On Plagiarism

Jumpingဆရာႏြမ္ဂ်ာသိုင္းရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ “တစ္ခါတုန္းက တကၠသိုလ္မွာ”ဆိုတဲ့ ၀တၴဳေခါင္းစဥ္နဲ႔ပဲ မၾကာေသးခင္က စာေရးဆရာ “မ်ိဳးကိုမ်ိဳး”က ၀တၴဳတစ္ပုဒ္ ထုတ္လာပါတယ္။ သည္ကိစၥကို ဆရာႏြမ္ဂ်ာသိုင္းက လွ်ပ္တစ္ျပက္ဂ်ာနယ္မွာ ကန္႔ကြက္စာေရးတယ္။ ဒါကို တစ္ဖက္က မေက်မလည္ တံု႔ျပန္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး Weekly Eleven Journal မွာ အသားေပး သတင္းေဆာင္းပါးအျဖစ္ တင္ဆက္ရာမွာ ထည့္သြင္းဖို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆက္သြယ္ေမးျမန္းခဲ့ပါတယ္။ (ဆရာအေထာက္ေတာ္လွေအာင္ရဲ႕ စကားကို ငွားေျပာရရင္) အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းမ်ားကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး သကာလ ကၽြန္ေတာ္ေျပာဆိုခဲ့တာေတြထဲက တခ်ိဳ႕က ျပန္လည္ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပရာမွာ ပါမလာပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အင္တာနက္ တြတ္ထိုးခန္းကေန ေမးျမန္းခဲ့တာမို႔ အဲဒီ့ အေမးအေျဖကို ကၽြန္ေတာ္ ကူးယူထားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အခု အဲဒီ့အေမးအေျဖေလးကို ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။ ေမးသူက Eleven Media Group က အႀကီးတန္းသတင္းေထာက္ ဆရာေနထြန္းႏိုင္ ျဖစ္ပါတယ္။

ႏြမ္ဂ်ာသိုင္းနဲ႔ မ်ိဳးကိုမ်ိဳးရဲ႕ ျဖစ္ရပ္အေပၚ ဆရာ့အေနနဲ႔ ဘယ္လိုယူဆမိပါသလဲခင္ဗ်။
နာမည္ေတြကို ဖယ္ၿပီး ေျပာရေအာင္ဗ်ာ။ ကေန႔လူငယ္ အမ်ားစုဟာ နီတိကို မသင္ခဲ့ရေတာ့ မိေကာင္း ဖခင္ သားသမီးေတြ မဟုတ္ရွာၾကေတာ့ဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္။ လုပ္သင့္မွန္း၊ မလုပ္သင့္မွန္း၊ ေျပာသင့္မွန္း၊ မေျပာသင့္မွန္း မသိဘဲ ငါတေကာ ေကာေနတာ လူငယ္အမ်ားစု ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီ့ လူငယ္ဆိုရာမွာ ၂၀မွသည္ ၄၀တန္း အထိ ပါတယ္ေနာ္။

နာမည္ ယူသံုးတယ္ဆိုတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွာ သိလို႔ ယူသံုးတာ ျဖစ္ႏိုင္သလို မသိလို႔ ယူသံုးတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ မသိဘဲ သံုးတဲ့အခါ ပိုင္ရွင္ သိရင္ ျပန္ေတာင္းပန္တာက အေကာင္းဆံုးအေျဖ ျဖစ္တယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ သည္ေနရာမွာ ရိုးသားမႈဆိုတဲ့ စကားအေပၚ သည္ျဖစ္စဥ္နဲ႕ ယွဥ္ျပီး သံုးသပ္ေပးႏိုင္မလား ဆရာ။

ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ဖူးတယ္။ မသိဘဲ ယူသံုးတာ မဟုတ္ဘဲ သိသိႀကီးမွန္း ပတ္၀န္းက်င္ သက္ေသ အေထာက္အထားမ်ားအရ ထင္ရွားေနတဲ့ နာမည္ယူသံုးမႈကိစၥ။

မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္မွာ ကၽြန္ေတာ္က “သားဆက္ျခားျခင္းဆိုင္ရာ နည္းပညာ အျဖာျဖာ”ဆိုၿပီး အခန္းဆက္ ေရးေနတယ္။ အဲဒီ့ မဂၢဇင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ လစဥ္ ပင္တိုင္ေရးေနတဲ့ မဟာပညာေက်ာ္ တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္အခန္းဆက္ မၿပီးခင္မွာ စာအုပ္ ထုတ္ခ်လိုက္တယ္။ “သားဆက္ျခားနည္း အျဖာျဖာ”တဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ဟာ ယူသုံးတာ အထင္အရွားပဲ။ သူ လုပ္ေပါင္း မ်ားေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ေပးတဲ့ နာမည္ေတြနဲ႔ မနီး႐ိုးစြဲ လုပ္တဲ့အျပင္ သားဆက္ျခားနည္း အျဖာျဖာမွာ ကၽြန္ေတာ့္ “မီးငယ္တို႔ အသိၾကြယ္ဖို႔”မွာ သမီးကို တိုင္တည္ၿပီး ေရးသကဲ့သို႔ သူကလည္း သမီး (မဘယ္သူ)ေရဆိုၿပီး က်ိတ္တာအထိ ခံဖူးတယ္။ နာမည္ေတြ မနီး႐ိုးစြဲ ကူးခ်ေနတာလည္း သိပ္မ်ားလာတယ္။ ဒါနဲ႔ သူ႔ ထုတ္ေ၀သူကို ေျပာလိုက္ရတယ္။ အဲဒီ့ပုဂၢိဳလ္ကို ေျပာလိုက္ပါ။ လူပံုအလယ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ တြယ္ေတာ့မယ္လို႔။ သူရ လာတဲ့ ေအဘီစီဒီ အီးအက္(ဖ္ွ)ဂ်ီ ဘြဲ႕အလီလီကပါ ေဘးက အတန္းေဖာ္ စာေျဖဖက္ဆီက ကူးခ်ၿပီး ရခဲ့တာလားလို႔ က်ဳပ္ေမးမွာလို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့မွ ရပ္တန္းက ရပ္သြားတယ္။


အဲ… ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လူခ်င္း တကယ္ဆံုေတာ့ စပါးေရာ ဖြဲေရာနဲ႔ “ဟဲ… ဟဲ… ကၽြန္ေတာ္က ဆရာ့ အမာခံ ပရိသတ္ပါ” ဘာ ညာလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာသြားတာက လြဲၿပီး ေတာင္းပန္စကားေတာ့ တစ္လံုးမွ ဆိုမသြားပါဘူးခင္ဗ်ား။

အဲဒါ ကေန႔ေခတ္ ပုဂၢိဳလ္ေက်ာ္မ်ားရဲ႕ အားနည္းခ်က္ပါ။ သူတို႔ကို အျပစ္မတင္ခ်င္ပါဘူး။ သူတို႔ကို ဒါမ်ိဳးေတြ သင္မေပးခဲ့ၾကတဲ့ သူတို႔မိဘေတြကိုသာ အျပစ္တင္ခ်င္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။
စာေရးသူေတြမွာ ရိုးသားမႈရွိဖို႔ လိုအပ္ပါသလား ဆရာ။ ဆိုလိုတာက သူမ်ားဟာ ယူသံုးတာကိုေတာင္မွ ပိုင္ရွင္ကို ေတာင္းပန္တာမ်ိဳး၊ မွားသြားတဲ့အေၾကာင္း ေျပာတာမ်ိဳး မလုပ္ႏိုင္တဲ့သူေတြဟာ သူတို႔ေရးတဲ့ စာေတြ ဖတ္မယ့္ ပရိသတ္ကို ဘယ္လို မ်က္ႏွာျပၾကမလဲဆိုတာပါ သည္အေပၚမွာ ဆရာ ဘယ္လိုျမင္မိပါသလဲခင္ဗ်ာ။

စာေရးသူမွ မဟုတ္ပါဘူး။ လူတိုင္း ႐ိုးသားၾကရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ အေဖ တစ္ေယာက္၊ အေမတစ္ေယာက္၊ အစ္ကို တစ္ေယာက္၊ အစ္မတစ္ေယာက္ေနရာမွာ ေနေနရသူက အစ ႐ိုးသားဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါမွလည္း ကိုယ့္သား၊ ကိုယ့္သမီး၊ ကိုယ့္ညီ၊ ကိုယ့္ေမာင္၊ ကိုယ့္ႏွမ၊ ကိုယ့္ညီမဆိုတဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္အတြက္ လမ္းေကာင္းျပေပးႏိုင္တဲ့ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းျဖစ္မွာပါ။

ႏြမ္ဂ်ာသိုင္းက သူ႔စာအုပ္ေခါင္းစဥ္ကို ယူသံုးတာဟာ မ်ိဳးကိုမ်ိဳးအေနနဲ႔ မလုပ္သင့္ဘူး ဆိုတာေျပာပါတယ္။ သည္အခါမွာ မ်ိဳးကိုမ်ိဳးဘက္က သံုးခ်င္သံုးမွာပဲ၊ ႏြမ္ဂ်ာသိုင္းေခတ္ မရွိေတာ့ဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ မွာ က်န္ခဲ့ျပီ။ ေရးထားတာေတြကလည္း ေတြ႕ႀကိဳက္ကြဲညားေတြပဲ။ သည္ေတာ့ ယူသံုးတာ ဘာျဖစ္သလဲဆိုတဲ့ တံု႔ျပန္မႈမ်ိဴး ဆိုလာပါတယ္။ သည္အေပၚမွာ ဆရာ ဘယ္လို ျမင္မိပါသလဲခင္ဗ်ာ။

အဲဒီ့စကားကေတာ့ လူႀကီးလူေကာင္း မဆန္ဘူးလို႔ ခံစားရပါတယ္။ “ဘယ္သူ တရားပ်က္ပ်က္ ကိုယ္မပ်က္နဲ႔”တို႔၊ “သုဘာသိတ၀ါစာ”တို႔ကိုသာ လူႀကီးသူမေတြက သင္ေပးထားတာကို နာယူထားသူသာဆိုရင္ေတာ့ သည္လို စကားမ်ိဳးကို ေတာ္ေတာ္တန္တန္ ေျပာျဖစ္လိမ့္မယ္ မထင္ဘူးဗ်ာ။