My Personal Conviction

သေဘာထား

ကၽြန္ေတာ့္စာေတြ ဖတ္ေလသူမ်ား

အေတြးပြားမူ ေရးသူကၽြန္ေတာ္

ေရးရေပ်ာ္ၿပီ လူေဇာ္မလုပ္

ႀကိဳးကုပ္လ်က္သာ တင္ဆက္ပါသည္

ဉာဏ္လႊာျခံဳသိုင္း စိတ္တိုင္းလည္းက်

ေတြးဆ ဆင္ျခင္ ၾကည့္ႏိုင္ေစ….

လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္က ထုတ္ေ၀သမွ် ကၽြန္ေတာ့္စာအုပ္တိုင္းရဲ႕ အဖြင့္စာမ်က္ႏွာမွာ ပါရိွတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ အဲဒီ့ကဗ်ာေလးနဲ႔ ဖြင့္ထားတဲ့ ပထမဆံုး စာအုပ္ျဖစ္တဲ့ “နီတ်ာတ်ာ ငွက္ျပာေလးနဲ႔ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ” ထြက္လာတဲ့အခါ စာအုပ္ကို လွန္ၾကည့္ၿပီး အဲတုန္းက ၁၃ ႏွစ္သာ ရိွေသးသူ ကၽြန္ေတာ့္သမီးက “ဟင္း… တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္ဆီက ကူးခ်ထားတာ”လို႔ ၾသဘာေပးပါတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။ သမီး ေျပာတာ မွန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ၾသဇာ လႊမ္းမိုးမႈ အျပည့္အ၀ ရိွတဲ့ စာေရးဆရာမ်ားအနက္မွာ ဆရာ ဘုန္းႏိုင္ကလည္း ထိပ္ဆံုးက ပါ၀င္ပါတယ္။ ေျပာရရင္ ဆရာဘုန္းႏိုင္က ကၽြန္ေတာ့္ ျမင္ဆရာတစ္ဦးပါ။ ဆရာ့ေၾကာင့္ စိတ္ပညာကို စိတ္၀င္စားခဲ့ရတာမို႔ သက္ရိွ ထင္ရွား ရိွစဥ္က လူခ်င္း တစ္ခါဆို တစ္ခါမွ ဆံုဖူးခြင့္ မရလိုက္သူ ဆရာတကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္တစ္ဦးဆိုလည္း မမွားပါဘူး။

ဆရာ့စာအုပ္ေတြရဲ႕ အဖြင့္မွာ “အဓိ႒ာန္”ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ “ငါ့စာဖတ္၍ မျမတ္တိုင္ေစ၊ မ႐ံႈးေစသား”အစခ်ီ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္က အျမဲပါပါတယ္။ အဲဒါကို အတုယူၿပီး ကၽြန္ေတာ့္စာအုပ္ကေလးေတြရဲ႕ အဖြင့္မွာလည္း အထက္က ကဗ်ာေလးကို ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ။ သမီး ေျပာသလိုဆိုရင္ ကူးခ်တာ၊ ကၽြန္ေတာ့္စကားနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ အတုခိုးတာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္ သေဘာထား အစစ္အမွန္ပါ။

ကဗ်ာထဲကအတိုင္းပဲ ကၽြန္ေတာ္က ေတြးစရာေတြကို ခ်ျပေပး႐ံုသက္သက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စာဖတ္ၿပီး ေတြးၾကည့္ၾကေစခ်င္တယ္၊ ဆရာ “ကိုတာ” ေျပာဖူးသလို “တျခားတစ္ဖက္မွ ဆင္ျခင္ၾကည့္”ေစခ်င္တယ္၊ သည္ေလာက္ပါပဲ။

မဂၢဇင္း ဂ်ာနယ္ေတြမွာ ေရးျဖစ္ခဲ့သမွ် ကၽြန္ေတာ့္စာတိုင္းရဲ႕ အဆံုးမွာလည္း “အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ”ဆိုတဲ့ ဆုေတာင္းေလးနဲ႔ အျမဲ အဆံုးသတ္တာကို စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ား သတိထားမိၾကမွာပါ။ တစ္ေလာဆီက အလင္းတန္းဂ်ာနယ္မွာ မႏၲေလးက စာေရးဆရာတစ္ဦးက “အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ”ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ စာတစ္ပုဒ္ေတာင္ ေရးသားခဲ့ဖူးပါေသးတယ္။ [အဲဒီ့ေခါင္းစဥ္ကို သံုးဖို႔ အလင္းတန္း စာတည္းအဖြဲ႕က ကၽြန္ေတာ့္ဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္ လွမ္းေတာင္းပါတယ္။ ဘံုပိုင္ ေ၀ါဟာရမ်ားျဖစ္ေနလင့္ကစား ကၽြန္ေတာ္က ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ အစဥ္တစိုက္ သံုးခဲ့တာမို႔ ကၽြန္ေတာ့္လက္သံုးအျဖစ္ တြင္က်ယ္ေနတဲ့ ဆုေတာင္းကို ေဆာင္းပါး ေခါင္းစဥ္အျဖစ္ သံုးသင့္ မသံုးသင့္ သူတို႔ စဥ္းစားခဲ့ၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္ ရယူဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ယူဆတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းညိႇတာပါ။ အင္မတန္ အတုယူထိုက္တဲ့ လူႀကီးလူေကာင္း (၀ါ) မိေကာင္းဖခင္ သားသမီး ပီသေသာ အမူအက်င့္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ဒါကို တမင္ ထည့္ေရးလိုက္တာပါပဲ။]

ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သံုးပါ၊ သို႔ေပမယ့္ အဲဒီ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို credit ေလးေတာ့ ေပးေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုခဲ့မိပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ကၽြန္ေတာ္ သံုးေနက် ဆုေတာင္းေလးကို ေခါင္းစဥ္အျဖစ္ ယူသံုးထားပါေၾကာင္း ေဆာင္းပါးရဲ႕ အဆံုးသတ္ တစ္ေနရာရာမွာ ေဖာ္ျပေပးဖို႔ ေျပာမိတာပါ။ အလင္းတန္း စာတည္းအဖြဲ႕ကလည္း သေဘာတူပါတယ္။ အဲဒီ့အတိုင္းပဲ အဲဒီ့ေဆာင္းပါးကို ေဖာ္ျပခဲ့ၾကပါတယ္။

ေျပာခ်င္တာက အဲဒါမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါက စကားအလ်ဥ္းသင့္သြားလို႔ပါ။ တကယ္ေျပာခ်င္တာက အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ေစခ်င္တဲ့ ေစတနာ ႏိႈးေဆာ္မႈေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ စာေတြ ေရးေနတယ္ ဆိုတာပါ။

ဆိုလိုတာက ကၽြန္ေတာ္ေျပာတိုင္း လက္ခံရမယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာသမွ် အမွန္ဆိုၿပီး လူေပၚလူေဇာ္ လုပ္ခ်င္လို႔ စာေတြ ေရးေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိတာေလးေတြကို စင္းစင္းေလး ခ်ျပတာ သက္သက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေရးတာကို ဖတ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေတြခနဲ တစ္ခ်က္ေလာက္ စဥ္းစားေပးမယ္ဆိုရင္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ စာေရးရက်ိဳးနပ္ပါၿပီ။

သည္ကမွ တစ္ဆင့္တက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာကို ျငင္းခ်က္ထုတ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အတိုင္းထက္ အလြန္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ေမးခြန္းထုတ္တာ၊ ျငင္းခ်က္ ထုတ္တာဟာ စိတ္၀င္စားလာတဲ့သေဘာ၊ ေတြးဆ ဆင္ျခင္လာတဲ့သေဘာကို တိတိပပ ေဆာင္ေနပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ၀မ္းသာ ၾကည္ႏူးမိရတာခ်ည္းပါပဲ။

ပံုႏွိပ္စာမ်က္ႏွာမ်ားကတစ္ဆင့္ အခုဆို အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာျဖစ္တဲ့ “ပင့္မွတ္တမ္း”ေပၚ ကၽြန္ေတာ္ တက္လာတာဟာလည္းပဲ သည္ရည္ရြယ္ခ်က္ အရင္းခံနဲ႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ ခ်ျပခဲ့ၿပီးသား “ေတြးစရာ”ေလးေတြကို ပင့္မွတ္တမ္း စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ထပ္ဆင့္ တင္ေပးျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။

“ပင့္မွတ္တမ္း”မွာက ပံုႏွိပ္စာနဲ႔ ကြာတာ တစ္ခုရိွပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ စာဖတ္သူက ခ်က္ခ်င္း ျပန္လည္ေဆြးေႏြးလို႔ ရေနတဲ့ အားသာခ်က္ပါပဲ။ စာဖတ္သူရဲ႕ ေဆြးေႏြးခ်က္ကို စာေရးသူကလည္း တိုက္႐ိုက္ျပန္လည္ နာၾကားႏိုင္တဲ့အျပင္ ျပန္လည္ ရွင္းျပ ေဆြးေႏြးႏိုင္ျပန္ပါေသးတယ္။

အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ္ အလြန္သေဘာက်ပါတယ္။ ေအးခ်မ္းစြာ သေဘာထားကြဲလြဲၾက၊ ၾကည္ႏူးစြာ ျငင္းခုန္ၾကရင္းက စိတ္ကူးစိတ္သန္း အသစ္ေတြ၊ အေတြးသစ္ေတြ အမ်ားအျပား လန္းစြင့္လာႏိုင္တာကို လူအမ်ား ျမင္သိ ခံစားေစခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရႊေတြမွာက အဲဒီ့အေလ့အထ သိပ္ မထြန္းကားလွေသးဘူးလို႔ ခံစားရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔က အယူအဆ တစ္ခုကို အေခ်အတင္ ေျပာတာကိုပဲ လူခ်တာလို႔ ျမင္ခ်င္ ျမင္ေနတတ္ဆဲျဖစ္ေနပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရင္ ပုဂၢိဳလ္ေရးနဲ႔ တရားကိုယ္ သိပ္မကြဲေသးဘူး ထင္ပါတယ္။ အဲဒါဟာ ေရွ႕အစဥ္အဆက္ကတည္းက ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ဆရာ ေသာ္တာေဆြတို႔႔၊ ဆရာ တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္တို႔၊ ဆရာေအာင္လင္းတို႔ ေခတ္ကာလမွာ အဲသလို ေအးခ်မ္းစြာ ရန္ျဖစ္တဲ့အေလ့အထေလး ထြန္းကားမေယာင္ ရိွခဲ့ပင္ ရိွခဲ့ျငားလည္း အဲဒီ့ေနာက္ပိုင္း ေခတ္မွာေတာ့ အယူအဆေရးရာ ျငင္းခုန္ရင္းက ပုဂၢိဳလ္ေရးေတြ ပါတဲ့ ဓေလ့က ပိုသန္လာသလို ခံစားရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္စု၊ သံုးစုေလာက္အတြင္းမွာ သေဘာထားႀကီးစြာ ျငင္းခုန္ၾက၊ ရန္ျဖစ္ၾကတဲ့ အေလ့က ေတာ္ေတာ္ ေခါင္းပါးလာတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။

အင္တာနက္ႀကီး တြင္က်ယ္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ဒါကို အသံုးခ်ၿပီး (ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိကရဲ႕ စကားကို ငွားသံုးရရင္) “သေဘာထားမွန္မွန္နဲ႔ ရန္ျဖစ္”တတ္တဲ့ အေလ့အထေလးကို ထူေထာင္ခ်င္လာရပါတယ္။ သည္ ဆင့္ပြားရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ပင့္မွတ္တမ္းေပၚ ကၽြန္ေတာ္ တက္လာတာပါ။

ဒါ့ေၾကာင့္ အခုဆိုရင္ သံုးလေက်ာ္ ကာလအတြင္းကို ခ်င္းနင္း ၀င္ေရာက္လာၿပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ပင့္မွတ္တမ္း စာမ်က္ႏွာမ်ားမွာလည္းပဲ စာဖတ္သူမ်ားရဲ႕ သံုးသပ္ခ်က္မ်ားအေပၚ လိုအပ္ရင္ လိုအပ္သလို ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ျပန္လည္ ေဆြးေႏြးတာေလးေတြအျပင္ တခ်ိဳ႕ ေဆြးေႏြးခ်က္ေတြကိုလည္း စုစည္းၿပီး စာမ်က္ႏွာမ်ားအျဖစ္ တခုတ္တရ တင္ဆက္ထားတာေလးေတြကို စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ား သတိထားမိခဲ့ေၾကာင္း ထားမိခဲ့ၾကပါလိမ့္မယ္။

သို႔ေသာ္ သိပ္၀မ္းနည္းစရာ ေကာင္းတာတစ္ခုကိုလည္း ေတြ႕ေနရပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ပင့္မွတ္တမ္း ေလာကမွာ ဂိုဏ္းဂန၊ အုပ္စုေတြ ရိွေနၾကတာပါပဲ။ ေျပာရရင္ေတာ့ အဲဒါလည္း အင္မတန္ ေရႊပီသတဲ့ အျပဳအမူျဖစ္လို႔ ေနပါတယ္။ အုပ္စုဖြဲ႕၊ ဂိုဏ္းေထာင္ဖို႔ ေရႊေတြ သိပ္ကို အားသန္ခဲ့ၾကတဲ့ “အစဥ္အလာဆိုးႀကီး”ဟာ ပင့္မွတ္တမ္း နယ္ပယ္မွာလည္း ေငါေငါႀကီး ေပၚထြက္လို႔ေနပါတယ္။ ပါတီစံု ဒီမိုကေရစီ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္မယ္ဆိုၿပီး ၁၉၈၉ ခုႏွစ္မွာ ပါတီေတြ ဖြဲ႕ခြင့္ေပးေတာ့ စုစုေပါင္း ႏိုင္ငံေရးပါတီ သံုးရာေက်ာ္ မွတ္ပံုတင္ခဲ့တာကို မွတ္မိခ်င္စရာပါပဲ။ ၉၀ ျပည့္မွာ ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ၿပိဳင္ခဲ့တဲ့ ပါတီေပါင္းကိုက ၉၃ ပါတီ ရိွပါတယ္။  ေရႊေတြရဲ႕ ညီၫြတ္ေရးကို တန္ဖိုးထားႏိုင္စြမ္းက အံ့မခန္းလို႔ ဆိုခ်င္စရာပါ။

အဲဒီ့ ဓေလ့စ႐ိုက္က ပင့္မွတ္တမ္းနယ္ပယ္မွာလည္း တြင္က်ယ္ေနတဲ့ နိမိတ္ေတြ ျမင္ေနရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေၾကကြဲမိရပါတယ္။ ဘာျဖစ္တံုးဗ်ာ၊ ကိုယ္နဲ႔ တည့္တာ၊ မတည့္တာ၊ ကိုယ္ၾကည့္လို႔ ရတာ၊ မရတာကို အသာထား၊ အယူအဆေလးတစ္ခု၊ အေတြးအျမင္ေလး တစ္ခုအတြက္ ေခ်ေခ်ငံငံ ေဆြးေႏြး ျငင္းခုန္မယ္၊ သေဘာထားမွန္မွန္နဲ႔ ရန္ျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကေလး ေမြးလိုက္ေတာ့ ဘာမ်ား အက်ိဳးယုတ္သြားမွာမို႔တံုး။

အခုေတာ့ ဟုတ္ေပါင္ဗ်ာ၊ ငါနဲ႔ မတူ၊ ငါ့ရန္သူ၊ ငါ့ကို ေ၀ဖန္သူ၊ ငါ့ရန္သူဆိုတဲ့ ရန္လိုစိတ္ေတြနဲ႔ပဲ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ေမြးျမဴထူေထာင္ေနၾကဆဲ လူရြယ္ လူလတ္ေတြ၊ လူႀကီးေတြကို ျပည္လံုးအႏွံ႔ ျမင္ေနရတဲ့အျပင္ တိုင္းတစ္ပါးေရာက္ ေရႊအမ်ားစု ႀကီးစိုးရာ ပင့္မွတ္တမ္း ေလာကမွာပါ ျမင္လိုက္ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ထိခိုက္ေၾကကြဲမိရပါတယ္။ သည္စိတ္ဓာတ္ေတြနဲ႔ကေတာ့ ေရႊျပည္ေတာ္ႀကီး ေမွ်ာ္တိုင္း ေ၀းေနေတာ့မွာပါ။

ေနာင္ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေလာက္ ၾကာရင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရိွေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကေန႔ ဘာညာ သရကာေနၾကသူ အမ်ားစုလည္း ရိွၾကေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့တာ ေသခ်ာေနပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ခ်စ္ေသာ အမိေျမ ေရႊႏိုင္ငံႀကီးကေတာ့ ကမၻာတည္သေရြ႕ တည္ေနဦးမွာလည္း အင္မတန္မွ ေသခ်ာတဲ့ အခ်က္ပါ။ အဲဒီ့ ႏိုင္ငံ၊ အဲဒီ့လူ႔ေဘာင္ႀကီးရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ အခုမွ ဘ၀ကို ထူေထာင္စ လူငယ္လူရြယ္ေလးေတြအေပၚမွာသာ တည္ေနပါတယ္။ (ဘယ္သူမွန္း မမွတ္မိေတာ့တဲ့ ဆရာတစ္ဦး ေရးဖူးသလို) မူရင္းေကာင္းမွ မိတၱဴေကာင္းမွာပါ။ အဲဒီ့ လူငယ္ေလးေတြကို ပ်ိဳးေထာင္ေနၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေတြကိုက ရန္လိုစိတ္မ်ားနဲ႔ ေပမမီ ေဒါက္မမီျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ သေဘာထားေတြကေရာ ဘယ္ေလာက္ မွန္လာႏိုင္ပါ့မလဲ။ သေဘာထား မမွန္တဲ့ လူေတြရဲ႕ လက္ထဲက လူ႔ေဘာင္တစ္ရပ္ကေရာ ဘယ္အတိုင္းအတာအထိ ခရီးေပါက္ႏိုင္မွာတဲ့လဲ။

အဲဒါေလးေတြကို ဆင္ျခင္ၾကည့္ၿပီး ၾကည္ႏူးစြာ သေဘာထားကြဲတဲ့ အေလ့အထ၊ သေဘာထားမွန္မွန္နဲ႔ ရန္ျဖစ္ၾကတဲ့ အေလ့အထေလးမ်ားကို ထူေထာင္ရာမွာ အုတ္တစ္ခ်ပ္၊ သဲတစ္ပြင့္စာ ပါ၀င္လိုတဲ့ ဆႏၵနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ ပင့္မွတ္တမ္းကို အရိွန္မပ်က္ ဆက္လက္ တင္ဆက္သြားမွာပါ။

စာဖတ္သူမ်ားရဲ႕ ေဆြးေႏြးခ်က္ေတြကို ျပန္လည္ ေဆြးေႏြးရာမွာ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ဖြယ္ရာေခ်ငံေနေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အားထုတ္ထားပါတယ္။ သည္ၾကားထဲကမွ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ႐ိုင္းျပတာ၊ မဖြယ္ရာတာမ်ား ရိွေနပါရင္လည္း ေထာက္ျပေတာ္မူေပးၾကဖို႔ ေလးစား ႐ိုက်ိဳးစြာ ေမတၱာရပ္ခံလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္သေဘာထားကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ အားလံုး ေတြးျဖစ္ေစခ်င္တာေလး တစ္ခုပါပဲ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္/ဆူဒိုနင္

(၂၃၁၁၀၉)