Glimpses on Translations in Burmese Literary World

APTOPIX GERMANY ANIMAL SHELTERဘာသာျပန္သမား အမွားဗရေပြ

၁။
၂၀ဝ၃ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီ ၁၉ ထုတ္ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္တြင္ ဆရာေမာင္ခိုင္လတ္က “ဘာသာျပန္တိုင္း ေကာင္းရဲ႕လား”ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ယေန႔ ျမန္မာစာေပနယ္၏ ဌာနခြဲ တစ္ခုျဖစ္ေသာ ဘာသာျပန္ပိုင္းမွ ထင္သလို လုပ္ေနၾက မႈမ်ားကို သံုးသပ္တင္ျပထားပါသည္။ ဆရာေမာင္ခိုင္လတ္၏ ေဆာင္းပါ အား ရာႏႈန္းျပည့္သေဘာတူရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ရာႏႈန္း အေတာ္မ်ားမ်ားမွာမူ စဥ္းစားစရာျဖစ္ပါသည္။

ထိုအထဲမွာမွ ဘာသာျပန္စာေပနယ္တြင္ မျဖစ္ညစ္က်ယ္ စြတ္ကယ္ စြတ္ကယ္ ပါဝင္ ေရးသားလ်က္ရွိေသာ ကြ်န္ေတာ့္အေနျဖင့္လည္း ေျပာခ်င္တာေလးေတြ အနည္းအပါး ရွိလာရပါသည္။

၂။
အခ်ိန္ကာလကိုေတာ့ အတိအက် မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ေလး၊ ငါးလေတာ့ ၾကာခဲ့ၿပီထင္ပါသည္။ ဆရာစံတိုး ကြယ္လြန္းျခင္းႏွစ္လည္အတြက္ ႏွင္းဆီကုန္းဘိုးဘြားရိပ္သာ၌ က်န္ရစ္သူ မိသားစုက လွဴဒါန္းသည့္ အလွဴမွာ ဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။

ဆရာ ေမာင္မိုးသူက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဝိုင္းတြင္ ဝင္ထိုင္ရင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို တခုတ္တရ ေျပာပါသည္။

“ခင္ဗ်ား သိေအာင္ ေျပာရဦးမယ္။ ဟစ္လရီကလင္တန္ရဲ႕ ကိုယ္ေရး အတၳဳပၸတၱိကို (…)နဲ႔ (…)တို႔ကလည္း ဘာသာျပန္ၾကလိမ့္မယ္တဲ့”

ကြ်န္ေတာ္ ေတြသြားရင္းက ဘႀကီးမိုးကို ျပန္ေျပာလိုက္မိပါသည္။

“ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္ ရပ္ေပးလိုက္ရင္ ေကာင္းမလား ဆရာ”

“ဘာဆိုင္လို႔ ရပ္ေပးရမွာတံုးဗ်။ ခင္ဗ်ားက အရင္ ေရးေနတာပဲဟာ”

မွန္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ “ရွင္သန္ဆဲသမိုင္း၊ သို႔မဟုတ္ ဟစ္လရီ ကလင္တန္၏ ဘဝတစ္စိတ္တစ္ပိုင္း”မည္ေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ “သရဖူ”မဂၢဇင္းတြင္ အခန္းဆက္အျဖစ္ ေဖာ္ျပေနခဲ့သည္မွာ ႏွစ္လပင္ ရွိေနပါၿပီ။

သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားရပါသည္။ သည္လိုစာအုပ္မ်ိဳးကိုမွ သြားဘာသာျပန္မိေလျခင္းဟုလည္း ေတြးလိုက္ရပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ ရပ္ေပးလိုက္ရမလားဟူေသာ ေမးခြန္းမွာ တကယ့္ ရင္ထဲက လာေသာ ေမးခြန္းလည္းျဖစ္ပါသည္။ စိတ္ထဲတြင္လည္း တအံုေႏြးေႏြး ျဖစ္ေနသည္မွာ ၾကာပါၿပီ။

၃။
တျခားသူေတြ ဘာေၾကာင့္ ဘာသာျပန္တာလဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူတို႔ ဝမ္းထဲ ဝင္မၾကည့္ႏိုင္သျဖင့္ မသိပါ။ တစ္သက္လံုးမွာမွ ဘာသာျပန္ စာအုပ္ ငါးအုပ္ျပည့္ေအာင္ပင္ မဖတ္ဖူးသူ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က ဘာသာျပန္ျဖစ္ေနသည္မွာကား အစားေကာင္းစားရသည့္အခါ ရင္းႏွီးသူ မိတ္ေဆြမ်ားကိုလည္း ျမည္းစမ္းၾကည့္ေစခ်င္သည့္ ေစတနာ သက္သက္မွတစ္ပါး အျခားမရွိပါ။

ဟစ္လရီကလင္တန္႔ ကိုယ္ေရးအတၳဳပၸတၱိကိုလည္း ထိုစိတ္ျဖင့္ ျပန္ျဖစ္သြားခဲ့ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ အလြန္ စာေရးပ်င္းလွသူတစ္ဦး ျဖစ္ေလသည့္ အားေလ်ာ္စြာ မိမိကိုယ္မိမိ တြန္းသည့္အေနျဖင့္ မဂၢဇင္းမွာ အခန္းဆက္ ထည့္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ သည့္အတြက္ သည္စာအုပ္ကိုျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ဆိုေနပါၿပီဟု စာႏွင့္ေပႏွင့္၊ လူသိရွင္ၾကား အခိုင္အမာ အသိေပးလိုက္ရာ ေရာက္သြားမည္ဟုလည္း ယူဆမိပါသည္။
ယခု ဆရာေမာင္မိုးသူက ကြ်န္ေတာ့္အား ေစတနာႏွင့္ အသိေပးလာေသာအခါတြင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ အေတာ္ မခ်မ္းေျမ႕ေတာ့ပါ။

ကြ်န္ေတာ့္မွာ စာအုပ္စာတမ္း မၾကြယ္ဝေသာ္လည္း မပါးရွားပါ။ ထို႔အတူ ပင္ကိုေရးအျဖစ္ ေရးမည္ဆိုလွ်င္လည္း ေရးစရာေတြက အနမ တဂၢ။ ထို႔အျပင္ လုပ္စရာ သုေတသနေတြကလည္း သည္တစ္သက္ မကုန္ႏိုင္ေအာင္ အပံုလိုက္ ရွိေနေသးရာ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေရးစရာခ်ည္း။

ဘာသာျပန္သည္မွာ ကိုယ္ပိုင္အားလပ္ခ်ိန္တြင္ အပမ္းေျဖရင္း ဖတ္မိရာမွ ကိုယ္တိုင္ သေဘာေတြ႕သြားေသာ စာမ်ားကို အလြယ္တကူ ျပန္ဆိုလိုက္မိျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စာတစ္အုပ္ကို သူ႔ထက္ငါ အလုအယက္ျပန္ဆိုမွ ေရးစရာရမည့္အထဲတြင္ ကြ်န္ေတာ္ အျပည့္အဝ မပါႏိုင္ေသးဟု ယူဆပါသည္။

၄။
စာတစ္အုပ္ကို စာေရးသူအမ်ား အလုအယက္ျပန္ဆိုျခင္းေၾကာင့္…

(၁) အဆိုပါ စာေရးသူမ်ား၏ အင္အားႏွင့္ အခ်ိန္မ်ား အလဟႆ ျပဳန္းတီးသြားပါသည္။
စာတစ္အုပ္ကို ဘာသာျပန္သည့္အခါတြင္ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ အခ်ိန္ေပးရျခင္းပဲျဖစ္ပါသည္။ ထို႔အျပင္ ဘာသာျပန္သူ၏ ဦးေႏွာက္ကို စိုက္ထုတ္သံုးစြဲရပါသည္။ သူတစ္ပါးျပန္ၿပီးသား၊ သို႔မဟုတ္ သူတစ္ပါး ျပန္ဆိုေနသည့္ စာအုပ္ကို ျပန္သည့္အခါ တစ္ေယာက္တည္းႏွင့္ ႏိုင္သည့္ အလုပ္တစ္ခုကို တစ္ေယာက္မက ဝိုင္းလုပ္သလို ျဖစ္သြားပါသည္။ ထိုအခါ မလိုအပ္ဘဲ အင္အားျပဳန္းတီးပါသည္။ အခ်ိန္ျပဳန္းတီးပါသည္။

(၂)    စာဖတ္သူမ်ားအတြက္လည္း စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းလွပါသည္။
စာအုပ္တစ္တအုပ္တည္းကို လူအမ်ား ျပန္ဆိုထားသည့္ စာအုပ္မ်ားထြက္လာေသာအခါ ဘယ္သူျပန္တာ ဖတ္ရင္ေကာင္းမလဲဟူေသာ ျပႆနာမွာ စာဖတ္သူတိုင္း စဥ္းစားရေသာ ျပႆနာျဖစ္လာပါ သည္။ သည္လူေတြကလည္း ဘာလို႔ သည္တစ္အုပ္တည္းကို ဝိုင္းျပန္ေနၾကတာလဲမသိဘူးဟူေသာ အေတြးမွာလည္း စာဖတ္သူတိုင္း၏ ေခါင္းထဲတြင္ ေပၚပါသည္။ သည္တစ္အုပ္တည္း ဝိုင္းျပန္ၾကမယ့္အစား တျခား တစ္အုပ္အတြက္ အခ်ိန္ေပးလိုက္ရင္ မူရင္းစာအုပ္ကို မဖတ္ႏိုင္တဲ့ က်ဳပ္တို႔ေတြအတြက္ ဖတ္စရာ တစ္အုပ္ ပိုတိုးမလာေပဘူးလား၊ ေတာ္ေတာ္ ဦးေႏွာက္မရွိတဲ့လူေတြပဲဟု ကြ်န္ေတာ့္ကို အတိအလင္းေျပာဖူးသည့္ စာဖတ္သူမ်ားႏွင့္ ဆံုဖူးပါသည္။

ထိုႏွစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ဆရာေမာင္မိုးသူက ဟစ္လရီ႕စာအုပ္အေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာလာေသာအခါ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္သြားရပါသည္။

ၿပီးခဲ့သည့္အပတ္က ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာေတာ့ ဆရာေမာင္မိုးသူ ေျပာသြားသည့္ ဆရာႏွစ္ဦးအနက္မွ တစ္ဦးက ထိုစာအုပ္ကို သူ ဘာသာျပန္ေနပါေၾကာင္း သူ႔ရွင္းလင္း ေျဖၾကားခ်က္တြင္ ထည့္သြင္း ေျပာဆိုသြားသည္ကို ဖတ္လိုက္ရပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ့္ အခန္းဆက္က ေျခာက္လေျမာက္သို႔ပင္ တိုင္ခဲ့ပါၿပီ။
“သရဖူ”တာဝန္ရွိသူမ်ားကိုလည္း ထိုကိစၥႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ပ်က္ေနသည့္အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ သူတို႔က မဆိုင္ပါ။ သူတို႔ မဂၢဇင္းမွာ ေရးစရာ ရွိတာသာ ေရးပါဟု ဆိုသည့္အျပင္ စာအုပ္ျဖစ္လာသည့္အခါတြင္လည္း သူတို႔စာအုပ္တိုက္ကပင္ ထုတ္ပါမည္ဟု ေျပာပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကမူ တစ္စက္ကေလးမွ မေပ်ာ္ေတာ့ပါ။

က်န္သူေတြကေတာ့ ဘာစိတ္ႏွင့္မွန္း မသိပါ။ ကြ်န္ေတာ္ မေပ်ာ္တာကေတာ့ အထက္တြင္ တင္ျပခဲ့သည့္ အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္အခ်ိန္ႏွင့္ အင္အားကို လူတကာ ဝိုင္းျပန္ခ်င္စိတ္ေပါက္ေနၾကေသာ ထိုတစ္အုပ္အတြက္ အေျခာက္တိုက္ အျပဳန္းတီးခံေနသည္ဟု ေတြးမိရေသာေၾကာင့္ မေပ်ာ္ပါ။ စာဖတ္ပရိသတ္ကို အထူး အားနာမိသျဖင့္လည္း မေပ်ာ္ပါ။

တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ စိတ္ႏွလံုးလည္း ဒံုးဒံုးခ်ထားလိုက္ပါသည္။ ေနာင္လြဲေနာင္ခါ ဘယ္ဘယ္ေသာအခါတြင္မွ ထိုသို႔ လူတကာ ဝိုင္းျပန္ေလာက္သည့္ စာအုပ္ကို ကြ်န္ေတာ္ မည္မွ် သေဘာက်ေနေန ျပန္ဆိုဖို႔ လံုးလံုးစိတ္မကူးေတာ့ပါ။ ထိုအလုအယက္ေတ ြၾကားထဲမွာ ညပ္ေနရသည္ အျဖစ္ကို လြန္စြာ ရွက္ေနမိပါသည္။ စာဖတ္သူမ်ားကိုလည္း အားနာေနမိ ပါသည္။

၅။
“စိတ္ႏွလံုးတိုက္ေကြ်း ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ေလး”မည္ေသာ စာအုပ္ေတြ ေရာင္းေကာင္းလွမွန္း၊ ပလူပ်ံေအာင္ ထြက္ေနမွန္း ကြ်န္ေတာ္ မသိခဲ့ပါ။ ဖိလစ္ပိုင္သူတစ္ဦးက ကြ်န္ေတာ့္ထံ ပို႔လိုက္ေသာ ဓာတ္ေခ်ာစာေလးေတြတြင္ ပါလာေသာ ပံုတိုပတ္စေလးမ်ားမွာ ဖတ္လို႔ေကာင္းလွသျဖင့္ ယင္းတို႔ကို ဘာသာျပန္ကာ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္သို႔ ေပးခဲ့ပါသည္။ ေလး၊ ငါးပုဒ္ ေဖာ္ျပအၿပီးမွာမွ ထိုစာမ်ိဳးမ်ားကို “ၾကက္စြပ္ျပဳတ္”စာအုပ္တြဲတြင္ ေဖာ္ျပ ေလ့ရွိေၾကာင္း သိလာရပါသည္။ စာဖတ္သူတစ္ဦးက ထိုအပတ္တြင္ ပါေသာအပုဒ္မွာ ဆရာေဖျမင့္၏ ႏွလံုးသား အာဟာရ စာအုပ္ထဲတြင္လည္း ပါရွိေသာ အပုဒ္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာလာသျဖင့္ သိလိုက္ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေသခ်ာေမးၾကည့္ေသာအခါ တင္ျပပံုျခင္းမတူပါ။ ဆရာေဖက အခန္႔ ေရးကာ အတိအက် ျပန္ဆိုထားျခင္းျဖစ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္က အရႊင္ေရးကာ မူရင္းတြင္ ကြ်န္ေတာ့္အေတြးေတြပါ ေႏွာလ်က္ ျဖည့္စြက္တင္ျပထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ဟာက ဘာသာျပန္႐ံုသာမက ေနာက္က ကြ်န္ေတာ့္ အာေဘာ္ႏွင့္ သံုးသပ္ခ်က္မ်ားပါ ပါေနပါသည္။

ထိုစာတိုေလးမ်ား အပုဒ္၃၀ျပည့္ေသာအခါ စာအုပ္တစ္အုပ္အျဖစ္ ထုတ္ေဝခဲ့ပါသည္။ ထိုစာအုပ ္ထုတ္ေဝၿပီး မ်ားမၾကာမီ ထြက္လာေသာ “ဆယ္ေက်ာ္သက္” မဂၢဇင္းမွာ ဆရာမ ျမေႏွာင္းညိဳက ထိုစာအုပ္ထဲမွ ပထမဆံုးအပုဒ္ကိုပင္ သူ႔စကားႏွင့္သူ ျပန္ေရးထားသည္ကို ဖတ္လိုက္ရသည္။ ဆရာမ ကြ်န္ေတာ့္စာအုပ္ ရွိမွန္းပင္ သိမည္ မဟုတ္သည္ကို ကြ်န္ ေတာ္ နားလည္ပါသည္။ သူသည္လည္း တစ္ေနရာရာမွာ ဖတ္လိုက္ရတာေလးကို ႀကိဳက္သျဖင့္ ျမန္မာပရိသတ္အတြက္ ေရးလိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္လိမ့္မည္။

ဒါက်ေတာ့ ဉာဏ္ခ်င္း ထပ္သည္ဟု မေျပာႏိုင္ဘဲ အႀကိဳက္ခ်င္း တူသြားသည္ဟုသာ ေျပာႏိုင္ပါလိမ့္မည္။

ကြ်န္ေတာ္ စတင္ ေရးျဖစ္ခဲ့စဥ္ကလည္း စာတစ္အုပ္ျဖစ္ေအာင္ မရည္ရြယ္ခဲ့ဘဲ ဂ်ာနယ္တစ္ပုဒ္စာသာ ျဖစ္သည္။ ဆရာမကလည္း မဂၢဇင္း တစ္ပုဒ္စာသာျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္ရာ အင္အား ျပဳန္းတီးသည္ဟု ဆိုဦးေတာ့ သိပ္ေထာင္းတာလွေသာ ျပဳန္းတီးမႈ မဟုတ္ပါ။

ေနာက္တစ္ခ်က္မွာ ဆရာေဖျမင့္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္၊ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ဆရာမ ျမေႏွာင္းညိဳတို႔ ထိုအပုဒ္တိုေလးမ်ားမွာ ထပ္ေနၾကရာတြင္ ကိုယ့္ေလႏွင့္ ကိုယ္၊ ကိုယ့္အာေဘာ္ႏွင့္ ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သံုးဦးစလံုး ကိုယ္တိုင္ျပန္ဆိုခဲ့ၾကသည့္အခ်က္မွာမူ ဘယ္သူႏွင့္မွ သကၤာရွင္းစရာ၊ ေတာင္းပန္စရာ မလိုေလာက္ေအာင္ ေသခ်ာေနတာလည္း အမွန္ပင္။

၆။
က်န္ပါေသးသည္။ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္တြင္ အခန္းဆက္ ျပန္ဆိုေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ “အာရွသားေတြ စဥ္းစားတတ္ကဲ့လား”မွာလည္း ထိုမတိုင္မီကတည္းက ဆရာ“ကိုတာ” မေဟသီမဂၢဇင္းတြင္ ဖတ္ၿပီး ျပန္ေရးထားမွန္း ဆရာတာက ေျပာသျဖင့္ သိရပါသည္။

ျဖစ္ပံုက သည္လို။ ထိုဂ်ာနယ္ကို မေပးမီ “စတိုင္သစ္”မဂၢဇင္းအတြက္ ဆရာတာက စာမူေတာင္းသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ ထိုစာမူကို ေပးမည္ဟု ေျပာလိုက္ပါသည္။ ထိုစာမူက ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲတြင္ ျပန္ဆိုၿပီး အသင့္လည္း ရွိေနပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္က မူရင္းအက္ေဆး၏ ေခါင္းစဥ္ကို ေျပာျပလိုက္ေသာအခါ ဆရာတာက “က်ဳပ္ ေရးၿပီးသားႀကီးဗ်”ဟု ေျပာသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အေတာ္မအီမလည္ ျဖစ္သြားရပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ အပင္ပန္းခံကာ ျပန္ဆိုထားသည္ကိုလည္း ႏွေမ်ာသြားပါ သည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာတာ ေရးထားမွန္း ကြ်န္ေတာ္ မသိလိုက္သကဲ့သို႔ပင္၊ ဆရာတာ့ စာကို မဖတ္လိုက္ရသည့္ စာဖတ္သူမ်ားလည္း ရွိေနႏိုင္ေသးသည္ကို ေတြးမိရပါသည္။ အလားတူပင္၊ ဂ်ာနယ္ပရိသတ္ႏွင့္ မဂၢဇင္း ပရိသတ္တို႔ မတူသည္ကိုလည္း သတိထားမိေနပါသည္။ ဂ်ာနယ္ပရိသတ္က အင္အားလည္း ပိုမ်ားပါသည္။

သို႔ျဖစ္သျဖင့္ ဆရာတာက “က်ဳပ္ေရးၿပီးသား”ဟု ေျပာထားသည့္ၾကား ကပင္ သိသိႀကီးႏွင့္ ထိုဂ်ာနယ္ကို ကြ်န္ေတာ္ ေပးခဲ့ပါသည္။ ဂ်ာနယ္ကလည္း ေဖာ္ျပေပးခဲ့ပါသည္။

ထို႔ေနာက္ အေတာ္ႀကီး ၾကာေတာ့မွ မေဟသီမဂၢဇင္းပါ ဆရာတာ့ “က်ဳပ္ေရးၿပီးသားႀကီး”ကို ဖတ္မိရပါသည္။ ထိုအခါတြင္ကား ဂ်ာနယ္ကို သိသိႀကီးႏွင့္ ေပးျဖစ္ခဲ့သည့္အတြက္ ေနာင္တမရေတာ့ပါ။ ဆရာတာက မူရင္းအက္ေဆးကို ကြ်န္ေတာ့္လို လံုးေစ့ပတ္ေစ့ ဘာသာျပန္ထားတာ မဟုတ္ပါ။ မူရင္းကို ဖတ္ၿပီး သူ႔စိတ္ကူးႏွင့္သူ ျပန္ေရးျပထားျခင္း ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရေသာအခါ အေတာ္ ခံသာသြားပါသည္။

ထို႔ေနာက္ပိုင္း ထိုစာအုပ္တြင္ ပါဝင္ေသာ အျခားေဆာင္းပါးမ်ားကို ဆက္လက္ျပန္ဆိုေနမိရာ ဆရာကိုတာကပင္ ကြ်န္ေတာ့္အား သတိေပးပါသည္။

“ေဟ့လူ… ၾကည့္လည္း လုပ္ဦး။ ေက်ာ္ဝင္း (ဆရာေက်ာ္ဝင္း) လည္း အဲဒီ့ထဲက ဟာေတြ လုပ္ေနတယ္ဗ်”တဲ့။

ကြ်န္ေတာ္ကား မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္စံုေအာင္ ဖတ္ႏိုင္သူ မဟုတ္ပါ။ စာအုပ္ဆိုင္မ်ားသို႔လည္း တစ္ႏွစ္ေနလို႔မွ တစ္ခါ မေရာက္ပါ။  ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာကိုတာႏွင့္ သိပ္ထဲထဲဝင္ဝင္ မသိခင္က ဆရာ“ေက်ာ္ဝင္း”ကို စာေရးသူမွန္းပင္ ကြ်န္ေတာ္ မသိခဲ့ပါ။ အဲသေလာက္ အေျခအေန ဆိုးပါသည္။ ဆရာေက်ာ္ဝင္းကိုပင္ မသိမွေတာ့ ဆရာေက်ာ္ဝင္း ဘာေတြ ေရးလို႔ ေရးေနမွန္း မသိတာလည္း မဆန္းပါ။

သို႔ေသာ္ ဆရာတာ့စကားေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္ရွိန္သတ္ခဲ့ပါသည္။ မႏွစ္က ထိုစာအုပ္ ဒုတိယအႀကိမ္ထုတ္ ထြက္လာၿပီး အက္ေဆးသစ္မ်ား ျဖည့္စြက္ထားသည္ကို ေတြ႕ေတာ့မွ ထိုအက္ေဆးမ်ားကို စိတ္သန္႔သန္႔ႏွင့္ မဟာဂ်ာနယ္တြင္ ျပန္ဆိုေဖာ္ျပျဖစ္သြားပါသည္။

၇။
ခ်ဳပ္လိုက္လွ်င္ ႏွစ္ပိုင္းရွိပါသည္။
တစ္ပိုင္းက စာအုပ္ကို ဘာသာျပန္ျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ ေနာက္တစ္ပိုင္းက စာတိုေပစကို ဘာသာျပန္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ တစ္နည္းဆိုရလွ်င္ လံုးခ်င္းအတြက္ ျပန္ဆိုျခင္းႏွင့္ မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္အတြက္ ျပန္ဆိုျခင္းျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ကြ်န္ေတာ့္အျမင္ကို ေျပာၾကည့္ပါရေစ။

စာတစ္အုပ္ကို တစ္ေယာက္ထက္ ပိုၿပီး ဘာသာျပန္ျခင္းသည္ အစတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ အေၾကာင္းႏွစ္ခ်က္ေၾကာင့္ မျဖစ္သင့္ဟု ျမင္ပါသည္။  တစ္အုပ္တည္းကို တစ္ေယာက္မက ဘာသာျပန္မည့္အစား သူတစ္ပါးျပန္ ေနမွန္းသိလွ်င္ ထိုစာအုပ္ကို လက္ေရွာင္ကာ တျခားတစ္အုပ္ကို ျပန္ဆိုမည္ဆိုပါလွ်င္ စာဖတ္ပရိသတ္အ မ်ားစုအတြက္ အလြန္တရာ အက်ိဳးမ်ား လိမ့္မည္ဟု ျမင္ပါသည္။

သို႔ေသာ္ သည္ေနရာမွာ တစ္ခ်က္က ေမွာင့္ပါသည္။

ထုတ္ေဝသူ၏ျပႆနာျဖစ္သည္။ ဒါလည္း ကိုယ္ေတြ႕ၾကံဳဖူးပါသည္။

စာအုပ္တိုက္ႀကီးတစ္တိုက္က သရဖူမဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္ေထာင္ေရး ေဆာင္းပါးမ်ားကို စုထုတ္ခ်င္သည္ဟု ေျပာပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္က အင္တင္ပါတင္ ျဖစ္ေနပါသည္။ အဓိကကေတာ့ ျပန္ရွာၿပီး စုေပးရမွာ အပ်င္းထူျခင္း သက္သက္သာ ျဖစ္သည္။ ထုတ္ေဝသူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတြ႕တိုင္း ေလာေဆာ္တတ္သလို ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ေတြ႕တိုင္း အင္တင္ပါတင္ လုပ္ေနခဲ့မိပါသည္။

ၾကာေတာ့ ထုတ္ေဝသူခမ်ာ စိတ္ရွည္ဟန္ မတူေတာ့ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ထံု႔ပိုင္း ထံု႔ပိုင္းႏွင့္ ျပန္ဆိုေရးသားေနေသာ အိမ္ေထာင္ေရး စာအုပ္ တစ္အုပ္ကို ယူခ်လိုက္ကာ ဟာသအတိုအထြာေတြကို ျပန္ဆိုေ ရးသားေနသည့္ ဆရာတစ္ဦးကို ဘာသာျပန္ခိုင္းလ်က္ ထုတ္ေဝလိုက္ပါသည္။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ေဆာင္းပါးမ်ား ပါရွိရာ မဂၢဇင္းကို စီစဥ္သူအား ေျပာလိုက္ပါေသးသည္။ “ဆူဒိုနင္က ပိုေကာင္းမွန္းေတာ့ သိပါတယ္ဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႔ စာအုပ္က သူ႔ မမီပါဘူး”တဲ့။

ေျပာလိုသည္မွာ ထိုစာအုပ္ကို ကြ်န္ေတာ္ ကိုင္ေနမွန္း အႏွီထုတ္ေဝသူ ေကာင္းေကာင္းသိပါသည္။ ေဈးကြက္ကို တြက္ခ်က္ေတာ့လည္း ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ကို သူ ေတြးမိပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ေရးသူ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က မသြက္ေတာ့ စိတ္က မရွည္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ လူႏိုင္တစ္ေယာက္ကို ခိုင္းခ်လိုက္ပံု ရပါသည္။

ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က ထိုစာအုပ္ကို ဆက္လက္ ျပန္ဆိုဖို႔ေဝးစြ၊ လံုးလံုးကို လွည့္မၾကည့္ေတာ့ပါ။ ျပန္ဆိုလက္စေတြကိုလည္း အကုန္ရပ္ခ်လိုက္ ပါသည္။ အႏွီထုတ္ေဝသူေျပာသလို ကြ်န္ေတာ္က ပိုေကာင္းခ်င္လည္း ေကာင္းပါလိမ့္မည္။ အေၾကာင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္က ကိုယ့္သေဘာႏွင့္ကိုယ္ ဖတ္မိရာမွ ခံတြင္း ေတြ႕သြားသည့္အတြက္ စိတ္ပါလက္ပါ ျပန္ဆိုေရးသားျခင္းျဖစ္ၿပီး ဟိုတစ္ဖက္သားခမ်ာမွာေတာ့ ထုတ္ေဝသူက အပ္သျဖင့္ မျပန္ခ်င္လည္းျပန္၊ ျပန္ခ်င္လည္း ျပန္ထားရေသာ ဘာသာျပန္ ျဖစ္ေနႏိုင္သည့္အတြက္ပင္။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ၊ သူမ်ား ျပန္ၿပီးသားစာအုပ္ကို တစ္ဝက္တန္းလန္း ျပန္ၿပီးျဖစ္သည့္တိုင္ ကြ်န္ေတာ္ ဆက္ျပန္မေနေတာ့ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ အင္အားႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္အခ်ိန္ကို ႏွေမ်ာမိသလို ကြ်န္ေတာ့္မွာ အရွက္ ရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

ဟစ္လရီကလင္တန္႔ ကိုယ္ေရးအထုပၸတၱိသည္လည္း ထိုအတိုင္း ျဖစ္သြားႏိုင္ဖြယ္ ရွိပါသည္။ ဘာသာျပန္ၿပိဳင္ပြဲဆိုလွ်င္ျဖင့္ မေထာင္းတာပါ။ လူမ်ားမ်ား ဝင္ၿပိဳင္ေလ၊ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေလ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ အခုဟာက ဘာသာျပန္ၿပိဳင္ပြဲ မဟုတ္ပါ။ စာအုပ္ထုတ္ၾကသည့္ ေဈးကြက္ထဲက ကိစၥ ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စာအုပ္ေဈးကြက္ကလည္း သိပ္အေကာင္းႀကီး မဟုတ္ပါ။ အေမႊးတိုင္ေဈးကြက္၊ င႐ုတ္သီးမႈန္႔ေဈးကြက္လို ျဖဳန္းအား မေကာင္းပါ။ သို႔ျဖစ္ရာ အေမႊးတိုင္လို၊ င႐ုတ္သီးမႈန္႔လို သူ႔ထက္ငါ တြန္း မလုပ္သင့္ဟု ယူဆပါသည္။ ဆရာမ်ားလွ်င္ သားေသႏိုင္သကဲ့သို႔၊ ငါးသိုင္းမ်ားလွ်င္ ဟင္းဟုန္သကဲ့သို႔ ျပန္ဆိုသူ မ်ားျပားလွ်င္ ထိုစာအုပ္ကို စာဖတ္ သူမ်ားက “အင္”သြားပါလိမ့္မည္။ အင္လည္း အင္ကုန္သည့္သာဓကေတြ မ်ားစြာ ရွိပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ဤစာျဖင့္ ဘာသာျပန္ေဖာ္မ်ားကို ေၾကညာလိုက္ပါသည္။ မရွက္တတ္လွ်င္ လုျပန္ၾကပါ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ရွက္တတ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တစ္ေယာက္ေယာက္ ဦးသြားသည္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ ခရီးေရာက္ခဲ့ေရာက္ခဲ့ ကြ်န္ေတာ္ကပဲ အသာတၾကည္ (ေက်ေက်နပ္နပ္) ေနာက္ဆုတ္ေပးပါမည္။

၈။
စာတိုေပစမ်ားကို ဘာသာျပန္ျခင္း (ဝါ) မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္အတြက္ အပုဒ္တိုမ်ား ျပန္ဆိုျခင္းမွာေတာ့ ထိုသို႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ဘာသာျပန္သူေတြ ထပ္ေနႏိုင္ပါသည္။ အထက္တြင္ ဆရာေဖျမင့္၊ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ဆရာမ ျမေႏွာင္းညိဳတို႔ သာဓကကိုလည္းေကာင္း၊ ဆရာကိုတာ၊ ဆရာေက်ာ္ဝင္းႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သာဓကကိုလည္းေကာင္း ေဖာ္ျပၿပီးပါၿပီ။

ေသခ်ာသည္မွာ စာအုပ္ကို ျပန္ဆိုသကဲ့သို႔ အလုအယက္ ျပန္ဆိုေနၾကတာ မဟုတ္ၾကျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ သာဓက ျပခဲ့ေသာ ဆရာမ်ားအနက္တြင္လည္း (ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖယ္လိုက ဖယ္ထားပါဦး) က်န္ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားမွာ စာဖတ္ပရိသတ္အတြက္ ေစတနာမ်ား အသကအသကႏွင့္ သိကၡာရွိစြာ ေရးသားေနၾကသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ထိုဆရာေတြထဲတြင္ ငါးပြက္ရာ ငါးစာခ်တတ္ေသာ အက်င့္မ်ိဳးႏွင့္ သိကၡာမဲ့သူ တစ္ဦးမွ မပါပါ။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ထိုဆရာမ်ားမွာ သူ႔ပရိသတ္ႏွင့္သူ အခိုင္အမာ ရွိပါသည္။

အပုဒ္တိုမ်ားမွာ ဘာသာျပန္မ်ား ႐ိုးသားစြာ ထပ္ေနတတ္သည္ကိုေတာ့ သဘာဝတစ္ရပ္ဟုပင္ ကြ်န္ေတာ္ ျမင္ပါသည္။ ယခင္ကလည္း ထပ္ခဲ့ၾကဖူးသလို ေနာင္တြင္လည္း ထပ္ေနပါလိမ့္ဦးမည္။ အထူးသျဖင့္ ရင္ခုန္သံခ်င္း၊ ခံစားခ်က္ခ်င္း၊ အႀကိဳက္ခ်င္း မနီး႐ိုးစြဲျဖစ္ေနၾကသည့္ ေခတ္ၿပိဳင္ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းလာရသူမ်ား ျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ ဖတ္မိသည့္အထဲမွ အႀကိဳက္ခ်င္းတူသည့္ အပုဒ္မ်ားကို ၿပိဳင္တူျဖစ္ေစ၊ မေရွးမေႏွာင္း ျဖစ္ေစ ျပန္ဆိုျဖစ္သြားၾကျခင္းဟု ကြ်န္ေတာ္ နားလည္ခံယူပါသည္။

၉။
လူဆိုတာ ကိုယ့္သမိုင္း ကိုယ္ေရးၾကသည္ဟူေသာ စကားမွာ ဖန္တစ္ရာေတေနသည့္ စကားအိုနာႀကီးျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ စကားအိုနာတို႔၏ ထံုးအတိုင္း ေသြးထြက္ေအာင္လည္း မွန္ပါသည္။

ဘယ္သူ ဘာေျပာေျပာ၊ လက္ရွိအေနအထားတြင္ မည္သို႔ျဖစ္ေနေန၊ အခ်ိန္ကာလက ဆံုးျဖတ္သြားပါလိမ့္မည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခတ္က်မွ အလုအယက္ျပန္တာေတြ ေပၚလာတာ မဟုတ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မတိုင္မီကတည္းက ေပါလွပါသည္။ ယေန႔ထက္တိုင္ ျပန္ထုတ္ေနဆဲ၊ ေရာင္းေကာင္းေနဆဲ ဘာသာျပန္ စာအုပ္ေတြကို ၾကည့္လိုက္လွ်င္ ထိုအလုအယက္ေတြ တစ္အုပ္မွ ပါမလာတာကိုလည္း ေတြ႕ရပါလိမ့္မည္။ စာဖတ္ပရိသတ္အေပၚ အမွန္ပင္ ေစတနာထားကာ ျပန္ဆိုေရးသားခဲ့ေသာ စာအုပ္မ်ားကသာ ေခတ္အဆက္ဆက္ တည္တံ့ေနသည္လည္း ျဖစ္ပါသည္။

ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဦးစံရွားက အထင္ရွားဆံုး ျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ မူရင္း ရွားေလာ့(ခ္)ဟုမ္း(စ္)ကို ဘာသာျပန္သူေတြ တစ္ေယာက္မက ေပၚခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းကိုသာ ယေန႔ ထက္တိုင္ တသသ ဖတ္ဆဲျဖစ္သလို မူရင္းကို ျပန္ဆိုသူမ်ားအနက္တြင္လည္း ဆရာျမသန္းတင့္၏ ျပန္ဆိုခ်က္ကိုသာ စာသမားေတြက အေလးအျမတ္ထားပါသည္။ က်န္ျပန္ဆိုခ်က္မ်ားကို ဘယ္သူကမွ အမႈမထားေတာ့ပါ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာလည္း အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အလုအယက္ျပန္ၾကတာေတြ၊ ဦးေအာင္လုပ္ခ်င္သည့္ဉာဥ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိေနေန၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မရွိေတာ့သည့္ ေနာက္ပိုင္းက်ခါမွ သားသမီးေျမးျမစ္မ်ားက ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ၏ “တန္း”ကို သတ္မွတ္ၾကပါလိမ့္မည္။ “ေသရင္ၿပီးၿပီ”ဆိုသည္မွာ ေသသူ႔အတြက္သာ ျဖစ္ပါသည္။ က်န္ရစ္သူ အႏြယ္ေတာ္မ်ားအတြက္ကေတာ့ မၿပီးပါ။ သြားေလသူက စုတ္ပဲ့ရင္ စုတ္ပဲ့သေလာက္၊ ေတာ္ရင္ ေတာ္သေလာက္ သူ႔ေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြမွာ ခံစား၊ စံစားၾကရ စျမဲလည္းျဖစ္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ကျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္ သားသမီးေျမးျမစ္ေတြမွာ ကြ်န္ေတာ့္ေၾကာင့္ လူေတာ မတိုးေလမွာ၊ ေခါင္းမေဖာ္ႏိုင္မွာ စိုးလွပါသည္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
ဆူဒိုနင္


အဲဒါက ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းမွာ ထုတ္ေ၀တဲ့ “အခ်စ္”ဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေၾကညာခ်က္ပါ။ အဲဒီ့ ေၾကညာခ်က္ ထြက္ၿပီးလို႔ တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္ အၾကာမွာ ေအာက္ပါ ေၾကညာခ်က္က မလႊဲသာ မေရွာင္သာ ထပ္ေရးခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ ဒါကိုက်ေတာ့ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ေမလထုတ္ “သရဖူ”မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တာပါ။ ဖတ္ရွဳေတာ္မူၾကည့္ေပးပါဦး…


ကၽြန္ေတာ့္ဟစ္လရီ နားပါၿပီ

ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ…

ေခါင္းစဥ္ပါအတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္ဟစ္လရီကို သည္လကစၿပီး နားလိုက္ၿပီျဖစ္ပါေၾကာင္း စာဖတ္သူအေပါင္းအား ေလးျမတ္ ႐ိုေသစြာ အစီရင္ခံအပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာ အမွားေပါင္းမ်ားစြာ က်ဴးလြန္ဖူးခဲ့တဲ့အထဲက အမွားႀကီးတစ္ခုကေတာ့ သည္ “ဟစ္လရီကလင္တန္ ရဲ႕ ကိုယ္ေရးအတၳဳပၸတၱိ”ကို ဘာသာျပန္မိျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာသာ စျပန္ခါစမွာတင္ပဲ သည္စာအုပ္ကို ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အသက္ေရာ၊ သမၻာေရာ၊ ဝါပါ ႀကီးရင့္တဲ့ စာေရးဆရာႏွစ္ဦးကလည္း ဘာသာျပန္ဖို႔ စိုင္းျပင္းလ်က္ရွိေၾကာင္း ၾကားသိလိုက္ရပါတယ္။

အဲဒီ့ကတည္းက ကြ်န္ေတာ္ အေတာ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိခဲ့ရပါတယ္။ စာတစ္အုပ္ထဲကို လူ သံုးေလးေယာက္ ဝိုင္းျပန္ၾကတာဟာ အင္အား ျဖဳန္းတီးတာပဲလို႔ ယူဆမိရလို႔ပါ။ အမွန္ဆို ကြ်န္ေတာ္တို႔ခ်င္း ညႇိညႇိႏိႈင္းႏိႈင္းနဲ႔ တသီးတျခား တစ္အုပ္စီ ျပန္ၾကမယ္ဆိုရင္ စာဖတ္ပရိသတ္အတြက္လည္း အက်ိဳးရွိ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အင္အားေတြလည္း အလဟႆ မျဖစ္ေတာ့ဘူးလို႔ ေတြးမိရပါတယ္။ ေတြးမိရလို႔လည္း သည္အေၾကာင္းကို လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္က အခ်စ္ဂ်ာနယ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။

သို႔ေပမယ့္ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ သရဖူ မဂၢဇင္းမွာ ျပန္လက္စ ျဖစ္ေနတာမို႔ အားနာပါးနာနဲ႕ လစဥ္ဆက္ လက္ျပန္ဆိုေဖာ္ျပေနခဲ့တာ ၿပီးခဲ့တဲ့လအထိ ဆိုရင္ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။

တစ္ေန႔ကေတာ့ စာအုပ္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို အေရာက္မွာ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ ဆရာႏွစ္ဦးအနက္က တစ္ဦးရဲ႕ လံုးခ်င္း စာအုပ္ကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ စာအုပ္က သိပ္မထူလွပါဘူး။  ေဈးလည္း သင့္တင့္တယ္လို႔ ဆိုႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီ့ စာအုပ္ကို ေတြ႕ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေပ်ာ္သြားတယ္။

မွန္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ျပန္လက္စကို အဲဒီ့စာအုပ္ကို အေၾကာင္းျပၿပီး ရပ္ခ်လိုက္လို႔ ရသြားၿပီကိုး။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ေတာ့ အဲဒီ့ဆရာက ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အဆမ်ားစြာ ပိုေတာ္ပါလိမ့္မယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကသာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ အပင္ပန္းခံၿပီး ျပန္ဆိုေနတာ စာအုပ္ရဲ႕သံုးပံုတစ္ပံုေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မၿပီးခ်င္ေသးေပမယ့္ အဲဒီ့ဆရာရဲ႕ လံုးခ်င္းစာမူကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ကတည္းက ၿပီးေနၿပီလို႔ သူ႔အမွာစာမွာ ဖတ္ရပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ကြ်န္ေတာ္က ဘာသာ မျပန္တတ္ ျပန္တတ္နဲ႔ လံုးေစ့ပတ္ေစ့နီးပါး ေလွ်ာက္ျပန္ခဲ့တာမို႔ အခု ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ဆိုခဲ့ၿပီးသမွ် မူရင္းစာအုပ္ရဲ႕ သံုးပံုတစ္ပံုေလာက္ေလးကိုပဲ စုၿပီး စာအုပ္ထုတ္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဟိုဆရာ့စာအုပ္ထက္ အပံုႀကီး ထူသြားႏိုင္ပါတယ္။ သည္ေလာက္ ထူထဲတဲ့စာအုပ္ကို အဲသလို တိုတိုက်ဥ္းက်ဥ္းနဲ႔ ျပန္ဆိုႏိုင္တာကိုက အဲဒီ့ဆရာရဲ႕ အရည္အခ်င္းပါပဲ။ ၾကည့္ရတာ မူရင္းစာအုပ္တစ္အုပ္လံုးရဲ႕ ေလးပံုတစ္ပံု၊ ဒါမွမဟုတ္ ငါးပံုတစ္ပံုေလာက္အထိ ျခံဳ႕ခ်လိုက္ႏိုင္ပံုပါပဲ။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အရစ္ရွည္လွတဲ့ ဘာသာျပန္ အခန္းဆက္ႀကီးကို ဘယ္ေတာ့ၿပီးမွာလဲလို႔ ေမးျမန္းေနၾကတဲ့ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ားအတြက္ ကြ်န္ေတာ့္အေျဖကေတာ့  ရွင္းသြားပါၿပီ။ သည္လမွာတင္ တိခနဲ ရပ္ခ်လိုက္ပါၿပီခင္ဗ်ား။

က်န္တာေတြ သိခ်င္ေသးရင္ေတာ့ အဲဒီ့ဆရာရဲ႕ စာအုပ္ကိုသာ ရွာဖတ္ေတာ္မူၾကပါလို႔သာ ပန္ၾကားခ်င္ပါတယ္။ အဲလို ၫႊန္းတဲ့အတြက္ အဲဒီ့ဆရာက ကြ်န္ေတာ့္ကို လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္ေတာင္ တိုက္ေဖာ္ရမွာ မဟုတ္သလို အဲဒီ့စာအုပ္ထုတ္တဲ့ စာအုပ္တိုက္ကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို စာအုပ္တစ္အုပ္ေတာင္ လက္ေဆာင္ေပးေဖာ္မရမွာလည္း ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲ ေသခ်ာလွပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုလည္း ဘယ္သူမွ ႐ိုက္မစစ္ဘဲ အတိအလင္း ျမြက္ဟ ေၾကညာလိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အခု သရဖူမဂၢဇင္းမွာ သည္ဟစ္လရီ႕ ကိုယ္ေရးအတၳဳပၸတၱိကို ဆက္ လက္ျပန္ဆိုေတာ့မွာ မဟုတ္သလို ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ဆံုးေအာင္ ဆက္ျပန္ဆိုမွာ မဟုတ္တဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ အခုအထိ ေရးၿပီးခဲ့သမွ်ကိုလည္း စာအုပ္အျဖစ္ ျပန္လည္ ထုတ္ေဝရန္ ဘယ္လိုမွ စိတ္ကူးမရွိေၾကာင္းကို အသိေပးခ်င္တာပါ။

စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ားအေနနဲ႔ကေတာ့ သူ႔ဘဝဇာတ္လမ္းကို အျမြက္ေလာက္ ဆက္ၿပီး ငံုမိခ်င္ေသးတယ္၊ သူ႔စာအုပ္ အရသာကို အျမည္းေလာက္ အဆံုးအထိ ခံစားၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္ဆိုရင္ ဖတ္စရာ လံုးခ်င္းစာအုပ္တစ္အုပ္ ရွိေနၿပီမို႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔စာရင္ သိပ္ေထာင္းတာမယ္ မထင္ပါဘူး။

ကြ်န္ေတာ့္မွာေတာ့ သည္အတြက္ စိုက္လိုက္ရတဲ့ ဦးေႏွာက္နဲ႔ ေပးလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြအတြက္ ေသလုေအာင္ ႏွေမ်ာမဆံုး ျဖစ္ေနမိပါတယ္။ ေနာင္လြဲေနာင္ခါ ဘယ္ဘယ္ေသာအခါမွ ေနာက္ဆံုးေပၚ လူသိမ်ားတဲ့စာအုပ္ကို ျပန္ဆိုဖို႔ စိတ္ကူး မရွိေတာ့ေအာင္ သည္စာအုပ္က ကြ်န္ေတာ့္ကို သင္ခန္းစာေပးလိုက္တာမို႔ တစ္ဖက္က ေျပာရင္ေတာ့ ၾကံဖန္ေက်းဇူးတင္ဖို႔ ေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုရမလားပဲ။

စကားၾကံဳခိုက္ ေျပာရရင္ ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲကို စာအုပ္ သစ္တစ္အုပ္ ေရာက္လာပါေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာသာျပန္ ၿပီး လံုးခ်င္းထုတ္ေဝခဲ့တဲ့ “အာရွသားမ်ား စဥ္းစားႏိုင္ေစ”ကို ေရးတဲ့ စာေရးဆရာရဲ႕ စာအုပ္သစ္ပါ။ ထြက္ထြက္ခ်င္းမွာ အဲဒီ့ စာအုပ္ကို ကြ်န္ေတာ္ဘာသာျပန္ထားမွန္း သိေနတဲ့ စကၤာပူ ႏိုင္ငံသူ မိတ္ေဆြက ကြ်န္ေတာ့္ဆီ အေရာက္လာေပးပါတယ္။ အပိုင္ေတာ့မဟုတ္ဘူး၊ ခဏငွားတာပါဆိုတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဓာတ္ပံုမိတၱဴကူးယူထားလိုက္မိပါတယ္။

မၾကာပါဘူး၊ စကၤာပူသံအမတ္ႀကီးက အာရွသားမ်ား စဥ္းစားႏိုင္ေစကို ဘာသာျပန္သူဟာ ကြ်န္ေတာ္မွန္းလည္း သိသြားေရာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ကဒ္ထူဖံုးနဲ႔ မူရင္းစာအုပ္ကို လက္ေဆာင္ေပးလာျပန္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့လည္း ႏွစ္သက္လို႔ မဆံုးပါဘူး။

သို႔ေသာ္ ဟစ္လရီတေစၦက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျခာက္ေနဆဲမို႔ ကြ်န္ေတာ္ ဘာသာျပန္ဖို႔ လံုးလံုး စိတ္မကူးမိေတာ့ဘူး။ တစ္ေန႔ ကေတာ့ ပြဲတစ္ပြဲမွာ ဆရာ“ေက်ာ္ဝင္း”နဲ႔ ဆံုပါတယ္။ ဆရာက ကြ်န္ေတာ့္ကို အဲဒီ့ စာအုပ္ ျပန္ပါလား၊ သူ မျပန္ဘူးဆိုၿပီး စကား ကမ္းလွမ္းပါတယ္။

အဲဒီ့ေန႔ကမွ အဲဒီ့တစ္ခါသာ လူခ်င္း ေသခ်ာဆံုဖူး၊ စကား ေျပာဖူးတဲ့ ဆရာ“ေက်ာ္ဝင္း”ကို ကြ်န္ေတာ္ အလြန္ ႐ိုေသသြားမိရပါတယ္။

အမွန္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာစာေပနယ္ဟာ က်ဥ္းလွသလို ဘာသာျပန္ေနတဲ့ စာေရးသူဆိုတာလည္း လက္ခ်ိဳးေရလို႔ ေတာင္ ရပါတယ္။ အဲသလို ရွိၾကတဲ့အထဲမွာ ဆရာေက်ာ္ဝင္းလို ညႇိညႇိႏိႈင္းႏိႈင္း လုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးေတြနဲ႔သာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ႐ိုင္း႐ိုင္းပင္းပင္း ရွိၾကမယ္ဆိုရင္ ဘယ့္ကေလာက္မ်ား ၾကက္သေရ မဂၤလာ ရွိလိုက္ေလမလဲဆိုတာ ေတြးမိရပါ တယ္။

အခ်စ္ဂ်ာနယ္မွာ သည္အေၾကာင္းကို အက်ယ္တဝင့္ ေရးခဲ့ကတည္းက ကြ်န္ေတာ္ အတိအလင္း ေၾကညာၿပီးသားပါ။ သည္ ဟစ္လရီရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိကို ဘယ္ဆရာရဲ႕ လံုးခ်င္းျဖစ္ျဖစ္ ထြက္လာတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က ေနာက္ဆုတ္ေပးမယ္လို႔ စာနဲ႔ ေပနဲ႔ အတိအက် ျမြက္ဟၿပီးသားပါ။

အခု လံုးခ်င္းထြက္လာၿပီမို႔ ကြ်န္ေတာ့္ဟစ္လရီကို နားလိုက္ပါၿပီ။

သည္အတြက္ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ားအေပါင္းမွာ ကသိကေအာင့္တစ္စံုတစ္ရာ ျဖစ္သြားရတယ္ဆိုပါရင္ မလိမ္မိုး မလိမၼာ ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးမွာသာ တာဝန္ရွိတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ကသာ အားလံုးကို ဂါရဝတရား ေရွ႕ထားၿပီး ေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

စာဖတ္သူအေပါင္း ရႊင္ရႊင္ပ်ပ်နဲ႔ ဘဝင္ၾကၾကပါေစသတည္း
ေလးစား ခ်စ္ခင္စြာ
မန္တာခမ္း

xkwfa0ol\jyóemjzpfonf/ ‘gvnf; udk,fawGUMuHKzl;ygonf/
pmtkyfwdkufBuD;wpfwdkufu o&zlr*¾Zif;wGif azmfjycJhaom uRef awmfh tdrfaxmifa&;aqmif;yg;rsm;udk pkxkwfcsifonf[k ajymygonf/ uRefawmfu tifwifygwifjzpfaeygonf/ t”duuawmh jyef&SmNyD; pkay;&rSm tysif;xljcif; oufoufom jzpfonf/ xkwfa0olu uRef awmfhudk awGUwdkif; avmaqmfwwfovdk uRefawmfuvnf; awGUwdkif; tifwif ygwifvkyfaecJhrdygonf/
Mumawmh xkwfa0olcrsm pdwf&Snf[ef rwlawmhyg/ uRefawmf xHkYydkif;xHkYydkif;ESifh jyefqdka&;om;aeaom tdrfaxmifa&; pmtkyf wpf tkyfudk ,lcsvdkufum [motwdktxGmawGudk jyefqdka&;om;aeonfh q&m wpfOD;udk bmomjyefcdkif;vsuf xkwfa0vdkufygonf/ NyD;awmh uRefawmfhaqmif;yg;rsm; yg&dS&m r*¾Zif;udk pDpOfoltm; ajymvdkufyg ao;onf/ ]ql’dkeifu ydkaumif;rSef;awmh odygw,fAsm/ usKyfwdkY pmtkyfu olY rrDygbl;}wJh/
ajymvdkonfrSm xdkpmtkyfudk uRefawmf udkifaerSef; tESDxkwfa0 ol aumif;aumif;odygonf/ aps;uGufudk wGufcsufawmhvnf; jzpfEdkifacsudk olawG;rdygvdrfhrnf/ odkYaomf a&;ol uRefawmfhbufu roGufawmh pdwfu r&SnfEdkifawmhbJ vlEdkifwpfa,mufudk cdkif;csvdkuf yHk& ygonf/
aocsmonfuawmh uRefawmfhbufu xdkpmtkyfudk qufvuf jyefqdkzdkYa0;pG? vHk;vHk;udk vSnfhrMunfhawmhyg/ jyefqdkvufpawGudk vnf; tukef&yfcsvdkufygonf/ tESDxkwfa0olajymovdk uRefawmf u ydkaumif;csifvnf; aumif;ygvdrfhrnf/ taMumif;rSm uRefawmfu udk,hfoabmESifhudk,f zwfrd&mrS cHwGif;awGUoGm;onfhtwGuf pdwfyg vufyg jyefqdka&;om;jcif;jzpfNyD; [dkwpfzufom;crsmrSmawmh xkwf a0olu tyfojzifh rjyefcsifvnf;jyef? jyefcsifvnf; jyefxm;&aom bmomjyef jzpfaeEdkifonfhtwGufyif/
rnfodkYyifjzpfap? olrsm; jyefNyD;om;pmtkyfudk wpf0ufwef;vef; jyefNyD;jzpfonfhwdkif uRefawmf qufjyefraeawmhyg/ uRefawmfh tif tm;ESifh uRefawmfhtcsdefudk ESarsmrdovdk uRefawmhfrSm t&Suf &dSaom aMumifh jzpfygonf/
[pfv&DuvifwefY udk,fa&;txkyÜwådonfvnf; xdktwdkif; jzpf oGm;EdkifzG,f &dSygonf/ bmomjyefNydKifyGJqdkvQifjzifh raxmif;wmyg/ vlrsm;rsm; 0ifNydKifav? aysmfp&maumif;avjzpfygvdrfhrnf/ tck[mu bmomjyefNydKifyGJ r[kwfyg/ pmtkyfxkwfMuonfh aps;uGufxJu udpö jzpfygonf/ uRefawmfwdkY pmtkyfaps;uGufuvnf; odyftaumif;BuD; r[kwfyg/ tarT;wdkifaps;uGuf? i½kwfoD;rIefYaps; uGufvdk jzKef;tm; raumif;yg/ odkYjzpf&m tarT;wdkifvdk? i½kwfoD;rIefYvdk olYxufig wGef; rvkyfoifh[k ,lqygonf/ q&mrsm;vQif om;aoEdkifouJhodkY? ig;odkif; rsm;vQif [if;[kefouJhodkY jyefqdkol rsm;jym;vQif xdkpmtkyfudk pmzwf olrsm;u ]tif}oGm;ygvdrfhrnf/ tifvnf; tifukefonfhom”uawG rsm;pGm &dSygonf/
xdkYaMumifh þpmjzifh bmomjyefazmfrsm;udk aMunmvdkufygonf/ r&SufwwfvQifvkjyefMuyg/ uRefawmfuawmh &Sufwwfygonf/ xdkYaMumifh wpfa,mufa,muf OD;oGm;onfESifh uRefawmf b,f avmuf c&D;a&mufcJha&mufcJh uRefawmfuyJ tomwMunf (ausauseyfeyf) aemufqkwfay;ygrnf/8/
pmwdkayprsm;udk bmomjyefjcif; (0g) r*¾Zif;? *sme,ftwGuf tyk’fwdkrsm; jyefqdkjcif;rSmawmh xdkodkYrjzpfEdkifyg/ bmomjyefolawG xyfaeEdkifygonf/ txufwGif q&mazjrifh? uRefawmfESifh q&mr jraESmif;ndKwdkY om”uudkvnf;aumif;? q&mudkwm? q&mausmf0if; ESifh uRefawmfwdkY om”uudkvnf;aumif; azmfjyNyD;ygNyD/
aocsmonfrSm pmtkyfudk jyefqdkouJhodkY tvkt,ufjyefqdkae Muwm r[kwfMujcif;yifjzpfygonf/ om”ujycJhaom q&mrsm; teufwGifvnf; (uRefawmfhudk z,fvdku z,fxm;ygOD;) usefq&m? q&mr rsm;rSm pmzwfy&dowftwGuf apwemrsm; toutou ESifh odu©m&Sd pGm a&;om;aeMuolrsm;jzpfygonf/ xdkq&mawGxJwGif ig;yGuf&m ig;pmcswwfaom tusifhrsdK;ESifh odu©mrJhol wpfOD;rS rygyg/ xdkYaMumifhvnf; xdkq&mrsm;rSm olYy&dowfESifhol tcdkiftrm&dSygonf/
tyk’fwdkrsm;rSm bmomjyefrsm; ½dk;om;pGm xyfaewwfonfudk awmh obm0wpf&yf[kyif uRefawmf jrifygonf/ ,cifuvnf; xyfcJhMuzl;ovdk aemifwGifvnf; xyfaeygvdrfhOD;rnf/ txl;ojzifh &ifckefoHcsif;? cHpm;csufcsif;? tBudKufcsif; reD;½dk;pGJjzpfaeMuonfh acwfNydKif arG;zGm;BuD;jyif;vm&olrsm;jzpfonfhtm;avsmfpGm zwfrdonfh txJrS tBudKufcsif;wlonfhtyk’frsm;udk NydKifwljzpfap? ra&S;raESmif; jzpfap jyefqdkjzpfoGm;Mujcif;[k uRefawmf em;vnfcH,lygonf/

9/
vlqdkwm udk,fhordkif; udk,fa&;Muonf[laom pum;rSm zef wpf&mawaeonfh pum;tdkemBuD;jzpfygonf/ odkYaomf pum;tdkem wdkY\ xHk;twdkif; aoG;xGufatmifvnf; rSefygonf/
b,fol bmajymajym? vuf&dStaetxm;wGif rnfodkYjzpfaeae? tcsdefumvu qHk;jzwfoGm;ygvdrfhrnf/ uRefawmfwdkYacwfusrS tvk t,ufjyefwmawG ay:vmwmr[kwfyg/ uRefawmfwdkY rwdkifrD uwnf;u aygvSygonf/ ,aeYxufwdkif jyefxkwfaeqJ? a&mif; aumif;aeqJ bmomjyef pmtkyfawGudk MunfhvdkufvQif xdktvk t,ufawG wpftkyfrS ygrvmwmudkvnf; awGU&ygvdrfhrnf/ pmzwf y&dowftay: trSefyif apwemxm;um jyefqdka&;om;cJhaom pmtkyfrsm;uom acwftqufquf wnfwHhaeonfvnf;jzpfyg onf/
q&mBuD; a&TOa’gif;\ OD;pH&Sm;u txif&Sm;qHk; jzpfygonf/ aemufydkif;wGif rl&if; &Sm;avmh(cf)[krf;(pf)udk bmomjyefolawG wpf a,mufru ay:cJhygonf/ odkYaomf q&mBuD;a&TOa’gif;udkom ,aeY xufwdkif woozwfqJjzpfovdk rl&if;udkjyefqdkolrsm;teufwGif vnf; q&mjroef;wifh\ jyefqdkcsufudkom pmorm;awGu tav; tjrwfxm;ygonf/ usefjyefqdkcsufrsm;udk b,folurS trIrxm; awmhyg/
uRefawmfwdkYrSmvnf; taMumif;aMumif;aMumifh tvkt,ufjyef MuwmawG? OD;atmifvkyfcsifonfhÓOfawG b,favmuf&dSaeae? uRef awmfwdkY r&dSawmhonfhaemufydkif;uscgrS om;orD;ajr;jrpfrsm;u uRef awmfwdkYawG\ ]wef;}udk owfrSwfMuygvdrfhrnf/ ]ao&ifNyD;NyD}qdk onfrSm aoolYtwGufom jzpfygonf/ usef&pfol tEG,fawmfrsm; twGufuawmh rNyD;yg/ oGm;avolu pkwfyJh&if pkwfyJhoavmuf? awmf&if awmfoavmuf olYaemufrsdK;qufawGrSm cHpm;? pHpm;Mu& pjrJvnf;jzpfygonf/
uRefawmfujzifh uRefawmfh om;orD;ajr;jrpfawGrSm uRefawmfh aMumifh vlawmrwdk;avrSm? acgif;razmfEdkifrSm pdk;vSygonf/
tm;vHk;awG;q qifjcifMunfhEdkifMuygap
ql’dkeif