Skip to content

Image Distorted

5 November 2009

ပံုရိပ္ပ်က္

ArtOfParentingအေဖနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေတာ္ေတာ့္ကို အစာမေၾကျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ့္စာကို ေတာ္ေတာ္ဖတ္ဖူးတဲ့ ပရိသတ္မ်ားအားလံုး အသိျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အေဖဆိုတဲ့ ႐ုပ္ပံုလႊာဟာ ထိတ္လန္႔စရာ၊ ေၾကာက္ရြံ႕စရာ၊ စက္ဆုပ္စရာအတိနဲ႔ ၿပီးေနခဲ့ပါတယ္။ အေမ့ကို တရားလြန္ ႐ိုက္ႏွက္ ႏွိပ္စက္တာ၊ ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း သံမဏိစည္းကမ္းနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး ထစ္ခနဲရွိ ႐ိုက္တတ္တာမ်ားက အေဖနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ၾကားက စည္းေႏွာင္အားကို အႀကီးအက်ယ္ ေလ်ာ့ရဲေစခဲ့ပါတယ္။

၁၉၇၆ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလအတြင္းမွာ အေဖေပ်ာက္သြားတယ္။ ေသသည္၊ ရွင္သည္ မေသခ်ာေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝထဲမွာ အေဖ မရွိေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့အသိနဲ႔ အဲဒီ့အခ်ိန္က ၁၉ ႏွစ္ ျပည့္ခါနီး ကြ်န္ေတာ္ဟာ အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေဘးလူေတြကဆိုရင္ အေပ်ာ္လြန္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္ခြက္ကိုၾကည့္ၿပီး သြားေလသူဟာ ကြ်န္ေတာ့္အေဖအရင္းမွ ဟုတ္ပါစလို႔ ေမေမ့ကို တိုးတိုး ကပ္ေမးယူရတဲ့အထိပါပဲ။

ကေန႔ဆိုရင္ အေဖ မရွိေတာ့တာ ႏွစ္အစိတ္ေက်ာ္လို႔ ၂၆ႏွစ္အတြင္းကို ျခင္းနင္း ဝင္ေရာက္လာခဲ့ပါၿပီ။ မေန႔တစ္ေန႔ဆီကအထိ ကြ်န္ေတာ့္ဆီမွာ ရွိေနတဲ့ ဖေအနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ခံစားခ်က္မ်ားဟာ အစိုင္အခဲတစ္ခုလို ခိုင္မာေနခဲ့ဆဲပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာ အေဖ့ရဲ႕အရိပ္ေတြ ျပယ္လြင့္မသြားေသးသလို ဘယ္ေတာ့မွလည္း ျပယ္လြင့္သြားမွာ မဟုတ္ဘဲ ေသသည္အထိ က်န္ရွိေနမွာလည္း အေသအခ်ာပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတာ္တယ္လို႔ သတ္မွတ္မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္ အဲသလို ေတာ္ေနတာဟာ အေဖ့ေၾကာင့္ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ညံ့တယ္လို႔ သတ္မွတ္မယ္ဆိုရင္လည္း အဲသလို ညံ့တာဟာ အေဖ့ေၾကာင့္ပဲျဖစ္ပါ တယ္။ စာဖတ္သူမ်ား မ်က္ေမွာင္ကုပ္သြားသလား မသိဘူး။

ကြ်န္ေတာ္ ေျပာျပပါရေစ…

ကြ်န္ေတာ့္အေဖဟာ အရက္မေသာက္၊ ဖဲမ႐ိုက္၊ မိန္းမမႈမေပြပါဘူး။ သူ႔ဘဝသူ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ျဖဴစင္ ေကာင္းမြန္ေအာင္ ထူေထာင္ခဲ့တဲ့သူပါ။

သူ႔ရဲ႕တစ္ဦးတည္းေသာသား ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း စာရိတၱဘက္မွာ ခိုင္ေနေအာင္ ပ်ိဳးေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ အၾကမ္းဖက္တဲ့နည္းနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္မႈဟာ ေျပာင္းျပန္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေတြကိုသာ ျဖစ္ေစခဲ့တဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္က်ေတာ့ အရက္လည္း ေကာင္းေကာင္း ေသာက္တတ္တယ္၊ ဖဲလည္း တစ္ဖက္ကမ္းခတ္ ႐ိုက္တတ္တယ္၊ မိန္းမမႈကိုလည္း အလြန္႔အလြန္ကို ဝါသနာႀကီးလွပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က အေဖက ပညာ ေကာင္းေကာင္း သင္ခြင့္ မရခဲ့သူပါ။ အဲေတာ့ သူက ပညာကို အေလးအနက္ တန္ဖိုးထားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း သိပ္ ပညာတတ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဆရာဝန္၊ အင္ဂ်င္နီယာ ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ သည္အတြက္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို အၾကမ္းဖက္တဲ့ နည္းနဲ႔ ဇြတ္လုပ္ယူခဲ့ျပန္တယ္။ ယုတ္စြအဆံုး ေက်ာင္းစာမဟုတ္တဲ့ အျပင္စာကို ဖတ္တာမ်ိဳးကအစ အားမေပးပါဘူး။

အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အေဖျဖစ္ေစခ်င္သလို ဆရာဝန္၊ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ ျဖစ္မလာဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝကို သူ ျဖစ္ေစခ်င္သလို မျဖစ္ေစဘဲ ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာ ျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္ေအာင္ ထူေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ သည္အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္နည္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ အေဖ မျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ဘက္မွာ ထက္ေနေအာင္၊ ေတာ္ေနေအာင္ ႀကိဳးစားယူခဲ့တဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္တယ္ဆိုရင္လည္း အေဖ့ေၾကာင့္လို႔ ေျပာရတာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲသလို ေတာ္တဲ့ၾကားကပဲ မဟုတ္တာေတြ လုပ္ဖို႔ ဝန္မေလးတာ၊ အမႈစံု ေပြတာဟာလည္း အေဖ့ရဲ႕အၾကမ္းဖက္မႈနဲ႔ သင္ၾကားတဲ့ စာရိတၱနဲ႔ ထက္ျမက္မႈ အဆက္အစပ္ကို ကြ်န္ေတာ့္နည္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ တြန္းလွန္ ႐ိုက္ခ်ိဳးတဲ့သေဘာျဖစ္ေၾကာင္း အခုအခါမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး သေဘာေပါက္လာခဲ့ပါၿပီ။

အတိုဆံုး ေျပာရရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာ ကြ်န္ေတာ္ျပဳေနသမွ် ကာယာကံ၊ ဝစီကံ၊ မေနာကံ ကံသံုးပါးစလံုးဟာ မရွိေတာ့တာ ၂၆ ႏွစ္ နီးပါး ရွိခဲ့ၿပီျဖစ္တဲ့ အေဖ့ရဲ႕႐ိုက္ခတ္မႈေတြပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ မသိစိတ္မွာ ကိန္းေနတဲ့ အေဖ့အေပၚ မေက်နပ္မႈ၊ အေဖ မွားတယ္လို႔ သက္ေသျပလိုမႈမ်ားနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဘဝကို ပင္ပန္းဆင္းရဲျခင္းႀကီးစြာ ျဖတ္ေက်ာ္ရင္း အခုဆို လူလတ္ပိုင္းကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး ျဖတ္သန္းလာခဲ့ၿပီ။ အေဖ မရွိေတာ့တာ သိပ္ကို ၾကာလွၿပီျဖစ္သည့္တိုင္ အေဖ့ကို ကြ်န္ေတာ္ သက္ေသျပလို႔ မဆံုးေသးဘူး။

“အရက္ေသာက္ရင္ ဘဝပ်က္မယ္လို႔ အေဖ ထင္တယ္ မဟုတ္လား။ ေဟာဒီ့မွာ အေဖ့သား ကြ်န္ေတာ္ လူမွန္းသူမွန္း မသိေအာင္ ေသာက္ေနတယ္ေလဗ်ာ၊ ဘယ္မွာ ဘဝပ်က္လို႔တုန္း…”

“တစ္ကိုယ္ေရ စိတ္ေျဖတာကို လူၫြန္႔ တံုးသြားမယ္၊ လူစဥ္မမီ ျဖစ္သြားမယ္လို႔ အေဖ ႐ိုက္ဆံုးမခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ ရည္းစားထားရင္လည္း ဘဝကို ထိခိုက္လိမ့္မယ္လို႔ ဆံုးမခဲ့ေသး မဟုတ္လား။ ေဟာဒီ့ မွာ အေဖ့သား ကြ်န္ေတာ္ မိန္းမတကာနဲ႔ ထည္လဲ တြဲၿပီး ေနခ်င္သလို ေနေနတယ္ေလဗ်ာ။ ဘယ္မွာ လူၫြန္႔တံုးလို႔တုန္း…၊ လူစဥ္ကလည္း မီလြန္းလို႔ ဝီဝီဝီဝီနဲ႔ေတာင္ ျမည္ေနေသးသဗ်…”

“ဆရာဝန္၊ အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္မွ လူတန္းေစ့မယ္လို႔ အေဖ ယူဆၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို တုတ္မိုးလို႔ စာက်က္ခိုင္းခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ ေဟာဒီ့မွာေလ အေဖ့သား ကြ်န္ေတာ္ ဆရာဝန္လည္း မဟုတ္၊ အင္ဂ်င္နီယာလည္း မျဖစ္ေပမယ့္ သူတို႔ေတြထက္ အပံုႀကီးသာတဲ့ ဝင္ေငြနဲ႔ အပံုႀကီး သံုးႏိုင္၊ စြဲႏိုင္တယ္ေလဗ်ာ…”

“အျပင္စာေတြ အဖတ္မ်ားရင္ ေက်ာင္းစာကို ထိခိုက္တယ္ဆိုဗ်။ ေဟာဒီ့မွာ အေဖ့သားကြ်န္ေတာ္ ဘြဲ႕ေတြလည္း တစ္သီႀကီး ရထားပါသဗ်ား။ စာေတြလည္း တတ္ပါ့ဗ်ား။ ဒါေပမယ့္ အျပင္စာ ဖတ္တာလည္း တစ္စက္မွ မေလွ်ာ့ခဲ့တဲ့အတြက္ ေဟာ… အခုဆို စာေပနယ္မွာ ေနရာေသးေသးေလး တစ္ေနရာ ရထားတဲ့ စာေရးသူတစ္ေယာက္ေတာင္ ျဖစ္လာတာ ေတြ႕ၿပီလားဗ်…”

“မင့္သားသမီးေတြ ေမြးလာတဲ့အခါက် ငါ့ဝဋ္ေတြ လည္လိမ့္မယ္လို႔ အေဖေျပာခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ ဟား… ေဝးပါေသးရဲ႕ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့္ သားသမီးေတြကို တုတ္တစ္ခ်က္ မသံုးဘဲနဲ႔ လိမ္မာေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ သြန္သင္ထားသဗ်။ သူတို႔နဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ၾကားက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို အရင္းတည္တဲ့ စည္းေႏွာင္အားက အေဖနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ၾကားက အေၾကာက္တရားကို အားျပဳထားတဲ့ စည္းေႏွာင္အားထက္ အဆေပါင္း ေထာင္ေသာင္းမက သာလွပါသဗ်ား…”

သည္စကားေတြကို အသံထြက္ၿပီး တစ္ခါမွ ကြ်န္ေတာ္ မေျပာခဲ့ပါ ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကေန႔ကာလ၊ စိတ္ပညာကို အေတာ္အတန္ ငံုမိလာတဲ့အခါမွာေတာ့ သည္စကားေတြကို ကြ်န္ေတာ့္အသိစိတ္နဲ႔ တစ္လံုး တစ္ပါဒမွ် မေျပာမိခဲ့ေပမယ့္လည္း ကြ်န္ေတာ့္မသိစိတ္ကေတာ့ အခါမလပ္ အသံကုန္ ဟစ္ေနမွန္း ရိပ္စားမိခဲ့ပါၿပီ။

ဒါေၾကာင့္လည္း အစမွာ ေရးခဲ့သလို ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္တာ၊ ညံ့တာ၊ ထက္ျမက္တာ၊ သိမ္ဖ်င္းတာ အားလံုးအတြက္ အေဖ့မွာ တိုက္႐ိုက္ မဟုတ္ေတာင္ သြယ္ဝိုက္ေသာနည္းနဲ႔ တာဝန္ရွိေနပါလိမ့္မယ္။

အစမွာ ေရးခဲ့တဲ့အတိုင္းပါပဲ။ မေန႔တစ္ေန႔ကအထိ အေဖနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အစိုင္အခဲဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ထုနဲ႔ထည္နဲ႔၊ အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔ တင္က်န္ေနဆဲပါ။
တစ္နည္းေျပာရရင္ အေဖ့ကို ကြ်န္ေတာ္ ခြင့္လႊတ္လို႔ မရခဲ့ဘူး။

အေဖမရွိတဲ့ေနာက္ ၁၂ ႏွစ္နီးပါး ၾကာတဲ့အထိ အေမနဲ႔ ေနလိုက္ရတဲ့အခါ အေဖ ဘာေၾကာင့္ တစ္ခ်ိန္လံုး ေပါက္ကြဲေနသလဲဆိုတာကို ေရးေတးေတးေလး သေဘာေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။ အေဖ့ကိုလည္း အထိုက္အေလ်ာက္ နားလည္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ခြင့္လႊတ္လို႔ေတာ့ မရခဲ့တာလည္း အမွန္ပါ။

တစ္ေန႔ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အစြဲေတြကို ေျခဖ်က္ေပးတဲ့သူ တစ္ေယာက္ ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။

သူကေတာ့ အေမ့ကိုယ္ပြားလို႔ေတာင္ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ အေမ့ ကိုယ္ပြားလို႔ ဆိုလိုက္လို႔ အေမနဲ႔ ဘာေတာ္သလဲ ေမးရင္ ဘာမွမေတာ္ပါဘူး။ သူက အေမ့လိုပဲ မိန္းမသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတာ တစ္ခုပါပဲ။

သူ႔နာမည္ကို “မခိုင္”လို႔ပဲ အလြယ္ေျပာၾကပါစို႔ရဲ႕။

အဲဒီ့ မခိုင္ကို ကြ်န္ေတာ္ သိခဲ့တာလည္း ႏွစ္ေပါင္း၂၀ ေက်ာ္ပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ဇနီးအျဖစ္ သိကြ်မ္းခဲ့တာပါ။

သူတို႔လင္မယားနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ တစ္ခ်ိန္က ႏွစ္အိမ့္တစ္အိမ္ ကူးလူး ရင္းႏွီးခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတြ႕ဆံုၾကံဳကြဲဆိုတဲ့ ေလာကတံထြာအတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေပါင္း မ်ားစြာကို ကြာရွင္း ျပတ္စဲလိုက္သလို ျဖစ္သြားခဲ့တာမို႔ မေတြ႕တာလည္း ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုကို ေက်ာ္သြားခဲ့ပါတယ္။

တေလာဆီကေတာ့ ျပန္ဆံုျဖစ္ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝလည္း အတန္အသင့္ အနည္ထိုင္လာၿပီမို႔ မိတ္ေဆြေဟာင္းေတြနဲ႔ ျပန္ေပါင္းထုပ္ေနတဲ့ ကာလပါ။
မခိုင္ရဲ႕ သားသမီးေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကေလးေတြနဲ႔ မတိမ္းမယိမ္းေလးေတြ ျဖစ္ေတာ့ ကေလးခ်င္းလည္း ခဏခ်င္း ရင္းႏွီးသြားၿပီး အတူ ေဆာ့ကစားတတ္ၾကပါတယ္။ သည္မွာတင္ မခိုင္က သူတို႔ အိမ္ေထာင္ေရးကို နတ္သံေႏွာေတာ့တာပါ။

ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း၂၀ ကအတိုင္း တစ္စက္ကေလးမွ မေျပာင္းလဲေသးတဲ့ မခိုင္ကို ၾကည့္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ သံေဝဂရေနမိပါတယ္။ “ကြ်န္မ ဘာတစ္ခုမွ မမွားဘူး” ဆိုတဲ့ အယူအဆကို ဖက္တြယ္ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ မခိုင္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္လံုးထဲမွာေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း၂၀ က အသက္ ၂၀ အရြယ္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ပါပဲ။ ႏွစ္ ၂၀ ဆိုတဲ့ ဇရာက တိုက္စား ဝါးမ်ိဳသြားလို႔ ႐ုပ္ပိုင္းသာ တိတိပပ ေျပာင္းလဲလာခဲ့ေပမယ့္ သူ႔စိတ္ကိုေတာ့ ဇရာက သြန္သင္ေပးႏိုင္စြမ္း မရွိေသးတာ ျမင္လိုက္ရတဲ့အခါ တအံ့တဩ ျဖစ္မိရပါတယ္။

“ကြ်န္မ ပိုက္ဆံေတြနဲ႔ အခုလို စီးပြားျဖစ္လာတာ…”

“သူ ကြ်န္မကို ယူတုန္းက သူ႔မွာ ဘယ္ႏွျပား ပါလာလို႔တုန္း…”

“ကြ်န္မ မိဘလက္ထက္မွာ ဘယ္လို ေနခဲ့ရတယ္ဆိုတာ ရွင္ အသိဆံုးေနာ္၊ ကြ်န္မက သူေဌးသမီးပဲ၊ ေကာင္းေကာင္း ေနတတ္၊ စားတတ္တာေပါ့။
သူ႔ေသာက္မ်ိဳးေတြနဲ႔ ဘယ္ယွဥ္လို႔ရမလဲ…”

“အလကား ဘာအစြမ္းအစမွ မရွိတဲ့ သိုက္သမား…”

အဲဒါ မခိုင္ရဲ႕စကားေတြထဲက ေကာက္ႏုတ္ထားတာ တခ်ိဳ႕ပါ။ သူ ေျပာေနတဲ့သူက သူ ႏွစ္၂ ၀ ေက်ာ္ ေပါင္းသင္းခဲ့တဲ့၊ လက္ရွိလည္း ေပါင္းသင္းေနဆဲ သူ႔ခင္ပြန္း…။

တကယ္ေတာ့ သူ႔ခင္ပြန္း၊ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းဟာ အခုအခါမွာ က်ိက်ိတက္ေနတဲ့သူ တစ္ေယာက္ပါ။ စီးပြားေရးမွတပါး ဘာကိုမွ အာ႐ံု မရွိသူမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အရက္ဆိုလည္း တစ္စက္မွ မေသာက္တတ္ပါဘူး။ ဖဲလည္း မ႐ိုက္ပါဘူး။ မိန္းမမႈဆိုလည္း ကင္းလိုက္တာ ရွင္းလို႔။ ယုတ္စြအဆံုး၊ သူ အင္မတန္ႀကိဳက္တဲ့ စီးကရက္ကို ျဖတ္ထားတာ ေတာင္ ၁၄-၅ႏွစ္ရွိပါၿပီ။ အဲသလို လူပါ။

ဒါေပမယ့္ ႏွစ္၂၀တိုင္ခဲ့တဲ့ သူတို႔အိမ္ေထာင္ေရးကေတာ့ တစ္စက္ကေလးမွ မသာယာပါဘူး။ သည္ေလာက္ က်ိက်ိတက္ေနတဲ့ၾကားက စိတ္ဆင္းရဲေနတဲ့ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူက ယံုမွာလဲ။

ဒါေပမယ့္ အဲဒါ အမွန္ပါ။

မခိုင္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို ေလးရက္ဆက္တိုက္ ေရာက္လာပါတယ္။  တစ္ခါလာရင္ အနည္းဆံုး ၆ နာရီ ၾကာပါတယ္။ အဲဒီ့ ၆ နာရီ လံုးလံုးမွာ သူေျပာခ်င္တာေတြကို တရစပ္ ေျပာေတာ့တာပါ။ မ်က္ရည္ ထြက္တဲ့အခါ ထြက္၊ ေဒါသ ထြက္တဲ့အခါ ထြက္၊ မ်က္ႏွာေန မ်က္ႏွာထား အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ဟန္ပန္ အမူအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေျပာသြားတာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို ၾကည့္ရင္း ေမာလြန္းမက ေမာေနမိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က အိမ္ေထာင္ေရး၊ လူမႈေရးျပႆနာေတြကို ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားၿပီး အခမဲ့ ေျဖရွင္းေပးေနတာမို႔လည္း ဒါကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ နားေထာင္ေပးေနမိတာပါ။

ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က ျပန္ေဆြးေႏြးတာေတြကေတာ့ သူ႔နားထဲ တစ္လံုးမွ ဝင္ပံုမရပါဘူး။ ေရႊျပည္ေအးတရား ေဟာရင္လည္း ကြ်န္ေတာ္သာ ေဟာရင္း ပ်ံေတာ္မူသြားႏိုင္တာကို ရိပ္စားမိလာတာနဲ႔ သူ႔ကို အသာေလး ၾကည့္ေနလိုက္ရပါတယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ၊ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း၊ သူ႔ခင္ပြန္းကို အေတာ့္ကို သနားလာမိတယ္။ အဲဒါကိုေျပာမိေတာ့ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေဒါသတႀကီးနဲ႔… “ရွင္က ကြ်န္မကိုက်ေတာ့ မသနားဘူးေပါ့”လို႔ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျပာေလရဲ႕။

“ကိုယ့္စိတ္ကို မညစ္ႏြမ္း ညစ္ႏြမ္းေအာင္၊ မပင္ပန္း ပင္ပန္းေအာင္ အတင္းကို လုပ္ေနတဲ့ ခင္ဗ်ားကိုလည္း သနားတာပါပဲဗ်ာ…”လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေျဖေတာ့ သူ သေဘာေပါက္ပံု မရဘူး။

အသက္ေတြ ႀကီးလာေပမယ့္ အသိက အလိုက္သင့္ ႀကီးမလာတဲ့ သူ႔ကို ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ေမေမ့ကို ဖ်တ္ခနဲ သတိရလိုက္မိပါတယ္။

ေမေမနဲ႔ မခိုင္နဲ႔ ၾကားမွာ တူတာေတြ အေတာ္မ်ားတာကို သတိထားမိတယ္။ ေမေမလည္း မခိုင္လိုပဲ ခ်မ္းသာတဲ့ မိဘက ေပါက္ဖြားလာခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ေထာင္က်တဲ့အခါက်ေတာ့ မခိုင္လိုပဲ၊ ဘာကိုမွ စူးစမ္းတြက္ခ်က္ခ်ိန္ မရလိုက္ဘဲ ခ်စ္ျခင္း(လို႔ ထင္ထားတာေလးတစ္ခု) ကိုသာ အားျပဳၿပီး သူ႔မိဘရဲ႕ ၾကြယ္ဝမႈကို မယွဥ္သာသူနဲ႔မွ ညားျဖစ္သြားတာလည္း အတူတူပါပဲ။

တကယ့္တကယ္ အိမ္ေထာင္ေရး လမ္းခရီးကို ေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့လည္း မိဘလက္ထဲမွာတုန္းက ေရႊထီးေဆာင္းခဲ့တာေတြကို မေမ့ႏိုင္၊ လင္လုပ္သူရဲ႕ အစြမ္းအစကို အသိအမွတ္ျပဳဖို႔ ေဝးေနၿပီး “ငါ့ပစၥည္းေတြနဲ႔ သင္း လူေမြးလူေတာင္ ေျပာင္ေနတာ”ဆိုတဲ့ အေတြးကို ပိုးေမြးသလို ေမြးထားတဲ့ ေနရာမွာလည္း မခိုင္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ေမေမဟာ တစ္ထပ္တည္းပါပဲ။

ဒါကို ေတြးမိတဲ့အခါ မခိုင္ရဲ႕အစြဲကို ခြ်တ္ဖို႔ အင္မတိ အင္မတန္ ခဲယဥ္းလွတာကို ကြ်န္ေတာ္ ရိပ္စားမိလာပါတယ္။ သူတို႔ အိမ္ေထာင္ေရးရဲ႕ ေျပလည္မႈလမ္းစကို သူ႔ဆီကျဖင့္ ဘယ္လိုမွ ရွာလို႔ မရႏိုင္ဘူးဆိုတာလို႔လည္း ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္ရတယ္။ သူ႔ခင္ပြန္း၊ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကိုသာ သေဘာထားႀကီးႀကီး၊ ဉာဏ္ႀကီးႀကီးနဲ႔ အိမ္ေထာင္ေရးကို အဖတ္ဆည္ခိုင္းရမွာလို႔ ျမင္လာတယ္။

ကေန႔အခါမွာ အသက္ ၇၄ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္ခဲ့ၿပီျဖစ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ အေမမွာေတာင္ ငါ့ပိုက္ဆံ၊ ငါ့ပစၥည္း၊ ငါ့မိဘခ်မ္းသာတာဆိုတဲ့အစြဲေတြ မေပ်ာက္ေသးတာ၊ ေမေမ့ထက္ အႏွစ္၃၀ေက်ာ္ ငယ္ရြယ္တဲ့ မခိုင္မွာ သည္အစြဲေတြ ရွိေနဦးမွာလည္း သဘာဝပဲလို႔ ေတြးမိလာရတယ္။

စိတ္မေကာင္းတာကေတာ့ မခိုင္ရဲ႕ သားသမီးေလးေတြ အတြက္ပါ။ ကေလးေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕အဓိက စိတ္ဝင္စားမႈျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ မခိုင္ရဲ႕ ကေလးေတြမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္ကေလးကိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားတယ္။ ကေလးေတြအတြက္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံတာဟာ အနာဂတ္အတြက္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ျခင္း မည္ပါတယ္။ အာရွမွာ ပထမဦးဆံုး ေပၚလာတဲ့ က်ားေလးေကာင္ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံ ေလးႏိုင္ငံမွာ စီးပြားေရး အရွိန္အဟုန္ တစ္ဟုန္ထိုးျမင့္တက္လာခဲ့တာ၊ သူတို႔ေနာက္က ကပ္လိုက္လာတဲ့ တျခားအာရွႏိုင္ငံေတြလည္း စီးပြားေရး အင္အား ခိုင္မာ ေတာင့္တင္းလာခဲ့တာဟာ ၁၉၅၀ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားက ကေလးေတြအတြက္ ဖိဖိစီးစီး ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံခဲ့လို႔သာ ျဖစ္ရတာလို႔ ကမၻာ့စီးပြားေရးပညာရွင္ အားလံုးက တစ္ညီတစ္ၫႊတ္တည္း အေျဖထုတ္ေပးခဲ့ၾကပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဖခင္တစ္ေယာက္ေနရာကို ေရာက္ရွိလာတဲ့အခါမွာ  ကေလးကိစၥကို စတင္စိတ္ဝင္စားခဲ့ပါတယ္။ ဖခင္ဘဝကို မေရာက္ခင္ စာေရးသူဘဝ အစအဦးမွာ ႏိုင္ငံေက်ာ္မင္းသား ဝင္းဦး ကြယ္လြန္ တိမ္းပါးသြားတဲ့အခါ ဝင္းဦးနဲ႔ ပတ္သက္ခဲ့ဖူးသူေတြကို ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းၿပီး မင္းသားႀကီးရဲ႕အတိတ္ကို ေျခရာခံခဲ့ဖူးတာကိုလည္း စာဖတ္သူတခ်ိဳ႕ မွတ္မိေကာင္း မွတ္မိေနဦးမယ္ ထင္ပါတယ္။ သည္အခါမွာ ဝင္းဦးဆိုတဲ့ တစ္ေခတ္တစ္ေယာက္သမားႀကီး ထူးထူးျခားျခား ေပၚထြက္လာဖို႔ (ကြ်န္ေတာ့္မာန္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ အဲတုန္းက ေရးလက္စကို တိခနဲ ရပ္ခ်လိုက္တာမို႔ စာဖတ္သူမ်ားကို ျပည့္စံုေအာင္ တင္ျပႏိုင္ခဲ့ျခင္း မရွိေပမယ့္) ဝင္းဦးရဲ႕ငယ္ဘဝက ဘယ့္ကေလာက္ ႐ိုက္ခတ္ လႊမ္းမိုးေနသလဲဆိုတာ ေတာ္ေတာ့္ကို အတြင္းက်က် သိလိုက္ရပါတယ္။

လူေတြရဲ႕ငယ္ဘဝနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ လူႀကီးဘဝ ျဖစ္တည္မႈ အဆက္အစပ္ကို စတင္သတိထားမိတာလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ သည္မွာတင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း ျပန္သံုးသပ္၊ တျခားသူေတြကိုလည္း တေစ့တေစာင္း အကဲခတ္၊ ဖတ္စရာရွိတာေတြကိုလည္း လက္လမ္းမီသေလာက္ နင္းကန္ ဖတ္ရင္းကေန၊ ကေလးသူငယ္စိတ္ပညာဆိုတဲ့ ဘာသာရပ္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး ေခါက္မိလာပါေတာ့တယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဘယ္မိသားစုျပႆနာကိုပဲ စဥ္းစားစဥ္းစား၊ ကေလးေတြကို ဦးစားေပးၿပီး ၾကည့္မိတာခ်ည္းပါပဲ။

အခုလည္း မခိုင္ရဲ႕ သားသမီးေလးေတြကို ဂ႐ုထား ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ထင္တဲ့အတိုင္း ကေလးေတြမွာလည္း စိတ္အနာတရေလးေတြ ကိုယ္ငနဲ႔ မူမမွန္လွတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ သူတို႔အေဖနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ခံစားခ်က္ကို ေမးစမ္းၾကည့္တဲ့အခါမွာေတာ့ သူတို႔ဟာ ဖေအကို လံုးလံုး မခ်စ္ဘူး ဆိုတာကို အထိတ္တလန္႔ ၾကားလိုက္ရတယ္။ အေမသည္သာ သူတို႔ဘဝ၊ သူတို႔ကမၻာဆိုတာကိုလည္း နားလည္လိုက္တယ္။ သည့္ထက္ ဆိုးတာက အေမ ႐ိုက္သြင္းထားတဲ့အသိေၾကာင့္ တစ္ေန႔ေန႔မွာ အေဖ့ စိတ္ကို ထိခိုက္အနာတရျဖစ္ေအာင္ မလြဲမေသြ လုပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အသိႀကီးကလည္း ကေလးေတြရဲ႕ ရင္ထဲမယ္ စြဲေနတယ္။

ဘုရား… ဘုရား…

ဘယ္လို အေမတုန္း။ ကြ်န္ေတာ္ မခိုင္ကို အလန္႔တၾကားနဲ႔ ေမးခြန္းထုတ္လိုက္မိတယ္။

“ဒါေတာ့ ပါးကိုက္ရင္ နားကိုက္ရမွာပဲရွင့္။ သူ ကြ်န္မ ခံစားရေအာင္ တစ္သက္လံုး လုပ္ခဲ့တယ္။ အဲေတာ့ တစ္ေန႔က် သူလည္း က်မ ခံစားရသလို ျပန္ခံစားရေအာင္ ကြ်န္မ ေထာင့္ေစ့ေစ့နဲ႔ အကြက္ခ်ၿပီးကို ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ေနတာ။ သူ က်ဆံုးတဲ့ေန႔မွာ သူ အင္မတန္ခ်စ္တဲ့ သူ႔သားသမီးေတြက သူ႔ကို တစ္စက္ကေလးမွ မခ်စ္ဘူး၊ ဂ႐ုမစိုက္ဘူး၊ မၾကည့္ဘူးဆိုရင္ သူ ဘယ္ေလာက္ က်ိဳးသြားမလဲ၊ မခ်ိမဆံ့ ျဖစ္သြားမလဲ။ အဲသလို ျဖစ္ေအာင္ကို ကြ်န္မ ေသခ်ာစီစဥ္ေနတာ၊ ကေလးေတြကို သြန္သင္ေနတာ…”

ကြ်န္ေတာ္ ၾကက္သီးေတြ ဖ်န္းခနဲ ထသြားတယ္။ စူဠသုဘဒၶာကိုလည္း သတိရလိုက္တယ္။

“ရွင္ ကြ်န္မကို တရားျပ နားခ်ဖို႔ မႀကိဳးစားနဲ႔။ ကြ်န္မကို မုဆိုးတစ္ပိုင္း မိန္းမ႐ိုင္းလို႔ ရွင္ထင္လည္း ကြ်န္မဂ႐ုမစိုက္ဘူး။ ကြ်န္မအခု သူနဲ႔ ရန္မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ သူ႔ကို ျပႆနာလည္း မရွာေတာ့ဘူး။ ကြ်န္မစိတ္ကို ကြ်န္မလည္း မညႇဥ္းဆဲေတာ့ဘူး။ ကြ်န္မ စိတ္ကို ကြ်န္မ ညႇဥ္းဆဲ ရင္ ကြ်န္မပဲ အသက္တိုမယ္။ ကြ်န္မ အသက္တိုရင္ သည္ကေလးေတြ ဘဝမွာ ထိခိုက္မယ္။ ကြ်န္မ အၾကံအစီေတြ အထေျမာက္တဲ့အထိ ေအးေအးေဆးေဆး အခ်ိန္ယူၿပီး လုပ္စရာေတြ ကြ်န္မမွာ အမ်ားႀကီး က်န္ေသးတယ္၊ ကြ်န္မ ရွင္ေနမွ ျဖစ္မယ္။ သူ ခံစားရတာကို ေဟာသလို ၿမိန္႔ၿမိန္႔ႀကီး ျပဳံးၿပီး လက္ပိုက္ၾကည့္ေနခ်င္ေသးတယ္ရွင့္…”

ကြ်န္ေတာ္ အေတာ္ႀကီးကို ဖ်ားသြားတယ္။

အခုမွ ၁၂ ႏွစ္သာသာ ရွိေသးတဲ့ သူ႔သမီးနဲ႔ ၆ ႏွစ္သာ ရွိေသးတဲ့ သူ႔သားေလးတို႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးကို ၾကည့္လိုက္တယ္။ ၆ ႏွစ္သားေလးမွာေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္လို ပကတိ ႐ိုးသားျဖဴစင္ေနတာေလးကို ေတြ႕ေနရေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မ်က္လံုးေလးေတြထဲမွာ စိုးရြံ႕ထိတ္လန္႔မႈေလးေတြကို ျမင္ေနရတယ္။ ႏုနယ္လွေသးေပမယ့္ အလိုက္အထိုက္ ေနရမယ္ ဆိုတဲ့ ဘဝေပးအသိနဲ႔ ေနတတ္တဲ့ စ႐ိုက္ကေလးကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိေနတယ္။
၁၂ႏွစ္သမီးရဲ႕ မ်က္ႏွာကေတာ့ မျဖဴစင္ေတာ့ဘူး။ အႏိုင္လိုခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ၊ ေသြးေအးေအးနဲ႔ ၾကမ္းၾကဳတ္မယ့္ အရိပ္အေရာင္ေတြကို သူ႔မ်က္လံုးေလးေတြထဲမွာ ျမင္ေနရၿပီ။ သမီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဖေအကို ခ်စ္တာ သဘာဝေပမယ့္ သူက ေဖေဖ့ကို နည္းနည္းေလးမွ မခ်စ္ဘူးလို႔ အတိအလင္း ဆိုေနခဲ့ၿပီ။
အဲဒီ့ေန႔ ညေနက သူတို႔ေတြ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ညဥ့္နက္မွ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္က ျပန္သြားၾကတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အိပ္လို႔ မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး။

မခိုင္ရဲ႕စကားေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေႏွာင့္ယွက္ေနတုန္းပဲ။ သူတို႔ လင္မယား ျပႆနာထဲမွာ ကေလးေတြကို ဆြဲထည့္ၿပီး တည္ၾကက္ လုပ္ေနတာႀကီးက မဟုတ္ေသးဘူးလို႔ ေတြးမိရတယ္။

လက္ဦးဆရာမွာ အမိက အဘရဲ႕ ေရွ႕က အရင္လာတယ္။ ကေလးဆိုတာ မေအနဲ႔ အနီးကပ္ဆံုး၊ အရင္းႏွီးဆံုး၊ အကြ်မ္းအဝင္ဆံုး။ အဲဒီ့ မေအက ကေလးေတြရဲ႕ ဖေအအေပၚ ထားရွိတဲ့စိတ္ကို သူ လိုခ်င္သလို ဝါဒျဖန္႔လို႔ ရ၊ စည္း႐ံုးလို႔ ရေနတယ္။ ဒါကို မခိုင္က အပိုင္ကြက္အေနနဲ႔ အသံုးခ်ၿပီး…

ကြ်န္ေတာ္ ဆတ္ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။

ဟင္…

ဒါဆို ေဖေဖနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ခံစားခ်က္ေတြကိုေတာ့ေရာ၊ ေမေမက သိစိတ္နဲ႔ျဖစ္ေစ၊ မသိစိတ္နဲ႔ျဖစ္ေစ၊ မခိုင္လို တမင္ကလာ ျဖစ္ေစ၊  မရည္ရြယ္ဘဲ စိတ္မွတ္မဲ့ျဖစ္ေစ အေရာင္ဆိုးေပးခဲ့တာေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား။

ကြ်န္ေတာ္ မခိုင္ရဲ႕သမီးေလးအရြယ္တုန္းက ေမေမ့ကို ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။

“ေမေမရယ္၊ သည္လူႀကီးကို ကြာလိုက္ပါလားဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ္ ေမေမ့ကို ရွာေကြ်းပါ့မယ္”လို႔။

ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ မခိုင္ရဲ႕ ခင္ပြန္းဟာ ကြ်န္ေတာ့္အေဖလို အၾကမ္းသမား မဟုတ္ဘူး၊ အႏုသမား။ စကားေျပာတာကအစ တိုးတိုး သက္သက္နဲ႔ ညင္ညင္သာသာ။ စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းေတြကလည္း ေခ်ငံဖြယ္ရာ လြန္းတယ္။ ဒါကိုေတာင္ ကေလးေတြရဲ႕ရင္ထဲမွာ ဖေအအေပၚ မုန္းတီးစိတ္ဝင္ေအာင္ မခိုင္တစ္ေယာက္ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့ေသးတာ…

ကြ်န္ေတာ့္အေဖက တစ္ခ်ိန္လံုး ေပါက္ကြဲေနတဲ့သူ။ မသိမ္ေမြ႕တဲ့သူ။ စ႐ိုက္ၾကမ္းတဲ့သူ။ ကြ်န္ေတာ့္အျမင္မွာတင္ ေဖေဖဟာ ဘီလူးသဘက္တမွ် ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေနခဲ့တယ္။ ဒါကို ေမေမက ေဘးတီး ပံုဖ်က္ေပးတဲ့အခါမွာ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွ ဖေအနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ခံစားခ်က္ မွန္သမွ်ဟာ အလံုးစံု ခါးသီးေနတာေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား…

ဟား…

ကြ်န္ေတာ္ သိပ္ကို တုန္လႈပ္သြားတယ္။

ဆိုခဲ့သလို ေဖေဖ မရွိေတာ့တာ ႏွစ္ေပါင္းအစိတ္ကို တိတိပပ ေက်ာ္လြန္လို႔ ၂၆ ႏွစ္ထဲကိုေတာင္ ေရာက္လာခဲ့ၿပီ။

ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ေဖေဖနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ အရမ္း ထိခိုက္ ေၾကကြဲသြားရပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ၊ ကြ်န္ေတာ္ သိပ္မွားခဲ့ၿပီမွန္းလည္း သိလိုက္တယ္။

အားလံုးဟာ ေႏွာင္းသြားခဲ့ၿပီေလ…

ေဖေဖ့ကို ရည္စူးၿပီး ကြ်န္ေတာ္ ဦးခိုက္လိုက္မိတယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ၊ ကြ်န္ေတာ့္အေၾကြးကို ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ ရတတ္သေလာက္ ဆပ္ခ်င္တဲ့စိတ္လည္း ေပၚလာပါတယ္။

စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ားခင္ဗ်ား…

စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ားဟာ သားသမီးေတြ ျဖစ္ၾကမွာပါ။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ မိဘ ျဖစ္ေနသူေတြ၊ မိဘ ျဖစ္အံ့မူးမူးေတြ၊ တစ္ခ်ိန္မွာ မိဘ ျဖစ္လာမယ့္သူေတြလည္း ပါေနဦးမွာပါ။

စာဖတ္သူဟာ သားသမီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အမိအဘ တစ္ပါးပါး အေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ့္ႏွင္ႏွင္ နာက်ည္းစိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚေနတယ္ဆိုပါရင္ ေသခ်ာ ျပန္ ဆန္းစစ္ၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။

(၁) သူ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းရတဲ့ ငယ္ဘဝ
(၂) သူ႔ပညာအရည္အခ်င္း
(၃) သူ႔စာဖတ္အားနဲ႔ အသိဉာဏ္ ရင့္က်က္မႈ
(၄) လတ္တေလာ သူ ၾကံဳေတြ႕ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ဘဝအေမာ
(၅) သူ႔အလုပ္ခြင္က မြန္းၾကပ္မႈေတြ၊ သူ႔ေဇာေတြ
(၆) သူ႔အိမ္ေထာင္ေရး ဗ်ာပါဒေတြ

ဒါေတြကို ထည့္သြင္း စဥ္းစားၿပီး သူ႔ရဲ႕ေပါက္ကြဲေနတတ္မႈကို နားလည္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ္ဟာ အလကားေနရင္း ဓားစာခံျဖစ္ဖို႔၊ သူ႔မြန္းၾကပ္မႈေပါင္းစံုအတြက္ ကိုယ့္ကိုသာ ယမယ္ရွာဖို႔ ျဖစ္ေနတာကို သတိထားမိရင္ ဆိုးရြားတဲ့ ကိုယ့္ၾကမၼာကိုသာ ႐ိုးမယ္ဖြဲ႕ၿပီး သူ႔ကို ခြင့္လႊတ္လိုက္ေစခ်င္ပါတယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာ ကိုယ့္ဘက္က သူ႔အေပၚ တူးတူးခါးခါး မုန္းတီးတဲ့စိတ္ကို ပိုေလးပင္ေအာင္ ပင္းေပးတဲ့ ေဘးပေယာဂေတြကိုလည္း ထည့္သြင္း တြက္ခ်က္ၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။

စာဖတ္သူဟာ မိဘတစ္ပါးျဖစ္ေနရင္လည္း သည္အခ်က္ေတြေၾကာင့္ ဆံုးမတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ မိမိကိုယ္ကို တရားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး သားသမီးေတြကို အသားလြတ္ ႏွိပ္ကြပ္ရင္း ေပါက္ကြဲေနမိသလားဆိုတာကို ဆင္ျခင္ၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ္စိုက္တဲ့ အပင္က သီးတဲ့အသီးကို ကိုယ္စားသံုးရမွာပါ။ ကိုယ္ႏွိပ္ကြပ္ထားတဲ့ သားသမီးက ကိုယ့္ကို တစ္ေန႔က် နားလည္လာလိမ့္မယ္၊ ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုးလာမယ္လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေမွ်ာ္လင့္ပါနဲ႔။ သူတို႔ေတြ မိဘဘဝ ေရာက္လာတဲ့အခါက် နားလည္လာမွာပါလို႔ ေတြးရင္ အဲဒီ့အေတြးဟာ တက္တက္စင္ေအာင္ မွားပါေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ့္အျဖစ္က သက္ေသခံေနပါတယ္။ တကယ္လို႔ အထက္က အခ်က္ ၆ ခ်က္ထဲက တစ္ခ်က္ခ်က္ေၾကာင့္ ပ်က္ယြင္းေနတဲ့ အေနအထားကို သည္ကေန႔ သည္အခ်ိန္က စၿပီး သတိေလးနဲ႔ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းသြားမယ္၊ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ႏွိပ္ကြပ္မိသမွ်ကို ဆင္ျခင္ထိန္းသိမ္းႏိုင္မယ္ဆိုရင္ အခ်ိန္မီႏိုင္ပါေသးတယ္။

စာဖတ္သူဟာ မိခင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုပါရင္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ လင္သားအေပၚ မေက်နပ္မႈ၊ အႏိုင္ယူလိုမႈ၊ လက္စားေခ်လိုမႈမ်ားအတြက္ အျပစ္မဲ့လွတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕စိတ္ကို အေရာင္ဆိုးၿပီး ဖေအ့ရဲ႕ ပံုရိပ္ကို တိမ္း ပါးပ်က္ယြင္းေစတဲ့ ဝါဒျဖန္႔စည္း႐ံုးမႈမ်ားကို မလုပ္ေစခ်င္ပါဘူး။ မိဘကို မေနာကံနဲ႔ ျပစ္မွားျခင္းဟာ ကံႀကီးထိုက္တဲ့ အကုသိုလ္ အမႈတစ္ခုရယ္လို႔ ဗုဒၶဘာသာဝင္တိုင္း ယံုမွတ္လက္ခံထားၾကပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ အာဃာတ၊ အညိဳးအေတးေၾကာင့္ ကိုယ့္သားသမီးေတြကို ငရဲတြင္းထဲ ပို႔တဲ့ မိခင္မ်ိဳးဟာ မရွိထိုက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အထက္က ကြ်န္ေတာ့္ မိတ္ေဆြ မခိုင္ဟာ အဲသလို အေမမ်ိဳးျဖစ္ေနတာေတာ့ ေသခ်ာေနပါၿပီ။

စာဖတ္သူဟာ မိခင္ျဖစ္ေနရင္ သည္အခ်က္ကို ေလးေလးပင္ပင္ စဥ္းစားေစခ်င္ပါတယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
ဆူဒိုနင္

သည္စာစုနဲ႔ ၁၉၇၆ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလအတြင္းက ရန္ကုန္-မႏၲေလး အေဝးေျပးလမ္းမႀကီးေပၚမွာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ေဖေဖဦးစိန္ေမာင္ကို ႐ိုက်ိဳးစြာ ရွိခိုးကန္ေတာ့အပ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ကို ဆင္ျခင္ျဖစ္ခဲ့ေစတဲ့ မခိုင္လို႔ အမည္လႊဲထားသူ တစ္ဦးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

——————————————–

၂၀၀၂ခုႏွစ္က သရဖူ မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လမွာ လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္က စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၁၂၀၅/၂၀၀၃(၁၂)နဲ႔ ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “သားငယ္သမီးငယ္မ်ား ပဲ့ျပင္ ထိန္းေက်ာင္းျခင္း အႏုပညာ”စာအုပ္ပါ စာတစ္ပုဒ္ကို ေကာက္ႏုတ္တင္ဆက္လိုက္တာပါ။

ေနာက္ဆက္တြဲအေနနဲ႔ ျဖည့္စြက္ေျပာရရင္ေတာ့ အဲဒီ့ေဆာင္းပါးထဲက မခိုင္လို႔ အမည္လႊဲထားသူရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးဟာ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ အတြင္းမွာ ဆံုးခန္းတိုင္သြားပါတယ္။ သူတို႔ လင္မယား ကြဲသြားၾကပါတယ္။ ဒါ မဆန္းေပမယ့္ ပစၥည္းခန္းမွာ တအားအေလွ်ာ့ေပးေနေလတဲ့ သူ႔ခင္ပြန္းကို မခိုင္ရဲ႕ သမီးႀကီးက သူေတာင္းဆိုတာ မရလို႔ ပါး႐ိုက္ဖို႔ ရပ္ကြက္လူႀကီးမ်ား ေရွ႕ေမွာက္မွာ အားထုတ္ခဲ့တာေလးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ သင္းပါတယ္။ ဖေအအရင္းေခါက္ေခါက္ကို သမီးအရင္းက ကာယကံေျမာက္ ေစာ္ကားျဖစ္သြားရေလေအာင္ ၀ါဒအျဖန္႔ မိႈင္းအတိုက္ေကာင္းတဲ့ မခိုင္ရဲ႕ မိခင္စိတ္ကေတာ့…

Advertisements
5 Comments leave one →
  1. 5 November 2009 3:52 pm

    ေကာင္းလိုက္တဲ့ ပညာေပးမႈပါ။ မိဘဆိုတာ တကယ္ကို သိစိတ္ကိုေရာ မသိစိတ္ကိုေရာ ပဲ့ျပင္ေနပါတယ္။ မိခင္ သို႔ ဖခင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ အျပဳအမူတစ္ခုခုဟာ သားသမီးရဲ႕ မသိစိတ္ေရာ သိစိတ္မွာေရာ အလြန္တရာ လႊမ္းမိုးပါတယ္။ မေလးစားႏိုင္တဲ့၊ ထိခိုက္နာက်င္ျခင္းေတြနဲ႔ဆို ဘယ္လိုမွ်ကို ေဖ်ာက္ဖ်က္လို႔ကို မရႏိုင္ေတာ့တာပါ။

    ဆရာ့ကို ေလးစားလွ်က္

  2. 5 November 2009 6:00 pm

    ေကာင္းလိုက္တာ
    ကၽြန္မ အဲဒီ အေၾကာင္းအရာေတြကို အင္မတန္မွ စိတ္ဝင္စားပါတယ္။

  3. 6 November 2009 12:06 am

    ေၾသာ္… မိန္းမ… မိန္းမ…
    ဖတ္လိုက္ရတာ အေတာ္ တုန္လႈပ္သြားတယ္

  4. tt cho permalink
    7 November 2009 3:38 am

    Your presentation is good. I will also follow it up. I am a mum but I have not thought about it. Thank you so much.

  5. 18 November 2009 5:42 pm

    ဆရာ့စာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဖတ္ဖူးၿပီးသား ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ magazine မွာ ဆိုေတာ့ comment ေရးခြင့္ မရခဲ႔ဘူး။ ဆရာ့ရဲ႕ စာအားလံုးအတြက္ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။

    ကၽြန္မရဲ႕ အေမလည္း အဲဒီလိုပါပဲ။ ကေလးဘဝငယ္ငယ္တည္းက အေဖမေကာင္းေၾကာင္း (အခ်က္အလက္ အေသးစိတ္ မေျပာေပမယ့္) ဆိုးဆိုးရြားရြား ေျပာတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေဖ့ကို မမုန္းခဲ႔ပါဘူး။ ႀကီးလာေတာ့ စာေတြ ဖတ္ရေတာ့ ပိုမမုန္းခဲ႔ပါဘူး။ သူ႔မွာလည္း အျခားအေၾကာင္းေတြ ရွိမယ္လို႔ ေတြးခဲ့မိပါတယ္။

    (ကိုယ္ႏွိပ္ကြပ္ထားတဲ့ သားသမီးက ကိုယ့္ကို တစ္ေန႔က် နားလည္လာလိမ့္မယ္၊ ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုးလာမယ္လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေမွ်ာ္လင့္ပါနဲ႔။ သူတို႔ေတြ မိဘဘဝ ေရာက္လာတဲ့အခါက် နားလည္လာမွာပါလို႔ ေတြးရင္ အဲဒီ့အေတြးဟာ တက္တက္စင္ေအာင္ မွားပါေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ့္အျဖစ္က သက္ေသခံေနပါတယ္။) ဆိုတဲ့ ဆရာ့စကားကို ခၽြင္းခ်က္မရွိ ေထာက္ခံပါတယ္။

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: