How to Cope with Criticism (Part 2 of 2, Last)

အေ၀ဖန္ခံနည္း နိႆရည္း

မွန္ပါတယ္။ အေဝဖန္ခံရတဲ့အခါ၊ အမနာပ အေျပာခံရတဲ့အခါ ပထမဆံုး ထိသြားတာက အတၱေလးပါခင္ဗ်။ အဲဒီ့အခါ ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္သြားပါတယ္။ ခုန္႐ံု ခုန္ရင္ ျပႆနာ မရွိပါဘူး။ အဲဒီ့ကမွ တစ္ဆင့္တက္ၿပီး ေျပာတဲ့သူကို မေက်မခ်မ္း ျဖစ္မိသြားရင္ရင္ေတာ့ စ႐ံႈးတာက ကိုယ္ပါ။


စဥ္းစားၾကည့္ေတာ္မူၾကပါခင္ဗ်ား။ ေျပာလိုက္သူက တစ္ခြန္းရယ္။ ေျပာၿပီးလို႔ေတာင္ ေမ့ခ်င္ ေမ့သြားေလာက္ၿပီ။ အဲသလို သူတစ္ပါးကို ေဝဖန္ခ်င္၊ ေျပာခ်င္တတ္တဲ့ ဉာဥ္ရွိသူမ်ိဳးဆိုတာကလည္း အျမဲတမ္း ဆီလို အေပါက္ရွာေနတတ္တဲ့သူေတြ။ တစ္ခု၊ တစ္ေယာက္ကို ေျပာခ်င္တာ ေျပာၿပီးသြားရင္ သူတို႔က အဲဒီ့အေပၚမွာ ဆက္အာ႐ံုမထားၾကေတာ့ဘူး။ တျခား ေျပာစရာ တစ္ခုခု၊ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ရွာဖို႔သာ အာ႐ံုရွိေတာ့တာကလား။ အဲဒါကိုမွ ကိုယ္က သူ႔အေပၚ မေက်ႏိုင္ မခ်မ္းႏိုင္ ျဖစ္ေနရင္ ကိုယ့္အတြက္ မတန္လွဘူး။ ဟိုက ေျပာတာက တစ္ခြန္း၊ တစ္ပုဒ္ေလးကို ကိုယ္က တစ္ပတ္ေလာက္ပဲ တႏံု႔ႏံု႔ ျဖစ္ေနတယ္ပဲ ဆိုပါဦးစို႔၊ ႐ံႈးလိုက္တဲ့ ျဖစ္ခ်င္း။

အဲဒါကို ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိတာ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္က ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး၊ ကြ်န္ေတာ့္ ေဆာင္းပါးတစ္ေစာင္ထဲမွာ အမွတ္တမဲ့နဲ႔ စာတစ္ေၾကာင္း ထည့္ေရးလိုက္မိတယ္။ အေျပာင္အျပက္ ေရးလိုက္တာပါ။ ဘယ္သူ႔နာမည္မွလည္း မတပ္ဘူး။ ေယဘုယ် သေဘာေလး ဖ်န္းေရးလိုက္တာ။ အဲဒါကို ကိုယ္ေတာ္ေလးက လူရည္လည္စြာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ေရးတာ သူ႔ကို ေရးတာ ပါဆိုၿပီး သူ႔ဟာသူ ထေဖာ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို တစ္ပုဒ္နဲ႔လည္း မေက်နပ္၊ ႏွစ္ပုဒ္နဲ႔လည္း မၿပီး၊ သံုးပုဒ္နဲ႔လည္း မရပ္၊ အထပ္ထပ္ တြယ္ေတာ့တာပဲ။

ကြ်န္ေတာ့္မွာ သူ႔ကို စိတ္မဆိုးအားတဲ့အျပင္ ရယ္လိုက္ရတာမ်ား မ်က္ရည္ေတာင္ ထြက္တယ္၊ အဟုတ္။ သည္မွာတင္ သင္ခန္းစာ ရလိုက္တာဗ်။ ကိုယ္က ေရးလိုက္တာက တစ္ေၾကာင္းတည္းရယ္။ ဘာဆို ဘာမွ မဟုတ္တာေလးကို အမွတ္တမဲ့ ေရးလိုက္တာ။ သူ႔ခမ်ာ နာလို႔ မဆံုးေအာင္ ျဖစ္ေနရွာတာက အလြန္ သနားစရာ။

သည္မွာတင္ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က တန္တယ္၊ သူ႔ခမ်ာေလးမွာေတာ့ အရင္း ျပဳတ္မတတ္ကို ႐ံႈးသြားရွာတယ္ဆိုတာကို ေတြးမိသြားေတာ့တာပါ။ အဲဒါကို ေတြးမိတဲ့အခါ ကိုယ့္အလွည့္က်ရင္လည္း အဲသလို မေက်မခ်မ္းႏိုင္ေတြ ျဖစ္လို႔ မဆံုးရင္ ကိုယ္ပဲ ႐ံႈးမယ္ဆိုတာကို ေသခ်ာေတြးမိသြားေစတဲ့ အျဖစ္ကေလးမို႔ အဲဒီ့ပုဂၢိဳလ္ေလးကို ေက်းဇူးတင္လို႔ မဆံုးပါဘူး။ အခုေတာ့လည္း အဲဒီ့ပုဂၢိဳလ္ေလးခမ်ာ အရက္အိုးထဲ ခ်ိဳးကပ္ရင္း အိုးဒယ္နစ္နစ္ကာ အရြယ္မတိုင္ခင္ ေသသြားရွာပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို သင္ခန္းစာေကာင္းေပးခဲ့တဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေလး ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ။


မူရင္းေဆာင္းပါးကို ေရးတဲ့  Norman Vincent Peale က ခရစ္ယာန္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါး ျဖစ္တာမို႔ သူ႔စာထဲမွာ ခရစ္ယာန္ဘာသာေတြ၊ သမၼာက်မ္းစာရဲ႕ အဆံုးအမေတြလည္း ပါေနပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ဘာသာတရား မွန္သမွ်ဟာ ကိုယ္က်င့္တရား ေကာင္းမြန္ေရးကို ဦးထိပ္ ပန္ဆင္ထားၾကတာခ်ည္းပဲမို႔ သူက ခရစ္ယာန္ဘာသာကို ကိုးကား ရည္ၫြန္းသည့္တိုင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ သက္ဝင္ယံုၾကည္ရာ ဘာသာအသီးသီးနဲ႔ ခ်ိန္ထိုး ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ပါေသးတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာမွာလည္း စိတ္ႏွလံုး ေအးခ်မ္းဖို႔ဆိုတာ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ ေလာဘ ကင္းေနမွ ျဖစ္မယ္ဆိုတာ ဗုဒၶဘာသာဝင္တိုင္း သိပါတယ္။ တစ္ေနရာမွာ အင္မတန္ ႏွစ္သက္စရာေကာင္းတဲ့ ဝါက်တစ္ေၾကာင္း ပါလာ ပါတယ္။ ေအးခ်မ္းတဲ့ စိတ္ႏွလံုးသာ အမွန္ရွိမယ္ဆိုရင္ လူတို႔က ဖန္တီးလိုက္တဲ့ မုန္တိုင္းေတြေၾကာင့္ တုန္လႈပ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးတဲ့။

ဟုတ္တာေပါ့။ ေဝဖန္ပုတ္ခတ္တယ္ဆိုတာ “လူလုပ္မုန္တိုင္း”စစ္စစ္ေပကပဲ။ လူသားမွန္ရင္ သဘာဝ မုန္တိုင္းဒဏ္ကိုေတာင္မွ ၾကံ႕ၾကံ႕ခံႏိုင္ေသးတာ။ လူလုပ္ မုန္တိုင္းေလာက္ကို သြားတုန္လႈပ္ေနလို႔က ဘယ္လူပီသေတာ့မလဲလို႔ ေတြးမိသြားေစတဲ့ ဝါက်ေလးပါပဲ။
ေနာက္တစ္ခါ သမၼာက်မ္းစာကိုပဲ ကိုးကားထားျပန္တာက မိမိအား ေဝဖန္လာသူမ်ားအတြက္ ဆုေတာင္းေပးပါ၊ ကိုယ့္ကို နာက်င္ထိခိုက္ေအာင္ လုပ္သူမ်ားကိုလည္း ဆုေတာင္း ေမတၱာပို႔သပါတဲ့။ အဲလိုသာဆိုရင္ ကိုယ့္မွာ နာက်င္ ခံစားေနရတာေတြလည္း သက္သာသြားပါလိမ့္မယ္လို႔ ဆိုထားျပန္တယ္။


ဒါလည္း ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္တဲ့စကားမွန္း ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္ေတြ႕သိပါတယ္။ သည္ေနရာမွာလည္း သမၼာက်မ္းစာကို ခဏထားၿပီး ကြ်န္ေတာ္ သက္ဝင္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ပဲ ခ်ိန္ထိုးေျပာပါရေစ။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ လမ္းၫႊန္တဲ့အတိုင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ ေမတၱာ ဘာဝနာ ပြားမ်ားတဲ့အခါ ၃၁ဘံုမွာ က်င္လည္ၾကကုန္ေသာ ေဝေနယ်သတၱဝါ အားလံုးတို႔ကို ေမတၱာ ပြားရပါတယ္။ အဲဒီ့ သတၱဝါအားလံုး ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ကိုယ့္ကို တီးတဲ့သူမပါ၊ ကိုယ့္ကို ႏႊာတဲ့သူ မပါ၊ ကိုယ့္ကို အပုပ္ခ်တဲ့သူ မပါဆိုၿပီး ဖယ္ထားလို႔မွ မရတာပဲလားခင္ဗ်ာ။ ဒါက တစ္ခ်က္။


ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ ၂၀ဝ၂ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလအတြင္းက ကြ်န္ေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္း တန္းလန္းမွာ အေျခာက္တိုက္ ကားႀကိတ္ခံလိုက္ရတုန္းက ျဖစ္တာပါ။ အဲဒီ့တုန္းက ကြ်န္ေတာ့္ ညာဘက္ ေျခက်င္းဝတ္မွာ သံုးပိုင္း သြင္သြင္ က်ိဳးသြားပါတယ္။ အႀကိတ္ခံလိုက္ရၿပီးတဲ့ေနာက္ မိနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာပဲ ႀကိတ္တဲ့သူအေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေဒါသ မျဖစ္မိေတာ့ဘဲ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က သူ႔အေပၚ ေပးစရာ ရွိတဲ့ သံသရာေၾကြးတစ္ခုခုကို ေက်လည္ေအာင္ ေပးဆပ္လိုက္ရတာပဲဆိုတဲ့ အသိက ကြ်န္ေတာ့္ ေခါင္းထဲမွာ အလိုလို ေပၚလာခဲ့ဖူးတယ္။ သည္အခါမွာ သည္ေလာက္ ဒဏ္ရာ အႀကီးအက်ယ္ ရထားတဲ့ၾကားမွာ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္က တကယ္ကို ေအးခ်မ္းေနခဲ့တဲ့အျပင္ ဒဏ္ရာေတာင္မွ သိပ္မနာက်င္ေတာ့တာကို တအံ့တဩ ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။


အဲဒီ့မွာတင္ ကြ်န္ေတာ္ သင္ခန္းစာ အႀကီးအက်ယ္ ရသြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့ေနာက္ ေျခာက္လအၾကာမွာ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝတစ္ခုလံုး ယိုင္လဲသြားေအာင္ ထိုးႏွက္တဲ့အထိလည္း ခံလိုက္ရပါတယ္။ တကယ္လည္း ယိုင္လဲသြားပါတယ္။ သည္အခါမွာလည္း ေစာေစာက စိတ္ကိုပဲ (သည္တစ္ခါမွာေတာ့ ဇြတ္အတင္း) ေမြးယူလိုက္တဲ့အခါ ေနရတာ အလြန္သက္သာသြားပါတယ္။ ဒါ တကယ့္ ကိုယ္ေတြ႕မို႔ ထည့္ေရးရတာပါ။


တစ္ခါ၊ မူရင္းေဆာင္းပါးထဲမွာ ေလာကမွာ ရွိခဲ့ဖူးေလသမွ် လူခြ်န္လူမြန္တိုင္း  အေဝဖန္ခံခဲ့ရတယ္လို႔ ေရးရင္း ေခတ္ၿပိဳင္ေတြက ေဝဖန္ ပုတ္ခတ္ၾက႐ံုသာမက အဆံုးမွာ ကားစင္တင္တာေတာင္ ခံခဲ့ရသူေတာင္ ရွိပါတယ္ ဆိုၿပီး ခရစ္ေတာ္ကို ရည္ၫႊန္းသြားျပန္တယ္။


သည္ေနရာမွာလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔သက္ဝင္တဲ့ ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ျဖစ္စဥ္ကို ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း အေလာင္းေတာ္ဘဝမွသည္ ဘုရားျဖစ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ေတာင္မွ အတိုက္အခံျပဳတာေတြ၊ ကန္႔ကြက္တာေတြ၊ ေဝဖန္တာေတြ၊ အမနာပေျပာတာေတြ၊ အပုပ္ခ်တာေတြကို အမ်ားအျပား ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတာကို ေတြ႕ရမွာပါ။

သည္ေတာ့ကာ အေဝဖန္ခံလိုက္ရခ်ိန္မွာ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ သက္သာေအာင္ လုပ္ယူတဲ့အခါ သည္အခ်က္ေတြကို သတိရဖို႔ ေကာင္းလွပါတယ္။
ေအဘရာဟင္(မ္)လင္ကြန္းရဲ႕စကားကို ကိုးကားသြားတာေလးလည္း အေတာ္လွပါတယ္။ ဘယ္သူဘာေျပာေနေန ကိုယ့္လုပ္ရပ္က ေပၚထြန္းလာတဲ့  ရလာဒ္ကသာ တကယ္အဆံုးအျဖတ္ေပးပါလိမ့္မယ္လို႔ အတိုခ်ဳပ္ရမယ္ ထင္ပါတယ္။

လမ္းပ်ဥ္းမနားဆိုတဲ့ ပ်ဥ္းမနားၿမိဳ႕ေဟာင္းမွာ အလင္းပြင့္ စာၾကည့္တိုက္ကို တည္ေထာင္ေနသူ ဦးဇင္းေလး အရွင္နႏၵိေသန ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ေရးသားေတာ္မူလိုက္တဲ့ စာေလးထဲမွာ ပါလာတဲ့ စကားေလးကို အလ်ဥ္းသင့္လို႔ ထည့္ကိုးကား ခြင့္ျပဳေတာ္မူၾကပါ။ ဦးဇင္းေလး ေရးလိုက္တာက စပါးစိုက္တဲ့အခါ ေပါင္းျမက္ေတြလည္း ပါလာမွာပါပဲတဲ့။ ေပါင္းျမက္ေတြေၾကာင့္ စပါးစိုက္တာ ရပ္လိုက္လို႔ ဘယ္ျဖစ္ပါ့မလဲတဲ့။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဉာဏ္အလင္း ပြင့္သြားေစတဲ့ မိန္႔ၾကားခ်က္ပါ။

ကိုယ္စိုက္ေနတာက အဆိပ္ပင္လား၊ စပါးပင္လား၊ ကိုယ့္လိပ္ျပာ ကိုယ္သန္႔ဖို႔ပဲ လိုပါတယ္။ စပါးပင္ျဖစ္ၿပီး ေျမႀကီးက ေရႊသီးလာလို႔ကေတာ့ လင္ကြန္း ေျပာသလို ဘယ္သူ ဘာေျပာေျပာ သိပ္အေရးမႀကီးေတာ့ပါဘူး။ အဲလိုမွမဟုတ္ပဲ အဆိပ္ပင္စိုက္လို႔ အဆိပ္သီးေတြ ျဖစ္လာလို႔ကေတာ့ ဘယ္သူကမွ မေဝဖန္ဘူးဆိုရင္ေတာင္ မွားတာကေတာ့ မွားေနမွာပါပဲ။

မလိုတမာစိတ္နဲ႔ ထိုးႏွက္လာတာမ်ိဳးက်ေတာ့ ဘာဆိုဘာမွ တံု႔ျပန္မေနဘဲ ခပ္မဆိတ္ေနလိုက္ဖို႔ ေဆြးေႏြးထားတာေလးလည္း သေဘာက်ေနမိတယ္။ သိပ္ဟုတ္တာကိုးခင္ဗ်။ ကိုယ့္ကို မလိုတမာ အပုပ္ခ်တာ၊ အသေရဖ်က္တာေတြကို သည္အတိုင္း မတုန္မလႈပ္နဲ႔ ခပ္မဆိတ္ေနလိုက္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ သူ႔တရား သူစီရင္သြားတတ္တာကို စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ား သတိထားၾကည့္ရင္ ျမင္ပါလိမ့္မယ္။ အဲသလို မေနဘဲ ဆန္စင္ရာ က်ည္ေပြ႕လိုက္ၿပီး အကုန္လိုက္ရွင္းေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ရင္ ပထမဆံုးက ကိုယ္ပဲ အ႐ူးျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ သည္ကမွ တစ္ဆင့္တိုးလာတဲ့အခါ အမ်ားအျမင္မွာ “သူ သည္ေလာက္ေတာင္ လိုက္ရွင္းေနရမွေတာ့ ဟိုတစ္ဖက္က ေျပာတာ ဟုတ္မ်ားေနသလား”လို႔ ေတြးစရာေတြ ဆပြားလာႏိုင္ပါတယ္။ သည္ကမွ မ်က္ရမ္းမွန္းဆ ေျပာဆိုမယ့္သူေတြ ပိုမ်ားလာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ မလိုတမာစိတ္နဲ႔ အပုပ္ခ်တာေတြကို လစ္လ်ဴ႐ႈၿပီး ဘာသံမွ မထြက္ေအာင္ ေနတတ္ျခင္းဟာ မဟုတ္မမွန္ လုပ္ၾကံေျပာဆိုတာေတြကို တံု႔ျပန္ရာမွာ အထိေရာက္ဆံုးနည္းဆိုတဲ့ စကားကို ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ပစ္ကို ေထာက္ခံလိုက္မိရပါသဗ်ား။

ေဝဖန္ေျပာဆိုလာတဲ့အခါမွာ အခ်က္အလက္ေတြ မွားယြင္းေနလို႔ မလႊဲသာ မေရွာင္သာ ရွင္းဖို႔ လိုလာၿပီဆိုရင္လည္း လက္တံု႔ျပန္ခ်င္တဲ့စိတ္ကို ဖယ္ရွားၿပီးမွ တရားကိုယ္ကို ေဆြးေႏြးဖို႔ ဆက္လက္ ေရးသားထားတာေလးကလည္း စဥ္းစားစရာ သိပ္ေကာင္းလွပါတယ္။
လူဆိုတာကေတာ့ ကိုယ့္ထိရင္ မခ်ိေအာင္ နာမိတတ္သလို လက္တံု႔လည္း ျပန္ခ်င္မိတတ္စျမဲပါ။ သို႔ေသာ္ လက္တံု႔ျပန္တယ္ဆိုတာ လူတိုင္းလုပ္ႏိုင္တဲ့အရာပါ။ လက္တံု႔မျပန္ဘဲ ဓမၼဓိ႒ာန္က်က်နဲ႔ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင္းသင့္သာ ေျပာဆိုတာမ်ိဳးက်ေတာ့ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့သူမွ လုပ္ႏိုင္တဲ့အရာ ျဖစ္သြားပါၿပီ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ သူသူကိုယ္ကိုယ္ဆိုတဲ့ အမ်ားၾကားမွာ အမ်ားလို လိုက္လုပ္ခ်င္သူလား၊ ကိုယ့္မူကိုယ့္ဟန္နဲ႔ သီးသီးသန္႔သန္႔ ရပ္တည္ခ်င္သူလားဆိုတာ ကိုယ့္ဘာသာ ေရြးခ်ယ္ဆံုးျဖတ္ၾကရမွာပါပဲ။ သူလိုငါလိုသမားဆိုရင္ေတာ့ လက္တံု႔ျပန္လိုက္႐ံုေပါ့။ အဲလိုဆိုရင္ေတာ့ သူ႔အဆိုးက ကိုယ့္အလြန္ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ့္မူကိုယ့္ဟန္နဲ႔ လူတကာ လုပ္ႏိုင္ခက္ခဲတာကို လုပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ လြဲေနတာ တစ္ခုခု ရွိရင္ အက်ိဳးသင့္အေၾကာင္းသင့္သာ ျပန္ေျပာၿပီး ကိုယ့္ကို တီးတဲ့သူကို ျပန္တီးျဖစ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ပါးကိုက္ရင္ နားကိုက္မယ္ဆိုတာ တိရစၦာန္သာသာ သေဘာေဆာင္ပါတယ္။ သည့္ထက္ နည္းနည္း ျမႇင့္ေျပာရင္ ေက်ာက္ေခတ္လူသားရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေပါ့။ ကမၻာနဲ႔ခ်ီလာေနတဲ့ ကေန႔ကာလမွာေတာ့ အဲဒီ့ ေက်ာက္ေခတ္လူသားစိတ္နဲ႔ ဆက္လက္ရပ္တည္ေနရင္ လူေတာတိုးေတာ့မွာ မဟုတ္တာလည္း အေသအခ်ာပါ။

တစ္ေနရာမွာေတာ့ စာေရးသူဟာ သူ႔ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေဝဖန္ထိုးႏွက္လာသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေျပာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သတင္းေထာက္ေတြက သူ႔ကို အစထုတ္ ေမးျမန္းလာခ်ိန္မွာ တံု႔ျပန္လိုက္ပံုေလးကို ဖတ္ရပါတယ္။ စာေရးသူရဲ႕ တံု႔ျပန္ပံုေလးက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အတုခိုးစရာေလး ျဖစ္လို႔ေနတယ္။

စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ားလည္း ကြ်န္ေတာ့္နည္းတူ မူရင္းစာေရးဆရာရဲ႕ တံု႔ျပန္ပံုေလးကို သေဘာက်ၾကမယ္ထင္တယ္။ အင္မတန္မွ လူႀကီးလူေကာင္း ပီသတဲ့ တံု႔ျပန္ပံုေလးလို႔ ကြ်န္ေတာ္ျဖင့္ ေတြးေနမိရတာပါပဲ။

ကိုယ့္ကို လူတိုင္းက မႀကိဳက္ႏိုင္၊ လက္မခံႏိုင္၊ သေဘာမက်ႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ အဆိုေလးကလည္း ေစ့ေစ့ေတြးေလ ေရးေရးေပၚေလပါပဲလားခင္ဗ်။
ဟုတ္ကဲ့လားဗ်ာ။ တစ္ကမၻာလံုး အႀကိဳက္ခံရတဲ့သူဆိုတာ မရွိပါဘူး။ မင္းသား၊ မင္းသမီး၊ စာေရးဆရာ၊ ေခါင္းေဆာင္၊ သိပၸံပညာရွင္၊ အဆိုေတာ္ ႏွစ္သက္ရာကို စဥ္းစားၾကည့္ေတာ္မူၾကေစခ်င္ပါတယ္။ ပ်ိဳတိုင္းႀကိဳက္တဲ့ ႏွင္းဆီခိုင္လို႔ တင္စား ေျပာဆိုၾကေပမယ့္ အဲဒီ့ ႏွင္းဆီခိုင္ကိုမွ မႀကိဳက္တဲ့ “ပ်ိဳ”ေတြလည္း တစ္ပံုတစ္ႀကီး ရွိတာ ထင္ရွားပါတယ္။ ယုတ္စြအဆံုး၊ ျမတ္စြာ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးကိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေယ႐ႈခရစ္ေတာ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တမန္ေတာ္ မိုဟာမက္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကမၻာေပၚမွာ ရွိရွိသမွ် လူတိုင္း လက္ခံထား၊ သေဘာတူထား၊ ႀကိဳက္ထား၊ ၾကည္ညိဳထား၊ ကိုးကြယ္ထားတာမွ မဟုတ္ေပကပဲဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ခင္ဗ်ားတို႔လို သူလို ငါလို ပုထုဇဥ္မ်ားအတြက္ကေတာ့ ဟား… လူတိုင္းႀကိဳက္ဖို႔မ်ားေတာ့ ေဝးပါေသးရဲ႕။ နည္းနည္းပါးပါး ႀကိဳက္တဲ့သူ ရွိတာကိုက ေက်းဇူးတင္စရာ ေကာင္းလွၿပီ မဟုတ္လားဗ်ာ။

အဆံုးသတ္နားက ကိုယ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သြားပုပ္ေလလြင့္ေတြ ေလွ်ာက္ေရးၿပီး သူ႔တိုက္ကို သတင္းေတြ ျပန္ပို႔ေပးေနတဲ့ သတင္းေထာက္ကေလး ခ်မ္းေအးေနခိုက္မွာ ကိုယ့္ကုတ္အက်ႌနဲ႔ လႊမ္းေပးခဲ့တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ သာဓကကို ဖတ္ေနရအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ႏွစ္ဆယ္ရာစုအတြင္းက ျမန္မာျပည္မွာ အေက်ာ္ၾကားဆံုး စြယ္စံု အႏုပညာရွင္တစ္ဦးကို ေျပးသတိရမိပါတယ္။

အဲဒီ့အႏုပညာရွင္ စတင္ေက်ာ္ၾကားလာခ်ိန္မွာ သူ႔ကို ေဝဖန္ပုတ္ခတ္သူေတြ တင္းၾကမ္းျပည့္ေနခဲ့တယ္။ သူဟာျဖင့္ ျမန္မာတစ္မ်ိဳးသားလံုးရဲ႕ယဥ္ေက်းမႈကို ဖ်က္ဆီးတဲ့သူလိုလို ဘာလိုလို ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္ေစတဲ့အထိ တရားလြန္ေတြ ေရးသားၿပီး အပုပ္ခ်ခဲ့ၾကတာပါ။ ဒါကို အဲဒီ့အႏုပညာရွင္က ဘာတစ္ခြန္းမွ ျပန္မေျပာခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ပိုင္းမွာ အဲသလို သူ႔ကို ေဝဖန္ခဲ့သူမ်ားဟာ သူတိုက္တဲ့ အေကာင္းစား အရက္ေတြကို လိႈင္လိႈင္ႀကီး ေသာက္ခဲ့ၾကၿပီးသကာလ သူ ကြယ္လြန္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔ေကာင္းေၾကာင္းေတြကို တစ္ေပ်ာ္ႀကီး ဝိုင္းေရးေပးခဲ့ၾကတာ အထင္အရွား ရွိပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ အဲဒီ့အႏုပညာရွင္ဟာ သည္ေဆာင္းပါးကိုမ်ား ဖတ္ခဲ့ေလသလားလို႔ေတာင္ သံသယျဖစ္မိပါတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အခု ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေဖာက္သည္ခ်ေနတဲ့ ေဆာင္းပါးဟာ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လထုတ္ ဖတ္သူ႔အႏွစ္ မဂၢဇင္းထဲက ေဆာင္းပါးပါ။ ၁၉၆၄ ခုေလာက္ဆီက ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဖတ္သူ႔အႏွစ္မဂၢဇင္းကို လေပး ဝယ္ယူ ဖတ္႐ႈသူေတြ မႏိုင္ရင္ကာ မ်ားျပားလွပါ တယ္။ [တစ္အုပ္မွ ႏွစ္က်ပ္မတ္တင္း (တစ္က်ပ္ခုနစ္ ဆယ့္ငါးျပား)ပဲ ေပးရတာပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ေဖေဖလည္း လေပး ဝယ္ဖတ္ခဲ့တာ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ ေဈးႏႈန္းကိုလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံမွာဆို ဘယ္ေလာက္ဆိုၿပီး မူရင္းစာအုပ္တိုက္ကကို မ်က္ႏွာဖံုးမွာ အတိအလင္း ႐ိုက္ႏွိပ္ေဖာ္ျပေပးခဲ့တာပါ။]

ကြ်န္ေတာ္ေျပာေနတဲ့ အႏုပညာရွင္က ေခတ္ပညာတတ္၊ အဂၤလိပ္စာ ေကာင္းေကာင္းတတ္တဲ့သူလည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သည္အခါမွာ သည္ေဆာင္းပါးကို သူလည္း မလြဲမေသြ ဖတ္ခဲ့မိပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီ့ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္မွာ သူလည္း စတင္ ေအာင္ျမင္စအခ်ိန္၊ သူ႔ကို ေဝဖန္သူေတြလည္း လက္သံေျပာင္လို႔ ေကာင္းေနတဲ့ အခိုက္ပါပဲ။ သည္လိုအခ်ိန္မွာ သည္စာအုပ္ကို ဖတ္ရၿပီး သူ႔အေပၚ ေဝဖန္သူမ်ားကိုျဖင့္ ဘယ္နည္းဘယ္ပံု တံု႔ျပန္သင့္တယ္ဆိုတာ သူ ေကာင္းေကာင္းႀကီး ျမင္သြားခဲ့ပံုရပါတယ္။

သည္မွာတင္ သူကြယ္လြန္ခ်ိန္မွာ ဟိုဆရာေတြက သူ႔ကို ခ်ီးမြမ္းခန္း ဖြင့္ခဲ့ၾကေတာ့တာပဲလို႔ ေတြးၾကည့္ေနမိတယ္။

အစမွာ ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ဟာလည္းပဲ ေဝဖန္ေရးရဲ႕သားေကာင္ဘဝမွာ အီစလံေဝေအာင္ ေနခဲ့ရ၊ ေနေနရသူျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္တုန္းကမွ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ျပန္မေရးဖူးပါဘူး။

အမ်ားအတြက္ အက်ိဳးရွိမယ္၊ ေျပာလည္း ေျပာသင့္တယ္လို႔ ယူဆရင္သာ ဘယ္မ်က္ႏွာမွ မေထာက္ဘဲ ေျပာစရာ ရွိတာ ကြ်န္ေတာ္ကသာ စေျပာခဲ့တာပါ။ အဲသလို ေျပာရင္းကမွ မခံႏိုင္သူေတြက ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္၊ ကြ်န္ေတာ့္ကို ျပႆနာ ရွာၾကတာမ်ား ကြ်န္ေတာ့္ဘဝကို ၿပိဳလဲေစတဲ့အထိ တံု႔ျပန္တာေတာင္ ခံခဲ့ရဖူးတာ အမ်ားအသိပါ။ အဲသလို တံု႔ျပန္လာတဲ့အခါမွာလည္း ကြ်န္ေတာ္ကျဖင့္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မတံု႔ျပန္ပါဘူး။ အမ်ားအတြက္ ဘာအက်ိဳးမွ မရွိသလို သူတို႔အတြက္လည္း အက်ိဳးမရွိ၊ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္လည္း အက်ိဳး မရွိလို႔ပါ။

အနာေပၚတုတ္က်ရင္ နာမွာပါပဲ။ လက္မွာ အကြဲအရွရွိေနရင္ ကြ်န္ေတာ္ ေပးတဲ့ဆားက ဘယ္ေလာက္ျဖဴျဖဴ၊ သန္႔သန္႔ စပ္ၾကမွာပါပဲ။ လူဆိုတာေတာ့ ကိုယ့္အသားနာရင္၊ စပ္ရင္ ေဒါသတႀကီး တံု႔ျပန္ၾကမွာပဲဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ အေစာႀကီးကတည္းက ေတြးမိၿပီးသားပါ။ သို႔ေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ဘူး၊ ေျပာသင့္တဲ့ စကားကို ေျပာမယ္ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာျဖစ္ခဲ့တာေတြ ရွိပါတယ္။ သည္အတြက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေနာင္တမရပါဘူး။

သို႔ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္သည္လည္း အႏုဉာတ ပုထုဇဥ္မတၱသာ ျဖစ္ေနေသးတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ကို တစ္ခုခု ေျပာလာရင္ ဘာမွ ျပန္မေျပာျဖစ္ေတာင္ စိတ္ထဲမေတာ့ အနည္းနဲ႔အမ်ား ကသိကေအာင့္ ျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းသည္လည္း ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ တစ္ခ်ိန္မဟုတ္ တစ္ခ်ိန္ေတာ့ ကိုယ့္ကို ထိလာတဲ့အခါ အထိုက္အေလ်ာက္ေတာ့ နာတတ္လိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ သည္အခါမွာ ဘယ္လို စိတ္ထားမ်ိဳးနဲ႔ ရင္ဆိုင္မလဲ၊ ဘယ္လို စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးနဲ႔ စဥ္းစားၾကည့္မလဲ၊ ဘယ္လို သေဘာထားနဲ႔ တံု႔ျပန္မလဲဆိုတာကို ေဆြးေႏြးေရးသားထားတဲ့ သည္ေဆာင္းပါးေလးဟာ ၁၉၆၄ခုႏွစ္က ေရးခဲ့တာျဖစ္ေပမယ့္ ကေန႔ – ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ေက်ာ္ ၾကာခဲ့တဲ့တိုင္ မ႐ိုးႏိုင္ေသးဘူးလို႔ ယူဆမိရတဲ့အတြက္ ျပန္ဆိုျပရင္း ဝင္ေရာက္ ေဆြးေႏြးလိုက္မိရတာ ျဖစ္ပါတယ္။


သူေျပာတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ လက္မခံသလို စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ားလည္း ဇြတ္မွိတ္ လက္ခံေစ့ခ်င္လို႔ အခုလို ျပန္ဆိုတင္ဆက္လိုက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဖတ္မိသေလာက္ေလးက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အေတြးသစ္ကေလးေတြ ျဖစ္ေနတာမို႔ အေတြးသစ္ခ်င္တဲ့ စာဖတ္ပရိသတ္ မိတ္ေဆြအမ်ားကို ျပန္ေဖာက္သည္ခ်လိုက္မိတဲ့သေဘာပါပဲ ခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

—————————————————————————————————————————————–

၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ဧၿပီလနဲ႔ ေမလမ်ားအတြင္းက “အေတြးသစ္”ဂ်ာနယ္မွာ ေလးပတ္တိတိ အခန္းဆက္ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး မၾကာေသးခင္က ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ အတၱေက်ာ္ ရဲ႕ မိုးထိေအာင္ ေလွကားေထာင္နည္း စာအုပ္ထဲမွာ ေဖာ္ျပပါရိွတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ကို ေကာက္ႏုတ္တင္ဆက္လိုက္တာပါ။

Norman Vincent Peale