Hi-Tech Challenges and Blogs

နည္းပညာ စိန္ေခၚမႈႏွင့္ ကူမွတ္တမ္း

၁။
print_screenအလုပ္သေဘာအရ အီးေမး(လ္)မည္ေသာ ဓာတ္ေခ်ာစာကို ၁၉၉၈ ေလာက္ကတည္းက စတင္သံုးစြဲခဲ့ရသည္။ ထို႔ေနာက္ ၂၀ဝ၀ျပည့္မွာ အင္တာနက္။ ထိုစဥ္က ကြ်န္ေတာ္သည္ ဩစေၾတးလ်သံ႐ံုးမွ ေဒသခန္႔ ဝန္ထမ္း။ ျမန္မာျပည္တြင္ အင္တာနက္ သံုးစြဲႏိုင္သူ အေရအတြက္ အလြန္တရာ နည္းေသးခ်ိန္။

၂၀ဝ၃ခုႏွစ္တြင္ ထိုအလုပ္မွ ကြ်န္ေတာ္ျပဳတ္လာသည္။ အင္တာနက္ႏွင့္လည္း ေဝးခဲ့ရသည္။ ၂၀ဝ၆-၂၀ဝ၇ ေလာက္မွာေတာ့ ေရႊေတြလည္း အင္တာနက္ကို ေကာင္းေကာင္း သံုးလာၾကၿပီ။ အင္တာနက္ကေဖွးဟု ေခၚေသာ ဆိုင္ေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း ေဝဆာလာသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္မူ အလွမ္းေဝးေနဆဲ။

မလႊဲသာလြန္းေသာအခါတြင္မူ အင္တာနက္ဆိုင္ေတြကို အားကိုးရသည္။ သို႔တိုင္ေအာင္ အိမ္က ခြာရမွာကို ေသမေလာက္ ေၾကာက္တတ္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ စ႐ိုက္ႏွင့္ သိပ္မကိုက္။ မလြတ္လပ္ဟု ခံစားရတာလည္း ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စာေပးစာယူအတြက္သာ အင္တာနက္ဆိုင္ကို အားထားခဲ့သည္။ အျခားမူ သိပ္ မသံုးျဖစ္ခဲ့ေခ်။


ကံအားေလ်ာ္စြာ ၂၀ဝ၉ခုႏွစ္ ဩဂုတ္လထဲတြင္ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္မွာ ႀကိဳးမဲ့ အင္တာနက္စနစ္ ခ်ိတ္ဆက္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ထိုအခါက်မွ အင္တာနက္ မည္ေသာ အခ်စ္ေဟာင္းႏွင့္ ေကာင္းေကာင္း ျပန္ေပါင္းထုပ္ရသည္။ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္သူ႔မွလည္း အားနာစရာမလို၊ အဝတ္လဲေနစရာလည္း မလို၊ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ အခ်ိန္မေရြးထိုင္ကာ ရွာခ်င္တာ ရွာလို႔ရလာသည္။ ပို႔ခ်င္တာ ပို႔လို႔ ရလာသည္။ ဆက္သြယ္ခ်င္တာ ဆက္သြယ္လို႔ ရလာသည္။
အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အခ်စ္ေဟာင္းႏွင့္ ကုန္ဆံုးရျပန္ေတာ့သည္။

၂။
ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ အင္တာနက္ ျပတ္လပ္သြားခိုက္ ငါးႏွစ္ေလာက္အတြင္းမွာ အင္တာနက္ေလာကတြင္ ေဝါဟာရသစ္တစ္လံုး ေပၚေပါက္လာသည္။ ဘေလာ့(ဂ္) (blog) ပါတဲ့ ခင္ဗ်ား။

ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွန္း မသိေသး။ စိတ္လည္း မဝင္စားမိေသး။ စကၤာပူေရာက္ မိတ္ေဆြေဟာင္းတစ္ဦးက အဆိုပါ ဘေလာ့(ဂ္)ကို ေရးေနသည္ဟု တစ္ဆင့္စကား ၾကားသိရသည္။

သူ ရန္ကုန္ျပန္လာခိုက္ ခဏတျဖဳတ္ေတြ႕ေတာ့ သူက ဘေလာ့(ဂ္) ေရးရတာ  ယစ္မူးေနေၾကာင္း ေျပာသြားတာကိုလည္း ၾကားလိုက္ရသည္။

အိမ္မွာ အင္တာနက္ ခ်ိတ္ဆက္လိုက္ေသာအခါတြင္မူ ကြ်န္ေတာ္လည္း ထိုဘေလာ့(ဂ္)ကို စိတ္ဝင္စားလာသည္။

၃။
ေခတ္က တသြင္သြင္စီးဆင္းေနသည္။ အရွိန္အဟုန္ႏွင့္ ျဖစ္သည္။ အရွိန္အဟုန္မွ အလြန္ျပင္းထန္ ျမန္ဆန္ေသာ အရွိန္အဟုန္။

သတင္းအခ်က္အလက္ နည္းပညာ၏ တိုးတက္မႈကား အံ့မခန္း။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လတြင္ ဥေရာပသမဂၢမွာ ဝင္အမႈထမ္းေတာ့ တစ္႐ံုးတည္းသားတစ္ခ်ိဳ႕မွာ ကြန္ပ်ဴတာကို သံုးေနၾကေလၿပီ။ သူတို႔ကို ၾကည့္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္လည္း သံုးခ်င္ လာသည္။ သို႔ႏွင့္ သူတို႔ကို ဆရာတင္လိုက္၊ အေရးဆို ကယ္ပါဦး (help) ခလုတ္ကို ႏွိပ္လိုက္ျဖင့္ ဆည္းပူးခဲ့ရာ ၁၉၈၉-၉၀ ေလာက္မွာ  ကြန္ပ်ဴတာကို ေတာ္ေတာ္ ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္လာသည္။ ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း ၂၀ဝ၀ျပည့္ႏွစ္မွာေတာ့ အင္တာနက္ႏွင့္ ရင္းႏွီးရေလၿပီ။

ေျပာလိုသည္မွာ သတင္းအခ်က္အလက္နည္းပညာ၏ တိုးတက္မႈကိုပင္ ျဖစ္သည္။ ၁၉၈၈မွ ၂၀ဝ၀ဆိုေသာ ၁၂ႏွစ္တာ ကာလအတြင္း ထိုနည္းပညာ၏ တိုးတက္မႈမွာ အလြန္ျမန္ဆန္လွသည္။  ၂၀ဝ၀ျပည့္ႏွစ္ ေနာက္ပိုင္း ျမန္ဆန္မႈကား ဒေရာေသာပါး ပိုႏိုင္လာပါသည္။

၂၀ဝ၀ျပည့္ႏွစ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အင္တာနက္ စတင္သံုးစြဲခ်ိန္တြင္ စာေလာက္၊ ပံုေလာက္ကိုသာ အင္တာနက္မွာ ၾကည့္ႏိုင္သည္။ အဲဒီ့ေနာက္ ႏွစ္ႏွစ္၊ သံုးႏွစ္ပဲ ၾကာလိုက္သည္၊ အသံေတြေရာ၊ ႐ုပ္ရွင္ေတြပါ ၾကည့္ႏိုင္သည့္ ၾကားခံ ဆက္သြယ္ေရး နည္းေပါင္းစံု (multimedia) ဆိုတာက တြင္က်ယ္လာသည္။


၂၀ဝ၃ ခုႏွစ္က ျမန္မာျပည္မွာ အင္တာနက္ဆိုင္ေတြ သိပ္မရွိေသး၊ သံုးစြဲသူလည္း မမ်ားေသး။ အခု ၂၀ဝ၉မွာေတာ့ ကေလးၿမိဳ႕က လူငယ္ေလးကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ထံ အင္တာနက္မွတစ္ဆင့္ လွမ္းဆက္သြယ္ေနေလၿပီ။ ၿမိဳင္ၿမိဳ႕တို႔၊ မိတၳီလာတို႔ကလည္း ဆက္သြယ္ေနၾကေလၿပီ။ အင္တာနက္ သံုးစြဲသူ အင္အားကား အံုႏွင့္ က်င္းႏွင့္။


၂၀ဝ၇ခုႏွစ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ႏိုင္ငံျခားသြားမည္ဆိုေတာ့ ထြက္ခြာပံုစံ (departure form) ကို လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးက အင္တာနက္မွတစ္ဆင့္ ထုတ္ေပးေနေလၿပီ။ ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရအဖြဲ႕အစည္းမ်ားပင္လွ်င္ အင္တာနက္ႀကီး၏ အဆင္ေျပ၊ လြယ္ကူ၊ ထိေရာက္၊ ျမန္ဆန္မႈကို အသံုးခ်ေနေလၿပီတကား။

၄။
တသြင္သြင္စီးဆင္းေနေသာ ေရအလ်ဥ္ကို လက္ျဖင့္ ကာလို႔ မရႏိုင္သလို တမံ တုတ္လို႔လည္း မရေတာ့ပါ။ အရွိန္အဟုန္က ျပင္းလြန္းသျဖင့္ တမံေဝးစြ၊ တာပဲ ဖို႔ဖို႔၊ ဆည္ႀကီးပဲ တင္းခံခံ အမွန္ေက်ာ္လႊားသြားေတာ့မည့္ နည္းပညာ ေပါက္ကြဲမႈႀကီးပင္ ျဖစ္သည္။

ထိုအေျခအေနမွာ ကိုယ္က ထိုနည္းပညာကို မ်က္စိစံုမွိတ္ ျငင္းပယ္မည့္အစား သူ႔အားသာခ်က္မ်ားကို ခ်သံုးလ်က္ အျမတ္ထုတ္ႏိုင္မွ တန္ကာက်ေတာ့မည္ဟု ျမင္လာပါသည္။

ထိုအေတြးျဖင့္ ဘေလာ့(ဂ္)ကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ အမီလိုက္ရေတာ့မည္ဟု သေဘာေပါက္လာသည္။

၅။
ဘေလာ့(ဂ္) ဆိုသည္မွာ ပင့္ကူအိမ္ မွတ္တမ္း (web log)မွ ဆင္းသက္လာေသာ စကားလံုးျဖစ္ပါသည္။ အင္တာနက္ကြန္ရက္ႀကီးကို ပင့္ကူအိမ္ႏွင့္ တင္စားၾကသည္။ ကမၻာအႏွံ႔ျဖန္႔က်က္ထားေသာ ပင့္ကူအိမ္ [worldwide web (ဝါ) www] တဲ့။

ထိုပင့္ကူအိမ္မွာ မွတ္တမ္းတင္ျခင္းကို weblog ၊ အတိုခ်ံဳ႕လိုက္ေသာအခါ blog [ဘေလာ့(ဂ္)] ရယ္လို႔ ျဖစ္လာပါေတာ့သည္။ ျမန္မာစာအဖြဲ႕က ထုတ္ေသာ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ အဘိဓာန္မွာမူ ထိုစာလံုးအတြက္ အနက္ဖြင့္ခ်က္ မပါရွိေသးပါ။ ေနာက္ဆံုးေပၚ Cambridge Advanced Learners Dictionary, 3rd Edition မွာေတာ့ ဘေလာ့(ဂ္)ကို a  diary   (= regular record of your thoughts, opinions and experiences)  that you put on the Internet for other people to read ဟု ဖြင့္ဆိုပါသည္။ “အျခားသူမ်ား ဖတ္ရွဳႏိုင္ရန္ အင္တာနက္ ေပၚသို႔ တင္ထားေသာ ေန႔စဥ္မွတ္တမ္း (ဆိုလိုသည္မွာ မိမိ၏အေတြးမ်ား၊ အယူအဆမ်ား၊ အေတြ႕အၾကံဳမ်ား၏ ပံုမွန္ မွတ္တမ္း”ဟု ဆိုလွ်င္ ရမည္ထင္သည္။

မွန္ပါသည္။ ယခုအခါ ကမၻာအရပ္ရပ္မွာ ဘေလာ့ဂါ [blogger (ဝါ) ပင့္ကူအိမ္မွတ္တမ္းေရးသူ]ေတြ သန္းခ်ီၿပီး ရွိေနပါေလၿပီ။ အေၾကာင္းအရာစံု၊ လူေပါင္းစံု။ ဘာသာစကားေပါင္းစံု။  ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရႊျမန္မာ ဘေလာ့ဂါေတြကိုက မနည္းမေနာ။ ျပည္တြင္းမွေရာ၊ ျပည္ပမွပါ အံုက်င္းႏွင့္ ေရးေနၾကသည္။


တခ်ိဳ႕က အေပ်ာ္သေဘာ၊ တခ်ိဳ႕က မဟုတ္တမ္းတရားေတြ၊ တခ်ိဳ႕က မ႐ိုးေျဖာင့္ေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့လည္း ေလးေလးနက္နက္။ တခ်ိဳ႕က ဘာသာေရး၊ တခ်ိဳ႕က ပညာရပ္၊ တခ်ိဳ႕က ႏိုင္ငံေရး၊ တခ်ိဳ႕က အလဇၨီရွစ္ေသာင္း၊ တခ်ိဳ႕က အတင္းအဖ်င္း၊ တခ်ိဳ႕က အဝါအၾကြား။ အားလံုးက ကိုယ့္စိတ္ကူးႏွင့္ကိုယ္။ အကန္႔အသတ္မဲ့၊ အလႊတ္မဲ့၊ တေပ်ာ္တပါး။

တစ္မ်ိဳးေတာ့လည္း ေကာင္းသည္။ လူ႔စ႐ိုက္ေတြက သည္ေနရာမွာ ေပၚလာသည္။ အေၾကာင္းအရာေပါင္းစံုကိုလည္း သန္ရာ သန္ရာ ေရြးခ်ယ္ ၾကည့္ရွဳႏိုင္သည္။ ျပည္တြင္းမွ ဘေလာ့ဂါတစ္ဦးဆိုလွ်င္ ကဗ်ာလည္း အေရးေကာင္းသည္၊ ကဗ်ာႏွင့္ စာအုပ္ ေဝဖန္ခ်က္ေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး အႏွစ္အသားပါသည္။ စာေရးသူေကာင္းတစ္ဦး ျဖစ္ႏိုင္မွန္း သိေနသျဖင့္ သူ႔ကို အားတိုင္း ေျမႇာက္ေပး (ေခ်ာက္ခ်)ေနမိပါသည္။

သူငယ္နာ မစင္သူေတြလည္း တစ္ပံုတစ္ပင္ ေတြ႕ရသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ့္သေဘာႏွင့္ကိုယ္၊ ကိုယ့္ရင္ဘတ္ထဲ ရွိတာ၊ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာ၊ ကိုယ္ ထင္ရာျမင္ရာကို ကိုယ္သန္သလို ေျပာေနၾကသူမ်ားကို ဘေလာ့ဂါဟု သညာျပဳလွ်င္ လြန္အံ့မထင္ပါ။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒါေတြကို သေဘာက်ေနသည္။ တားလို႔လည္း မရႏိုင္ေတာ့သည့္ နည္းပညာေပါက္ကြဲမႈ ေခတ္ႀကီးထဲမွာ ဟိုမွ သည္မွ အလွ်ိဳလွ်ိဳ ေပၚေနေသာ ဘေလာ့ဂါမ်ားကို ၾကည့္ရင္း ေခတ္၏ သေဘာကို ဆင္ျခင္မိသည္။ ပြင့္လင္းေခတ္၊ ေန႔ညမဆိုင္း အကုန္သိႏိုင္ေသာေခတ္ကို ခ်င္းနင္း ဝင္ေရာက္ေနေသာ ျပယုဂ္ေပပဲဟု နားလည္လာရသည္။

အမိႈက္ေတြ ပါေနတာ ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မတံုးဟု တခ်ိဳ႕က ေမးေကာင္း ေမးပါလိမ့္မည္။ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထင္ေတာ့ အေရးသိပ္မႀကီးလွပါ။ အမိႈက္က အမိႈက္ပံုထဲ ေရာက္သြားပါလိမ့္မည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စာနယ္ဇင္းေလာကမွာ တစ္ေလာဆီက အလွ်ိဳလွ်ိဳ ေပၚလာေသာ ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္းမ်ားလိုပင္ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မည္။ တခ်ိဳ႕က တင္က်န္ရစ္သည္။ တခ်ိဳ႕ကား သက္ဆိုး မရွည္။ ပရိသတ္သည္ အခ်ဥ္မဟုတ္ ဆိုတာကို ျပဆိုေနျခင္းပင္။

ပင့္ကူအိမ္မွတ္တမ္းဟု အနက္ရေသာ ဘေလာ့(ဂ္)ေတြလည္း ထို႔အတူပင္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ တခ်ိဳ႕ဘေလာ့(ဂ္)ေတြဆို တစ္ခါဝင္ၾကည့္ၿပီးသည္ႏွင့္ ေနာက္ထပ္ ထပ္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ ေပ်ာက္သြားသည္။ စာေရးတာကလည္း ကေမာက္ကမ၊ သတ္ပံုေတြ၊ ေရးထံုးေတြလည္း ေနရာမက်၊ အေၾကာင္းအရာက်ျပန္ေတာ့လည္း အတင္းအဖ်င္းႏွင့္ ဝါၾကြားတာက မ်ားေနမွန္း တစ္ခါၾကည့္လိုက္႐ံုႏွင့္ ထင္းေနသည္။ အဲေတာ့ အဲဒီ့ပင့္ကူအိမ္မွတ္တမ္းကို အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး ေနာက္ဝင္ၾကည့္စရာ မလိုေတာ့ေခ်။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း သူငယ္နာမစင္သည့္ အယူအဆေတြ တင္းၾကမ္း။ အဲဒါလည္း တစ္ခါၾကည့္ၿပီးသည္ႏွင့္ ေအာ္ဂလီဆန္ကာ တစ္ဖန္ ျပန္မလွည့္မိေတာ့ေခ်။


အဲဒါေတြကိုမွ မက္မက္စက္စက္ ၾကည့္ေနသူေတြလည္း ရွိသည္။ ဒါလည္း ျပႆနာမဟုတ္၊ အခ်ိန္က အဆံုးအျဖတ္ေပးသြားမည္သာ၊ သည့္ထက္ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာရလွ်င္ သမိုင္းက အဆံုးအျဖတ္ေပးသြားမည္သာပင္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ၾကားေခ်ာင္က ဝင္ၿပီး ေတာင္ေျပာ ေျမာက္ေျပာ ေလွ်ာက္ေျပာေနလည္း ေဟာရင္းသာ ပ်ံေတာ္မူရမည္မွာ အေသအခ်ာပင္။

၆။
အဆိုပါ ပင့္ကူအိမ္မွတ္တမ္းေပါင္းမ်ားစြာကို အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ေရာ၊ ျမန္မာ ဘာသာျဖင့္ပါ ေတာ္ေတာ္ေလး ဖတ္ရွဳၿပီးသြားသည့္ ေနာက္တြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာစာေပနယ္ လက္ဖက္ရည္ပန္းကန္ထဲမွ မုန္တိုင္းေလးမ်ားကို က႐ုဏာသက္မိရေသးသည္။ ဘာတဲ့… အဆိပ္အေတာက္တို႔၊ မိႈင္းတိုက္တာတို႔ ဘာညာ သာရကာေတြ တံဆိပ္ကပ္ကာ ဟိုစာျဖင့္ မရွိသင့္ဘူး၊ သည္စာျဖင့္ မေရးသင့္ဘူး စသျဖင့္ တြင္တြင္ေအာ္ေနၾကသူမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။

အဲဒီ့ ကိုကိုေတြ အင္တာနက္ထဲကို ပယ္ပယ္နယ္နယ္ ဝင္ၾကည့္ေစခ်င္စမ္းလွသည္။ မ်ားမ်ားမဟုတ္၊ တစ္ေန႔ကို ငါးနာရီႏႈန္းေလာက္ျဖင့္ တစ္ပတ္ေလာက္ပဲ အခ်ိန္ယူဖို႔ လိုပါလိမ့္မည္။ သူတို႔ေျပာေနတာထက္ ဆိုးရြားလွေသာ မရွိသင့္မရွိ ထိုက္သည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားမွာ အင္တာနက္ႀကီးေပၚတြင္ ရွိေနပါသည္။

လူဆိုတာက ႏုရာက ရင့္လာၾကသူခ်ည္းသာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ကာတြန္းေတြ၊ ဒ႑ာရီေတြ၊ နတ္သမီးေတြ၊ သိၾကားမင္းေတြႏွင့္ စာဖတ္ဝါသနာ ထံုလာရသည္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္မွာ အခ်စ္ အသည္းကြဲ ဝတၳဳတို/ရွည္ေတြကို စြဲမက္ခဲ့သည္။ ဂမၻီရေတြလည္း ဖတ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ယုတ္စြအဆံုး အလဇၨီစာေပေတြလည္း မက်န္။
အဲဒါေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ရင္မွာ တင္မက်န္ေနခဲ့ပါ။ သို႔ေသာ္ ေက်းဇူးတင္တတ္မည္ဆိုလွ်င္ ထိုစာေပအေထြေထြကို ေက်းဇူးတင္ထိုက္ပါသည္။ ထိုစာမ်ား၏ ေက်းဇူးေၾကာင့္ စာဖတ္ျခင္း အေလ့ေလး ထံုလာျခင္း မဟုတ္ပါေလာ။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အသက္အရြယ္ အႏုအရင့္အလိုက္ တက္ရေသာ ေလွကားထစ္ေလးမ်ားဟု ယူေသာ္ ရႏိုင္ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္သေဘာအရမူ ဘယ္စာကိုမွ အျပစ္မတင္လိုပါ။ ဘယ္စာကိုမွ ကိုယ္ႏွင့္ အယူအဆ မတူသျဖင့္ ပစ္ပယ္ရန္လည္း မလံႈ႔ေဆာ္လိုပါ။ စာဖတ္ျခင္းကို အားေပးရာတြင္ ဘာမဆို ဖတ္ဟုသာ လူငယ္ထုတစ္ရပ္လံုးကို ေမာင္းခတ္လိုလွပါသည္။ ဘာမွ မဖတ္တာထက္ စာလွ်င္ တစ္ခုခုကို ဖတ္ျခင္းကပင္ စာဖတ္ျခင္း ဝါသနာ မ်ိဳးေစ့ကို ပ်ိဳးေထာင္ျခင္း မည္ပါလိမ့္မည္။

ေနာက္ဆံုးတြင္ အားလံုးက သူ႔သေဘာ သူေဆာင္သြားၾကမည္သာလည္း ျဖစ္ပါသည္။

၇။
ပင့္ကူအိမ္မွတ္တမ္းမ်ားမွာလည္း ထို႔အတူပင္ျဖစ္သည္။ သူ႔သေဘာ သူေဆာင္ေနၾကသလို သူ႔လမ္း သူသြားၾကပါလိမ့္မည္။

အဲ… ပင့္ကူအိမ္မွတ္တမ္းမွာ အျခား ပံုႏွိပ္စာမ်ားႏွင့္ မတူေသာ အားသာခ်က္တစ္ခု ရွိေနသည္လည္း အမွန္။ ယင္းမွာ စာဖတ္သူက မိမိအျမင္၊ မိမိ သေဘာထားကို ခ်က္ခ်င္း တံု႔ျပန္ႏိုင္ေသာ အခြင့္အေရးရွိေနသလို မွတ္တမ္းရွင္ကလည္း ထိုတံု႔ျပန္ခ်က္မ်ားကို ခ်က္ခ်င္း သိႏိုင္၊ ေျဖၾကားႏိုင္ေသာ အခြင့္အေရးမ်ား ရရွိေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ေရးသူႏွင့္ ဖတ္သူၾကားမွာ အျပန္အလွန္ တံု႔လွယ္ ဆက္ဆံႏိုင္ေသာ အားသာခ်က္ရွိေနသည္။ ပံုႏွိပ္စာလို တစ္လမ္းသြား မဆန္လွေတာ့၊ ႏွစ္လမ္းသြား သေဘာ ေဆာင္လာသည္။

သည္အခါမွာ ဆင္ျခင္တတ္သူဆိုလွ်င္ ဆင္ျခင္ႏိုင္သည္။ တစ္နည္းေျပာလွ်င္ အမ်ားက ဝိုင္းဝန္းေဆြးေႏြးမႈမ်ားကို ခံယူရသျဖင့္ အမ်ားႀကီး ဉာဏ္ပြင့္လာႏိုင္ပါသည္။ စိတ္ကူးစိတ္သန္းအသစ္မ်ား၊ အယူအဆသစ္မ်ား ပြားမ်ားလာႏိုင္ပါ သည္။ ယင္းကား ပင့္ကူအိမ္မွတ္တမ္း၏ အဓိက အားသာခ်က္ျဖစ္သည္။

၈။
ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ နည္းပညာစိန္ေခၚမႈကို အံ့ဩမေနေတာ့ဘဲ ဝံ့ဝံ့ပင္ ရင္ဆိုင္ခ်င္ေနပါၿပီ။ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းေရာ… ရင္သပ္ေနသည့္ ဘဝမွာ ရပ္ေနလိုပါသလား၊ ဒါမွမဟုတ္ မစြမ္းသာမွန္း သိလ်က္ႏွင့္ အတင္း ျငင္းပယ္ ဆန္႔က်င္ ကာဆီးလိုပါသလား။ ဒါမွမဟုတ္လည္း နင္လားဟဲ့ နည္းပညာဆိုသည့္ စိတ္မ်ိဳး ေမြးလ်က္ ထိုစိန္ေခၚခ်က္ကို လက္သင့္ခံကာ သူ႔ကို အသံုးခ်ၿပီး ကိုယ့္အတြက္ မ်က္မ်က္ကေလး ျဖစ္လာေအာင္ ၾကံေဆာင္မည္လား။

လူတိုင္းသည္ မိမိႀကိဳက္တာကို မိမိႀကိဳက္သလို ေရြးႏိုင္ၾကမည့္သူခ်ည္းသာ ျဖစ္ပါသတည္း။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
ဆူဒိုနင္
(စာၿပီးရက္ ဝ၈၀၉၀၉)

စာၾကြင္း – သူတို႔က web log ကို ေပါင္းခ်ၿပီး blog ဟု ေဝါဟာရသစ္ဖန္တီး လိုက္သလို ကြ်န္ေတာ္တို႔ကလည္း အဆိုပါ ပင့္ကူအိမ္မွတ္တမ္းကို “ကူမွတ္တမ္း” ဟု ေခတ္ႏွင့္ေလ်ာ္ညီေသာ ေဝါဟာရသစ္တစ္လံုး ဖန္တီးလိုက္လ်င္ ေကာင္းေလမည္လားဆိုျခင္းကိုပါ ဝိုင္းဝန္းစဥ္းစားေပးေတာ္မူၾကည့္ၾကေစလိုလွပါေသးသည္။

————————-

(၂၀ဝ၉ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၂၃ရက္ေန႔ထုတ္ Bi Weekly Eleven ဂ်ာနယ္ အတြဲ ၂ အမွတ္ ၃၁ မွာ ေဖာ္ျပထားတာေလးကို ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။)