My Personal Conviction

သေဘာထား

ကၽြန္ေတာ့္စာေတြ ဖတ္ေလသူမ်ား

အေတြးပြားမူ ေရးသူကၽြန္ေတာ္

ေရးရေပ်ာ္ၿပီ လူေဇာ္မလုပ္

ႀကိဳးကုပ္လ်က္သာ တင္ဆက္ပါသည္

ဉာဏ္လႊာျခံဳသိုင္း စိတ္တိုင္းလည္းက်

ေတြးဆ ဆင္ျခင္ ၾကည့္ႏိုင္ေစ….

လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္က ထုတ္ေ၀သမွ် ကၽြန္ေတာ့္စာအုပ္တိုင္းရဲ႕ အဖြင့္စာမ်က္ႏွာမွာ ပါရိွတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ အဲဒီ့ကဗ်ာေလးနဲ႔ ဖြင့္ထားတဲ့ ပထမဆံုး စာအုပ္ျဖစ္တဲ့ “နီတ်ာတ်ာ ငွက္ျပာေလးနဲ႔ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ” ထြက္လာတဲ့အခါ စာအုပ္ကို လွန္ၾကည့္ၿပီး အဲတုန္းက ၁၃ ႏွစ္သာ ရိွေသးသူ ကၽြန္ေတာ့္သမီးက “ဟင္း… တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္ဆီက ကူးခ်ထားတာ”လို႔ ၾသဘာေပးပါတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္။ သမီး ေျပာတာ မွန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ၾသဇာ လႊမ္းမိုးမႈ အျပည့္အ၀ ရိွတဲ့ စာေရးဆရာမ်ားအနက္မွာ ဆရာ ဘုန္းႏိုင္ကလည္း ထိပ္ဆံုးက ပါ၀င္ပါတယ္။ ေျပာရရင္ ဆရာဘုန္းႏိုင္က ကၽြန္ေတာ့္ ျမင္ဆရာတစ္ဦးပါ။ ဆရာ့ေၾကာင့္ စိတ္ပညာကို စိတ္၀င္စားခဲ့ရတာမို႔ သက္ရိွ ထင္ရွား ရိွစဥ္က လူခ်င္း တစ္ခါဆို တစ္ခါမွ ဆံုဖူးခြင့္ မရလိုက္သူ ဆရာတကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္တစ္ဦးဆိုလည္း မမွားပါဘူး။

ဆရာ့စာအုပ္ေတြရဲ႕ အဖြင့္မွာ “အဓိ႒ာန္”ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ “ငါ့စာဖတ္၍ မျမတ္တိုင္ေစ၊ မ႐ံႈးေစသား”အစခ်ီ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္က အျမဲပါပါတယ္။ အဲဒါကို အတုယူၿပီး ကၽြန္ေတာ့္စာအုပ္ကေလးေတြရဲ႕ အဖြင့္မွာလည္း အထက္က ကဗ်ာေလးကို ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ။ သမီး ေျပာသလိုဆိုရင္ ကူးခ်တာ၊ ကၽြန္ေတာ့္စကားနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ အတုခိုးတာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္ သေဘာထား အစစ္အမွန္ပါ။

ကဗ်ာထဲကအတိုင္းပဲ ကၽြန္ေတာ္က ေတြးစရာေတြကို ခ်ျပေပး႐ံုသက္သက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စာဖတ္ၿပီး ေတြးၾကည့္ၾကေစခ်င္တယ္၊ ဆရာ “ကိုတာ” ေျပာဖူးသလို “တျခားတစ္ဖက္မွ ဆင္ျခင္ၾကည့္”ေစခ်င္တယ္၊ သည္ေလာက္ပါပဲ။

မဂၢဇင္း ဂ်ာနယ္ေတြမွာ ေရးျဖစ္ခဲ့သမွ် ကၽြန္ေတာ့္စာတိုင္းရဲ႕ အဆံုးမွာလည္း “အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ”ဆိုတဲ့ ဆုေတာင္းေလးနဲ႔ အျမဲ အဆံုးသတ္တာကို စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ား သတိထားမိၾကမွာပါ။ တစ္ေလာဆီက အလင္းတန္းဂ်ာနယ္မွာ မႏၲေလးက စာေရးဆရာတစ္ဦးက “အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ”ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ စာတစ္ပုဒ္ေတာင္ ေရးသားခဲ့ဖူးပါေသးတယ္။ [အဲဒီ့ေခါင္းစဥ္ကို သံုးဖို႔ အလင္းတန္း စာတည္းအဖြဲ႕က ကၽြန္ေတာ့္ဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္ လွမ္းေတာင္းပါတယ္။ ဘံုပိုင္ ေ၀ါဟာရမ်ားျဖစ္ေနလင့္ကစား ကၽြန္ေတာ္က ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ အစဥ္တစိုက္ သံုးခဲ့တာမို႔ ကၽြန္ေတာ့္လက္သံုးအျဖစ္ တြင္က်ယ္ေနတဲ့ ဆုေတာင္းကို ေဆာင္းပါး ေခါင္းစဥ္အျဖစ္ သံုးသင့္ မသံုးသင့္ သူတို႔ စဥ္းစားခဲ့ၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္ ရယူဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ယူဆတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းညိႇတာပါ။ အင္မတန္ အတုယူထိုက္တဲ့ လူႀကီးလူေကာင္း (၀ါ) မိေကာင္းဖခင္ သားသမီး ပီသေသာ အမူအက်င့္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ဒါကို တမင္ ထည့္ေရးလိုက္တာပါပဲ။]

ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သံုးပါ၊ သို႔ေပမယ့္ အဲဒီ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို credit ေလးေတာ့ ေပးေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုခဲ့မိပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ကၽြန္ေတာ္ သံုးေနက် ဆုေတာင္းေလးကို ေခါင္းစဥ္အျဖစ္ ယူသံုးထားပါေၾကာင္း ေဆာင္းပါးရဲ႕ အဆံုးသတ္ တစ္ေနရာရာမွာ ေဖာ္ျပေပးဖို႔ ေျပာမိတာပါ။ အလင္းတန္း စာတည္းအဖြဲ႕ကလည္း သေဘာတူပါတယ္။ အဲဒီ့အတိုင္းပဲ အဲဒီ့ေဆာင္းပါးကို ေဖာ္ျပခဲ့ၾကပါတယ္။

ေျပာခ်င္တာက အဲဒါမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါက စကားအလ်ဥ္းသင့္သြားလို႔ပါ။ တကယ္ေျပာခ်င္တာက အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ေစခ်င္တဲ့ ေစတနာ ႏိႈးေဆာ္မႈေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ စာေတြ ေရးေနတယ္ ဆိုတာပါ။

ဆိုလိုတာက ကၽြန္ေတာ္ေျပာတိုင္း လက္ခံရမယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာသမွ် အမွန္ဆိုၿပီး လူေပၚလူေဇာ္ လုပ္ခ်င္လို႔ စာေတြ ေရးေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိတာေလးေတြကို စင္းစင္းေလး ခ်ျပတာ သက္သက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေရးတာကို ဖတ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေတြခနဲ တစ္ခ်က္ေလာက္ စဥ္းစားေပးမယ္ဆိုရင္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ စာေရးရက်ိဳးနပ္ပါၿပီ။

သည္ကမွ တစ္ဆင့္တက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာကို ျငင္းခ်က္ထုတ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အတိုင္းထက္ အလြန္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ေမးခြန္းထုတ္တာ၊ ျငင္းခ်က္ ထုတ္တာဟာ စိတ္၀င္စားလာတဲ့သေဘာ၊ ေတြးဆ ဆင္ျခင္လာတဲ့သေဘာကို တိတိပပ ေဆာင္ေနပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ၀မ္းသာ ၾကည္ႏူးမိရတာခ်ည္းပါပဲ။

ပံုႏွိပ္စာမ်က္ႏွာမ်ားကတစ္ဆင့္ အခုဆို အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာျဖစ္တဲ့ “ပင့္မွတ္တမ္း”ေပၚ ကၽြန္ေတာ္ တက္လာတာဟာလည္းပဲ သည္ရည္ရြယ္ခ်က္ အရင္းခံနဲ႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ ခ်ျပခဲ့ၿပီးသား “ေတြးစရာ”ေလးေတြကို ပင့္မွတ္တမ္း စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ထပ္ဆင့္ တင္ေပးျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။

“ပင့္မွတ္တမ္း”မွာက ပံုႏွိပ္စာနဲ႔ ကြာတာ တစ္ခုရိွပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ စာဖတ္သူက ခ်က္ခ်င္း ျပန္လည္ေဆြးေႏြးလို႔ ရေနတဲ့ အားသာခ်က္ပါပဲ။ စာဖတ္သူရဲ႕ ေဆြးေႏြးခ်က္ကို စာေရးသူကလည္း တိုက္႐ိုက္ျပန္လည္ နာၾကားႏိုင္တဲ့အျပင္ ျပန္လည္ ရွင္းျပ ေဆြးေႏြးႏိုင္ျပန္ပါေသးတယ္။

အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ္ အလြန္သေဘာက်ပါတယ္။ ေအးခ်မ္းစြာ သေဘာထားကြဲလြဲၾက၊ ၾကည္ႏူးစြာ ျငင္းခုန္ၾကရင္းက စိတ္ကူးစိတ္သန္း အသစ္ေတြ၊ အေတြးသစ္ေတြ အမ်ားအျပား လန္းစြင့္လာႏိုင္တာကို လူအမ်ား ျမင္သိ ခံစားေစခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရႊေတြမွာက အဲဒီ့အေလ့အထ သိပ္ မထြန္းကားလွေသးဘူးလို႔ ခံစားရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔က အယူအဆ တစ္ခုကို အေခ်အတင္ ေျပာတာကိုပဲ လူခ်တာလို႔ ျမင္ခ်င္ ျမင္ေနတတ္ဆဲျဖစ္ေနပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရင္ ပုဂၢိဳလ္ေရးနဲ႔ တရားကိုယ္ သိပ္မကြဲေသးဘူး ထင္ပါတယ္။ အဲဒါဟာ ေရွ႕အစဥ္အဆက္ကတည္းက ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ဆရာ ေသာ္တာေဆြတို႔႔၊ ဆရာ တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္တို႔၊ ဆရာေအာင္လင္းတို႔ ေခတ္ကာလမွာ အဲသလို ေအးခ်မ္းစြာ ရန္ျဖစ္တဲ့အေလ့အထေလး ထြန္းကားမေယာင္ ရိွခဲ့ပင္ ရိွခဲ့ျငားလည္း အဲဒီ့ေနာက္ပိုင္း ေခတ္မွာေတာ့ အယူအဆေရးရာ ျငင္းခုန္ရင္းက ပုဂၢိဳလ္ေရးေတြ ပါတဲ့ ဓေလ့က ပိုသန္လာသလို ခံစားရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္စု၊ သံုးစုေလာက္အတြင္းမွာ သေဘာထားႀကီးစြာ ျငင္းခုန္ၾက၊ ရန္ျဖစ္ၾကတဲ့ အေလ့က ေတာ္ေတာ္ ေခါင္းပါးလာတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။

အင္တာနက္ႀကီး တြင္က်ယ္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ဒါကို အသံုးခ်ၿပီး (ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိကရဲ႕ စကားကို ငွားသံုးရရင္) “သေဘာထားမွန္မွန္နဲ႔ ရန္ျဖစ္”တတ္တဲ့ အေလ့အထေလးကို ထူေထာင္ခ်င္လာရပါတယ္။ သည္ ဆင့္ပြားရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ပင့္မွတ္တမ္းေပၚ ကၽြန္ေတာ္ တက္လာတာပါ။

ဒါ့ေၾကာင့္ အခုဆိုရင္ သံုးလေက်ာ္ ကာလအတြင္းကို ခ်င္းနင္း ၀င္ေရာက္လာၿပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ပင့္မွတ္တမ္း စာမ်က္ႏွာမ်ားမွာလည္းပဲ စာဖတ္သူမ်ားရဲ႕ သံုးသပ္ခ်က္မ်ားအေပၚ လိုအပ္ရင္ လိုအပ္သလို ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ျပန္လည္ ေဆြးေႏြးတာေလးေတြအျပင္ တခ်ိဳ႕ ေဆြးေႏြးခ်က္ေတြကိုလည္း စုစည္းၿပီး စာမ်က္ႏွာမ်ားအျဖစ္ တခုတ္တရ တင္ဆက္ထားတာေလးေတြကို စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ား သတိထားမိခဲ့ေၾကာင္း ထားမိခဲ့ၾကပါလိမ့္မယ္။

သို႔ေသာ္ သိပ္၀မ္းနည္းစရာ ေကာင္းတာတစ္ခုကိုလည္း ေတြ႕ေနရပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ပင့္မွတ္တမ္း ေလာကမွာ ဂိုဏ္းဂန၊ အုပ္စုေတြ ရိွေနၾကတာပါပဲ။ ေျပာရရင္ေတာ့ အဲဒါလည္း အင္မတန္ ေရႊပီသတဲ့ အျပဳအမူျဖစ္လို႔ ေနပါတယ္။ အုပ္စုဖြဲ႕၊ ဂိုဏ္းေထာင္ဖို႔ ေရႊေတြ သိပ္ကို အားသန္ခဲ့ၾကတဲ့ “အစဥ္အလာဆိုးႀကီး”ဟာ ပင့္မွတ္တမ္း နယ္ပယ္မွာလည္း ေငါေငါႀကီး ေပၚထြက္လို႔ေနပါတယ္။ ပါတီစံု ဒီမိုကေရစီ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္မယ္ဆိုၿပီး ၁၉၈၉ ခုႏွစ္မွာ ပါတီေတြ ဖြဲ႕ခြင့္ေပးေတာ့ စုစုေပါင္း ႏိုင္ငံေရးပါတီ သံုးရာေက်ာ္ မွတ္ပံုတင္ခဲ့တာကို မွတ္မိခ်င္စရာပါပဲ။ ၉၀ ျပည့္မွာ ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ၿပိဳင္ခဲ့တဲ့ ပါတီေပါင္းကိုက ၉၃ ပါတီ ရိွပါတယ္။  ေရႊေတြရဲ႕ ညီၫြတ္ေရးကို တန္ဖိုးထားႏိုင္စြမ္းက အံ့မခန္းလို႔ ဆိုခ်င္စရာပါ။

အဲဒီ့ ဓေလ့စ႐ိုက္က ပင့္မွတ္တမ္းနယ္ပယ္မွာလည္း တြင္က်ယ္ေနတဲ့ နိမိတ္ေတြ ျမင္ေနရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေၾကကြဲမိရပါတယ္။ ဘာျဖစ္တံုးဗ်ာ၊ ကိုယ္နဲ႔ တည့္တာ၊ မတည့္တာ၊ ကိုယ္ၾကည့္လို႔ ရတာ၊ မရတာကို အသာထား၊ အယူအဆေလးတစ္ခု၊ အေတြးအျမင္ေလး တစ္ခုအတြက္ ေခ်ေခ်ငံငံ ေဆြးေႏြး ျငင္းခုန္မယ္၊ သေဘာထားမွန္မွန္နဲ႔ ရန္ျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကေလး ေမြးလိုက္ေတာ့ ဘာမ်ား အက်ိဳးယုတ္သြားမွာမို႔တံုး။

အခုေတာ့ ဟုတ္ေပါင္ဗ်ာ၊ ငါနဲ႔ မတူ၊ ငါ့ရန္သူ၊ ငါ့ကို ေ၀ဖန္သူ၊ ငါ့ရန္သူဆိုတဲ့ ရန္လိုစိတ္ေတြနဲ႔ပဲ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ေမြးျမဴထူေထာင္ေနၾကဆဲ လူရြယ္ လူလတ္ေတြ၊ လူႀကီးေတြကို ျပည္လံုးအႏွံ႔ ျမင္ေနရတဲ့အျပင္ တိုင္းတစ္ပါးေရာက္ ေရႊအမ်ားစု ႀကီးစိုးရာ ပင့္မွတ္တမ္း ေလာကမွာပါ ျမင္လိုက္ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ထိခိုက္ေၾကကြဲမိရပါတယ္။ သည္စိတ္ဓာတ္ေတြနဲ႔ကေတာ့ ေရႊျပည္ေတာ္ႀကီး ေမွ်ာ္တိုင္း ေ၀းေနေတာ့မွာပါ။

ေနာင္ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေလာက္ ၾကာရင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရိွေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကေန႔ ဘာညာ သရကာေနၾကသူ အမ်ားစုလည္း ရိွၾကေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့တာ ေသခ်ာေနပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ခ်စ္ေသာ အမိေျမ ေရႊႏိုင္ငံႀကီးကေတာ့ ကမၻာတည္သေရြ႕ တည္ေနဦးမွာလည္း အင္မတန္မွ ေသခ်ာတဲ့ အခ်က္ပါ။ အဲဒီ့ ႏိုင္ငံ၊ အဲဒီ့လူ႔ေဘာင္ႀကီးရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ အခုမွ ဘ၀ကို ထူေထာင္စ လူငယ္လူရြယ္ေလးေတြအေပၚမွာသာ တည္ေနပါတယ္။ (ဘယ္သူမွန္း မမွတ္မိေတာ့တဲ့ ဆရာတစ္ဦး ေရးဖူးသလို) မူရင္းေကာင္းမွ မိတၱဴေကာင္းမွာပါ။ အဲဒီ့ လူငယ္ေလးေတြကို ပ်ိဳးေထာင္ေနၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေတြကိုက ရန္လိုစိတ္မ်ားနဲ႔ ေပမမီ ေဒါက္မမီျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ သေဘာထားေတြကေရာ ဘယ္ေလာက္ မွန္လာႏိုင္ပါ့မလဲ။ သေဘာထား မမွန္တဲ့ လူေတြရဲ႕ လက္ထဲက လူ႔ေဘာင္တစ္ရပ္ကေရာ ဘယ္အတိုင္းအတာအထိ ခရီးေပါက္ႏိုင္မွာတဲ့လဲ။

အဲဒါေလးေတြကို ဆင္ျခင္ၾကည့္ၿပီး ၾကည္ႏူးစြာ သေဘာထားကြဲတဲ့ အေလ့အထ၊ သေဘာထားမွန္မွန္နဲ႔ ရန္ျဖစ္ၾကတဲ့ အေလ့အထေလးမ်ားကို ထူေထာင္ရာမွာ အုတ္တစ္ခ်ပ္၊ သဲတစ္ပြင့္စာ ပါ၀င္လိုတဲ့ ဆႏၵနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ ပင့္မွတ္တမ္းကို အရိွန္မပ်က္ ဆက္လက္ တင္ဆက္သြားမွာပါ။

စာဖတ္သူမ်ားရဲ႕ ေဆြးေႏြးခ်က္ေတြကို ျပန္လည္ ေဆြးေႏြးရာမွာ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ဖြယ္ရာေခ်ငံေနေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အားထုတ္ထားပါတယ္။ သည္ၾကားထဲကမွ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ႐ိုင္းျပတာ၊ မဖြယ္ရာတာမ်ား ရိွေနပါရင္လည္း ေထာက္ျပေတာ္မူေပးၾကဖို႔ ေလးစား ႐ိုက်ိဳးစြာ ေမတၱာရပ္ခံလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္သေဘာထားကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ အားလံုး ေတြးျဖစ္ေစခ်င္တာေလး တစ္ခုပါပဲ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္/ဆူဒိုနင္

(၂၃၁၁၀၉)


Advertisements

25 thoughts on “My Personal Conviction

  1. ကိုယ္တိုင္ေတာ့ ပင့္မွတ္တမ္းကို ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ ေရးတဲ့သူ မဟုတ္ပါဘူးဆရာ။ ဒါေပမယ့္ အဖတ္မ်ားမိသမွ် ပင့္မွတ္တမ္းေတြမွာ blogger တစ္ေယာက္ ေအာင္ျမင္လာၿပီဆိုမွျဖင့္ အသားလြတ္ ၀င္ဆဲတာ၊ ပစ္စလက္ခတ္ ေ၀ဖန္တာေတြကို မျမင္ခ်င္မွ အဆံုး။ ေအာင္ျမင္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဖတ္ရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ ဘေလာ့ဂါေတြကလည္း publish လုပ္တယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း စာဖတ္သူ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္မွာစိုးလို႔ မလုုပ္ဘူးေပါ့ ဆရာရယ္။ အခု ဒီ comment ကိုလည္း ဆရာ့အေနနဲ႔ စာဖတ္သူေတြ အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္မယ္ထင္ရင္ မတင္ဘဲေနလို႔ ရပါတယ္။

    ေျပာတာ ဆိုတာ၊ ခိုင္းတာ ႏိႈင္းတာ ႐ိုင္းသြားရင္လည္း ဆရာနဲ႔တကြ ဆရာ့စာဖတ္ပရိသတ္ကို ႀကိဳေတာင္းပန္ပါတယ္။

    ဆရာ ေရးထားတာေလးေတြ ဖတ္ၿပီး ေတြးစရာေတြ ၀င္လာတာက ျမန္မာလူငယ္ေတြ ဒီလို တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ပုတ္ခတ္ၾကတာဟာ အျမင္က်ဥ္းတာ၊ သေဘာထားေသးတာကမ်ား အေျခခံေလသလား။ ဒီလို အမူအက်င့္ေတြကို မ်ိဳးဆက္ ဘယ္ႏွခုၾကာမွ ေက်ာ္လႊားႏိုင္မလဲဆိုတာပါ။

    ခိုင္းႏိႈင္းတာ ႐ိုင္းသြားရင္ ထပ္ၿပီး ေတာင္းပန္ပါတယ္ဆရာ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာ… ျမန္မာေခြးေတြ၊ လမ္းေဘးက ေခြးေတြ ျမင္ဖူးမွာေပါ့။ အသားလြတ္ မာန္မဲေနတာ ယူမလား။ လူသိပ္ေၾကာက္တာ ယူမလား။ အုုပ္စုုလိုုက္ အႏိုုင္က်င့္တာ ယူမလား။

    တကယ္ေတာ့ ျမန္မာေခြးေတြက intelligence မနိမ့္ဘူး ဆရာ။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ေမြးေခြး domestic intelligent breed ျဖစ္ေအာင္က်ေတာ့… သူတို႔ မ်ိဳး႐ိုးစဥ္ဆက္ genetics ေတြအရ မရဘူး။ အသိဉာဏ္အရာမွာ ႏိုင္ငံျခားေခြးမ်ိဳးေတြထက္ မနိမ့္ေပမယ့္ ေခြးယဥ္ေက်းေတြ မဟုတ္ႏိုင္ၾကေသးဘူး ဆရာ။ အိမ္မွာ ေခၚေမြးလည္း သူတို႔ရဲ႕ ဗီဇကိုက ပါလာတာပဲ။ tame မျဖစ္ေသးဘူးေပါ့။ အဲဒီ့ ဗီဇေတြ ေပ်ာက္ဖို႔အတြက္က ေနာက္ထပ္ 15 generation ေလာက္ လိုပါတယ္။

    လူငယ္ေတြလည္း အဲဒီ့သေဘာပဲ ထင္တာပဲ။ civilization အတြက္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ဖို႔ လိုေသးတယ္ ထင္တယ္ ဆရာ။ လူေတြဟာ civilized ျဖစ္လာရင္ေတာ့ လူလူခ်င္း ယဥ္ေက်းလာၾကမွာပါ။ အဲဒီ့အတြက္ေတာ့ မ်ိဳးဆက္ ဘယ္ႏွဆက္လိုမယ္ဆိုတာ မသိပါဘူး။

    • အင္း… ေဆြးေႏြးခ်က္က နည္းနည္းေလး ျပင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ စဥ္းစားစရာေတာ့ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။

      ဘာ သြား သတိရသလဲဆိုေတာ့ Kishore Mahbubani ရဲ႕ “အာရွသားေတြ စဥ္းစားတတ္ကဲ့လား” ဆိုတဲ့ စာပဲ။ ဂဏန္းသခ်ၤာ၊ ဒိုင္းနမိုက္၊ ခဲတံ၊ စကၠဴ စတာေတြကို တီထြင္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အာရွသားေတြဟာ အေနာက္ကမၻာရဲ႕ ေနာက္မွာ ဘာေၾကာင့္ က်န္ခဲ့တာလဲ။ အာရွသားေတြ ဦးေႏွာက္ရိွရဲ႕လားလို႔ သူက ေမးခြန္းထုတ္ထားတာ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာျပန္ထားတာ ရိွပါတယ္။ တမင္ပဲ ဖတ္လို႔ လြယ္လြယ္နဲ႔ နားမလည္ေအာင္ ဘာသာျပန္ခဲ့တာပါ။ အဲဒါေလးကို အခ်ိန္ရရင္ ျပန္ေခ်ာၿပီး ျပန္တင္ေပးပါဦးမယ္။

      ေနာက္တစ္ခ်က္က nature (ဗီဇ)နဲ႔ nurture (ပတ္၀န္းက်င္) ျပႆနာ။ စိတ္ပညာရွင္ေတြေတာင္ တုတ္ထမ္း ျငင္းေနရဆဲ ျပႆနာပါပဲ။ Genetics က nature ေပါ့။ Upbringing က nurture. ကၽြန္ေတာ္က ေကာင္းျမတ္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ေလးတစ္ရပ္ကို ငတ္မြတ္တဲ့စိတ္နဲ႔ အဲဒီ့စာကို ေရးျဖစ္တာပါ။ အဲဒီ့ပတ္၀န္းက်င္အတြက္ ဟိုလူ သည္လူကို လက္ညိႇဳးမထိုးေတာ့ဘဲ လူတိုင္းက ကိုယ့္တာ၀န္ ကိုယ္ယူၿပီး ကိုယ့္အက်င့္ ကိုယ္ျပင္သြားႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ ဆိုတဲ့ မရဲတရဲ အေတြးေလးနဲ႔ေပါ့။

      အဲဒီ့ထဲမွာ ေရးထားတဲ့အတိုင္း ဖတ္သူမ်ားဘက္က ေတြးျဖစ္သြားရင္ပဲ ေက်နပ္လွပါၿပီ။

      ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သည္လို ေဆြးေႏြးသြားတဲ့ အမည္မေဖာ္လိုသူကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

  2. ဆရာေတာ့ ေဝဖန္ေလကန္ေရး ဘေလာဂ့္ေတြကို ေရာက္ျဖစ္ခ့ဲၿပီနဲ ့ တူပါတယ္။ ဆရာ့ရဲ့ ကူမွတ္တမ္းပိုစ့္နဲ ့ ပတ္သတ္ၿပီး ေရးထားတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတာင္ ရွိေနပါေသးတယ္။ အဲလိုေဝဖန္ေရးပဲ အဓိကထားလုပ္တဲ့ ဘေလာဂ့္ေတြဟာ ဘယ္သူကမွလဲ မခန္ ့အပ္ထားရပါပဲ၊ စေတးတပ္စ္ ေတြမွာ ေရးထားလိုက္ရင္ျဖင့္ ျမန္မာဘေလာဂ့္(ဂါ)မ်ား ဘာျဖစ္ေစေရး၊ ညာျဖစ္ေစေရး အစရွိသျဖင့္ ေၾကြးေၾကာ္ထားတတ္ၾကတယ္။ ဒါက တစ္ပိုင္းေပါ့ေလ။

    ညီညြတ္ေရးပိုင္းက်ျပန္ေတာ့ လူအေယာက္ တစ္ရာ ရွိရင္ ၉၅ ေယာက္ေလာက္က ဆရာႀကီးေတြ ျဖစ္ေနၾကေတာ့လည္း…။

  3. မွန္ပါတယ္ ဆရာ ။ က်ေနာ္လည္း အဲလိုပဲ ခံစားရပါတယ္။ မညီၫြတ္ၾကေတာင္မွ ေကာင္းေသာ ရန္ျဖစ္ျခင္းမ်ိဳးနဲ႔ ရန္ျဖစ္ရတာကို က်ေနာ္ ႀကိဳက္ပါတယ္။ အားလည္း ေပးပါတယ္။ အခု ျမင္ေနရသမွ်ကေတာ့ ဆရာ ေျပာခဲ့သလို “ငါနဲ႔ မတူ၊ ငါ့ရန္သူ” ဆိုတာေတြပဲ မ်ားေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအျမင္က စလို႔ ေဘာလံုးပြဲ အဆံုးေပါ့ ဆရာ။ တစ္ခါ တစ္ခါ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု အဲဒီ့ ရန္ျဖစ္တဲ့ comment ေတြ ထိုင္ဖတ္ၿပီး ရယ္ေနရပါတယ္။

    ဆရာ ေျပာသလို “အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ…”လို႔ပဲ ေျပာရမွာေပါ့ ဆရာ။

    ေလးစားလ်က္
    ေဇယ်ာေ၀ၿဖိဳး

  4. ျမန္မာေတြ ဒီလိုျဖစ္ေနတာ ဗီဇညံ့လို႔လား? ပတ္၀န္က်င္ညံ့လို႔လားလို႔ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ပတ္၀န္းက်င္က ပိုညံ့ေနတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ျမင္တယ္။ ေကာင္းမြန္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ဖို႔လိုတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ခ်င္တဲ့လူက အနည္းစုျဖစ္ၿပီး။ ပတ္၀န္းက်င္ ခပ္ညံ့ည့ံထဲမွာ ငါ ေရာက္ေနတာပါလား? ငါ့လုပ္ရပ္က ခပ္ညံ့ညံ့လုပ္ရပ္ပါလားဆိုတာကို မသိတဲ့လူက လူအမ်ားစုျဖစ္ေနတယ္။ မသိ႐ံုတင္မဟုတ္ဘူး ခပ္ညံ့ညံ့ အေလ့အထေတြကို ဖန္တီးမႈေတြက တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ပိုပိုမ်ားလာသလို…. အဲ့ဒီခပ္ညံ့ညံ့ေတြကိုပဲ အတုယူတဲ့သူေတြက အတုယူေနေလရဲ႕။

    ဘယ္လိုကေန ျပင္ရင္ေကာင္းမလဲစဥ္းစားၾကည့္တဲ့အခါ…… ဟုတ္ကဲ့….. ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေတြကေနစၿပီးျပင္မွကိုျဖစ္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ျမင္ပါတယ္။ လူေတာ္ လူတတ္ေတြ ေဘးေရာက္ စိတ္ပ်က္ေနတာက ဘယ္လိုမွ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ရပ္ကြက္တစ္ခုမွာ ဆယ္အိမ္မွဴး၊ ရာအိမ္မွဴးဆိုတဲ့သူေတြ လူေတြေလးစားတဲ့သူေတြျဖစ္ေနပါရဲ႕လား? ကၽြန္ေတာ္ေနခဲ့တဲ့ ရပ္ကြက္ႏွစ္ခုက ဆယ္အိမ္မွဴး၊ ရာအိမ္မွဴးေတြကေတာ့ လူေတြေလးစားတဲ့သူေတြမဟုတ္ပဲ လူေတြႏွာေခါင္း႐ံႈးတဲ့သူေတြျဖစ္ပါတယ္။

    ျပင္ရမယ့္ေနာက္တစ္ခုက တစ္မ်ဳိးသားလံုး ပညာရည္ျမင့္မားေရးပဲျဖစ္ပါတယ္။ သိရဲ႕သားနဲ႔ မျပင္ႏိုင္ၾကတာပါ။ တကယ္ကိုျပင္သင့္တဲ့ အရာပါ။ သို႔ေပမယ့္ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးေထာင္ထား႐ံုအျပင္ လက္ေတြ႕မွာ မျပင္ႏိုင္ေသးပါဘူး။

    ပညာရည္မျမင့္မားေတာ့ ပညာရိွဆန္ဆန္ ရန္မျဖစ္တတ္ဘူး။ ႐ိုင္း႐ိုင္းစိုင္းစိုင္းပဲ ေျပာတတ္ေတာ့တယ္။

    ေၾသာ္…. ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့မွတ္ခ်က္အေပၚမွာေရာ ဆရာ့သေဘာထား ဘယ္လိုရိွလဲဆိုတာေလး ျပန္ေျပာျပပါဦးခင္ဗ်ာ။ သေဘာက်ရင္ က်တယ္။ မက်ရင္ မက်ဘူး။ စဥ္းစားရဦးမယ္ဆိုရင္ စဥ္းစားရဦးမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့မွတ္ခ်က္အေပၚ ဆရာ့သေဘာထားေလး သိခ်င္လို႔ပါခင္ဗ်ာ။

    ေလးစားလွ်က္
    ကိုျမင့္ျမတ္

    • ဆရာကိုျမင့္ျမတ္က ကၽြန္ေတာ့္သေဘာထား သိခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ျပန္ၾကားေပးလိုက္ပါတယ္။

      ပတ္၀န္းက်င္က အဓိကဆိုတာကို ေလးေလးနက္နက္ သက္၀င္ယံုၾကည္လို႔ပဲ သည္စာကို ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘာကိုမွ၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ လက္ညိႇဳးမထိုးခ်င္ဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ပဲ အရင္လက္ညိႇဳးထိုးခ်င္ပါတယ္။ ပ်ဥ္းမနား မဟာၿမိဳင္ေတာရ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက ကလည္း မိန္႔ၾကားဖူးတယ္။ “သူတစ္ပါးကို ျပင္ခ်င္ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အရင္ျပင္”တဲ့။ အဲေတာ့ သူတစ္ပါးကို ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ ေခတ္ေတြ စနစ္ေတြဆိုတာက ဆင္ေျခကန္ဖို႔၊ အျပစ္ပံုခ်ဖို႔ အလြယ္ကူဆံုးပါ။ အဲဒီ့ ေခတ္ေတြ စနစ္ေတြထဲမွာ ေနေနတဲ့ လူအမ်ားစုရဲ႕ စိတ္ဓာတ္/သေဘာထားကသာ အခရာလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေလးေလးနက္နက္ ယံုၾကည္ပါတယ္။ “ပုခက္လႊဲတဲ့လက္က ကမၻာကို ပိုင္စိုးႏိုင္တယ္”ဆိုတဲ့စကားက အလကား စကားမဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ သေဘာထားသာ မွန္လာမယ္ဆိုရင္ ေခတ္စနစ္က အပရိက ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။ ဒါ ကၽြန္ေတာ့္ သေဘာထားပါ။ ဆရာကိုျမင့္ျမတ္လည္း စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။ “ဘယ္သူ႔ဘယ္သူကိုမွ လက္ညိႇဳးမထိုးေၾကး”ဆိုတဲ့ ရွဳေထာင့္ကေန စဥ္းစားဖို႔ ေျပာတာပါ။

      • ဘယ္သူဘယ္၀ါေၾကာင့္ လက္ညိႇဳးထိုးတာနဲ႔ ျပႆနာရဲ႕ ဇစ္ျမစ္မူလ ေပ်ာက္သြားမွာ မဟုုတ္သလိုု၊ ျပႆနာရဲ႕ဇစ္ျမစ္ကို မရွာဘဲနဲ႔လည္း အက်ိဳးဆက္ေတြကို ကုလို႔ မရဘူးဆိုတာေတာ့ ေမ့ထားလို႔ မရဘူးေလ ဆရာ။ cause and affect ကို ေျပာခ်င္တာပါ။ cause ကိုသိမွ affect ကို ကုလို႔ ရမွာ။

        တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ သေဘာထားမွန္လာဖို႔ ဆိုတာကေတာ့ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မွန္ေအာင္ ဘယ္သူ လုပ္ေပးမလဲ။ သင္ဆရာ လိုတယ္ မဟုတ္ဘူးလား ဆရာ။ ဆရာ ေျပာသလိုု ဆရာကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အရင္ျပင္မယ္… ဆရာ့ကိုယ္ဆရာ ျပင္ၿပီးရင္ ဆရာ့ စာဖတ္တဲ့သူေတြက (ဆရာ့ follower )ေတြက ျပင္ေကာင္း ျပင္လာႏိုင္တယ္။ ျပင္ခ်င္မွလည္း ျပင္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာ့စာကို ဖတ္မိတဲ့သူနဲ႕ မဖတ္မိတဲ့သူက ဥသွ်စ္တစ္တင္း ႏွမ္းတစ္တင္းတင္မကဘူး လက္သည္းခြံေပၚက ေျမမႈံ႕နဲ႕ ကမာၻပထ၀ီ ေျမႀကီးေလာက္ေတာင္ ရွိခ်င္ရွိမယ္။ ဆိုေတာ့ ေျပာခ်င္တာ… မိမိကိုယ္ကိုပဲ လက္ညိႇဳးထိုးခ်င္တယ္လို႔ ဆိုၿပီးေတာ့ ဆရာ ႏွာခ်ည္းပဲေစးေနလို႔ေတာ့ မရဘူးထင္တယ္။ ထိုးခ်င္သပ ဆိုလည္း ဒီ cause and affect မွာ ဆရာက ဘယ္ cause ကေန ပါလို႔ ဘာကိုမ်ား လက္ညိႇဳးထိုးခ်င္တယ္ဆိုတာ ေျပာျပေစခ်င္ပါတယ္။

        ပညာေရးကလည္း လူ႔ယဥ္ေက်းမႈ တည္ေထာင္တဲ့ေနရာမွ အဓိက ေနရာက ပါ၀င္ပါတယ္။ ပညာရည္ မျမင့္မားလို႔ မယဥ္ေက်းဘူးဆိုတဲ့ ကိုုျမင့္ျမတ္ အဆိုကိုလည္း ေထာက္ခံပါတယ္။ ပညာေရးဟာ ဗီဇကို မသင္ေပးေပမယ့္ etiquette (ေလာကနီတိေျပာမလား) အဲဒါေတြေတာ့ အထိုက္အေလ်ာက္ သိလာေစတယ္ဆရာ။ ဒါေပမယ့္ သင္တဲ့သူက ျပဌာန္းစာအုပ္ကိုပဲ သင္တတ္ၾကတဲ့ ပညာေရးမွာ၊ ေက်ာင္းသားေတြက ျပဌာန္း စာအုပ္ကိုေတာင္ အေက်မက်က္ႏိုင္ေတာ့ပဲ စေပါ့႐ိုက္တဲ့၊ M.Sc ေတြ၊ Ph. D ေတြေတာင္ က်ဴရွင္ တက္ရတဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ… ဒီလို တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခ်ိဳ႕ ေလာကယဥ္ေက်းမႈေတြ အထိုက္အေလ်ာက္ သိလာေစတယ္ဆိုတဲ့ အဆိုက်ျပန္ေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတာင္ ေခါင္းကုတ္ၿပီး ဟုတ္မွ ဟုတ္ပါ့မလားလို႔ စဥ္းစားလိုက္ရျပန္ျပီ။ အေျခခံပညာေရးမွာေတာင္မွ ကိုယ့္ဆီမွာမွ က်ဴရွင္ မတက္ရင္ အမွတ္ေလွ်ာ့ခ်င္တဲ့ ပညာေရး၀န္ထမ္းေတြ ရွိခဲ့ၿပီကုိး။

        ဘယ္က စျပင္မလဲဆရာ… မူလတန္း ေက်ာင္းသားေလးေတြက စျပင္ရမလား။ သူတို႔ကို သင္ရမယ့္ အာစရိယေတြက စျပင္ရမလား။ ဒီေန႕ အိမ္ျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ စဥ္းစားလိုုက္ပါဦးမယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ေအာက္က ငယ္ငယ္တံုုးက သံၿပိဳင္ ရြတ္ရတဲ့ စာေလးကိုလည္း သတိရရဲ႕…

        မိမိကိုယ္ကို ေကာင္းေအာင္ႀကိဳးစားမည္
        မိမိအတန္းကို ေကာင္းေအာင္ႀကိဳးစားမည္
        မိမိေက်ာင္းကို ေကာင္းေအာင္ႀကိဳးစားမည္
        မိမိတိုင္းျပည္အတြက္ ေကာင္းေအာင္ႀကိဳးစားမည္။

        တစ္ခ်ိဳ႕၊ တစ္ခ်ဳိ႕ေတြကေတာ့ ပထမအဆင့္က မတက္ႏိုင္ေသးဘူး။ တက္ႏိုင္တဲ့သူေတြကလည္း မိမိကိုယ္ကို ေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားတဲ့ အဆင့္ကပဲ မတက္ေတာ့ဘူး။ တစ္ခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း စိတ္ေတာ့ရွိပါရဲ႕… တစ္၀မ္းတစ္ခါးဖူလံုဖို႔အတြက္ မိမိကိုယ္ကိုပဲေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားဆဲ…။

  5. အမွတ္တမဲ့ဆိုရင္ေတာ့ အမည္မေဖာ္လိုသူ ေျပာတာက ဟုတ္သလိုပဲေလ။ သို႔ေပမယ့္ ဆရာကိုျမင့္ျမတ္ကို ျပန္ၾကားတဲ့စာထဲက “ပုခက္လႊဲတဲ့လက္”ကို ထည့္တြက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပင္ဖို႔က ပဓာန အက်ဆံုးဆိုတာ လက္ခံႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ လက္ညိႇဳးထုိးတာ (၀ါ) သူတစ္ပါးကို အျပစ္ပံုခ်ရတာ လြယ္ပါတယ္။ တာ၀န္ယူစရာမွ မလိုတာကိုး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပဳျပင္ဖို႔က်ေတာ့ အဲသေလာက္ မလြယ္ေတာ့ဘူး။ တာ၀န္ယူရေတာ့မယ္ေလ။

    ကၽြန္ေတာ္ လက္ညိႇဳးမထိုးခ်င္တာဟာ ႏွာေစးေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကိုက ပိုခက္တဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ခ်င္ေနလို႔သာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဘယ္က စျပင္မလဲ ဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တစ္သမတ္တည္း ေျပာမိမွာပဲ။ မိမိကိုယ္ကို ေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားမည္ဆိုတာကို အဓိပၸာယ္ ႏွစ္ခြနဲ႔ မေျပာဘဲ မိမိ၏ သေဘာထားကို မွန္ကန္ေအာင္ ႀကိဳးစားမည္ဆိုတဲ့အနက္နဲ႔ အားထုတ္သြားေစခ်င္ပါတယ္။

    ေနာက္တစ္ခ်က္… အေရးႀကီးဆံုးအခ်က္၊ ဘယ္လူ႔ေဘာင္ရဲ႕ သမိုင္းကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အဲဒီ့လူ႔ေဘာင္တစ္ရပ္ ေျပာင္းလဲဖို႔အတြက္ အဲဒီ့လူ႔ေဘာင္ အတြင္း မွီတင္းေနထိုင္ၾကသူ လူဦးေရစုစုေပါင္းရဲ႕ ၁ (တစ္) ရာခိုင္နႈန္းမွာ ခံယူထားတဲ့ သေဘာထားေလာက္ ေျပာင္းဖို႔ေလးပဲ လိုတာကို ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ ရာႏႈန္းျပည့္ ေ၀းစြ၊ ဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းေတာင္ မလိုပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပဳျပင္ေရးကို ကၽြန္ေတာ္က ပိုယံုၾကည္ေနမိတာပါခင္ဗ်ား။

  6. လက္ညႈိးထိုးတာမဟုတ္ဘူးေလဆရာ။ ဆရာနားလည္မႈလြဲေနတယ္ထင္လို႕ပါ။ ေျပာခ်င္တာက ဇာစ္ျမစ္ကို ဆြဲထုတ္လို႕ရရင္၊ ဇာစ္ျမစ္ကို ရွာႏိုင္ရင္ roots ကိုရွာႏိုင္ရင္၊ (ျပင္ဖို႕လည္းၾကိဳးစားၾကမယ္ဆိုရင္၊ ျပင္လည္းျပင္ႏိုင္ၾကမယ္ဆိုရင္) တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ အနာဂါတ္မွာေျပာင္းလဲလာႏိုင္တာကိုေျပာတာပါ။ အျမစ္ကေတာ့ က တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္းက ျဖစ္တာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆရာ။

    ဆရာ့အေနနဲ႕ကေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ဆရာ လႊမ္းမိုးႏိုင္တဲ့အတိုင္းအတာအထိ ဆရာ့ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ေတြ အေတြးအေခၚမွန္လာဖို႕ အေထာက္အကူျပဳႏိုင္တဲ့ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္တာမို႕ ဆရာကိုယ္တိုင္က အေတြးအေခၚမွန္ရမယ္ဆိုတာ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်န္တဲ့ က်န္တဲ့ သူေတြ .. မွန္လာဖို႕ … ဘယ္လိုလုပ္ႏိုင္ရင္ရမလဲလို႕ ေဆြးေႏြးခ်င္တာပါ။
    ္ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မွန္ေအာင္ ေနမယ္၊ မေနတတ္တဲ့သူေတြကိုလည္း ေနတတ္ေအာင္ လမ္းျပဖုိ႕လိုမယ္လို႕ ေျပာခ်င္တာပါ။ အေမွာင္ထဲမွာေနေနတဲံ (ေနရတဲ့) သူေတြကို “ဒီမွာဗ် .. ဒါက အလင္း အေမွာင္ထက္ ပိုေကာင္းတယ္ .. မွန္မွန္ကန္ကန္ ပိုျမင္ႏိုင္တယ္” ဆိုတာမ်ိဳး ေျပာႏိုင္တဲ့ သူ၊ အရာ၊ ပတ္၀န္းက်င္၊ အေျခအေနတစ္ရပ္ လိုအပ္တယ္လို႕ ေျပာခ်င္တာပါ။

    အဲ့လိုလုပ္ႏိုင္ဖို႕လည္း လူဦးေရစုစုေပါင္း ၁ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ပဲ လိုတယ္ဆိုတာမွန္ပါတယ္။ အဲဒီ့ ၁ ရာခိုင္ႏႈန္းမတ္သြားရင္ က်န္တဲ့သူေတြလိုက္မတ္သြားမယ္ဆိုတာလည္း မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ ၁ ရာခိုင္ ႏႈန္းသည္ က်န္ေသာ ၉၉ ရာခိုင္ႏႈန္းရွိေသာ လူထုကို လႊမ္းမိုးႏိုင္တဲ့ ၾသဇာရွိရမယ္ဆရာ။ (ကိုယ္ပုိင္အေတြးဆိုေတာ့ အမွားပါႏုိင္ပါတယ္) ႏိုင္ငံတစ္ခုရဲ႕ လူထုကို လႊမ္းမိုးႏိုင္တာ (သို႕) ၾသဇာရွိတဲ့သူေတြဆိုတာ … စာေရးဆရာေတြပါမယ္ဆရာရယ္၊ ရုပ္ရွင္မင္းသားမင္းသမီးေတြပါမယ္၊ ႏိုင္ငံတစ္ခုကို အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ (မင္း) ဒါမွမဟုတ္ အစိုးရကလည္းပါတယ။္ ေနာက္ျပီး အနာဂတ္ရဲ႕ ၾကယ္ပြင့္ေတြကို ေမြးထုတ္ေပးတဲ့ ဆရာ၊ဆရာမေတြပါမယ္ (မွားရင္ျပင္ႏိုင္ပါတယ္)။ လူထုကို လႊမ္းမိုးႏိုင္တဲ့သူမွားရင္ (ဥပမာ- စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ အမွားတစ္ခုကိုေရးမိရင္၊ ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္တစ္ေယာက္ အတုမယူသင့္တာတစ္ခုကို ဖန္သားျပင္ေပၚမွာ ျပမိရင္) အဆိပ္သင့္တဲ့ အက်ိဳးဆက္ေတြ ရွိတတ္ပါတယ္္။ အကုန္လံုးလိုက္မွားၾကတယ္လို႕ မဆိုလိုပါဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက ဆရာ၊ ဆရာမေတြ …. ၀လံုးေရ၀ကတည္းက သင္ရတဲ့ဆရာဆရာမေတြရဲ႕ role ကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး အေရးပါ အရာေရာက္ပါတယ္။ လူငယ္ဘ၀ရဲ႕ တစ္၀က္ေလာက္က ဆရာ၊ ဆရာမေတြနဲ႕ပဲ ထိေတြ႕ခဲ့ရတာမဟုတ္လား။ ၾကားဖူးတာ၊ ဖတ္ဖူးတာက ေရွးေခတ္တုန္းက မိုးေခါင္ေရွရွားရင္ တစ္ႏိုင္ငံလံုး ဘုရင္ကအစ ၈ပါးသီလ ဥပုသ္ေစာင့္ျပီး၊ က်န္တဲ့တိုင္းသူျပည္သားပါ သီလလံုေအာင္ေစာင့္ထိန္းဖို႕ အမိန္႕ထုတ္ ေမာင္းခတ္ေၾကျငာတာမ်ိဳးေတြ စာထဲမွာဖတ္ဘူးပါတယ္။ ဒါကေတာ့ အမိန္႕နဲ႕ ျပည္သူလူထု ကိုယ္က်င့္သီလကို မတ္လိုက္တာေပါ့။

    ကိုယ္ကိုကိုယ္လည္းျပင္ၾကမယ္။ အလင္းကို အလင္းမွန္းသိျပီး၊ အေမွာင္ကို အေမွာင္မွန္းသိလို႕ အလင္းထဲကို ေခၚသြားႏိုင္မယ့္ ၁ ရာခိုင္ႏႈန္းစာ လူစု လည္းရွိမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အတိုင္းထက္အလြန္ေပါ့ ဆရာရယ္။

    • လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ကကြန္မန္႔အေပၚမွာ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္မွဖတ္ျဖစ္ၿပီး၀င္ေရးျဖစ္တာပါ။ အမည္မသိသူရဲ႕ကြန္မန္႔ေလးကိုသေဘာက်မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အယူအဆကလည္း ကုိယ့္ကိုလ့ည္းအရင္ ျပင္ရမယ္၊ သူတစ္ပါးကိုလည္း တတ္ႏိုင္သေရြ႕တည့္မတ္ေပးသင့္တယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ဘေလာဂ့္စီစဥ္သူဆရာနဲ႔ အမည္မသိသူတို႔ သေဘာထားမွန္မွန္နဲ႔ရန္ျဖစ္တာကိုလည္း ေလးစားအားေပးလ်က္ပါ။

  7. ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕မွတ္ခ်က္အေပၚ ဆရာ့ရဲ႕သေဘာထားကို ျပန္ၾကားခြင့္ရတဲ့အတြက္ ၀မ္းသာပါတယ္ဆရာ။

    သို႔ေပမယ့္ ဆရာ့ရဲ႕သေဘာထားက ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးျဖစ္ေနတယ္ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးျဖစ္တယ္ဆိုတာကိုေျပာဖို႔အတြက္ စဥ္းစားရတာ ၾကာေနတာေၾကာင့္ လိုရင္းကို မေရာက္ႏိုင္တာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္မေျပာလိုေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဆက္ေျပာခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ္ လက္ညိႇဳးထိုးၿပီး အျပစ္ေျပာေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ အၾကံျပဳျခင္းသက္သက္ပါ။ သို႔ေပမယ့္ အဓိပၸါယ္က ႏွစ္မ်ဳိးႏွစ္ခြျဖစ္ေနပါတယ္။

    ဟုတ္ကဲ့…. ဆရာေျပာသလို ကိုယ့္ကိုယ္ပဲ အရင္လက္ညိႇဳးထိုးသင့္တယ္ဆိုတာကို လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ ႏွစ္ေက်ာ္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္သိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမတိုင္ခင္မွာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အလိုမက်မႈေတြျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲ့ဒီအလိုမက်မႈေတြကို အေျဖလိုက္ရွာရင္းနဲ႔ေတြ႕ခဲ့တာပါ။ လက္ညွိဳးထိုးတတ္တဲ့ အျပစ္ေျပာတတ္တဲ့သဘာ၀က ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေတာ္ေတာ္ရိွပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း အျပစ္ကင္းေအာင္ေနပါတယ္။ ထိန္းႏိုင္သေလာက္ေတာ္ေတာ္ထိန္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ သေဘာထားသိရေအာင္ ေျပာျပရရင္ ကၽြန္ေတာ္အရက္မေသာက္ပါဘူး။ အရက္မေသာက္ဘူးဆိုလို႔ ဘီယာေသာက္လားလို႔မေမးပါနဲ႔ ဘီယာလည္းမေသာက္ပါဘူး။ ေဆးလိပ္မေသာက္ပါဘူး။ ဖဲမ႐ိုက္ပါဘူး။ မိန္းကေလးေတာ့ စိတ္၀င္စားပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ မိန္းမ မ႐ႈပ္ပါဘူး။ မတရားမလုပ္ဘူး။ တိတိက်က် မွန္မွန္ကန္ကန္လုပ္ရတာကို သေဘာက်ပါတယ္။ သူ႕ဆီကလည္း အသာမလိုခ်င္သလို ကိုယ့္ဆီကလည္း တိတိက်က်ပဲေပးခ်င္ပါတယ္။ (အခုေနာက္ပိုင္း ပိုပိုသာသာေပးႏိုင္ေအာင္လို႔ေတာ့ ျပင္ေနပါတယ္)

    ေျပာခ်င္တာက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း မွန္ေအာင္ေနတယ္။ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြကိုလည္း မွန္ေစခ်င္တယ္။ ဒါကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕သေဘာထားပါ။ လူေတြကို အကဲခတ္ရတာကို ၀ါသနာပါတယ္။ ဟိုးငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အကဲခတ္၊ ေတြးေတာခဲ့တာ အခုထိပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္စာဖတ္နည္းပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ရင္ အေပ်ာ္ဖတ္စာအုပ္ေတြမဖတ္ပါဘူး။ ဦးေအးေမာင္ရဲ႕ ဗီဇနဲ႔ပတ္၀န္းက်င္၊ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိကရဲ႕ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးျမင့္မားရန္ သတိျဖင့္ေနထိုင္ျခင္း၊ ဘ၀ဆိုတဲ့ေက်ာင္း၊ အ႐ႈပ္ထဲမွာ ရွင္းေအာင္ေန၊ ဦးဆန္းလြင္ရဲ႕ ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္လာသူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း…. မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ ေထ႐ုပၸတၱိ ႏွင့္ တရားစာအုပ္မ်ား ထိုကဲ့သို႔ေသာ စာအုပ္မ်ဳိးေတြကိုပဲဖတ္ပါတယ္။ ေနာက္ဖတ္ျဖစ္တာ ေလာကနီတိ အဲ့ဒါကို ၁၀ တန္းၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ဖတ္ၿပီး….. ခဏခဏေတြးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္တဲ့စာအုပ္ေတြက လက္ခ်ဳိးေရတြက္လို႔ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ္ ဒီစာအုပ္ေတြဖတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္မွန္ေအာင္ေနတယ္ဆိုတာကိုပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေဒါသျဖစ္လို႔ေျပာဆိုေနျခင္းမဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕သံုးသပ္ခ်က္သည္ အေပၚယံမဟုတ္ဘူးဆိုတာကို ေျပာျပခ်င္တာပါ။ ဘာေၾကာင့္ေျပာျပခ်င္တာလဲ? ဆရာသည္ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဆရာကို ေျပာျပလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕သံုးသပ္ခ်က္ကို ဆရာယံုၾကည္သြားျခင္းအားျဖင့္ တစ္စံုတစ္ခု ျဖစ္လာႏိုင္ေကာင္းရဲ႕လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေၾကာင့္ပါ။

    ကိုယ့္ကိုယ္ကို လက္ညိႇဳးထိုးေတာ့ ဘာသြားေတြ႕လဲဆို ငါေကာင္းေအာင္ေနသင့္တယ္။ အေကာင္းဆံုး ေနထိုင္နည္းကဘာလဲ? ႐ုပ္နာမ္ခ်ဳပ္ၿငိမ္းဖို႔အတြက္ က်င့္ဖို႔လိုတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ ဟိုလူမေကာင္းဘူး….. ဟုိဟာျပင္ပါဦး…. ဒီလူမေကာင္းဘူး ဒီဟာျပင္ပါဦးဆိုတဲ့အမႈကိစၥေတြက တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ကိုယ့္ထက္အေရးမႀကီးပါဘူး။ ကိုယ္ေတာင္ သံသရာထဲက လြတ္ထြက္ဖို႔ မျပင္ဆင္ႏိုင္ပဲ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ေနေနရတဲ့ဘ၀ထဲမွာပါ။

    “ပုခက္လႊဲတဲ့လက္က ကမၻာကို ပိုင္စိုးႏိုင္တယ္”ဆိုတဲ့စကားက အလကား စကားမဟုတ္ပါဘူးဆိုတာမွန္ပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ အဲ့ဒီပုခက္လြဲတဲ့လက္ေတြက ဗဟုသုတမျပည့္၀က်လို႔ ဒီလိုျဖစ္ေနရတာလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ျမင္ပါတယ္။

    ေနာက္ဆံုးပိတ္အေနနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ဆရာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အခ်ဳိ႕ေနရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ တူပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ အခ်ဳိ႕ေနရာေတြက အေတြးအေခၚေတြမွာ ဆရာက ေပကပ္ကပ္ႏိုင္တယ္။ အျမင္က်ဥ္းတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ျမင္မိပါတယ္။ (အေျပာအဆို ႐ိုင္းပ်သလိုျဖစ္ေကာင္းျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္) ေျပာခ်င္လို႔ေျပာတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဆိုတဲ့စကားလံုးကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသံုးခ်င္ပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္လည္း ငရဲကေတာ့ေနမွာမဟုတ္ဘူးဆိုလာရင္ေတာ့လည္း ဟုတ္ကဲ့…. ေျပာၿပီးသြားၿပီ။ ေျပာမယ္လို႔လည္း ဆံုးျဖတ္ၿပီးသြားမို႔လို႔ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါခင္ဗ်ာ။

    ေနာက္တစ္ခု ထပ္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အေရးအသားဟာ ေတာင္ေရာင္ေျမာက္ေရာင္ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။ ေျပာခ်င္တာေတြကို ေျပာခ်လိုက္သလို….. မေရးခင္မွာလည္း စဥ္းစားပါတယ္။ ေရးၿပီးေတာ့လည္း ျပန္ဖတ္ၿပီးစဥ္းစားပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ မရင့္က်က္တဲ့အေရးအသားျဖစ္ေကာင္းေနႏိုင္ပါတယ္လို႔ တစ္ခါတည္း ၀န္ခံလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

    ကၽြန္ေတာ္တင္ခဲ့တဲ့ အေပၚက ပထမမွတ္ခ်က္မွာပါသလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့မွတ္ခ်က္အေပၚမွာ ဆရာ့သေဘာထားေလးကိုေျပာျပပါဦးေနာ္….. ဘာေတြေရးထားမွန္းကိုမသိေတာ့ဘူး….. ႐ႈပ္ေနတာပဲဆိုရင္လည္း ႐ႈပ္တစ္လံုးတည္းေရးၿပီး ေျပာႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

    ေလးစားလွ်က္
    ကိုျမင့္ျမတ္

    • ဆရာကိုျမင့္ျမတ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဘာသာစကားခ်င္း လြဲေနတယ္ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က မွန္ျခင္းေတြ၊ ေကာင္းျခင္းေတြကို စိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ ႐ုပ္နာမ္ခ်ဳပ္ၿငိမ္းတာေတြ ဘာေတြလည္း ကၽြန္ေတာ္ သိပ္မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ အမ်ားနည္းတူ အႏၶပုထုဇဥ္လို႔ပဲ ခံယူထားပါတယ္။

      ကၽြန္ေတာ္ ေျပာေနတာက “သေဘာထား”ကိစၥပါ။ သေဘာထားပံုေလး မွန္သြားဖို႔ ေျပာေနတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ကိုျမင့္ျမတ္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ပါ။ အရက္လည္း ေသာက္တယ္၊ ဘီယာလည္း ေသာက္တယ္၊ ေဆးလိပ္လည္း ေသာက္တယ္၊ ဖဲလည္း ၾကံဳတဲ့အခါ ႐ိုက္တယ္၊ မိန္းမမႈလည္း အခုမဟုတ္ေတာ့ေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေပြခဲ့ဖူးပါတယ္။ မွန္ေအာင္လည္း မေနခဲ့ဖူးသလို ေကာင္းေအာင္လည္း တစ္ခါမွ မေနခဲ့ဖူးဘူး။ အထက္က အမွတ္စဥ္ ၅မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေျဖၾကားခဲ့သလိုပဲ မိမိကိုယ္ကို ေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားမည္အစား မိမိ၏ သေဘာထားကို မွန္ေအာင္ ႀကိဳးစားမည္ ဆိုတာကိုသာ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလိုတာပါ။

      “ပုခက္လႊဲတဲ့လက္”ကလည္း လက္ေတြလို႔ ေျပာတာမဟုတ္ပါ။ ပုခက္လႊဲတဲ့ လက္ တစ္စံုနဲ႔တင္ အမ်ားႀကီး ေျပာင္းႏိုင္တာမို႔ တစ္စံုဆိုရင္ေတာင္ အေတာ္ႀကီး လံုေလာက္ပါလိမ့္မယ္။

      ကၽြန္ေတာ္ ေပကပ္ကပ္ႏိုင္တယ္ဆိုလည္း ႏိုင္တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ၀န္ခံၿပီးသားပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ အႏၶပုထုဇဥ္ပါလို႔။ တစ္ခုပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္က အားလံုးကို ဖြင့္ထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကိုလည္း ဖြင့္ထားတယ္။ ဘယ္ဟာကိုမွ အေသ မမွတ္ဘူး။ ဆရာကိုျမင့္ျမတ္ေဆြးေႏြးတာက သိပ္သဘာ၀က်ေနရင္၊ သိပ္လက္ခံထိုက္ေနရင္ ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံက်င့္သံုးၾကည့္ဖို႔ ၀န္မေလးပါဘူး။ တစ္ခုေတာ့ ရိွတယ္ေနာ္၊ ႐ုပ္နာမ္ခ်ဳပ္ၿငိမ္းတာလိုမ်ိဳး ဘာညာ လာေျပာရင္ေတာ့ လက္ခံထိုက္သည္ မွန္ေသာ္လည္း အႏၶကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အင္မတန္ အလွမ္းေ၀းတာမို႔ မက်င့္သံုးႏိုင္တဲ့အတြက္ လက္ခံသည့္တိုင္ က်င့္သံုးမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။

      ကၽြန္ေတာ့္စာထဲမွာ ေရးထားသလိုပဲ ငါနဲ႔မတူ ငါ့ရန္သူလို႔ သတ္မွတ္ဖို႔ ေ၀းစြ၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မတူတဲ့ အယူအဆ အေတြးအျမင္ကို ေဘးကို ဖယ္မပစ္ပါဘူး။ တစ္ – ၾကားနာပါတယ္၊ ႏွစ္ – ဆင္ျခင္ပါတယ္၊ သံုး – ပိုင္းျဖတ္ပါတယ္။ အဲဒါကိုမွ ကၽြန္ေတာ္က ေပကပ္တယ္ဆိုရင္လည္း ကပ္သေပါ့ဗ်ာ။ ဆရာကိုျမင့္ျမတ္ရဲ႕ အျမင္ကို ကၽြန္ေတာ္က အဲလို မျမင္ပါနဲ႔လို႔ ေျပာပိုင္ခြင့္မရိွပါဘူး။

      သည္ေလာက္ဆို ေက်နပ္မယ္ ထင္ပါတယ္။

  8. I feel that, the most important thing to remember when we go into this kind of open discussions – where viewpoints are very much dependent on individual’s perspectives – is to know when to stop or when to draw a line. Otherwise, we may also end up wasting time talking about different views which can never be reconciled.

    A lot of Burmese people have been lamenting over the lack of unity in Burmese communities. Instead of getting sucked into the endless talk over that topic, may I suggest that we just ask ourselves whether we have done anything within our means to contribute towards the occurrence of unity, apart from being the advocate for unity? If we have not done so, then it is about time that we do something. In the process of doing something, certain matters, which will not be of much significance to ponder upon or which are beyond our means or control, should be ignored.

    • မသင္းသင္းရဲ႕အဂၤလိပ္စာကၽြမ္းက်င္မႈအေပၚမွာေလးစားအားက်ပါတယ္ဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ ဒီလိုကြန္မန္႔ေရး တဲ့ေနရာမွာ လူအမ်ားနားလည္လြယ္ေသာဘာသာစကားနဲ႔ေရးပါက ပိုမိုသင့္ေလ်ာ္မယ္လို႔ထင္ပါေၾကာင္း အျပဳသေဘာနဲ႔အႀကံျပဳလိုက္ပါရေစ။

      ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ကြန္မန္႔ေတြကေတာ့ အၿမဲတမ္းေနာက္က်ေနေတာ့မွာပါ။

  9. ဆရာ့မွတ္ခ်က္ ဖတ္ခြင့္ရတဲ့အတြက္ ၀မ္းသာပါတယ္ခင္ဗ်ာ။
    ႐ံုးေရာက္ေရာက္ျခင္းကို ဖြင့္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ မေန႔ကအိမ္အျပန္နဲ႔ ဒီေန႔မနက္ ႐ံုးအလာေတြမွာ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာ ဒီ post နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အေတြးေတြပြားေနမိပါတယ္။

    ဆရာက အမ်ားႀကီးေျပာင္းလဲဖို႔အတြက္ ပုခက္လႊဲတဲ့လက္တစ္စံုကို ေမွ်ာ္လင့္ေနပံုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားတာက ၂၁ ရာစုမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ကမၻာ့အလယ္မွာ ၀င့္၀င့္ႂကြားႂကြားျဖစ္ဖို႔က လက္တစ္စံုက ေမြးဖြားေပးလိုက္တဲ့ သူရဲေကာင္း တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ထင္ထားတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေနရာအထိစာစီလို႔အၿပီးမွာ web page ရဲ႕ အေပၚဘက္ကို ၾကည့္မိလိုက္မွ မေန႔က မဖတ္လိုက္ရေသးတဲ့ Anonymous ရဲ႕ comment ကို ဖတ္မိသြားတယ္။ သူ႔ရဲ႕သေဘာထားေတြဟာ မွန္ကန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာေတြကို ျခံဳငံုၿပီးသူေျပာႏိုင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တဲ့စာေတြ ေခါင္းထဲ ဗလံုးဗေထြးနဲ႔ရိွေနတယ္။ အဲ့ဒီဗလံုးဗေထြးကို ဆရာနားလည္ေအာင္ ဘယ္လိုေရးခ်ရမလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေခါင္းေျခာက္တဲ့အလုပ္တစ္ခုပါ။ သို႔ေပမယ့္ Anonymous က အစီေငါတည့္ေအာင္ ေရးခ်ျပသြားႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မွန္းတာ မလြဲဘူးဆိုရင္ Anonymous သည္ မေမဓါ၀ီမ်ားျဖစ္ေလမလား။ မွန္းတာလြဲရင္ေတာ့ အျခားတစ္ေယာက္ေယာက္ေပါ့။ 😀

    ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာ ဆက္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၂၁ ရာစုမွာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္း သေဘာထားမွန္ေနလို႔မရပါဘူးဆရာ။ ႏိုင္ငံသားအားလံုးရဲ႕သေဘာထား မွန္ဖို႔လိုပါလိမ့္မယ္။ အားလံုးရဲ႕သေဘာထားမွန္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ? မင္းအရင္စျပင္၊ ငါလည္း ျပင္ထားတယ္။ ငါ့စာဖတ္မိတဲ့သူေတြလည္း မွန္ေအာင္ ကိုယ့္ဘာသာျပင္ၾက….. ဘယ္လို ျပင္ရမယ္ဆိုတာကိုေရာသိၾကပါရဲ႕လား? မသိရင္ အဲ့ဒီျပင္ပံုျပင္နည္းကို ဘယ္သူလမ္းျပမလဲ? ဒီမွာ ခဏရပါဦးမယ္ဆရာ။ အလုပ္ေလးရိွေသးလို႔ပါ။

    ေပကပ္ကပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာက Anonymous ရဲ႕စာကို ဆရာေရးတဲ့ မွတ္ခ်က္ နံပါတ္ ၅ က အမွတ္တမဲ့ဆိုရင္ေတာ့ အမည္မေဖာ္လိုသူ ေျပာတာက ဟုတ္သလိုပဲဆိုတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။ အျခားအျခားေနရာက ေကာ္မန္႔ေတြမွာလည္း ဆရာရဲ႕အေတြးေတြသည္ မက်ယ္ျပန္႔ဘူးဆိုတာ ဖတ္မိတာလည္းပါပါတယ္။ ဟုတ္သလိုလိုပဲလို႔ထင္ၿပီးေတာ့မွ မဟုတ္ေသးပါဘူးလို႔ထင္သြားရတာကို ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ ကလိကလိျဖစ္သြားလို႔ပါ။

    ဟုတ္ကဲ့….. ေနာက္ေနာက္ေနာင္ အခ်ိန္ရရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဗလံုးဗေထြးအေတြးေတြ ၀င္ေရးပါဦးမယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္က ျမန္မာႏိုင္ငံႀကီး လက္ရိွအေျခအေနက ပိုေကာင္းမြန္လာေရးအတြက္ပါ။ စကားလံုးလွလွ ေရြးခ်ယ္သံုးလိုက္တယ္လို႔ေတာ့မထင္ပါနဲ႔ခင္ဗ်ာ။ ေၾသာ္….. ေနာက္တစ္ခ်က္အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ပထမဆံုးေကာ္မန္႔ကိုဖတ္ၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရကို ေတာ္လွန္လိုစိတ္၊ အျပစ္တင္လိုစိတ္ျဖင့္ ေရးလိုက္တယ္လို႔ေတာ့ မထင္ပါနဲ႔ခင္ဗ်ာ။

    ေလးစားလွ်က္ပါခင္ဗ်ာ
    ကိုျမင့္ျမတ္

    • Anonymous က ဆရာမ ေမဓာ၀ီ မဟုတ္ဘူးဆိုတာေတာ့ အတိအက် ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဆရာမ ေမဓာ၀ီက Facebook မွာ comment ေရးသြားပါတယ္။

      ကိုျမင့္ျမတ္အရင္ comment ေရးသြားတဲ့ ဆရာမ သင္းသင္းရဲ႕ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ေဆြးေႏြးခ်က္က အလြန္ေကာင္းပါတယ္။ ညီၫြတ္မႈရဖို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ခုခု လုပ္ၿပီးၿပီလားလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေမးဖို႔ေကာင္းတယ္။ မလုပ္ရေသးဘူးဆိုရင္ လုပ္ၾကရမယ့္အခ်ိန္ေရာက္ေနပါၿပီလို႔ သူက ဆိုထားပါတယ္။

      ဆရာကိုျမင့္ျမတ္ေရ… ေဆြးေႏြးတာလည္း ေဆြးေႏြးတာေပါ့။ ဆရာမ သင္းသင္းေျပာသလို အလုပ္လုပ္ၾကတာက ပိုေကာင္းမွာလည္း ေသခ်ာပါတယ္။

      Action speaks louder than words. ေပါ့ဗ်ာ။

    • ကိုျမင့္ျမတ္ေရ … Anonymous သည္ မေမဓါ၀ီ မဟုတ္ပါဘူး။ Anonymous သည္ ဘယ္ လူသိသူသိ blogger မွ မဟုတ္ပါဘူး။ Anonymous နဲ႕ဆက္ေရးရင္ ေနာင္လာမယ့္ (ေနာက္ Anonymous မ်ား လုပ္ခ်င္သူ ရွိခဲ့ရင္) comments ေတြမွာ ေရာေနမွာစိုးလို႔ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ Kennedian လို႔ နာမည္ မွည့္လိုက္ၿပီးသကာလ ကိုျမင့္ျမတ္ကို address လုပ္ၿပီး ေအာက္က comment ကို ဆက္ေရးခ်င္ပါတယ္။ (အေပၚက comment ေတြက Anonymous နဲ႔ ဒီ comment မွာ Kennedian တစ္ေယာက္တည္းကသာ ေရးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္လို႔လည္း အသိေပးလိုပါတယ္။

      ကိုယ့္အေတြးက ကိုျမင့္ျမတ္အေတြးကိုု အဆီအေငၚတည့္ေအာင္ ေရးခ်ျပသလို ျဖစ္သြားတယ္ဆိုလို႔ ၀မ္းေတာ့သာပါတယ္။ comment ေတြ ျပန္ဖတ္ၿပီး ေတြးၾကည့္တဲ့အခါ…

      ဆရာက ပုခက္လႊဲတဲ့ လက္တစ္စံုကို ထိုင္ေစာင့္ၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ေန႐ံုသက္သက္ ေျပာတာေတာ့ ဟုတ္ပံု မရပါဘူး။ ဟုတ္မယ္လည္း မထင္ပါဘူး။ ပုခက္လႊဲတဲ့ လက္တစ္စံုတည္းသည္ပင္လွ်င္ မိမိပတ္၀န္းက်င္အား ေျပာင္းလဲႏိုင္စြမ္း ရွိသည္လို႔ ဆိုလိုခ်င္ပံုရပါတယ္။ အဲဒီ့ “ပါရမီရွင္လက္”ကို ေမွ်ာ္ကိုးၿပီး ထိုင္ေစာင့္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူး ထင္ပါတယ္။

      ဆိုလိုတာကေတာ့ ပုခက္လႊဲေသာလက္သည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ မိခင္၏လက္ေတြပါပဲ။ မိခင္တိုင္း မိခင္တိုင္း၊ တစ္ဦးခ်င္းစီ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကေန သူတို႔ ေမြးလာတဲ့ သားသမီးေတြကို၊ သားေကာင္း သမီးရတနာေလးေတြ ျဖစ္ေအာင္၊ အျမင္တည့္ေအာင္၊ သေဘာထား မွန္ကန္ေအာင္၊ သေဘာထားႀကီးေအာင္၊ ေလ့လာတတ္ေအာင္၊ ပတ္၀န္းက်င္ကို အက်ိဳးျပဳႏိုင္ေအာင္၊ ျပဳစုေပးႏိုင္မယ္ ပ်ိဳးေထာင္ေပးႏိုင္မယ္ဆိုုရင္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ မ်ိဳးဆက္သစ္ လူငယ္ေတြနဲ႔ ေနာက္အနာဂတ္ေကာင္းေကာင္း အသစ္တစ္ခု ျဖစ္လာႏိုုင္တာကို ေျပာခ်င္တာ (ထင္ပါရဲ႕)။

      ဒီေနရာမွာ မိခင္တိုင္းလို႔ ဆိုလိုက္ေပမယ့္၊ ဆရာ့ရဲ႕ တကယ့္အာေဘာ္ကေတာ့ မိခင္တစ္ေယာက္ (သို႔) ပုုခက္လႊဲေသာ လက္တစ္စံုသည္ပင္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ေသာ သားသမီးကို ေျပာခဲ့တဲ့အတိုုင္း ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္၊ ထိုတစ္ဦးေသာ သား၊ သမီးသည္လည္း သေဘာထား မွန္မွန္နဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေျပာင္းလဲႏိုင္စြမ္းပင္ ရွိေၾကာင္းကို ေျပာခ်င္ပံုရပါတယ္။

      ဒါေပမယ့္ဆရာက အဲဒါကို မိခင္ေတြအေပၚခ်ည္းပဲ ပံုမခ်ထားပါဘူး။ တစ္ဖက္တစ္လမ္းကေန မိခင္ေတြ (သို႔မဟုုတ္) လူငယ္ေတြကိုု စာနဲ႔ပင္ အေတြးအေခၚေတြ မွန္ႏိုင္ဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ တည့္မတ္ လမ္းေက်ာင္းေပးေနခဲဲ့ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ ဆရာေျပာတဲ့အဓိပၸာယ္က သူ႔ကိုယ္သူ အရင္ေကာင္းေအာင္ ေနမယ္၊ (ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ လက္ညိႇဳးထိုုးမယ္)။ ဆိုုတာက သူ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကိုယ့္တပ္ ကိုယ္လံုေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္ ကိုုယ့္အေတြးအေခၚ၊ သေဘာထား မွန္ေအာင္ႀကိဳးစားျပီးသကာလ ကိုယ္တတ္ႏိုုင္သေလာက္ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေျပာင္းလဲဖို႔ ကူညီမယ္။

      ေနာက္တစ္ခ်က္က ဆရာက သူ႔နည္းတူစြာပင္ လူတိုင္းလူတိုင္းကို မိမိသေဘာထား မွန္ကန္ေအာင္ အရင္ျပဳျပင္ၿပီးသကာလ လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီသည္ မိမိပတ္၀န္းက်င္ကို အထိုက္အေလ်ာက္ ျပဳျပင္ႏိုင္တယ္ဆိုတာသည္ပင္လွ်င္ ဆရာ့ရဲ႕ ဆိုလိုရင္း ျဖစ္ပါလိ့မ္မယ္။

      ကိုျမင့္ျမတ္ေရ
      ဆရာ့အေတြးေတြ မက်ယ္ျပန္႔ဘူးလို႔ေတာ့ မဆိုေစခ်င္ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဓမၼဓိဌာန္က်က် ေဆြးေႏြးၾကတဲ့အခါမွာ ဒီလိုေ၀ဖန္ခ်က္ကေတာ့ ပုဂၢလဓိဌာန္က်တယ္လို႔ ခံစားမိလို႔ပါ။ ဟုုတ္သလိုလိုပဲ ထင္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ မဟုတ္ေသးဘူးဆိုတာ ဆရာက ျပန္ရွင္းခ်က္ ထုတ္တဲ့ သေဘာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ “ဒီအတိုင္းၾကည့္ရင္ေတာ့ ဟုတ္သလိုလိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာတာ၊ ေရးထားတာ၊ ဆိုလိုခ်င္တာ ဒီသေဘာ မဟုုတ္ဘူး” ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ျဖစ္မွာပါ။ အဲဒီ့စာတစ္ေၾကာင္းနဲ႔တင္ ဆရာ အေတြးက်ယ္တယ္ မက်ယ္ဘူး၊ ဆရာ့ အျမင္က်ဥ္းတယ္ မက်ဥ္းဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္မယ္၊ ေ၀ဖန္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီ့ေ၀ဖန္မႈသည္ပင္လွ်င္ အျမင္က်ဥ္းတဲ့ ေ၀ဖန္မႈသက္သက္သာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုု ေသခ်ာမဖတ္ဘူးဘဲ စာအုပ္အဖံုးသက္သက္ကို ၾကည့္ၿပီး ဆံုုးျဖတ္လို႔ မရသလိုေပါ့ေလ။ ဆရာ့အျမင္ က်ဥ္းတယ္၊ က်ယ္တယ္၊ အေတြး က်ဥ္းတယ္၊ က်ယ္တယ္ဆိုတာကလည္း ဒီစာတစ္ပုဒ္နဲ႔တင္၊ comment တစ္ခု၊ ႏွစ္ခု၊ သံုးေလးငါးခုနဲ႕တင္ ဆံုးျဖတ္လို႔ မရပါဘူး။ ဆရာ ေရးခဲ့တဲ့ စာ အပုဒ္တိုင္း၊ စာအုပ္တိုင္း၊ ဖတ္ၿပီးရင္ေတာင္မွ (ကိုယ္နဲ႔ အျမင္မတူတာေၾကာင့္၊ ကိုယ့္အႀကိဳက္ မဟုုတ္တာေၾကာင့္) ဒီလူဟာျဖင့္ ဘယ္လိုဘယ္၀ါလို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ဖို႔ မသင့္ပါဘူး။ ဆရာ့ကိုတင္မွ မဟုတ္ဘဲ လူသားတိုင္း လူသားတိုုင္း၊ အရာ၀တၳဳတိုင္း အရာ၀တၳဳတိုင္းကို မိမိအျမင္တစ္ခုတည္းနဲ႕ ေခါင္းစဥ္တပ္လို႔ မရတဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာခ်င္တာပါ။

      ေနာက္တစ္ခုက ဆရာမ သင္းသင္း ဆိုခဲ့သလိုပဲ ဘာ့ေၾကာင့္၊ ဘာအတြက္ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုုတာ ေဆြးေႏြး(ျငင္းခံု) ေနတာထက္ မိမိကိုယ္တိုင္က ကိုယ့္တစ္တပ္တစ္အား ဘာလုပ္ရင္ ရတယ္ဆိုတာ စေဆြးေႏြးဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီလို႔ ထင္ပါတယ္။

  10. Comment နံပါတ္ ၉ မွာ ေနာက္ေနာင္ အခ်ိန္ရရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ဗလံုးဗေထြးအေတြးေတြ ၀င္ေရးပါဦးမယ္ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုေရးခဲ့ၿပီး ဘာမွ ၀င္မေရးေတာ့ရင္ မသင့္ေလ်ာ္ဘူး…. မျဖစ္သင့္ဘူး…. ထင္လို႔ အခု comment ကို ကၽြန္ေတာ္ေရးပါတယ္။ ဘာေျပာခ်င္လို႔ေရးသလဲဆိုေတာ့ ဘာမွ ဆက္မေျပာခ်င္ေတာ့တာကို ေျပာခ်င္လို႔ေရးတာပါ။ မေန႔က တစ္ခ်ိန္လံုးမဟုတ္ေပမယ့္ သတိရတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ဒီ post နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အေတြးေတြပြားေနမိပါတယ္။ ဒီ post က ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အေတြးေတြအေပၚမွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သက္ေရာက္မႈရိွလဲဆိုရင္ ဒီေန႔မနက္ ၂ နာရီအေက်ာ္မွာ ေယာင္ႏိုးၿပီး (လန္႔ႏိုးတာမဟုတ္ပါ) (ဒီ Post ေၾကာင့္ ေယာင္ႏိုးတာမဟုတ္ပါ) ဒီ post အေၾကာင္းေတြကို ေတြးေနမိပါေတာ့တယ္။ သဘာ၀က်က် ဘယ္လိုေျပာရမလဲ? ဘယ္လိုရွင္းျပရမလဲ? အဲ့ဒီ ရွင္းျပဖို႔ ေျပာျပဖို႔ေတြ စဥ္းစားရင္း စဥ္းစားရင္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာ ငါ မေျပာေတာ့ပါဘူးကြာဆိုၿပီး ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ထို႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္၍ အိပ္ေပ်ာ္ရန္အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ ႏွင့္ ကိုယ္ကို ေလ်ာ့ခ်လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ခႏၶာအေပၚအသိေလးထားလိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္၍ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေတာ့တယ္။

    အေတြးေတြ ရပ္တန္႔သြားေစတဲ့ အေတြးေတြကို ပိတ္ပင္သြားေစတဲ့အရာကေတာ့ “…”ဆိုေသာအရာပင္ျဖစ္ပါသည္။

    ေဆြးေႏြးေဖာ္ေဆြးေႏြးဖက္ရတဲ့ ဆရာအတၱေက်ာ္ႏွင့္အတူ ကို/မ Kennedian ႏွင့္ ဆရာမသင္းသင္းတို႔ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

    ဆရာမသင္းသင္းက အဂၤလိပ္လို ၀င္ေရာက္ေဆြးေႏြးေတာ့ ေဆြးေႏြးခ်က္အကုန္လံုးကိုတိတိက်က် နားမလည္တာေတာ့ ၀န္ခံပါရေစခင္ဗ်ာ။

    ကို/မ Kennedian ရဲ႕ ဓမၼဓိဌာန္မက်ပဲ ပုဂၢလဓိဌာန္က်တယ္လို႔ ၫႊန္ျပမႈအတြက္ႏွင့္ ဆရာ အျမင္က်ဥ္းတယ္မက်ဥ္းဘူး အလြယ္မေျပာပါနဲ႔ဆိုတဲ့ ၫႊန္ၾကားမႈ ေထာက္ျပမႈအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ အဲ့ဒီလို မေျပာသင့္ဘူးဆိုတာကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာျပလိုက္တာပါ။ အဲ့ဒီစိတ္ခံစားမႈကို ပညာသားပါပါ နားလည္လက္ခံလို႔ရတဲ့စာသားေတြနဲ႔ မေျပာတတ္တာက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အားနည္းခ်က္ပါခင္ဗ်ာ။ အဲ့ဒီအားနည္းခ်က္ကို သိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္မျပင္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ေနာက္ေနာင္ ျပင္ျဖစ္ေကာင္းျပင္ျဖစ္ႏိုင္သလို ဒီအတိုင္းပဲ ရိွေနေကာင္းလည္း ရိွေနႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

    အားလံုးကို ေလးစားလွ်က္
    ကိုျမင့္ျမတ္

    • ကိုဂ်ီးေက်ာ္ေရ ဒီလူတစ္ေယာက္က သူ႔ကိုယ္သူ ကိုျမင့္ျမတ္လို႔ ေရးထားတယ္ေနာ္။ နာမည္မွာကိုက (ကို)တပ္ျပီးေဖာ္ျပထားတာ။ ကိုဂ်ီးေၾကာ္နဲ႔ေတာ့ ေတြ႔ျပီေပါ့ဗ်ာ။ရခုိင္သား တစ္ခ်ိဳ႕ရဲ႕နာမည္မွာလို ငယ္ငယ္န႔ဲလဲ( ဦး)တပ္ျပီးအမည္ေပးေလ့ရိွရင္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့ေလ။

  11. လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလဲ ကိုယ္လုပ္တာေတြပဲ အမွန္လို႕ ထင္တတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်က္ကလဲ ထည့္စဥ္းစားရမယ့္ အခ်က္ပါပဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္ ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေနယံုနဲ႕ေတာ့ မလံုေလာက္ေသးဘူးထင္ပါတယ္။ အဲဒီအဆင့္ကို တည္ေဆာက္ေနရင္း ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကိုလဲ ေကာင္းေအာင္ လုပ္ရမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ တခ်ိန္တည္းမွာ လုပ္သင့္တယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာႏုိင္ငံအေနနဲ႕ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေကာင္းေအာင္လုပ္ဖုိ႕ေတာင္ ခက္ခဲတဲ့စနစ္ႀကီးေအာက္မွာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဆရာဆူဒိုနင္ေျပာသလို ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္ ေကာင္းေအာင္လုပ္ခ်င္တာေတာင္မွ လုပ္မရတဲ့ အေျခအေနေတြ ရွိေနႏုိင္ပါတယ္။ ဥပမာ ဆရာမတေယာက္ဟာ သူ႕လခနဲ႕စိတ္ေအးခ်မ္းသာစာသင္ေနခ်င္ေပမယ့္ အဲဒီရတဲ့လစာက ကားခနဲ႕ဆန္ဖိုးေလာက္ပဲ ရတယ္ဆုိရင္ သူဟာ အင္မတန္ ရိုးသားတဲ့လူျဖစ္ရင္ ရိုးသားတဲ့နည္းနဲ႕ ေနာက္ပိုက္ဆံရဖို႕ အလုပ္တခု လုပ္ရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါမွာ မႏုိင္၀န္ထမ္းရတဲ့ လူတေယာက္အေနနဲ႕ စာသင္တဲ့အလုပ္ကိုေရာ ျပည့္ျပည့္၀၀ အားတက္သေရာ သင္ႏုိင္ပါဦးမလား။ ဒီမွာပဲ ေလ်ာ့က်မႈဆိုတာေတြေတြ႕လာရပါမယ္။ ဒါဟာ အင္မတန္ ရိုးသားတဲ့ အလုပ္ပဲ လုပ္ေနတဲ့သူကိုပဲ ဥပမာေပးတာပါ။ အစကတည္းက မရိုးသားတဲ့လူကေတာ့ ခိုးစားေတာ့မွာေပါ့။ အဲဒီလိုပါပဲ လူတေယာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေကာင္းေအာင္ လုပ္ႏုိင္ဖို႕ ႏုိင္ငံသားတေယာက္ ေကာင္းမြန္တဲ့ ဘ၀တခု တည္ေဆာက္ႏုိင္ဖို႕ သူကိုယ္တုိင္ႀကိဳးစားဖို႕ တခုတည္းနဲ႕ မလံုေလာက္ပါဘူး။ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ေကာင္းေအာင္ႀကိဳးစားေနယံုနဲ႕ မရႏုိင္ပါဘူး။ က်မတို႕ႏုိင္ငံသားအားလံုး ဗီဇမေကာင္းလို႕ မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ဓါတ္ေတြ ဖ်က္ဆီးခံေနရတာပါ။ ကိုယ္တေယာက္တည္းနဲ႕ ေကာင္းေအာင္ေနလို႕ ရဖို႕ကေတာ့ မလံုေလာက္ဘူးလို႕ ထင္ပါတယ္။

    ေနာက္ ဒီပို႕စ္မွာ ဥပမာေပးထားတဲ့ ပါတီေတြမ်ားေနတာ မညီညြတ္လို႕ ဆုိတဲ့ ဥပမာကိုေတာ့ မႀကိဳက္ပါ။ ဒီပုိ႕စ္ဆိုလိုခ်က္နဲ႕ မကိုက္ညီတဲ့ ဥပမာလို႕ ျမင္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးမွာ ပါတီမွာေတာ့ ပါတီမ်ားေလ ေရြးခ်ယ္ခြင့္မ်ားေလ ႏုိင္ငံေကာင္းေအာင္ လုပ္ဖို႕ ပိုမ်ားေလလို႕ က်မက ယူဆပါတယ္။ ဒါက က်ယ္ျပန္႕ပါတယ္ မေဆြးေႏြးလိုပါ။

    ညီညြတ္ေရး ဆုိရာမွာလဲ သူခိုးဓါျမေတြရဲ႕ ညီညြတ္ေရးမ်ိဳးကိုလဲ မလိုခ်င္ပါ။ ညီညြတ္ရမယ္ဆုိတာ လူတုိင္းသိပါတယ္။ ကိုယ္က စမယ္ဆုိရင္ အဲဒီကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ငါဆိုတဲ့ မာနကို ဘယ္ေလာက္ထိ ခ်ႏုိင္မလဲ ဆုိတဲ့အေပၚမွာ ညီညြတ္ေရးက မူတည္ေနပါတယ္။ အားလံုးညီညြတ္ေရးအတြက္ ငါေခါင္းေဆာင္ၿပီး လုပ္ေပးမယ္ဆုိတာမ်ိဳးမွာေတာ့ စစ္မွန္တဲ့ညီညြတ္ေရး ရဖုိ႕ မလြယ္ကူပါ။

    က်မကေတာ့ ကိုယ္တုိင္လဲ ေကာင္းေအာင္ေနတယ္ မေကာင္းတဲ့လူေတြကိုလဲ ဘယ္အခ်က္ကမေကာင္းဘူး ေသခ်ာေထာက္ျပေပးခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်က္ေတြ ကို မေကာင္းဘူးထင္တယ္ ဒါ့ေၾကာင့္ မပူးေပါင္းႏုိင္ဖူးလို႕လဲ တရား၀င္ ေျပာတတ္ပါတယ္။

    လူ႕ေလာကႀကီးမွာ လူတုိင္းသာ ကိုယ္က်င့္တရားေတြထိန္းသိမ္းႏုိင္မယ္ဆုိရင္ သာယာတဲ့ေလာကႀကီး ျဖစ္သြားမွာပါ။ ေထာင္ေတြမရွိ တရားရံုးေတြ မရွိ အခ်ဳပ္ခန္းေတြမရွိ စစ္ပြဲေတြမရွိ ။ ဆင္းရဲသူေတြကို ခ်မ္းသာသူေတြက ေ၀မွ်လို႕ ဘယ္ေလာက္လွပလိုက္ေလမလဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုလဲ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆုိတဲ့ အခ်က္ကလဲ လူ႕ေလာကသဘာ၀ႀကီးပဲ မဟုတ္ပါလား။ (ေဆးရိုးသည္က ကန္႕လန္႕၀င္တယ္ ေျပာလဲ ခံပါ့မယ္)
    ေလးစားစြာျဖင့္
    ခင္မင္းေဇာ္

    • အမေလး ႀကီးေဒၚရယ္… ဘယ့္ႏွယ့္ ေဆး႐ိုးသည္ရမွာတုံး။ ႀကီးေဒၚ သားဆီမွာ မမန္႔တာၾကာလို႔ ႀကီးေဒၚကို သား ဘာမ်ား စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မိပါလိမ့္လို႔ ေတြးေနတာ။ အခုလို ကြန္မန္႔အရွည္ႀကီး ႀကီးေဒၚဆီက ရလို႔ (ဆရာေသာ္တာေဆြ႕ စကားနဲ႔ ေျပာရရင္) ဂၽြမ္း ၇၅ ပတ္ေတာင္ ထိုးပစ္လိုက္ခ်င္ပါရဲ႕ခင္ဗ်ာ။ ဘယ့္ႏွယ္က ဘယ့္ႏွယ္ ကၽြန္ေတာ့္ ေက်းဇူးရွင္ကို ျပစ္မွားရဲမွာတံုး… ေနာ့…

      အဲ… ႀကီးေဒၚရဲ႕ ကြန္မန္႔ကိုေတာ့ နည္းနည္း ျပန္ေဆြးေႏြးပါရေစေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာက ေကာင္းဖို႔ မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်။ “သေဘာထားမွန္ဖို႔”သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေလးပါပဲ။ ကိုျမင့္ျမတ္ကို ျပန္ၾကားထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ကြန္မန္႔ထဲမွာလည္း ဒါကိုပဲ အေလးေပးၿပီးေျပာတာပါ။ ေကာင္းတာဟာ လူတိုင္း လုပ္ႏိုင္ခက္ခဲတဲ့ ကိစၥလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္မိပါတယ္။ “သေဘာထားမွန္ဖို႔”လည္း အင္း… နည္းနည္းေတာ့ ခက္တာပဲ။ ေကာင္းျခင္း၊ ဆိုးျခင္းထက္ သေဘာထားမွန္ျခင္းက အလုပ္လုပ္ၾကရာမွာ ပိုမ်ား အလုပ္ျဖစ္မလားဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဉာဏ္ကေလး တစ္မိုက္တစ္ထြာနဲ႔ ေတြးၾကည့္ျခင္းသာ ျဖစ္ေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။

      (ေနာက္လည္း မ်ားမ်ား မန္႔ေပးပါေနာ္ ႀကီးေဒၚ ေဒၚခင္မင္းေဇာ္…)
      ခင္မင္ေလးစားစြာ
      atk

  12. မဟုတ္တာကို လက္မခံ ၾကဘို႕ ကန္႕ကြက္ၾကဘို႕ထက္….

    မဟုတ္တာကို မခံၾကဘို႕ ေပါက္ကြဲမယ္ ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ သေဘာမေပါက္ၾကတဲ့သူေတြ အလြန္ၾကီးစိုးေနသလိုပဲ….

    မဟုတ္တာကို လက္မခံၾကဘို႕ဆိုရင္ အထက္က ေျပာသြားတဲ့ ရပ္ကြက္လူၾကီးလို လူမ်ိဳးေတြ ရဲ႕ မဟုတ္မမွန္တဲ့ လုပ္ရပ္ကို ဝုိင္းကန္႕ကြက္ဘို႕ အရင္ စလုုပ္ၾကည့္ၾကရင္ ပိုေကာင္းမယ္….

    ဒါေပမယ့္ ဒီလို ေနရာမ်ိဳးမွာ အမုန္းမခံဘူးဆိုတဲ့ စိတ္ဓါတ္ေတြက ျဖစ္ရပ္တခုလံုးကို ကေျပာင္းကျပန္ ျဖစ္ကုန္ေတာ့တာပဲလို႕ထင္ပါတယ္….ဒီေနရာက စမွားေနၾကတာပါ…..

    ဥပမာ အျမင္မေတာ္ဝတ္ဆင္ေနတဲ့ အဆိုေတာ္မေလးကို စင္ေပၚက ေမာင္းမခ်ပဲ ျပီတီတီနဲ႕ ၾကည့္ေနၾကတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးေတြေပါ့…..

    ဒါမ်ိဳးကို ရပ္ကြက္က လက္မခံဘူးဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳး မထားၾကေတာ့ပါဘူး….. အဓိက ျပသနာက အမုန္းမခံတာပါ…..

    ရပ္ကြက္လူၾကီး လုပ္တာ မၾကိဳက္ရင္ ရပ္ကြက္လူၾကီး ကို ခ်က္ခ်င္းေျပာၾကေပါ့…..

    ျငိမ္ခံ ေပါက္ကြဲ စနစ္ၾကီးက မေကာင္းပါဘူး…..

    တခုေတာ့ ရွိတယ္ ေျပာတဲ့ သူက လူၾကီးလူေကာင္းဆန္ျပီး…. လူအမ်ားစု ရိုေသေနတဲ့သူ ျဖစ္သင့္တာေပါ့ေနာ္….

    ခ်က္နဲ႕လက္နဲ႕ အပိုင္ ေျပာနိုင္မယ့္သူရယ္….

    သူေနာက္က ညီညြတ္တဲ့ လူထုရယ္ ရွိေနရင္ ရပ္ကြက္လူၾကီး က ဘာမို႕လဲ…..

    ဆရာ့ အေတြးအေခၚေတြကို အလြန္ႏွစ္သက္တဲ့ အတြက္ share ခြင့္ျပဳပါေနာ္….

  13. ဆရာခင္ဗ်ား
    ကၽြန္ေတာ္ဟာဆရာ့စာအုပ္အားလံုးေလာက္နီးပါးကိုဖတ္ဖူးပါတယ္။ သူမ်ားေတြကိုလည္းလက္ေဆာင္ေပးေလ့ရွိပါတယ္။ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ဆရာ့စာေတြကိုအရမ္းသေဘာက်တယ္ေပါ့ဗ်ာ။

    ဒီဘေလာဂ့္ထဲေရာက္လာတာေတာ့ မၾကာေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဆရာ့ကိုအႀကံျပဳခ်င္တာတစ္ခုရွိပါ
    တယ္ဗ်ာ။ ဆရာဒီဘေလာဂ့္ကိုတင္ထားတာ ေကာင္းေသာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ဆိုတာ အျပည့္အ၀နားလည္ပါတယ္ဆရာ။ ဒါေပမဲ့တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့ (ဒီပို႔စ္တစ္ခုတည္းကိုမဆိုလိုပါ) ဆရာ ျပန္ေဆြးေႏြးတဲ့အခါ ကိုျမင့္ျမတ္ေျပာသလိုပဲ နည္းနည္းေပကပ္ကပ္ႏိုင္တယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ အျမင္က်ဥ္းတယ္လို႔ေတာ့ မထင္ပါဘူးဆရာ။ ဆရာကကၽြန္ေတာ့္ထက္အမ်ားႀကီးဆင္ျခင္ေတြးေတာႏိုင္သူပါ။

    ဒီေတာ့ဗ်ာ ဆရာရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္ကေကာင္းပါလ်က္နဲ႔ သေဘာထားနည္းနည္းပိုေပ်ာ့ေပ်ာင္းေစခ်င္
    ပါတယ္။ ဒီေတာ့မွလည္းဆရာရည္ရြယ္ခ်က္ကပိုေအာင္ျမင္ႏိုင္သလို ဖတ္သူမ်ားအတြက္လည္း ပိုအက်ိဳး မ်ားေစမယ္ထင္လို႔ပါ။

    ေနာက္တစ္ခ်က္က ကိုျမင့္ျမတ္ကိုအားေပးခ်င္တာပါ။ ကိုျမင့္ျမတ္ေရ စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႔။ ခင္ဗ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ေထာက္ခံတယ္ဗ်။ ခင္ဗ်ားရဲ႕စာကိုဖတ္ရတာ ခင္ဗ်ားမွာလည္း ေစတနာေကာင္းေလးရွိမွန္း သိသာပါတယ္ဗ်ား။ ခင္ဗ်ားေျပာတာကိုလည္း အေတာ္အတန္လက္ခံပါတယ္။ ေနာင္လည္း ဒီလုိ၀င္ေရး ေပးပါလို႔ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ေတာင္းဆိုပါတယ္။ မွားသည္/မွန္သည္/လက္ခံသည္/လက္မခံသည္ ျဖစ္ေစ စဥ္းစားစရာအခ်က္ေလးေတြတိုးတာေပါ့ဗ်ာ။

    (ကို လို႔ထင္ပါသည္) ကို Kennedian ေျပာတာေလးေတြကေတာ့ အထူးေျပာစရာမလုိေအာင္ေကာင္း ပါတယ္။ တစ္ခုပဲ ကိုျမင့္ျမတ္ေျပာတာ ပုဂလဓိဌာန္က်တယ္လို႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မယူဆပါ။ ေကာင္းေသာ ေဆြးေႏြးျခင္းျဖစ္တယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ဆရာေရာ၊ ကို Kennedian ေရာ၊ ကိုျမင့္ျမတ္ေရာအပါအ၀င္ အျခားအျပဳသေဘာျဖင့္ ကြန္မန္႔ေပးသူအားလံုးကိုေက်းဇူးတင္ေလးစားပါတယ္။

    တယ္။

  14. မသင္းသင္းရဲ႕ ေခါမဲန္႔န္ထ္နဲ႔ပတ္သက္ျပီး ကိုၾကီးေက်ာ္ေျပာသလို လက္ညိႈးကမထိုးခ်င္လို႔ကိုမရဘူး၊ ထိုးလိုက္အံုးမယ္ ကိုစိုးမင္းရိွန္ေရအဲဒီလိုပဲဗ် ျမန္မာစာမရိုက္တတ္တဲ့ (ရိုက္တတ္ေအာင္ေလ့က်င့္ ရေကာင္းမွန္းလဲမသိတဲ့) ဘိုရူးေတြက သူတို႔တတ္တိုင္း အင္းဂလစ္ရွ္လိုေတြဝင္ဝင္ ရိုက္ေတာ့ ေအာင္ေမာင္းတို႔ရဲ႕ မေတာက္တစ္ေခါက္အင္းဂလစ္ရွ္ေလးနဲ႔ လိုက္ဖတ္ရတာ ေတာ္ေတာ္ဂြက်တယ္။ မဖတ္ပဲလဲ မေနႏိုင္ဘူး ။ လူအမ်ိဳးမိ်ဳးစိတ္အေထြေထြရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္ကေလးေတြကိုလည္း သိခ်င္ေသးတာကိုး။အံမယ္ လာလာေခ်ေသး မသင္းသင္းက ဘေလာ့ဂါကိုၾကီးေက်ာ္ ကိုယ္တိုင္ကအက်ယ္ တဝင့္နဲ႔ျပန္ေဆြးေႏြးေပးတာကိုမ်ား သူကတြန္႔တိုေနေသးတယ္။ အဆံုးသတ္ရမယ့္ အခ်ိန္မရိွရင္ ဘယ္ေတာ့မွရင္ၾကားေစ့လို႔ မရႏိုင္မယ့္ကြဲလြဲတဲ့အျမင္ေတြနဲ႔အခ်ိန္ျဖဳန္းေနမိတာျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္တယ္ဆိုပဲ။

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s