္း ေကာင္းေကာင္း ရခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ သူ႔ဘဝကလည္း ပြင့္လန္းလာခဲ့တယ္။ ခ်စ္သူ ေတြ႕ခဲ့ၿပီး အိမ္ေထာင္ျပဳတဲ့အျပင္ ညေက်ာင္းတက္ကာ ဒီပလိုမာဘြဲ႕ ရေအာင္ အားထုတ္ခဲ့ျပန္တယ္။

အဲလိုနဲ႔ ပညာေရးကို အငမ္းမရ မက္ေမာၿပီး စပရင္း(ဂ္)ဖွီး(လ္)(ထ္)မွာရွိ တဲ့ ခရစ္ယာန္ ကလ်ာဏ ယုဝ တကၠသိုလ္ကို ေလွ်ာက္ထားေတာ့ ေက်ာင္းက လက္ခံတယ္။ ညပိုင္းနဲ႔ ေန႔ခင္းပိုင္းေတြ ပံုႏွိပ္စက္မွာ အလုပ္လုပ္၊ မနက္ပိုင္းက် တကၠသိုလ္တက္နဲ႔၊ စာက်က္ခ်ိန္ကိုလည္း မရရေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ သည္လိုနဲ႔ သူ ဘြဲ႕ရဖို႔ နီးလာတယ္။

သို႔ေပမယ့္ ဘြဲ႕ယူရမယ့္ အခ်ိန္က်ေတာ့မွ ပါေမာကၡတစ္ေယာက္က သူ႔ကို ေျပာတယ္။ “မင္းကို ဘြဲ႕မေပးႏိုင္ဘူး”တဲ့ဗ်ား။ ဟား… သူအံ့အားသင့္သြား တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔တံုးလို႔ ေမးေတာ့ “မင္းက ရဟူဒီျဖစ္ေနလို႔”တဲ့။

“ဒါဆိုလည္း ဘာျဖစ္လို႔ အေစာႀကီးကတည္းက သည္ေက်ာင္းမွာ လက္ခံခဲ့ၾကေသးတံုးဗ်ာ”လို႔ အယ္လီက ျပန္ေမးတယ္။ “မင္းမ်ား တို႔ဘာသာထဲ ေျပာင္းလာမလားလို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့လို႔ေပါ့ကြ”လို႔ ဟိုပါေမာကၡက ေျဖပါတယ္။ အယ္လီ အေတာ္ စိတ္ခ်ဥ္ေပါက္သြားတယ္။

ဒါနဲ႔ ေကာလိပ္ကေန ဘာဘြဲ႕မွ မရဘဲ ထြက္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။

အဲဒီ့ကေန ႏွစ္ေပါင္း ၈၀နီးပါး ၾကာသြားၿပီး အယ္လီ့အသက္ ၁၀ဝ ျပည့္လုျပည့္ခင္မွာ အမ်ိဳးသားအသံလႊင့္ကုမၸဏီရဲ႕ ႐ုပ္သံက႑ရဲ႕ “ယေန႔ တနဂၤေႏြ” အစီအစဥ္မွာ သူ႔ရဲ႕ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခန္းကို တင္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ သူ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္ခဲ့ရဖူးတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳမ်ား ရွိခဲ့ရင္ ေျပာပါလို႔ ေမးေတာ့ အဲဒီ့ ေကာလိပ္မွာ ျဖစ္ခဲ့သမွ် ကို သူက ျပန္ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ရက္မွာေတာ့ အဲဒီ့ေကာလိပ္က သူ႔ဆီကို ဖုန္းဆက္တယ္။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၃ ရက္မွာေတာ့ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား မိတ္ဆံုစားပြဲ က်င္းပၿပီး အယ္လီ ရသင့္ရထိုက္တဲ့ ဝိဇၨာဘြဲ႕ကို ခ်ီးျမႇင့္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ သူ႔တစ္သက္လံုး ေတာင့္တခဲ့တဲ့ ဘြဲ႕မို႔ သူကလည္း ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံခဲ့ပါတယ္။

ဘဝအေတြ႕အၾကံဳအရ အယ္လီဟာ ခြင့္လြႊတ္တတ္တဲ့ ႏွလံုးသားနဲ႔ ျဖစ္ၿပီး သူ႔ကိုယ္သူ မုန္းတီးစက္ဆုပ္မႈရဲ႕ ေက်းကြ်န္၊ မုန္းတီးစက္ဆုပ္မႈရဲ႕ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုး အျဖစ္မခံခဲ့ပါဘူး။ သည္အခ်က္ဟာ အယ္လီ့ရဲ႕ အသက္ရွည္မႈနဲ႔ စိတ္ခ်မ္းသာတဲ့ ဘဝအတြက္ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ပါပဲ။ သည္အခ်က္ထက္ သူ႔ကို လူသိမ်ားတဲ့ အခ်က္ေတြကေတာ့ သူဟာ စိတ္ေကာင္းရွိတယ္၊ ထက္ျမက္တယ္၊ အားသြန္ခြန္စိုက္ ႀကိဳးစားတယ္ ဆိုတာေတြပဲ။ ဒါေတြေၾကာင့္ သူ႔အသက္ ရွည္တာ၊ သူစိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာေနရတာလို႔ပဲ အမ်ားက သိၾကပါတယ္။

စီးပြားေရးမွာလည္း အယ္လီက ထိပ္တန္းကပဲ။ သို႔ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားလံုးလိုပဲ သူလည္း အမွားေတြ လုပ္မိခဲ့သလို ကံဆိုးမိုးေမွာင္ေတြလည္း က်ခဲ့တာပါပဲ။ ပံုႏွိပ္စက္ ေထာင္တုန္းကေတာ့ သူ ေအာင္ျမင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ပိုက္ဆက္တဲ့ လုပ္ငန္းေထာင္ေတာ့က်ေတာ့ ခြက္ခြက္လန္သြားတယ္။
အဲဒီ့ေနာက္ သူနဲ႔ တျခား စပ္တူတစ္ေယာက္နဲ႔ စားပြဲထုတ္လုပ္ေရး စက္႐ံုတစ္ခု ေထာင္ၾကျပန္တယ္။ တစ္ညမွာေတာ့ သူ႔ဆီကို ကသုတ္ကရက္ႏိုင္လြန္းတဲ့ ဖုန္းဝင္လာတယ္။ သူ႔စက္႐ံုက မီးေလာင္သြားတယ္။ သူ ေျပးသြားေတာ့ ျပာပဲ ေတြ႕ရေတာ့တယ္။ စက္ေတြေရာ၊ ပစၥည္းေတြေရာ အားလံုး ျပာျဖစ္ကုန္ၿပီ။

ေန႔ခ်င္းညခ်င္းကို သူ႔မွာ ကုန္းေကာက္စရာ မရွိေအာင္ ျဖစ္သြားတယ္။ သူ႔မွာ အိမ္ေထာင္နဲ႔ ကေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔။ ဘယ္လို ဆက္ စခန္းသြားမတံုး။
ျဖစ္သြားတဲ့အေပၚ ပူေဆြးေသာက ေရာက္မေနဘဲ သူ႔ရဲ႕ ေရာင္းတတ္ ဝယ္တတ္တဲ့ အေပၚမွာ ျပန္အေျခတည္တယ္။ စီးပြားေရးအဆက္အသြယ္ေတြနဲ႔ တစ္ကျပန္စတယ္။ မၾကာပါဘူး၊ သူဟာ တျခာသူေတြ ထုတ္လုပ္တဲ့ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂေတြကို ေအာင္ျမင္စြာ ေရာင္းခ်သူ ျဖစ္လာျပန္ပါေတာ့တယ္။ “အဲတုန္းကဆို ၁၉၃၀ ျပည့္လြန္ စီးပြားပ်က္ ကပ္ဆိုက္တုန္းကထက္ေတာင္ က်ဳပ္ ပိုၿပီး ခ်မ္းသာလာခဲ့ေသးဗ်ား”လို႔ ေနာက္ပိုင္းက် သူက ေျပာပါတယ္။

အဲဒီ့ကာလအတြင္းမွာ ကမၻာႀကီးကလည္း စိတ္ထိခိုက္စရာေကာင္းေအာင္ ေျပာင္းလဲကုန္တယ္။ ဂ်ာမဏီမွာ နာဇီေတြ အာဏာရလာၿပီး မၾကာခင္မွာ ဥေရာပကို စစ္က ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္တယ္။ သူ႔မိဘနဲ႔ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြ၊ ေဆြမ်ိဳးေတြကို အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကို လာၾကဖို႔ သူက ရွိခိုးဦးတင္ ေတာင္းပန္ၿပီး ေခၚေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ေတြက ဘာမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး အမွတ္နဲ႔ ႐ုရွမွာပဲ ဆက္ေနၾကတယ္။

နာဇီေတြ ႐ုရွလည္း ဝင္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ အယ္လီ့အေနနဲ႔ သူ႔မိဘ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြကို ကယ္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ သူ႔မိသားစုဝင္ေတြထဲက တခ်ိဳ႕လည္း ဓာတ္ေငြ႕ခန္းေတြထဲ ေလွာင္ပိတ္အသတ္ခံရ၊ တခ်ိဳ႕ေတြလည္း ပစ္အသတ္ခံရနဲ႔ မ်ိဳးကန္းသြားေတာ့တာပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ က်န္ရစ္ခဲ့သူ အယ္လီကေတာ့ အလုပ္ေတြ ျဖစ္လို႔။ အိမ္သံုးပစၥည္းေတြ အႀကီးအက်ယ္ထုတ္တဲ့ လုပ္ငန္းတစ္ခုမွာ သူက အမႈေဆာင္အရာရွိခ်ဳပ္ဆိုေတာ့ သူ႔မိန္းမနဲ႔ ကေလးေတြလည္း ျပည့္ျပည့္စံုစံု ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနၾကရတယ္။

အဲဒီ့ေနာက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအၾကာ ၁၉၇၁ခုႏွစ္က်ေတာ့ သူ႔အသက္က ၈၁ ႏွစ္ ရွိေနၿပီ။ ကုမၸဏီရဲ႕ မူအရ သူ႔အေနနဲ႔ အၿငိမ္းစား ယူကို ယူမွျဖစ္မယ္။ ကုမၸဏီရဲ႕ မူအရဆိုေပမယ့္ သူကေတာ့ လက္ကို မခံဘူး။ ဒါနဲ႔ သူ ဆက္လုပ္တယ္။ လုပ္တာမွ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္၂၀ ဆက္လုပ္တာ။ အသက္ ၁၀ဝ ျပည့္ေတာ့မွ အလုပ္က နားေတာ့တယ္။

အလုပ္ကသာ နားတာ၊ သူသိပ္ျမတ္ႏိုးတာကို ဆက္လုပ္ျပန္တယ္။ အဲဒါ ကေတာ့ ပညာသင္တာပဲ။ ဧက ၂၀ဝ နီးပါး ရွိတဲ့ ေက်ာင္းဝင္း၊ ေက်ာင္းသား ငါးေထာင္နီးပါးရွိတဲ့ ေက်ာင္းျဖစ္ေလတဲ့ ဖွဲဖွီး(လ္)(ထ္)တကၠသိုလ္ကို သူတက္ခဲ့ပါတယ္။

သည္ဘိုးေတာ္ အဲဒီ့ေက်ာင္းကို ဘယ္လိုမ်ား သြားသလဲလို႔ လူႀကီးမင္း စဥ္းစားမ်ား ေနမိေသးလား။

ဟုတ္ကဲ့… ကိုယ္တိုင္ ကားေမာင္းၿပီး သြားပါသဗ်ာ။ သြားတဲ့အျပင္ အျမဲတမ္း ျမန္ျမန္ေမာင္းသြားတာ။ ေမာင္းဆို သူက အခ်ိန္မျဖဳန္းခ်င္တဲ့ လူစားမ်ိဳးေလ။ အဲဒီ့အရြယ္မွာ သူအပန္းေျဖတာကေတာ့ ႏ်ဴးေယာ့(ခ္)ၿမိဳ႕ေတာ္ ေအာ္ပရာပြဲမွာပဲ။  အဲဒီ့ သဘင္ပြဲ ရာသီတိုင္း သူမွန္မွန္ၾကည့္ခဲ့တာမ်ား သူ ကြယ္လြန္တဲ့ အသက္ ၁၀၇ႏွစ္တိုင္ေအာင္ပါပဲ။

သူ႔ကို အဲသေလာက္ အသက္ရွည္ရွည္ ေနႏိုင္ျခင္းနဲ႔ အားအင္အျပည့္နဲ႔ ေနႏိုင္ျခင္းရဲ႕ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္က ဘာလဲလို႔ ေမးတဲ့အခါ “စိတ္ေရာကိုယ္ပါ မအား ေအာင္ေနတာနဲ႔ စိတ္ေကာင္းထားတာပဲ”လို႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။

အယ္လီ့မွာက ရည္မွန္းခ်က္ အျမဲရွိနတယ္။ ဘဝမွာ သူ လူျဖစ္လာရတာက စိန္ေခၚမႈ အသစ္ေတြကို ဖန္တီးယူဖို႔ပဲ။ ၿပီးေတာ့ ဘဝနဲ႔ပတ္သက္လို႔လည္း သူက အျမဲတမ္း အေကာင္းျမင္တယ္။ သူက ဘယ္တုန္းကမွ သူ႔ကိုယ္သူ သနားတဲ့စိတ္၊ အားငယ္တဲ့စိတ္၊ သိမ္ငယ္တဲ့စိတ္ မဝင္ဖူးဘူး။ တစ္ခုခု အခက္ၾကံဳလာတိုင္း အဲဒါကို အခြင့္အေရးေတြခ်ည္းပဲလို႔ သူ ျမင္တတ္ခဲ့တာပါ။

၁၉၉၇ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာ ၁၁ ရက္ေန႔ထုတ္ New York Times သတင္းစာပါ   “Eli A. Finn, 107: Lived Life with Unflagging Zest”ကို ျပန္ဆို တင္ဆက္လိုက္တာပါ။

စာဖတ္သူမ်ားအတြက္ တစ္ခုခု ရမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါေလးကို ဘာသာျပန္ေနရင္းမွာ ဘဝင္မက်တဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ သြားေတြ႕တယ္။ အဲဒါက သူ အသက္၂၀ထုန္းက ဘြဲ႕ရသင့္ပါလ်က္နဲ႔ ဘာသာ မေျပာင္းခဲ့လို႔ သူ႔ကို ဘြဲ႕ မေပးခဲ့ၾကတဲ့ ခရစ္ယာန္ ကလ်ာဏ ယုဝအသင္း တကၠသိုလ္က ေပးတဲ့ဘြဲ႕ကို ေနာက္ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ အၾကာ၊ သူ႔အသက္ ၈၀ က်မွ ေပးေတာ့ သူက သြားယူလိုက္တာပဲ။ စိတ္ထဲ ဘဝင္မက်မိဘူး။ ယူစရာလားေပါ့။

ဆက္ျပန္ရင္းနဲ႔မွ ဪ… ဒါ့ေၾကာင့္လည္း သူ အသက္ရွည္တာ၊ စိတ္ခ်မ္းသာတာကိုးလို႔ ေတြးမိတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ… ယူစရာလားဆိုတာ မာန္မာန၊ ေဒါသ ပါတယ္။ သူက ဘာမွ မျဖစ္သလို ယူလိုက္တယ္။ မာန္ေတြ၊  ေဒါသေတြ ကင္းတယ္။ အဲေတာ့ သူ အသက္ရွည္တာေပါ့။

ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ သူ႔ေလာက္ ရွည္ဖို႔ ေနေနေသာသာ၊ သူ႔ ေလးပံု၊ သံုးပံု ေလာက္ေတာင္ မမွန္းရဲခ်င္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေဒါသေတြ၊ မာန္မာနေတြ အျပည့္နဲ႔ကိုး။

စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းေရာ… အသက္ရွည္မွာလား… တိုမွာလား..

ေတြးဆဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
၂၅၀၉၀၉

—————————-
(
၁၂-၁၀-၂၀ဝ၉ ေန႔ထုတ္ အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ ၁၀၊ အမွတ္စဥ္ ၄၆၀၊ )