How to Cope with Criticism (Part 1 of 2)

အေ၀ဖန္ခံနည္း နိႆရည္း

(အေမရိကန္တိုင္းျပဳျပည္ျပဳပုဂၢိဳလ္ႀကီး) Benjamin Franklin (၁၇၀၆-၁၇၉၀)က တစ္ခါတုန္းက ေျပာဖူးတယ္။ ဘဝမွာ ေသျခင္းတရားရယ္၊ အခြန္အတုပ္ရယ္ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ ေရွာင္လႊဲလို႔ မရႏိုင္ဘူးတဲ့။ သူေျပာတာက ဟုတ္သလိုလိုႀကီး။ ေသျခင္းတရားဆိုတာလည္း ႏွစ္လိုစရာ မေကာင္းေပမယ့္ ေရွာင္လို႔ မရဘူး။ အခြန္အတုပ္ဆိုတာလည္း အဲ… လူအေတာ္မ်ားမ်ားက သိပ္ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ မရွိၾကလွသည့္တိုင္ ႏိုင္ငံသားမွန္ရင္ ေရွာင္လို႔ မရဘူး။ သို႔ေသာ္ အဲဒီ့ႏွစ္ခုတင္ မကဘူးဗ်။ ဘဝမွာ အဲသလိုပဲ သိပ္ ႏွစ္လိုစရာ မေကာင္း လွေပမယ့္ ေနာက္ထပ္ ေရွာင္လႊဲလို႔ မရတဲ့ အရာတစ္ခု ရွိေသးတယ္။ လူမွန္ရင္ ရင္ဆိုင္ရမယ့္အရာ၊ အသားအေရ၊ လူမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ ႏိုင္ငံသား ဘာဆိုဘာမွ မကြဲျပားဘဲ လူသားမွန္သမွ် ရင္ဆိုင္ရမယ့္အရာတစ္ခုက ကပ္ကပ္သတ္သတ္ က်န္ေနပါေသးတယ္။


အဲဒါကေတာ့ ေဝဖန္ ပုတ္ခတ္ခံရတာပါပဲ။ ျမန္မာစကားလံုးမွာေတာ့ အမ်ားသား၊ ေဝဖန္တာ၊ ပုတ္ခတ္တာ၊ အမနာပေျပာတာ၊ သြားပုပ္ေလလြင့္ ေျပာတာ၊ ကဲ့ရဲ႕တာ၊ အတင္းအဖ်င္းေျပာေတာ… အမ်ိဳးစံုပါပဲ။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ လူမွန္ရင္ အေဝဖန္ခံရမယ့္သူခ်ည္းပဲ။ ဘယ္သူမွ မလြတ္ဘူး။


အဲ… သို႔ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ထြန္းေပါက္မႈ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ စိတ္တည္ၿငိမ္မႈ၊ စိတ္ခ်မ္းသာမႈေတြကေတာ့ အဲသလို ေဝဖန္ပုတ္ခတ္မႈကို ဘယ္လို တံု႔ျပန္မလဲဆိုတဲ့အေပၚမွာ အျပည့္အဝ တည္မွီေနပါတယ္။

ေဝဖန္ပုတ္ခတ္တယ္ဆိုရာမွာ ႏွစ္မ်ိဳးပဲ ရွိတယ္။ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ၿပီး ပညာ သားပါပါနဲ႔ အျပဳသေဘာေဆာင္ကာ ေဝဖန္ပုတ္ခတ္တာမ်ိဳးလည္း ရွိတယ္။ (အဟဲ… အဲလို အျပဳသေဘာနဲ႔ အေဝဖန္ခံရတယ္ဆိုတာလည္း သူသူကိုယ္ကိုယ္အတြက္ အင္မတိ အင္မတန္ ရခဲလွစြ ဒုလႅဘပါခင္ဗ်။)

ေနာက္တစ္မ်ိဳးကေတာ့ ျပင္းျပင္းထန္ထန္၊ တံုးတိတိနဲ႔ ၿငိဳးသူရန္ဘက္ပမာ တိုက္ခိုက္တဲ့ ေဝဖန္ ပုတ္ခတ္မႈမ်ိဳးပါ။


ကြ်န္ေတာ့္မွာ အဲသလို ေဝဖန္ပုတ္ခတ္မႈ အမ်ိဳးစံုကို အီစလံေဝေနေအာင္ ခံဖူးတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳရွိပါတယ္။ အဲဒီ့အေတြ႕အၾကံဳအရ ေျပာႏိုင္တာကေတာ့ ထိလြယ္ ရွလြယ္၊ ခံစားလြယ္၊ ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္လြယ္တတ္သူတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္မယ္၊ ႐ိုးသားေျဖာင့္မတ္သူ တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ ေဝဖန္ပုတ္ခတ္တာကို  ေမာင္းထုတ္ဖယ္ရွားလို႔လည္း မရႏိုင္သလို ဘာမွ မၾကားမျမင္မိသေယာင္ ဟန္ေဆာင္ေနလို႔လည္း မရပါဘူး။ အဲသလို ေရွာင္လို႔လည္း မရ၊ တားလို႔လည္း မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ေဝဖန္မႈကို အဆင့္ သံုးဆင့္နဲ႔ ရင္ဆိုင္ၾကရပါတယ္။
ပထမအဆင့္က ခံစားခ်က္နဲ႔ ရင္ဆိုင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒုတိယဆင့္မွာေတာ့ ဆင္ျခင္တံုတရားနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရမွာပါ။ တတိယဆင့္ကေတာ့ လက္ေတြ႕က်က် ရင္ဆိုင္ရေတာ့မွာပါပဲ။

မိမိရဲ႕ ခံစားမႈအရ ေပၚေပါက္လာတဲ့ တံု႔ျပန္ပံု အမ်ိဳးစံုကို ထိန္းခ်ဳပ္ရတာက ေလာကမွာ အခက္ခဲဆံုးပါ။ ေဝဖန္ပုတ္ခတ္တယ္ဆိုတာဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ အတၱေနာမတိကို တိုက္႐ိုက္ ထိုးႏွက္ တိုက္ခိုက္လိုက္တာပါပဲ။ သည္လို ကိုယ့္အတၱကို ထိလာတဲ့အခါမွာေတာ့ မေက်မခ်မ္းႏိုင္ျဖစ္ဖို႔၊ ေဒါသ ထြက္ဖို႔ကလည္း အင္မတန္ကို လြယ္ကူလွပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ အဲသလို မေက်မခ်မ္း ျဖစ္ေလေလ၊ ေဒါသ ျဖစ္ေလေလ ပိုၿပီး အားနည္းေလေလ၊ ပိုၿပီး ခံရေလေလပါပဲ။ ကိုယ့္ကို ေဝဖန္လာသူအေပၚ မေက်မခ်မ္း ျဖစ္မိသြားတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ပထမဆံုး ထိတာက ကိုယ္ပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဒုကၡေပးတာပါ။

သည္ေတာ့ကာ ပထမဆံုးအဆင့္က ဘက္မလိုက္တဲ့စိတ္ကို အရင္ဆံုး ေမြးဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ မလြယ္ပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္ ႀကိဳးစားၿပီး လုပ္မယ္ဆိုရင္ ရပါတယ္။ (အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ၃၁ေယာက္ေျမာက္ သမၼတအျဖစ္ ၁၉၂၉ခုႏွစ္မွ ၁၉၃၉ခုႏွစ္အတြင္း တာဝန္ယူခဲ့သူ) Herbert Hoover (၁၈၇၄-၁၉၆၄)ကို ကြ်န္ေတာ္ လူကိုယ္တိုင္ သြားေတြ႕ခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူဟာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ႕ သမိုင္းမွာ အပုပ္ခ် အခံခဲ့ရဆံုး သမၼတပါပဲ။

“သမၼတႀကီးခင္ဗ်ား။ သမၼတႀကီးရဲ႕ သမၼတသက္တမ္း တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ အေဝဖန္ခံရတာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ မခံခ်ိမခံသာ မျဖစ္ရေလေအာင္ ဘယ္လိုမ်ား က်င့္သံုးေနထိုင္ခဲ့ပါသလဲဆိုတာ သိပါရေစ”လို႔ ကြ်န္ေတာ္က ေမးခဲ့မိပါတယ္။


“အင္း… ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အေျဖႏွစ္ခုေတာ့ စဥ္းစားလို႔ရတယ္ဗ်။ ပထမဆံုးအခ်က္က က်ဳပ္က အင္ဂ်င္နီယာ။ အင္ဂ်င္နီယာဆိုတာက ျပႆနာေတြကို ႀကိဳေတြးဖို႔အတြက္ ေလ့က်င့္သင္ၾကားထားတဲ့သူဗ်။ က်ဳပ္ေရွ႕က သမၼတအဆက္ဆက္သည္လည္းပဲ ေဝဖန္မႈေတြ တရစပ္ ရင္ဆိုင္ခဲ့ၾကရမွာကို က်ဳပ္ သည္ရာထူး မရခင္ကတည္းက ေတြးမိခဲ့တယ္။ သည္ေတာ့ကာ အိမ္ျဖဴေတာ္ကိုလည္း ဝင္လာေရာ အဲသလို ေဝဖန္သမွ် ခံႏိုင္ေအာင္ က်ဳပ္က ျပင္ဆင္ထားၿပီးသား ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါက တစ္ခ်က္…

“ေနာက္တစ္ခ်က္က က်ဳပ္က ေခြခါဂိုဏ္းသား”

[ေခြခါဂိုဏ္းဆိုတာ အၾကမ္းဖက္မႈနဲ႔ စစ္ကို ခါးခါးသီးသီးဆန္႔က်င္တဲ့ ခရစ္ယာန္ဂိုဏ္းျဖစ္ပါတယ္။ ဂိုဏ္းအမည္မွန္က မိတ္သဂၤဟမ်ားရဲ႕ ဘာသာေရး လူ႔ေဘာင္ (Religious Society of Friends)ဆိုတာပါ။ အဲဒီ့ ဘာသာဂိုဏ္းဝင္ ေတြကို Quaker လို႔ ေခၚပါတယ္။ ဤကား စကားခ်ပ္။]

သူေျပာတာကို ကြ်န္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္လိုက္တယ္။ ေခြခါေတြဟာ စိတ္ႏွလံုးၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ယံုၾကည္ၾကတဲ့သူေတြ။ မေက်မခ်မ္းျဖစ္တာေတြ၊ ခါးသီးစက္ဆုပ္တာေတြ ကင္းရွင္းေနမွသာ ေအးခ်မ္းမႈက ရလာမွာပါ။  အဲသလို သူတို႔ေတြက ယံုၾကည္ၾကတယ္။ လူတစ္ေယာက္မွာ အဲဒီ့ တကယ့္ ေအးခ်မ္းတဲ့ စိတ္ႏွလံုးအမွန္သာ ရွိမယ္ဆိုရင္ လူတို႔က ဖန္တီးလိုက္တဲ့ မုန္တိုင္းေတြေၾကာင့္ေတာ့ တုန္လႈပ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။

မိမိအား ေဝဖန္လာသူမ်ားအတြက္ ဆုေတာင္းေပးပါ၊ ကိုယ့္ကို နာက်င္ ထိခိုက္ေအာင္ လုပ္သူမ်ားကိုလည္း ဆုေတာင္း ေမတၱာပို႔သပါလို႔ သမၼာက်မ္းစာမွာ ဆိုထားပါတယ္။ ေဝဖန္ပုတ္ခတ္ခံရလို႔ ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္ေနသူ၊ စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္း ျဖစ္ေနသူအတြက္ သည္စကားက အေတာ္ေလး သဘာဝမက်လွဘူးလို႔ ထင္စရာရွိပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ အံ့ဩစရာေကာင္းေအာင္ မွန္တဲ့ အမွန္တရားကေတာ့ အဲသလို လုပ္လိုက္ႏိုင္တဲ့အခါ နာက်င္ေနတာေတြ အားလံုး အမွန္တကယ္ သက္သာ ေလ်ာ့ပါးသြားတာပါပဲ။ ကိုယ့္ကို ေဝဖန္ပုတ္ခတ္လာသူအတြက္ တကယ္ႀကိဳးစားၿပီး ေမတၱာထားလိုက္မယ္ဆိုရင္ လူ႔စိတ္ရဲ႕သဘာဝအရ ကိုယ့္မွာ ထိခိုက္တာ၊ ကိုယ့္မွာ နာက်င္တာေတြကို တစ္ၿပိဳင္တည္းမွာ လိုက္ခံစားေနလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။


အတိုက္ခိုက္ခံလာရတဲ့အခါ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ သက္သာရာရေအာင္ လုပ္နည္း ေနာက္တစ္နည္းကေတာ့ ေလာကမွာ ရွိခဲ့ဖူးေလသမွ် လူခြ်န္လူမြန္တိုင္း  အေဝဖန္ခံခဲ့ရတယ္ဆိုတာကို သတိရဖို႔ပါပဲ။ ကိုယ့္ဘဝမွာ တက္ၾကြမႈ ရွိေနတယ္ ဆိုပါရင္၊ အေရးကိစၥေတြကို ေဆာင္ရြက္ဖို႔ သႏၷိ႒ာန္ ခ်မွတ္ထားတယ္ဆိုပါရင္၊ အထူးသျဖင့္ လမ္းသစ္ေတြ ေဖာက္ဖို႔ ရည္သန္ေနတယ္ဆိုပါရင္ အျပင္းအထန္ ဆန္႔က်င္လာမွာေတြ၊ တိုက္ခိုက္လာမွာေတြ၊ အတိုက္အခံ လုပ္ၾကမွာေတြကို မလြဲမေသြ ရင္ဆိုင္ရေတာ့မွာခ်ည္းပါပဲ။ သည္ကမၻာေပၚမွာ အႀကီးက်ယ္ဆံုး လူသား တစ္ေယာက္ဟာလည္းပဲ သူ႔ရဲ႕ သူမတူတဲ့ အယူအဆ အေတြးအျမင္မ်ားေၾကာင့္ ခါးခါးသီးသီးႀကီးကို အေဝဖန္ခံခဲ့ရတဲ့အျပင္ ေနာက္ဆံုးမွာ သူ႔အယူအဆေတြကို ဘယ္လိုမွ လက္မခံႏိုင္သူ၊ သူ႔ေခတ္ၿပိဳင္မ်ားက ကားစင္တင္တာကိုေတာင္ ခံခဲ့ရဖူးပါတယ္။

“က်ဳပ္အေပၚ ထိုးႏွက္တိုက္ခိုက္သမွ်ေတြကိုသာ လိုက္ၿပီး လႈပ္ခတ္ေနမယ္ဆိုရင္ ဘာဆို ဘာမွ မလုပ္ဘဲ ငုတ္တုတ္ ထိုင္ေနဖို႔ပဲ ရွိေတာ့မယ္။ သည္ေတာ့ က်ဳပ္လုပ္စရာရွိတာကို က်ဳပ္တတ္သမွ် အေကာင္းဆံုးနည္းနဲ႔ အေကာင္းဆံုး ႀကိဳးစားၿပီးေတာ့ လုပ္တယ္။ က်ဳပ္လုပ္လိုက္တာရဲ႕ အဆံုးသတ္ရလာဒ္က မွန္ေနမယ္ဆိုရင္ က်ဳပ္ကို ဆန္႔က်င္တိုက္ခိုက္ခဲ့သမွ်၊ ေဝဖန္ထိုးႏွက္ခဲ့သမွ် အားလံုးက ဘာဆိုဘာမွ အေရးပါေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲ… သို႔ေပမယ့္ က်ဳပ္လုပ္လိုက္တာရဲ႕ အဆံုးသတ္က အမွားႀကီးျဖစ္ေနမယ္၊ အလြဲႀကီး ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ဳပ္လုပ္တာဟာ မွန္ပါတယ္လို႔ နတ္သမီးဆယ္ပါးက ဆင္းလာၿပီး က်ိန္တြယ္ေျပာဆိုဦးေတာင္မွ ဘာမွ အေၾကာင္းထူးမွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး”လို႔ (အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ၁၆ေယာက္ေျမာက္သမၼတ) ေအဘရာဟင္(မ္) လင္ကြန္း(၁၈၀၉-၁၈၆၅)က ဆိုပါတယ္။

ေဝဖန္ခ်က္ကို ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းေရးမွာ ဒုတိယအဆင့္ကေတာ့ ဆင္ျခင္တံုတရား ရွိဖို႔ပါပဲ။ ေဝဖန္ခ်က္ကို အသာတၾကည္ လက္ခံလိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ အျပဳသေဘာနဲ႔ ဆန္းစစ္ပါ။ စႏၵယားဆရာ အေက်ာ္အေမာ္ Theodor Leschetizky က ေျပာဖူးပါတယ္။ “လူေတြ ေျပာၾက ဆိုၾကသမွ်ထဲမွာ ဝိဝါဒကြဲစရာ အေျပာေတြကေန ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ အမ်ားႀကီး မွတ္သားရပါတယ္။ အေကာင္းေျပာရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြမွာက ဝမ္းသာလံုးဆို႔လို႔ ေကာင္းေနတာနဲ႔ ေခါင္းက အလုပ္ မလုပ္ေတာ့ဘူး။ ေက်နပ္ေနတာ၊ ပီတိျဖစ္ေနတာနဲ႔ပဲ ကိစၥက ျပတ္သြားတယ္။ အဆိုးေျပာလာရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ မလြဲမေသြ ေတြးျဖစ္သြားတာခ်ည္း ပဲဗ်။ အဲေတာ့ ျမတ္တာေပါ့”တဲ့။

အေဝဖန္ခံရတဲ့အခါ အဲဒီ့ေဝဖန္ခ်က္ထဲမွာ မွန္တာေတြမ်ား ပါေနသလား ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ႐ိုး႐ိုးသားသားျပန္ေမးယူပါ။ သည္ေနရာမွာ သတိထားဖို႔ လိုအပ္တာက ကိုယ့္အတြက္ဆို တစ္ကြက္ခ်န္ခ်င္တဲ့စိတ္၊ ဆင္ေျခကန္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ ကိုယ္မွန္တယ္၊ ကိုယ္တရားတယ္လို႔ခ်ည္းပဲ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဇြတ္အတင္း ေတြးယူတတ္တဲ့ ဉာဥ္ေတြကိုပါပဲ။ အဲသလို ဉာဥ္နဲ႔ကေတာ့ မူလ ကိုယ့္အမွားကို ထပ္ဆင့္မွားေအာင္ လုပ္ရာ ေရာက္သြားပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္ကို ေဝဖန္လာသူဘက္က မွန္ေနတယ္ဆိုတာကို ေအာင့္သည္းေအာင့္သက္နဲ႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ျဖစ္သြားတဲ့အခါမွာ အလုပ္သင့္ဆံုး အလုပ္ကေတာ့ ဝန္ခံလိုက္တာပါပဲ။ အဲသလို ဝန္ခံလိုက္တာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ဟိုတစ္ဖက္က အလိုလို ပါးစပ္ ပိတ္သြားေတာ့မွာ ေသခ်ာလွပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ သူနဲ႔ သေဘာတူပါတယ္ ဆိုမွေတာ့ ဟိုတစ္ဖက္မွာ ဘာေျပာစရာ က်န္ေတာ့မွာတဲ့တံုး။ ဒါ့အျပင္ မွားပါတယ္လို႔ ဝန္ခံႏိုင္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘက္က လူေတြ ႐ိုင္းပင္းတတ္ၾကပံုကလည္း တကယ့္ကို အံ့အားသင့္စရာေကာင္းလွပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ ဆင္ျခင္တံုတရားရွိရွိ ခ်ဥ္းကပ္တဲ့နည္းကေတာ့ ကိုယ့္ကို ေဝဖန္လာသူရဲ႕ အရည္အခ်င္းေတြကို ဆန္းစစ္ဖို႔ပါ။ သူဟာ နာမည္ေကာင္း ရွိသူလား။ ႐ိုးသား ေျဖာင့္မတ္သူလား။ နာမည္ေကာင္းလည္း ရွိတယ္၊ ႐ိုးလည္း ႐ိုးသားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူေျပာလာ ဆိုလာတာကို အလြယ္တကူ ပယ္မခ်သင့္ပါဘူး။ ေသခ်ာ ဆင္ျခင္စဥ္းစားသင့္ပါတယ္။

သူဟာ ကိုယ့္အေပၚမွာ မလိုတမာစိတ္နဲ႔ ေျပာတတ္သူလား။ သူ႔မွာ ကိုယ့္ကို မနာလိုတိုရွည္ျဖစ္ေနစရာ အေၾကာင္းေတြ ရွိသလား။ ဟုတ္ေနတယ္၊ ရွိေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူေျပာသမွ်ကို လစ္လ်ဴ႐ႈထားလိုက္႐ံုပါပဲ။ သိကၡာရွိရွိ၊ ဣေႁႏၵရရနဲ႔ ခပ္မဆိတ္ေနလိုက္ျခင္းဟာ မဟုတ္မမွန္ လုပ္ၾကံေျပာဆိုတာ မွန္သမွ်ကို  တံု႔ျပန္တဲ့ေနရာမွာ အေကာင္းဆံုး နည္းလမ္းပါပဲ။

တစ္ခါတေလက်ေတာ့လည္း ေဝဖန္ခ်က္က မွားယြင္းေနတဲ့အျပင္ အက်ိဳး ပ်က္စီးရာ ပ်က္စီးေၾကာင္းအထိ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။ အဲလိုအခါမ်ိဳးမွာ ေတာ့ မလြဲမေသြ တံု႔ျပန္ရေတာ့မွာ၊ ရွင္းလင္းရေတာ့မွာပဲျဖစ္ပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ အဲသလို တံု႔ျပန္တဲ့အခါ၊ ရွင္းလင္းတဲ့အခါမွာ အက်ိဳးအေၾကာင္းကိုသာ ခိုင္ခိုင္ မာမာ ေျပာၿပီး လက္တံု႔မျပန္မိေအာင္ ႀကိဳးစားတာက အေကာင္းဆံုးပါပဲ။

ေနာက္တစ္ခ်က္ သတိထားသင့္တာက ေဝဖန္ခ်က္က ကိုယ့္နားကို ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခါ အေတာ့္ကို ခ်ဲ႕ကားၿပီးသားလည္း ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။ တစ္ဆင့္စကားေတြဟာ “ကား”သြားတတ္တဲ့သေဘာ ရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕လူေတြက ရန္တိုက္ရတာ အေတာ္ ဝါသနာပါတတ္တယ္။ မီးေလာင္ရာ ေလပင့္လုပ္ဖို႔လည္း ဝန္မေလးတတ္ၾကဘူး။ “ၿငိမ္ခံမေနနဲ႔၊ ျပန္တြယ္လိုက္စမ္းပါ”လို႔ ေျပာမယ့္သူ ေတြကလည္း ကိုယ့္အနားမွာ အျမဲတေစ ရွိေနတတ္တာကို မေမ့သင့္ဘူး။


တစ္ခါတေလက်ရင္ အဲသလို ေဘးလူေတြေၾကာင့္ လိုတာထက္ ပိုၿပီး ဇယား႐ႈပ္ကုန္တတ္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုး-ေလးႏွစ္ေလာက္တုန္းက က်မ္းစာ သင္တန္းေက်ာင္း အေက်ာ္အေမာ္တစ္ခုရဲ႕ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးဟာ မိန္႔ခြန္းေျပာရင္း တန္းလန္းကေန ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ေတြ ထည့္ေျပာသြားပါတယ္။ သည္မွာတင္ သတင္းေထာက္ေတြက ကြ်န္ေတာ့္အနားမွာ ဝိုင္းအံုလာၾကတယ္။ တစ္ခုခု ျပန္ေျပာဖို႔ ကြ်က္ကြ်က္ညံေအာင္ ဝိုင္းေျပာၾကတယ္။ ခက္တာက အဲဒီ့ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး ေျပာတဲ့စကားကို ကြ်န္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္း မၾကားလိုက္ဘူး။ အဲဒီ့အခါမွာ သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္က ဟိုက ေျပာသြားတာကို အစအဆံုး ျပန္ေဖာက္သည္ခ်ေပးပါေတာ့တယ္။

သူေျပာတာ ၾကားရေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း လူပဲ၊ အေတာ့္ကို စိတ္ကသိကေအာက္ ျဖစ္သြားတာေပါ့။ သို႔ေပမယ့္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို ခပ္ျပင္းျပင္း ႐ိႈက္လိုက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ေဝဖန္တဲ့သူဟာ ထင္ရွားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးတစ္ဦးျဖစ္တာမို႔ သူ႔ရဲ႕ အကဲျဖတ္ခ်က္ကို ကြ်န္ေတာ့္အေနနဲ႔ ေလးစားရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြ၊ ကြ်န္ေတာ္ ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျပန္လွန္ သံုးသပ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ထားေၾကာင္းနဲ႔ တကယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္မွားေနတာ တစ္ခုခုမ်ား ေတြ႕တယ္ဆိုပါရင္လည္း အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ဖို႔ ရည္ရြယ္ထားပါေၾကာင္းတို႔ကိုလည္း ျဖည့္စြက္ေျပာလိုက္ပါတယ္။

သည္လို ေျဖလိုက္တဲ့အခါ သတင္းေထာက္ေတြရဲ႕မ်က္ႏွာထားေတြ ေျပာင္းကုန္ၾကတာ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ႏိုင္မယ္မထင္ဘူး။ သူတို႔က ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို တိုက္ေပးၿပီး သတင္းအလုပ္ လုပ္စားဖို႔ ၾကံထားတာကလား။ အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဆြလို႔ မရမွန္းသိသြားတဲ့အခါ သူတို႔ေတြ အေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္ကုန္ၾကပါတယ္။

ေဝဖန္ပုတ္ခတ္မႈကို ဆင္ျခင္တံုတရားရွိရွိနဲ႔ ႀကိဳးစားရင္ဆိုင္ျခင္းကေန ေနာက္ထပ္ ေကာက္ခ်က္တစ္ခုကိုလည္း ရလာပါတယ္။ လူတိုင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို သေဘာက်မွာမဟုတ္သလို ခင္ဗ်ားကိုလည္း လူတိုင္းကေတာ့ ႀကိဳက္ေနမွာ မဟုတ္ပါဘူးဆိုတဲ့အခ်က္ပါပဲ။ တခ်ိဳ႕လူေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို အလကား ေနရင္ မ်က္မုန္းက်ိဳးေနၾကသလိုပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြလည္း တခ်ိဳ႕လူေတြကို အေျခာက္တိုက္ ၾကည့္မရျဖစ္ေနမိတာေတြလည္း ရွိတာပါပဲ။ သည္လို ႐ိုးစင္း ရွင္းလင္းလွတဲ့အမွန္တရားကို လက္ခံႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ကို လက္မခံႏိုင္တဲ့သူ၊ မႀကိဳက္တဲ့သူ အထိုက္အေလ်ာက္ ရွိေနတာေၾကာင့္ ကိုယ့္စိတ္မွာ အေႏွာင့္ အယွက္ျဖစ္ေနစရာ ဘာအေၾကာင္းမွ သိပ္မရွိေတာ့ပါဘူး။

ေဝဖန္ပုတ္ခတ္မႈကို ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းရာမွာ လက္ေတြ႕က်က် လုပ္စရာ တစ္ခုခုမ်ား ရွိပါေသးလားလို႔ ေမးရင္ ရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကိုယ့္ကို ေဝဖန္လာသူကို ကူညီပံ့ပိုးေပးႏိုင္ေအာင္ အားထုတ္တာပါပဲ။

ေဝဖန္ပုတ္ခတ္ျခင္းဟာ ႏွစ္ဖက္သြားပါတဲ့ ဓါးပါပဲ။ ႏွစ္ဖက္သြားနဲ႔မို႔ က်န္တဲ့တစ္ဖက္ဟာ ေဝဖန္ပုတ္ခတ္သူ ကိုယ္တိုင္ကို ထိရွသြားႏိုင္ပါတယ္။ ဆိုၾကပါစို႔၊ အတင္းအဖ်င္းေျပာတာကိုပဲ နမူနာေဆာင္ပါ့မယ္။ အတင္းအဖ်င္းေျပာတယ္ဆိုတာဟာလည္း စိတ္ဓာတ္ မလံုျခံဳမႈ၊ မနာလို မ႐ႈဆိတ္ႏိုင္တဲ့ စိတ္ထား စတာတို႔ေၾကာင့္ ေျပာျဖစ္ေနတတ္တဲ့ ေဝဖန္ပုတ္ခတ္မႈတစ္မ်ိဳးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဉာဏ္ရည္နိမ့္ပါးသူမ်ားဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တည္ေဆာက္မယ့္အစား တစ္ဖက္သားကို ၿဖိဳခ်ႏိုင္မွ သူတို႔အတြက္ ေနရာရမယ္လို႔ ေအာက္ေမ့မိတတ္ၾကပါတယ္။ သည္မွာတင္ တစ္ဖက္သားကို နင္းကန္အပုပ္ခ်မိကုန္တတ္ေတာ့တယ္။ သည္ေတာ့ သူတို႔မွာ ဘာအက်ိဳးရွိသြားလဲဆိုရင္ သူတို႔ကို ဘယ္သူကမွ မယံုစားေတာ့ တာပါပဲ။ ဘယ္သူကမွလည္း သူတို႔ကို မယံုရဲေတာ့ပါဘူး။

သမၼာက်မ္းစာက အဆိုးကို အေကာင္းနဲ႔သာ တံု႔ျပန္ဖို႔ သင္ၾကားပါတယ္။  ဒါဟာ ေၾကာင္သူေတာ္ လုပ္ဖို႔ သင္ေပးေနတဲ့ အႏွစ္မဲ့သေဘာကို မေဆာင္ပါဘူး။ (အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ႕ ၂၅ေယာက္ေျမာက္သမၼတအျဖစ္ ၁၈၉၇ခုႏွစ္မွ ၁၉၀၁ခုႏွစ္ အထိ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ဖူးတဲ့)William McKinley(၁၈၄၃-၁၉၀၁)ရဲ႕ မဲဆြယ္ပြဲ သတင္းကို အစအဆံုး လိုက္ခဲ့တဲ့ သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဖေဖက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာျပဖူးတယ္။ အဲဒီ့သတင္းစာက မကၡင္ေလးကို အျပင္းအထန္ကို ဆန္႔က်င္ပါတယ္။ အဲဒီ့သတင္းေထာက္က မကၡင္းေလးနဲ႔ ရထားတစ္စီးတည္း စီးနင္းလိုက္ပါၿပီးသကာလ အခြင့္အေရး ရရင္ ရသလို မကၡင္းေလးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မေကာင္းသတင္းေတြကို သတင္းျပန္ပို႔ေနခဲ့ပါတယ္။

မကၡင္းေလးကလည္း ဒါကို သိတယ္။ သို႔ေပမယ့္ အ႐ိုးကြဲေအာင္ ခ်မ္းလွတဲ့ တစ္ညေနမွာေတာ့ အဲဒီ့သတင္းေထာက္ဟာ အပူေပးမီးဖို မပါတဲ့ ရထားတြဲေပၚမွာ ခ်ည္ထည္ေလး ဝတ္ကာ ေကြးရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ လမ္းျဖတ္သြားရင္းနဲ႔ သူ အဲသလို အိပ္ေပ်ာ္ေနတာကို မကၡင္းေလးက ေတြ႕ေတာ့ ရပ္ၿပီး သူ႔ရဲ႕အေပၚဝတ္ ကုတ္အက်ႌႀကီးကို ခြ်တ္တဲ့ၿပီး သတင္းေထာက္ရဲ႕ ကိုယ္ေပၚမွာ အသာအယာ လႊမ္းေပးထားခဲ့ပါတယ္။ သတင္းေထာက္ ႏိုးလာလို႔ အေၾကာင္းစံု သိလိုက္ရတဲ့အခါမွာေတာ့ သူက သတင္းစာတိုက္ကို ေၾကးနန္း႐ိုက္ၿပီး အလုပ္က ႏႈတ္ထြက္ေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားလိုုက္ပါေတာ့တယ္။ သူ ေဝဖန္ အပုပ္ခ်ခဲ့ေလသမွ် သူ႔အေပၚ တစ္စက္မွ ေဗြမယူဘဲ စိတ္ေကာင္းထားခဲ့တဲ့ လူေကာင္း တစ္ေယာက္ကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ဆက္လက္ၿပီး သူ အပုပ္မခ်ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

လူတစ္ဖက္သားကို တစ္ခ်ိန္လံုး ေဝဖန္ေနတတ္သူမ်ားဟာ စိတ္ဓာတ္မူ မမွန္သူမ်ား၊ စိတ္ဆင္းရဲေနၾကရွာသူမ်ားပါ။ အေရးမႀကီးလွတာေတြကို တြယ္ဖက္ ဆုပ္ကိုင္ထားသူမ်ားလည္းျဖစ္သလို သူတစ္ပါးရဲ႕ အမွားေတြ၊ အျပစ္ေတြကို ေထာက္ျပရင္းက သူတို႔ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြ၊ အနာအဆာေတြကို ဖံုးကြယ္ သိုဝွက္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနၾကသူမ်ားသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရန္လိုတာ၊ အျပင္းအထန္ ဆန္႔က်င္တာကို ရင္ဆိုင္ရာမွာ တစ္ဖက္သားရဲ႕ ေဒါသကို ေဒါသနဲ႔ ျပန္လည္ တံု႔ျပန္မယ့္အစား အဲဒီ့တစ္ဖက္သားရဲ႕ ေဒါသကို နားလည္ေအာင္လုပ္ၿပီး အဲဒီ့ အမ်က္ေဒါသကို ဖယ္ရွားေပးႏိုင္မွသာ အဲဒီ့လူအတြက္လည္း အက်ိဳးရွိ ကိုယ့္ အတြက္လည္း အက်ိဳးရွိမွာျဖစ္ပါတယ္။

(ၿဗိတိသွ် တိုင္းျပဳျပည္ျပဳပုဂၢိဳလ္လည္းျဖစ္၊ ဝတၳဳေရးဆရာလည္းျဖစ္ကာ ၿဗိတိသွ်နန္းရင္းဝန္အျဖစ္ ၁၈၆၈ ခုႏွစ္မွာ တစ္ႀကိမ္၊ ၁၈၇၄ မွ ၁၈၈၀ ျပည့္ႏွစ္ အထိတစ္ႀကိမ္၊ ေပါင္းႏွစ္ႀကိမ္ တာဝန္ယူခဲ့ဖူးတဲ့) ဘယ္(န္)ဂ်မယ္(န္) ဒစ္ဇေရလီ (၁၈၀၄-၁၈၈၁)က တစ္ခါက ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ “ကိုယ့္အမွားကို ျပဳျပင္ဖို႔ထက္ သူမ်ားအမွားကို ေဝဖန္ဖို႔က အမ်ားႀကီး ပိုလြယ္ပါတယ္”တဲ့။ သူ ေျပာတဲ့အတိုင္း လြယ္လွလို႔ သည္ကမၻာေလာကႀကီး မွာ ေဝဖန္ပုတ္ခတ္တတ္သူေတြ အနမတဂၢနဲ႔ ျပည့္လွ်ံလို႔ေနပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ စိတ္ေကာင္းစိတ္ျမတ္နဲ႔ ေဝဖန္တာပါ။ တခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့လည္း မညႇာမတာ ေဝဖန္ပုတ္ခတ္ၾကတာပါ။

ကိုယ့္အေပၚ မညႇာမတာေဝဖန္လိုတဲ့သူေတြရဲ႕ ရန္ကေန ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခုခံကာကြယ္ခ်င္သပဆိုရင္ေတာ့ စိတ္လိုက္မာန္ပါ တံု႔ျပန္တတ္တာေလးကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ေအာင္ အရင္ဆံုး အားထုတ္ေလ့က်င့္ယူရပါမယ္။ ၿပီးရင္ တည္ၿငိမ္ ေအးေဆးၿပီး ဘယ္ဘက္မွ မလိုက္ဘဲ ယထာဘူတက်တဲ့၊ ဆင္ျခင္တံုတရားရွိတဲ့ သေဘာထားကို လက္ခံက်င့္သံုးရပါမယ္။ ၿပီးရင္ ကိုယ့္ကို ေဝဖန္လာသူမ်ားဆီမွာ ရွိေနတဲ့ အမ်က္ေဒါသကို သူတို႔ဘာသာ ဖယ္ရွား ရွင္းထုတ္ႏိုင္ေရးမွာ စိတ္ေကာင္း စိတ္ျမတ္ထားၿပီး ေဖးမကူညီသြားရပါလိမ့္မယ္။

ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုး သံုးသပ္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခုခံ ကာကြယ္ရာမွာ အေကာင္းဆံုး လက္နက္ကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ေန႔စဥ္ျပဳသမွ် ကံသံုးပါးသာျဖစ္ပါတယ္။ ေန႔စဥ္ ကိုယ္ျပဳမိေလသမွ် ကံသံုးပါးကသာလွ်င္ ကိုယ့္ရဲ႕ အက်င့္စာရိတၱပိုင္းဆိုင္ရာ စံမ်ားကို ျမင့္မားသထက္ ျမင့္မားေအာင္ ဖန္တီးေပးႏိုင္စြမ္းရွိပါတယ္။ ကိုယ့္လိပ္ျပာ သန္႔ဖို႔အတြက္လည္း အဲဒီ့ ေန႔စဥ္ျပဳသမွ် ကံသံုးပါးကသာ ျခယ္လွယ္ေနတာပါ။ သူတစ္ပါးကို ဖ်ားေယာင္းဖို႔၊ လိမ္ညာဖို႔၊ ဖံုးကြယ္ဖို႔ ဘာဆိုဘာမွ မႀကိဳးစားဘဲ မွန္မွန္ကန္ကန္ေနထိုင္ျခင္းကသာ မိမိတို႔ရဲ႕ လိပ္ျပာမ်ားကို အစဥ္ သန္႔ရွင္းေနေစမွာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

———————–

မူရင္းေဆာင္းပါးက သည္ေနရာမွာ ၿပီးဆံုးသြားပါတယ္။

ေဝဖန္ပုတ္ခတ္မႈေတြနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ “ထီခနဲဆို အီစကို”လို႔ေတာင္ ေျပာႏိုင္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးႀကီးက အေတာ္ေလး အေတြ႕အၾကံဳရွိတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ရွိဆို ကြ်န္ေတာ့္ဘဝ အက်ိဳးေပးကိုက တစ္မ်ိဳးေပကိုး။

႐ုပ္ဆိုလည္း ကြ်န္ေတာ့္႐ုပ္က မ်က္လံုးျပဴးျပဴး၊ မ်က္ခံုးထူထူ၊ ပါးစပ္ျပဲျပဲနဲ႔ ဆိုေတာ့ အလကားေနရင္းကို သူတကာထက္ ပိုမွတ္မိလြယ္တဲ့ မ်က္ခြက္နဲ႔။  အသံဆိုလည္း ကြ်န္ေတာ့္အသံက လူတကာထက္ ပိုက်က္မိလြယ္တဲ့ အာက်ယ္က်ယ္နဲ႔။ ေနပံုထိုင္ပံု ဝသီစ႐ိုက္ကလည္း ေထာင္ေထာင္ ေထာင္ေထာင္၊ လႊားလႊား လႊားလႊားဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လိုေကာင္ အမ်ိဳးစံု အေျပာခံရတာ နည္းေတာင္ နည္းေသးလို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီ့ကမွ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ကစၿပီး စာတိုေပစေတြလည္း မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ တက္ေရးေရာ ကြ်န္ေတာ့္ဆို ေျပာမယ့္ ဆိုမယ့္သူက အျမဲတမ္းလိုလို အဆင္သင့္ရွိေနတယ္။ တခ်ိဳ႕မ်ားဆို ပါးစပ္နဲ႔ တစ္လံုး၊ ဆိုင္တာေရာ၊ မဆိုင္တာေရာ၊ ပုဂၢိဳလ္ေရး ထိုးႏွက္တာေရာ အစံုခံခဲ့ရဖူးပါတယ္။ အခုထက္ထိလည္း စဲတယ္ရယ္လို႔ သိပ္မရွိခ်င္ေသးဘူး။

ႏုစဥ္အခါတုန္းကေတာ့ အဲဒါမ်ိဳးဆို သိပ္အူယားတယ္။ မခံခ်ိမခံသာလည္း ျဖစ္မိတယ္။ ေဆြ႕ေဆြ႕ေတြ ခုန္မိတတ္တယ္လို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕။ သို႔ေပမယ့္  ကာလေတာင္တာ ရွည္ၾကာလာတဲ့အခါမွာေတာ့ အလိုလို အေရထူလာတယ္။ ထူးၿပီးလည္း မတုန္လႈပ္မိေတာ့ဘူး။

တစ္ေန႔မွာေတာ့ မဂၢဇင္းစာအုပ္ အေဟာင္းတစ္အုပ္ ေကာက္လွန္မိရင္းက “အေကာင္းဘက္က လွည့္ေတြးျခင္းရဲ႕ စြမ္းပကား”(The Power of Positive Thinking)ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကိုေရးသားသူ Norman Vincent Peale, D.D ရဲ႕How To Cope With Criticism ဆိုတဲ့ေဆာင္းပါးေလးကို ဖတ္မိသြားပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးကို သူက စုစုစည္းစည္း က်စ္က်စ္လစ္လစ္ေလးနဲ႔ ေျပာထားတာမို႔ သေဘာက်စြာ ဖတ္႐ႈမိရင္းက ခ်စ္စြာေသာ စာဖတ္သူမ်ားကိုလည္း မွ်ေဝေပးလိုက္မိရတာပါ။ မွ်ေဝးေပးရင္း ကြ်န္ေတာ္လည္း ဝင္ေဆြးေႏြးခ်င္တာေလးေတြ ရွိလာရပါတယ္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပသြားပါမယ္။

၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ဧၿပီလနဲ႔ ေမလမ်ားအတြင္းက “အေတြးသစ္”ဂ်ာနယ္မွာ ေလးပတ္တိတိ အခန္းဆက္ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး မၾကာေသးခင္က ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ မိုးထိေအာင္ ေလွကားေထာင္နည္း စာအုပ္ထဲမွာ ေဖာ္ျပပါရိွတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ကို ေကာက္ႏုတ္တင္ဆက္လိုက္တာပါ။

၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ အတြင္းက အေတြးသစ္ဂ်ာနယ္မွာ အခန္းဆက္ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး မၾကာေသးခင္က ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ မိုးထိေအာင္ ေလွကားေထာင္နည္း စာအုပ္ထဲမွာ ထည့္သြင္းထားတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ကို ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။