The Science of Love (Contd… and Last Part)

ခ်စ္ေရးခ်စ္မႈ အႏုသိပၸံ

စကၡဳ႐ူေပန သံဝါသရာမွ…

ေယာက်္ားတိုင္းလိုလိုဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေခၚအရ အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ “႐ိႈက္ႀကီးဖိုငယ္ အသြယ္သြယ္”ကို စံုမက္တတ္ပါတယ္။ ကိုယ္လံုးႀကီးႀကီး ႀကိဳက္တတ္သူေတြရွိသလို၊ ခပ္လွပ္လွပ္ ငါးရံ႕ကိုယ္ေလးေတြကို ႀကိဳက္တတ္သူေတြ ရွိတာမွန္ေပမယ့္ ေယာက်္ားေတြဟာ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ ကိုယ္ခႏၵာမွာ ေကာက္ေၾကာင္းေလးေတြ ရွိေနမွ သေဘာက်တတ္တာမ်ိဳးပါ။

သုေတသနအရဆိုရင္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ခါးဟာ သူ႔တင္ရဲ႕ ၆၀ က ၈၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ ေသးက်ဥ္ေနပါမွ ကိုကိုတို႔ က သေဘာက်တတ္သတဲ့ခင္ဗ်။ (အဲဒီ့စာ ဖတ္ၿပီးမွ ကြ်န္ေတာ့္ခမ်ာေလးလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မနည္း ျပန္စဥ္းစားရတယ္။ ဟုတ္သဗ်ိဳ႕။) အမွန္ကေတာ့ ေယာက်္ားေတြရဲ႕ အငံု႔ စိတ္မွာ ကပ္ၿငိေနျမဲျဖစ္တဲ့ သားေကာင္းမိခင္ ပီပီသသေလး ရလိုမႈကို အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ ခႏၵာကိုယ္ ေကာက္ေၾကာင္းနဲ႔ အကဲျဖတ္တာလို႔ သုေတသီမ်ားက ဆိုပါတယ္။


အမ်ိဳးသမီးေတြကက်ေတာ့ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး၊ ႏူးႏူးညံ့ညံ့၊ ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႔ ယံုခ်င္စရာေကာင္းတဲ့ ႐ုပ္ရည္မ်ိဳးျဖစ္တဲ့၊ မဆိုစေလာက္ကေလး မိန္းမေခ်ာ ေခ်ာတဲ့ ပုရိသမ်ားကိုဆို ႏွစ္သက္တတ္ျပန္သတဲ့။ လီယိုနာဒို ဒီ ကာပရီယိုလို ႐ုပ္မ်ိဳးေပါ့ဗ်ာ။

ဆိုေတာ့ က်ားနဲ႔မတို႔ တစ္ေနရာရာမွာ ဆံုၾကၿပီဆိုတာနဲ႔ ပထမအဆင့္အေနနဲ႔က တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ႐ုပ္ရည္႐ူပကာယကို  အျပန္အလွန္ အကဲခတ္ၾကတာ ဓမၼတာပါပဲ။ တကၠဆက္စ္တကၠသိုလ္က စိတ္ပညာပါေမာကၡ ဒစ္ဗွန္ဒရာ ဆင္းဂ္ကေတာ့ ႐ုပ္ရည္ကို အကဲခတ္တာဟာ တကယ့္ကို ေလးနက္တဲ့ ျဖစ္တည္မႈသဘာဝပါပဲ၊ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ရဲ႕ ႐ုပ္ရည္ကို အကဲခတ္တဲ့အခါ ကိုယ္ေမြးလာတဲ့ သားသမီးမွာ သူ႔ေသြး ပါသင့္၊ မပါသင့္ ဆန္းစစ္တဲ ့သေဘာကလည္း အလိုလိုပါၿပီးသား ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။


ဒါက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူၿပိန္းေတြအတြက္ နည္းနည္းေလး ေဝးတဲ့အဆိုပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္လိုဆို ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မလဲ၊ အခုအရြယ္ႀကီးအထိ ေခ်ာေခ်ာျမင္ရင္ ငမ္းမိေနတုန္းပဲ၊ သူ ေျပာသလိုသာဆို ငမ္းတိုင္း အဲဒီ့ အငမ္းခံရသူ မိန္းမသားကို စိတ္ထဲက ခဏေလာက္ အိမ္ေထာင္က်ၾကည့္တဲ့ သေဘာေတြ ပါေနတယ္။ သိပ္ေတာ့ မနိပ္ေသးဘူးဗ်။ ထားပါေတာ့ေလ၊ သူမ်ား ေဆာင္းပါးကို ဖတ္ၿပီး ျပန္ေရးျပတဲ့အထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္ေဆး႐ိုးသည္က ဝင္ကန္႔လန္႔ခံမိေနတာ နည္းနည္းမ်ားေနၿပီ။

အဲ… သိပၸံပညာရွင္မ်ားရဲ႕အလိုအရ က်ားနဲ႔ မတို႔ စကၡဳ႐ူေပန သံဝါသဆိုတဲ့ မ်က္လံုးခ်င္း စကားေျပာၿပီး ၿငိသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ဦးေႏွာက္ရဲ႕ အလယ္မွာ ရွိတဲ့ ေသာတအာ႐ံုနဲ႔ ႐ူပါ႐ံုအေပၚ တုန္႔ျပန္တဲ့ အစိတ္အပိုင္းကေန အာ႐ံုေၾကာကို လံႈ႔ေဆာ္ေပးတဲ့ ဒိုဖွမင္းန္ဆိုတဲ့ ဓာတ္တစ္မ်ိဳးကို ထုတ္ေပးပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့ဓာတ္က လူေယာက္်ားနဲ႔ လူမိန္းမတို႔ အၾကည့္ခ်င္းဆံု၊ ရင္ခုန္ရာကေန စကားေလးေတြ စ ေျပာျဖစ္ေအာင္ လံႈ႕ေဆာ္ေပးတဲ့ ဓာတ္ပါပဲ။ အဲလို စကားေျပာႏိုင္ေလာက္ေအာင္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အလွမ္း သိပ္မေဝးေတာ့ဘူးဆိုတာနဲ႔ ေယာက္်ားဆီမွာ ရွိတဲ့ ဖွီ႐ိုမုန္းဆိုတဲ့ ဟိုမုန္းဓာတ္က မိန္းမဆီမွာ ရွိေနတဲ့ ဟိုက္ပိုသာလာမတ္စ္ဆိုတဲ့ ဓာတ္ကို သြားထိခတ္ပါတယ္။ အဲဒီ့အခါ အမ်ိဳးသမီးမွာလည္း “လာပါ အစ္ကို၊ ကြ်န္မလွရဲ႕လား”ဆိုတဲ့ ညဳတုတု အၾကည့္ေလးေတြ အလိုလို ေပၚေပါက္လာသတဲ့။


အဲဒါ ဘာေၾကာင္ျ့ဖစ္သလဲဆိုတာ အခု အခ်ိန္အထိ တိတိက်က် မေျပာႏိုင္ေသးေပမယ့္ ဆြစ္ဇာလန္ႏိုင္ငံ၊ ဘားန္တကၠသိုလ္က ေလ့လာ စူးစမ္းခ်က္ တစ္ရပ္အရေတာ့ သည္အခ်ိန္မွာ က်ားနဲ႔မတို႔ဟာ တစ္ေယာက္ရဲ႕အနံ႔ကို တစ္ေယာက္က ရၿပီး ပိုလို႔ ရင္ခုန္လာၾကတယ္လို႔ သံုးသပ္ထားပါတယ္။
ဟုတ္ေကာင္းပါတယ္။ လူဆိုတာ အာ႐ံုေတြကို စြဲလန္းတတ္တဲ့ အမ်ိဳးဆိုေတာ့ အာ႐ံု ငါးပါးနဲ႔ ခံစားလို႔ ရတဲ့အရာေတြက ေကာင္းေနရင္ တပ္မက္မိမွာ ဓမၼတာပါပဲ။ နိဒါန္းမွာလည္း ေရးခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူကိုဆို သူ႔ကိုယ္နံ႔ေလးကအစ ခ်စ္လွပါတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း။

သည္ေနရာမွာ အလ်ဥ္းသင့္လို႔ ကိုယ္နံ႔မေကာင္းသူ မမမ်ားကို အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္။ ပထမဆံုးအခ်က္က ေခြ်းနံ႔ဆိုတာေတာ့ လူတိုင္းမွာ ရွိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕လူေတြမွာက်ေတာ့ ခ်ိဳင္းက ထြက္တဲ့ ေခြ်းနံ႔က အလြန္ဆိုးတတ္တယ္။ အဲဒါကို ေဖ်ာက္ခ်င္ရင္ ေရမွန္မွန္ ခ်ိဳးၿပီး ေက်ာက္ခ်ဥ္ အရည္က်ဲေလး ေသြးလိမ္းေပးရပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက မိန္းကေလးမ်ားအေနနဲ႔ သနပ္ခါးကို ငယ္ငယ္ကတည္းက ေန႔စဥ္ မပ်င္းမရိ ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး လိမ္းက်င့္ ရွိေနရင္လည္း ၾကာတဲ့အခါ သဘာဝသနပ္ခါးနံ႔က ကိုယ္ထဲမွာ စိမ့္ဝင္ေနၿပီး အျမဲလို ေမႊးျမေနတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ ယံုပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြႀကီး ဦးကတံုးကေတာ့ ေျပာဖူးတယ္။ တခ်ိဳ႕လူေတြက ေခြ်းေစာ္နံတယ္ တဲ့၊ တခ်ိဳလူေတြက ေရခ်ိဳးလြန္းလို႔ ေရေစာ္နံတယ္တဲ့၊ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ဘာနံ႔မွ မနံဘူးတဲ့။ အဲဒီ့အထဲမွာ လူတခ်ိဳ႕ကို ပထမစာရင္းမွာ နမူနာျပတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူနဲ႔ သူ႔အိမ္သူကိုေတာ့ ဒုတိယစာရင္းမွာ ထည့္ၿပီး သူကိုယ္တိုင္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ တတိယစာရင္းဝင္ေတြလို႔ ေျပာသြားဖူးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ရယ္ေနလိုက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ လူတိုင္းမွာ သူ႔အနံ႔နဲ႔သူရွိ ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္က ေမေမ ခရီးသြားရင္ ေမေမဝတ္သြားတဲ့ အက်ႌေလးကို မ်က္ႏွာအပ္ အနံ႔ခံရင္း အိပ္တတ္သလို ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူ အိမ္မွာမရွိလို႔ လြမ္းလာရင္းလည္း သူ႔အက်ႌေလးကို ေကာက္နမ္းတဲ့ အက်င့္ ရွိပါတယ္။

အလားတူပဲ၊ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္မွာ တျခားမိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ အနံ႔ ကပ္ပါလာေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူ ခ်က္ခ်င္းသိသြားလို႔ ျပႆနာေတြ အျပြတ္လိုက္ တက္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေျပာခ်င္တာက လူတစ္ဦးစီမွာ သူ႔မူပိုင္အနံ႔ေလးေတြ ကိုယ္စီရွိတာကိုပါ။

အဲေတာ့လည္း သိပၸံပညာရွင္ေတြ ေတြ႕ရွိထားတယ္ဆိုတဲ့ အနံ႔နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အခ်က္ကလည္း ေလွ်ာ့တြက္လို႔မရပါဘူး။

ေစာေစာက အဆင့္ကို ျပန္ဆက္ရရင္ အဲလိုအမ်ိဳးသမီးဘက္က ညဳတုတု တစ္ၾကည့္ေလာက္ ရၿပီဆိုတာနဲ႔ ေယာက္်ားရဲ႕ ဟိုက္ပိုသာလာမတ္စ္ ဓာတ္ကလည္း ခ်က္ခ်င္း တံု႔ျပန္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီဟိုက္ပိုသာလာမတ္စ္ေၾကာင့္ ခံစားခ်က္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာ၊ ခံစားခ်က္က မ်က္လံုးေတြကို အရည္ လည္လာေစတယ္၊ ရင္ခုန္လာေစတယ္၊ အဲလို ရင္ခုန္မႈေၾကာင့္ မ်က္ႏွာကလည္း မဆိုစေလာက္ကေလး ရဲတက္လာတယ္၊ ေခြ်းေလးကလည္း မသိမသာေလး ထြက္လာၿပီး ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္ဝါကလည္း မသိမသာ ေတာက္ပလာတယ္၊ ဦးခြံထဲမွာ ရွိတဲ့ ဂလဲန္းဒ္မ်ားကလည္း ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကို မိန္းမတစ္ေယာက္က ေငးလာေစေလာက္တဲ့ အေရာင္ေတြ အလိုလိုလက္လာေအာင္ ဖန္တီးေပးလိုက္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

အဲလိုကေန တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ သိကြ်မ္းသြားတဲ့အခါ စိတ္အာ႐ံုမွာ ေပၚေပါက္ေနတဲ့ စြဲလန္းမႈက ေယာက်္ားမွာရွိတဲ့ ဒိုဖွမင္းန္ ေဟာ္မုန္းေတြကို အလိုလို ပြားမ်ားေစျပန္ၿပီး ေနာက္တစ္ႀကိမ ္ေတြဆံုျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္ ျဖစ္ေစပါေတာ့တယ္။

ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ဆံုတဲ့အခါ အဲဒီ့ အမ်ိဳးသမီးကို ျမင္ရ႐ံုနဲ႔တင္ ေယာက္်ားရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ဘုရားပြဲလွည့္သလို ဒိန္းတပ္တပ္၊ ဒိန္းတပ္တပ္နဲ႔ တဆတ္ဆတ္ ခါေနေတာ့တာလည္း အမွန္ပါ။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ သူ႔မ်က္ႏွာ၊ သူ႔မ်က္လံုး၊ သူ႔အျပံဳးေတြက မ်က္လံုးထဲက မထြက္ႏိုင္ေအာင္ ဖမ္းစားလိုက္ၿပီး ျဖစ္သလို တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ဒိုဖွမင္းန္ဓာတ္ေတြက ထပ္ထပ္ ထြက္လာ၊ ဒိုဖွမင္းန္တင္မကေတာ့ဘဲ ႏိုရီပိုင္းန္ ဖွရီးန္လို႔ေခၚတဲ့ အာ႐ံုေၾကာ လံႈ႕ေဆာ္မႈဓာတ္ ေနာက္တစ္မ်ိဳးရယ္၊ ပီအီးေအလို႔ေခၚတဲ့ ဖွီႏိုင္းလ္ အီသိုလ္လာမင္းန္ဓာတ္ရယ္ကပါ ဦးေႏွာက္ထ မွာ ျဖစ္ေပၚလာပါသတဲ့။


အဲဒီ့ဓာတ္သံုးမ်ိဳး စပ္လိုက္တဲ့အခါ ပုရိသရဲ႕ရင္မွာ ေခ်ာကလက္ေတြ နင္းကန္ စားထားမိသလို မအီမလည္ေလး ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ့အခါ ခံစားခ်က္ေတြကလည္း မႏိုင္ရင္ကာ ျဖစ္လာၿပီး စားလည္း သည္စိတ္၊ သြားလည္း သည္စိတ္၊ အိပ္လည္း သည္စိတ္ဆိုတဲ့ စြဲလန္းမႈကလည္း ျဖစ္ေပၚလာပါေတာ့တယ္။

မႈခင္းေဗဒပါေမာကၡတစ္ဦးကေတာ့ အဲဒီ့ခံစားခ်က္ကို “အလိုလိုကို ေကာင္းေနတဲ့ ခံစားခ်က္”လို႔ အမည္တပ္ပါတယ္။ မ်က္လံုးေတြ ဝင္းဝင္း ေတာက္လာမယ္၊ ရင္ခုန္တာ ျမန္လာမယ္၊ ေခြ်းပ်ံလာမယ္။ ဘာနဲ႔ တူသလဲဆိုေတာ့ ေၾကာက္ေနတဲ့အခါ၊ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္ဆိုးေနတဲ့အခါ ကိုယ္ခႏၵာမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ တံု႔ျပန္မႈေတြနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ။ တစ္ခုပဲ၊ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ စိတ္ဆိုးေန၊ ထိတ္လန္႔ေနခ်ိန္မွာလို တိုက္ခိုက္ခ်င္စိတ္ေတြ၊ အလြတ္႐ုန္းခ်င္စိတ္ေတြေတာ့ ေပၚမလာတတ္ဘူး”လို႔ သူက ဆိုပါ တယ္။

အဲသလိုအေနအထားကတစ္ဆင့္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ယဥ္ပါးတဲ့အဆင့္ကို ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔တစ္ၿပိဳင္နက္ ေယာက္်ားဆီမွာ ေအာ့ခ္ဆီေတာ့ခ္ဆင္န္ဆိုတဲ့ ဓာတ္တစ္မ်ိဳးက ဆက္လက္ျဖစ္ေပၚလာျပန္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္  ၂၀ ေလာက္တုန္းကေတာ့ အဲဒီ့ ေအာ့ခဆီ ေတာ့ခ္ဆင္န္ကို အမ်ိဳးသမီးေတြမွာသာ ေတြ႕ရတဲ့ ဟိုမုန္းလို႔ ထင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ၁၉၈ ၀ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားမွာေတာ့ အဲဒီ့ဟိုမုန္းကို က်ား၊ မ မဟူ လူတိုင္းရဲ႕ ဟိုက္ပိုသာလာမတ္စ္ကေန ထုတ္ေပးတဲ့ ေဟာ္မုန္းအျဖစ္ စူးစမ္းေတြ႕ရွိခဲ့ၾကပါၿပီ။ အဲဒီ့ေဟာ္မုန္းဓာတ္က ေႏြးေထြးမႈနဲ႔ ၾကင္နာမႈေတြကို ျဖစ္ေပၚေစတဲ့ ဓာတ္အျဖစ္လည္း လက္ခံထားၾကပါၿပီ။

မိခင္ႏို႔ကို တိုက္ေကြ်းေနတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း အဲဒီ့ ေအာ့ခ္ဆီေတာ့ခ္ဆင္န္ဓာတ္က မိခင္မွာေရာ၊ ကေလးမွာပါ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့အတြက္  မေအနဲ႔ သားၾကားမွာ ေမြးကင္းစကတည္းက စည္းေႏွာင္မႈ ခိုင္ခိုင္မာမာ ျဖစ္ေပၚလာတယ္လို႔ ပညာရွင္မ်ားက သံုးသပ္ထားပါတယ္။

ခ်စ္ေရးခ်စ္မႈ အႏုသိပၸံဘက္ကို ျပန္သြားရရင္ေတာ့ အဲဒီ့ေအာ့ခ္ဆီေတာ့ခ္ဆင္န္ဓာတ္ဟာ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ စံုစံုမက္မက္ ရွိေနတဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ လိင္ႏွစ္ဦးဆီမွာလည္း အလိုလိ ုေပၚထြက္လာပါတယ္။ သည္မွာတင္ ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာလည္း စည္းေႏွာင္မႈ တစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာေတာ့တာပါ။

သိပၸံပညာရွင္မ်ားက အခုဆိုရင္ အဲသည့္ ေအာ့ခ္ဆီေတာ့ခ္ဆင္န္ဓာတ္ဟာ ခံစားခ်က္ကို ျဖစ္ေပၚေစတဲ့ ဦးေႏွာက္ထဲက အစိတ္အပိုင္းေလးေတြကို အားျဖည့္ေပးတယ္လို႔ ယူဆလာၾကပါၿပီ။ ေအာ့ခ္ဆီေတာ့ခ္ဆင္န္ဟာ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္တို႔ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး ေထြးေပြ႔တဲ့အခါမွာျဖစ္ျဖစ္၊ ထိမိတဲ့အခါမွာျဖစ္ျဖစ္၊ ပြတ္သပ္မိတဲ့အခါမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ပိုလို႔ ပြားမ်ားလာပါသတဲ့။ အဲဒီ့ဓာတ္ကပဲ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေဝးေနတဲ့အခါ သတိတရရ၊ တတမ္းတတျဖစ္ေနေစဖို႔ လံႈ႔ေဆာ္ေပးႏိုင္ျပန္ပါေသးတယ္။

ကြယ္ရာမွာ ေျခမ်ားတတ္သူမ်ားနဲ႔ သစၥာရွင္မ်ား

တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ခ်စ္သြားၿပီးတဲ့ ေနာက္၊ လက္ထပ္ျဖစ္၊ ပ်ားရည္ေတြ၊ ဘာေတြ ဆမ္းျဖစ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ၁၈ လ အၾကာကို ခုန္ပ်ံ ေက်ာ္လႊား ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ နည္းနည္း ထူးလာပါတယ္။

သိပၸံပညာရဲ႕အလိုအရ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက ္စြဲလန္းႏွစ္သက္မႈ (ဝါ) မႊန္စိတ္ ပထမဆံုး စတင္ျဖစ္ေပၚခ်ိန္ကေန စတင္ ေရတြက္ရင္ ၁၈ လကေန ၃ ႏွစ္အတြင္းမွာ စိတ္ထဲမွာ ဘာမွ မခံစားရေတာ့သလို တစ္ေယာက္ေယာက္မွာ ျဖစ္ေပၚတတ္တာ သဘာဝပဲတဲ့။ ဆိုလိုတာက ၁၈ လ ေက်ာ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အိမ္ေထာင္တစ္ခုမွာ “မင့္ကိုမွ မရရင္ ေသရပါေတာ့မယ္”အဆင့္ကေန “သည္မိန္းမႏွယ္၊ အေပါက္အစမ်ားရန္ေကာ”လို႔ ေတြးတဲ့ အဆင့္မ်ိဳးကို မသိမသာ ေရာက္သြားတတ္တာ သဘာဝပါ။

အမွန္ကေတာ့ ဒါက ဓာတ္သေဘာ (ဝါ) ဓာတုေဗဒသေဘာအရ ျဖစ္ေပၚတာပါ။ ဒိုဖွမင္းန္ရယ္၊ ႏိုရီပိုင္းန္ဖွရီးန္ရယ္၊ ပီအီးေအရယ္ ေရာေနတဲ့ ဟိုမုန္း ျဒပ္ေႏွာဟာ ေဆးဝါးနဲ႔ တူပါတယ္။ ေဆးဝါးတစ္ခုကိုလည္း သံုးရင္း၊ သံုးရင္းနဲ႔ တစ္ျပားကႏွစ္ျပား၊ ႏွစ္ျပားက သံုးျပား၊ တိုးတိုး စားသြားမွ ေဆးတိုးေတာ့တာမ်ိဳး ရွိသလို အဲဒီ့ျဒပ္ေႏွာကလည္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အတူေနတာ ၾကာလာရင္ ေဆးမတိုးေတာ့ပါဘူး။

ဆိုလိုတာက လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္တစ္ဦးနဲ႔ အတူေနတာ ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် သူ႔ဦးေႏွာက္ထဲက ေဟာ္မုန္းဓာတ္ေတြကလည္း ႐ိုးအီသြားၿပီး အရင္ကလို အားတိုင္း ထြက္မလာေတာ့ဘူး။ အဲလိုနဲ႔ တခ်ိဳ႕အိမ္ေထာင္ေတြမွာ ေရရွည္စခန္းသြားလို႔ မရတာေတြ၊ ရင္ခုန္စရာ အသစ္ေလးေတြ ေဖြရွာတာမ်ိဳးေတြ၊ ေငြေၾကးျပႆနာ၊ အႏိုင္က်င့္လြန္းတာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ညႇိလို႔မရတဲ့ စ႐ိုက္မတူမႈစတဲ့ တစ္ခုခုေသာအေၾကာင္းကို အေျခခံၿပီး ေညာင္ညိဳပင္စခန္းအထိ ေရာက္ကုန္တာေတြ ျဖစ္ရပါေတာ့တယ္။

ဒါကို သိပၸံပညာကေတာ့ ပီအီးေအေတြကို ကိုယ္ခႏၵာရဲ႕ခံႏိုင္မႈစြမ္းရည္ ေလ်ာ့က်သြားတာေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာလို႔ သံုးသပ္ပါတယ္။


တစ္ဖက္ကလည္း ေသတပန္ သက္တစ္ဆံုး ခိုင္မာျမဲျမံေနတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးေတြကို ၾကည့္မယ္ဆိုျပန္ရင္လည္း တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ လိင္စိတ္ေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ ကိုယ္ခႏၵာခ်င္း အဆက္မျပတ္ ေတြ႕ထိေနတာ၊ ဥပမာ လက္ခ်င္း ဆုပ္ထားတာမ်ိဳး၊ ပုခံုးကို မွီတာမ်ိဳး၊ ေပြ႔ပိုက္ထားတာမ်ိဳးေတြက ဦးေႏွာက္ထဲက ေနာက္ထပ္ ဓာတ္တစ္မ်ိဳးျဖစ္တဲ့ အယ္န္ဒိုဖွင္န္ကို ထုတ္လႊတ္ေပးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါတင္မကဘဲ အဲလို လိင္စိတ္ မပါတဲ့ ေတြ႕ထိမႈဟာ အထက္မွာ ေရးခဲ့တဲ့ ေအာ့ခ္ဆီေတာ့ခ္ဆင္န္ ဓာတ္ကိုလည္း အေျမာက္အမ်ား ဆက္ထုတ္ေပးတာ ေတြ႕ရပါသတဲ့။


အယ္န္ဒိုဖွင္န္က စိတ္ကို တည္ၿငိမ္ေစၿပီး  ဆႏၵေစာမႈကို ရွင္းထုတ္ပစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီ့ဓာတ္ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးက အိမ္ေထာင္ေရးကို တည္ၿငိမ္ခိုင္ျမဲေစၿပီး တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ “စြဲၿငိ”ေနေစႏိုင္တယ္လို႔ ပညာရွင္မ်ားက သံုးသပ္ပါတယ္။

တိရစၦာန္ေတြမွာလည္း တခ်ိဳ႕သတၱဝါေတြက တစ္လင္တစ္မယားစနစ္ကို သစၥာရွိရွိ က်င့္သံုးတာ ေတြ႕ထားၾကတယ္။ အသိဉာဏ္ မရွိတဲ့ အဟိတ္တိရစၦာန္ေလာကမွာေတာင္ အဲလို တစ္လင္တစ္မယားကို ေသတစ္ပန္ သက္တစ ဆံုး သားမွတ္မွတ္၊ မယားမွတ္မွတ္ ေပါင္းတာကို ေတြ႕ရလို႔ သုေတသီမ်ားက စစ္ေဆးၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ေအာ့ခ္ဆီေတာ့ခ္ဆင္န္ကို ေကာင္း ေကာင္းခံစားႏိုင္တဲ့ သတၱဝါေတြ ျဖစ္တာကို ေတြ႕ရပါသတဲ့။

အဲဒီ့့ေအာ့ခ္ဆီေတာ့ခ္ဆင္န္ကို လက္ခံတဲ့ ဦးေႏွာက္ထဲက ဆဲလ္ေတြကို ပိတ္ဆို႔ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ တစ္သက္လံုး သစၥာရွိတဲ့ အဲဒီ့သတၱဝါေတြလည္း ေျခမ်ားခ်င္တဲ့ အရိပ္အေရာင္ေတြ ျပလာတာကိုပါ ထပ္ေတြ႕ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

အာ႐ံုေၾကာဆိုင္ရာ သိပၸံပညာနယ္ပယ္ဟာ   အင္မတန္ က်ယ္ျပန္႔နက္နဲလွသလို ပညာရွင္ေတြ လက္လွမ္းမမီႏိုင္ေသးတာကလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ အခ်စ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အ႐ႈပ္အေထြးမ်ားကို သည္သိပၸံပညာက ေျဖရွင္းျပသြားႏိုင္မယ္လို႔ ပညာရွင္မ်ားက မမွိတ္မသုန္ ယံုၾကည္ေနၾကပါတယ္။

နိဂံုး

၁၉၉၉ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလထုတ္ “ဘဝ” မဂၢဇင္းထဲက “ခ်စ္ေရးခ်စ္မႈ အႏုသိပၸံ”ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုလိုက္တာပါ။

အဲဒီ့ေဆာင္းပါးအရဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔အိမ္ေထာင္ေရးေလး သာယာေနတာလည္း ေအာ့ခ္ဆီေတာ့ခ္ဆင္န္နဲ႔ အင္ဒိုဖွင္န္ေတြကို ထုတ္ေပးေစတဲ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္  လိင္စိတ္မပါဘဲ ဖက္လွဲတကင္း တရင္းတႏွီး ေနမႈေၾကာင့္ပဲဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္ေနပါတယ္။
မွန္ပါတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ ဟိုဟိုသည္သည္ သြားတဲ့အခါ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ လက္ခ်င္း ဆုပ္ထားတဲ့ အက်င့္ရွိသလို ကားေမာင္းေနရင္းတန္းလန္းကေန သူ႔လက္ကို လွမ္းဆုပ္တာမ်ိဳး၊ သူ႔ပါးကို လွမ္းပြတ္တာမ်ိဳးေတြ ကြ်န္ေတာ္လုပ္တတ္ပါတယ္။ သူကလည္း ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနရာက တစ္ေရးႏိုးရင္ေတာင္ ကြ်န္ေတာ့္လက္ေမာင္းကို ရင္မွာ အပ္ၿပီး အိပ္တတ္တဲ့သူပါ။

အလားတူပဲ၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား ထိုင္ၾကည့္ၾကတဲ့အခါ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ကိုယ္ခ်င္းထိထားတတ္ၾကသလို တစ္ခါတေလ လက္ခ်င္းဆုပ္ထားျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က အေတြ႕အထိဟာ လူတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဆက္ဆံေရးကို ပိုလို႔ ခိုင္မာျမဲျမံေစတယ္ဆိုတဲ့  အခ်က္ကို အူလိႈက္သည္းလိႈက္ယံုၾကည္သူပါ။

ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူကိုတင္မက သားသမီးမ်ားကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္က ဖက္လွဲတကင္း၊ ေပြ႔ေပြ႔ပိုက္ပိုက္ ေနတတ္သလို သူငယ္ခ်င္းခ်င္းလည္း ပုခံုးဖက္လိုက္၊ ခါးဖက္လိုက္ လုပ္တတ္ပါတယ္။ အဲသလိုေနတဲ့အတြက္ လူသားတစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦးၾကား စည္းေႏွာင္အားက ပိုလို႔ ခိုင္မာလာတတ္တယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ေတြ႔မို႔ သည္စာကို ဖတ္သူမ်ားလည္း ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းကိုျဖစ္ေစ၊ ကိုယ့္မိဘ၊ ကိုယ့္သားသမီး၊ ကိုယ့္ေမာင္ႏွမခ်င္းျဖစ္ေစ၊ အိမ္ေထာင္ဖက္ခ်င္း ျဖစ္ေစ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ပူးပူးကပ္ကပ္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး တို႔ကာ၊ ပုတ္ကာ ဆက္ဆံတာမ်ိဳးနဲ႔ မိမိတို႔ရဲ႕ခင္မင္တြယ္တာမႈ အဆမ်ားကို ပြားသထက္ ပြား၊ မ်ားသထက္ မ်ားလာေအာင္ ပ်ိဳးေထာင္ယူႏိုင္ၾကမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္။


ခ်စ္စကိုရွည္ေစတယ္ဆိုတာ အင္မတန္မွ မဂၤလာရွိတဲ့အလုပ္မ်ိဳးမို႔ အခ်စ္အေၾကာင္းကို ထက္ထက္သန္သန္ ေရးသားတင္ဆက္လိုက္တာလည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။    ။


အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

ဆူဒိုနင္
ဝ၀း၁၅
၂၉၊ဝ၃၊၉၉

The Science of Love (Continued)

pholaminlay10ခ်စ္ေရးခ်စ္မႈ အႏုသိပၸံ

(ယမန္ေန႔က အဆက္)

ပီယေဆး

ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီမွာ “ပီယေဆး”ဆိုတဲ့ စကားလံုး ရွိပါတယ္။

သိပၸံပညာနယ္ပယ္မွာလည္း ပီယေဆးလို ကိုယ့္ကို ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ေတြ က်လာႏိုင္ေစတဲ့ ေဆးဝါးကို ေတြ႕ထားပါၿပီ။ “ခ်စ္ေၾကြ”လို႔ ဘာသာျပန္ရင္ ေကာင္းမလား မသိဘူး၊ အဲဒီ့ ေဆးရည္နာမည္က Falling in Love တဲ့ခင္ဗ်။ ေဈးေတာ့ နည္းနည္း ႀကီးတယ္။ တစ္ေအာင္စရဲ႕ ဆယ္ပံုတစ္ပံုေလာက္ေလးကို ေဒၚလာ ၆၀ ေပးရပါတယ္။


“ဒႆနိကအလွကုန္လုပ္ငန္း” (Philosophy Cosmetics) က ထုတ္လုပ္တဲ့ေရေမႊး တစ္မ်ိဳးပါ။ အဲဒီ့လုပ္ငန္းရဲ႕အဆိုအရ အဲဒီ့ ဓာတုေရေမႊးကို အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ ခႏၵာကိုယ္က ေခြ်းမွာ ရွိတတ္ျမဲ “ဖွီ႐ိုမုန္းန္”(pheromones) ေမာ္လီက်ဴးေလးမ်ားနဲ႔ ေဖာ္စပ္ထားတာပါတဲ့။ အဲဒီ့ဖွီ႐ိုမုန္းန္ ေမာ္လီက်ဴးေလးေတြက အနံ႔ မရွိဘူး၊ ေလထဲမွာ အလိုလို ေပၚလာတတ္ၿပီး အဲဒီ့ေမာ္လီက်ဴးေလးေတြ ထြက္လာတာနဲ႔  ဆြဲေဆာင္မႈအားကို ေကာင္းေကာင္း တိုးလာေစတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။


အသက္ ၃၁ ႏွစ္အရြယ္ရွိတဲ့ အပ်ိဳႀကီး “ဒါနာ ေကာ္မန္ဒါေထာ္ရ္”က သူဟာ သာမန္ ရြက္ၾကမ္းေရက်ိဳပါ။ ေတာ္႐ံုေယာက္်ားေတြ သူ႔ဆို ႏွစ္ခါျပန္ ဘယ္ေတာ့မွ မၾကည့္ခဲ့ဖူးဘူးလို႔ ဆိုပါ တယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ “ခ်စ္ေၾကြ”ေရေမႊးကို ဆြတ္မိတဲ့ ညေနမွာေတာ့ ေယာက္်ားေတြ ဝိုင္းဝိုင္းလည္ေနတာကို လက္ေတြ႕ၾကံဳဖူးတယ္လို႔ ေျပာျပတယ္။ အဲဒီ့ ညေနက သူ႔အနားမွာ ဝိုင္းလာတဲ့ အမ်ိဳးသားေတြအနက္က သူနဲ႔ ေရရွည္ လက္တြဲဖို႔ထိ ရည္မွန္းျဖစ္သြားတဲ့ နယူးေယာ့ခ္ၿမိဳ႕က စီမံခန္႔ခြဲေရးမႉးကေတာ့ အဲဒီ့ “ခ်စ္ေၾကြ”ေရေမႊးကို ေက်းဇူးတင္လို႔ မဆံုးေအာင္ျဖစ္သြားေတာ့တာလည္း အမွန္ပါပဲ။ (ျမန္မာျပည္က အပ်ိဳႀကီးမ်ားအတြက္ အား တက္စရာပါ။ ႏိုင္ငံျခားမွာ အသိမိတ္ေဆြ ရွိရင္ ေဒၚလာ ၆၀ ေလာက္ ထည့္ေပးၿပီး အဲဒီ့ ေရေမႊးကို မွာယူစမ္းသပ္ႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း အလွကုန္ဆိုင္ႀကီးေတြက ဆိုင္ရွင္ေတြနဲ႔ ခင္ရင္လည္း တင္သြင္းဖို႔ အၾကံေပးလိုက္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ အမ်ိဳးသားေတြေတာ့ ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္နဲ႔ ဝင္မစမ္းသင့္ဘူး ထင္ပါတယ္။ ေတာ္ၾကာ၊ အဲဒီ့ေရေမႊး သံုးမိလို႔ ကိုယ့္ကို ေၾကြလာတဲ့သူက ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို ဗ်ာဆံဝိုက္ ဗ်ာဆံခါေတြ မဟုတ္ဘဲ အစ္ကို ကာလသားေတြသာ ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ ေတာ္ေတာ္ ကိစၥမ်ားႏိုင္လို႔ပါ။)


ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ေနပါ။

ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ အခ်စ္ဆိုတဲ့ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕အျမဳေတ၊ ဒႆနပညာရွင္တို႔ရဲ႕စူးစမ္းရာ၊ လက္ကိုင္ပုဝါ ၅ ထည္ ေဆာင္ၿပီး ၾကည့္ရမယ့္ ႐ုပ္ရွင္ကားေတြရဲ႕ ေက်ာ႐ိုးအျဖစ္ ဖန္တစ္ကုေဋ ေတခဲ့ၿပီးျဖစ္တဲ့ စိတ္ခံစားမႈ တစ္ခုဟာ ရင္ဘတ္ထဲက ခံစားခ်က္တင္မကဘဲ ေမာ္လီက်ဴးဆိုတဲ့ သာမန္မ်က္စိနဲ႔ မျမင္ရတဲ့ ဓာတ္သေဘာေတြကပါ ထိန္းခ်ဳပ္ ျခယ္လွယ္ေနတယ္ဆိုတာကို သုေတသနမ်ားက ေဖာ္ထုတ္ေတြ႕ရွိခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္။


တကယ္ေတာ့ တစ္မိသားနဲ႔တစ္မိသား ခ်စ္ကြ်မ္းဝင္ဖို႔၊ လက္ထပ္ျဖစ္ဖို႔၊ တစ္သက္လံုး လင္မွတ္မွတ္ သားမွတ္မွတ္ ေပါင္းသင္းျဖစ္သြားဖို႔အတြက္ စိတ္ခံစားမႈတစ္ခုတည္းက ထိန္းသိမ္းေပးေနတာ မဟုတ္ဘဲ ကိုယ္ခႏၵာမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ဓာတ္ေတြနဲ႔ ေဟာ္မုန္းေတြကလည္း ဘဝရဲ႕ အေရးအႀကီးဆံုး ျဖစ္တဲ့ အိမ္ေထာင္ေရး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြကို ခ်ျဖစ္ေစဖို႔ ပံ့ပိုးေပးေနတယ္လို႔ ကေန႔သိပၸံပညာရွင္မ်ားက  ယံုၾကည္ေနၾကပါၿပီ။
သုေတသီမ်ားရဲ႕အဆိုအရ ခႏၵာကိုယ္ထဲက အဲဒီ့ဓာတ္တစ္မ်ိဳးဟာ အခ်စ္ရဲ႕အနက္ဖြင့္လို႔ မရတဲ့ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ဘာက ဘာေၾကာင့္၊ ဘယ္လိုျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ က်နေသခ်ာ ရွင္းျပႏိုင္ေတာ့မယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္အခ်င္းခ်င္း ဘာေၾကာင့္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ စိတ္ဝင္စားကုန္ၾကတာလဲ၊ ဘယ္လိုမွ မလိုက္ဖက္ဘူးလို႔ ျမင္သာလွတဲ့ “ဘဲဥကို က်ီးခ်ီသလို၊” မင္းကုသနဲ႔ ပပဝတီလို အတြဲမ်ိဳးေတြကို ဘာေၾကာင့္ ေတြ႕ေနရတာလဲ၊ အေျခအေနဆိုးေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး အိမ္ေထာင္ေရးေတြဟာ ဘာေၾကာင့္ တည္တံ့ ခိုင္မာေနရတာလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြအတြက္ေတာ့ ၾကံတစ္ေခ်ာင္း ႏွစ္ျပား၊ ကံအေၾကာင္းတရားလို႔ ေအာက္ေမ့ ယံုမွတ္ထားခဲ့ၾကတာပါ။ သိပၸံပညာရပ္နယ္မွာေတာ့ အဲဒါကိုပဲ ကိုယ္ခႏၵာမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ဓာတုဇီဝဓာတ္ေျပာင္းလဲမႈေတြေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာတဲ့ အေၾကာင္းတရားေတြအျဖစ္ သံုးသပ္႐ႈျမင္ေနၾကပါၿပီ။

ထရီဇာခရယ္န္ေရွာဆိုတဲ့ ဆရာဝန္တစ္ဦးကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ “လူတစ္ေယာက္ရဲ႕စိတ္မွာ ခ်စ္ျခင္းေမတၲာျဖစ္ေစ၊ တပ္မက္မႈျဖစ္ေစ ေပၚေပါက္လာရတာဟာ ခံစားမႈ သက္သက္တင ္မကပါဘူး၊ အဲဒီ့လူရဲ႕ခႏၵာကိုယ္မွာ ရွိတဲ့ ေဟာ္မုန္းဓာတ္ေတြကလည္း တစ္နည္းတစ္ဖံု ပတ္သက္ေနလို႔ ျဖစ္လာရတတ္စျမဲပါ”တဲ့။

ဆံပင္ရွည္ရွည္ကေလးမေလးေတြကို ႀကိဳက္တတ္တဲ့ ေယာက္်ားေလးေတြဟာ ဆံရွည္မေလးေတြတိုင္းကို ႀကိဳက္မိတတ္တာမ်ိဳး၊ အသံဩဇာေကာင္းတဲ့ ေယာက္်ားကို ေၾကြ တတ္တဲ့ မိန္းကေလးေတြက အသံေကာင္းတဲ့ ေယာက်္ားတိုင္းကို စိတ္ဝင္တစား ျဖစ္သြားရတတ္တာမ်ိဳးေတြ ရွိတတ္တာကိုလည္း ထည့္မစဥ္းစားလို႔ ေတာ့မျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို လိုခ်င္တပ္မက္တဲ့ စိတ္၊ ခ်စ္ခင္တဲ့ စိတ္ ျဖစ္လာဖို႔အတြက္က်ေတာ့ ကိုယ္ခႏၵာမွာ ရွိတဲ့ ဓာတ္သေဘာအေျခခံက လံႈ႔ေဆာ္ေနတယ္ဆိုတာကို ဆရာဝန္မ်ားက ေတြ႕ထားခဲ့တာ ၾကာလွပါၿပီ။ လူေယာက္်ား၊ လူမိန္းမတို႔မွာ ရွိတဲ့ ထက္စထိုစထ႐ုန္းန္လို႔ ေခၚတဲ့ ေဟာ္မုန္းဓာတ္ေတြက အဲဒီ့က်ားမတို႔ မွာ လိင္စိတ္ဆိုတဲ့ တပ္မက္မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ အဓိက တာဝန္ယူ ေဆာင္ရြက္ေပးေနတာပါ။

အခုေတာ့ သုေတသီေတြက အခ်စ္နဲ႔ ခႏၵာကိုယ္ထဲက ဓာတ္သေဘာေတြ ဘယ္လို ဆက္ႏြယ္ေနသလဲဆိုတာကို က်က်နန အာ႐ံုစိုက္ၿပီး စူးစမ္းေနၾကပါၿပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္မ်ားအတြင္း ေတြ႕ရွိခ်က္မ်ားအရဆိုရင္ တစ္ခ်ိန္က ထိန္းလို႔ ခ်ဳပ္လို႔ ဘယ္လိုမွ မရဘူးလို႔ ယူဆခဲ့ၾကတဲ့ “အခ်စ္”ဆိုတဲ့ ခံစားမႈကို အာ႐ံုေၾကာသိပၸံပညာနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ ကြပ္ကဲႏိုင္တဲ့အဆင့္ထိ ေရာက္ေအာင္ မၾကာခင္ကာလမွာ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ေတာ့မွာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဆယ္ႏွစ္၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ဆယ္ႏွစ္မတိုင္ခင္ ကာလမွာ စံုတြဲေတြအၾကား အခ်စ္ကို ပြားလာေစႏိုင္တဲ့ ႐ႉေဆးတစ္မ်ိဳး ေပၚေပါက္လာႏိုင္ေလာက္ၿပီလို႔ေတာင္ ခယ္လစ္ဖိႈးနစ္ယား ေဆးတကၠသိုလ္၊ ခႏၵာေဗဒနဲ႔ အာ႐ံုေၾကာဇီဝသိပၸံ ပါေမာကၡ ဂ်ိမ္းမ္စ္၊ အိပ္ခ်္၊ ဖွယ္ေလာ္န္က ဆိုပါတယ္။ သူ႔အလိုအရဆိုရင္ ေနာက္ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္က်ရင္ အသည္းကြဲတဲ့သူေတြ၊ အခ်စ္ေၾကာင့္ ထိခိုက္နာက်င္ရသူေတြ ပေပ်ာက္သြားမယ့္သေဘာပါပဲ။ သူက ဆက္ေျပာပါေသးတယ္၊ “ဒါ ယံုတမ္းစကားမဟုတ္ဘူးဗ်။ အင္မတန္ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြေပၚမွာ အေျခခံၿပီး ေျပာတဲ့ မွန္ေသာစကားပါ”တဲ့။

——————————

(ၿပီးေသးဘူးေနာ္… နက္ျဖန္က်ရင္ မပ်က္မကြက္ ဆက္ဆက္ႀကီး ဆက္လက္… ေဖာ္… ျပ… ေပး… ဦး… မွာ…)

The Science of Love: Introduction

k0963922ခ်စ္ေရးခ်စ္မႈ အႏုသိပၸံ

 

နိဒါန္း

အခုစာမူကို စာဖတ္သူေတြ ဖတ္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ေလာက္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔အိမ္ေထာင္သက္ ၁၁ ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္ပါေတာ့မယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ လက္ထပ္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူဘက္က အမ်ိဳးသမီးတခ်ိဳ႕ဟာ သူတို႔ထံုးစံအတိုင္း ဟူးရားအေထြေထြ၊ ဆရာ အဆူဆူဆီကို စစ္ေမးခိုင္းခဲ့ေသးပံုပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိမ္ေထာင္မျမဲဘူး၊ ကေလးတစ္ေယာက္ ရၿပီးတာနဲ႔ ကြဲမယ္လို႔ အတတ္ေဟာခဲ့တာေတြ ၾကားခဲ့ဖူးတယ္။

ဇဗၺဴဒီပါလက္်ာေတာင္ကြ်န္း နိမိတ္ထြန္းသလိုပဲ၊ တရားဝင္ လက္မွတ္ေရးထိုး လက္ထပ္ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆိုၿပီး ေလးရက္အၾကာ မဂၤလာဦး ဆြမ္းကပ္ပြဲ လုပ္ဖို႔အျပင္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ စာေရးစားပြဲေပၚမွာ ခင္းထားတဲ့ မွန္ခ်ပ္ႀကီးက ထက္ျခမ္း ကြဲသြားတယ္။ ဒါတင္မကေသးဘူး၊ အိမ္ေထာင္သက္မွ ေျခာက္လ မျပည့္ခင္ကာလမွာ တျခား မဂၤလာပြဲတစ္ပြဲ သြားဖို႔ျပင္ဆင္ေနတုန္း ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူ ေရအိမ္အဝင္မွာ ဥေရာပဟန္ အိမ္သာေၾကြအိုး ကြဲထြက္သြားၿပီး ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူရဲ႕ေပါင္မွာ အခ်က္၂၀ေက်ာ္ ခ်ဳပ္လိုက္ရတဲ့အထိ ဒဏ္ရာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ရခဲ့ပါတယ္။

အိမ္ေထာင္ဦးမွသည္ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္ေလာက္အထိက ကြ်န္ေတာ္တို႔အိမ္ေထာင္ေရး ဟာ တၿခိမ္းၿခိမ္း၊ တဂြဲဂြဲနဲ႔ သည္းသည္းမည္းမည္း ရန္ျဖစ္လို႔ ေကာင္းေနတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးမ်ိဳး ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ေမြးခ်င္း အလ်ဥ္းမရွိတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာသားအစစ္ ဆိုေတာ့ ေဝတာ၊ မွ်တာ၊ ငဲ့တာ၊ ညႇာတာေတြကို စာလံုးေတြအျဖစ္ေလာက္ပဲ သိတာ။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူကလည္း ေမာင္ႏွမ ခုႏွစ္ေယာက္ အနက္မွာ အေထြးဆံုးသမီးဆိုေတာ့ ပစား အေပးခံရတယ္ဆိုတာ သူ႔ရဲ႕ ေမြးရာပါ အခြင့္အေရးလို႔  နားလည္ယံုမွတ္ထားတဲ့သူ။ အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ထိပ္တိုက္ေတြ႕ၿပီေဟ့ဆိုတာနဲ႔ ရန္ပြဲက အမ်ားနဲ႔မတူ၊ တစ္မူထူးကဲေနတတ္ပါေတာ့တယ္။

အဲလို လံုးလည္လိုက္ေနၾကတဲ့ကာလမွာ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူဘက္က အျပတ္ပဲ၊ အကြဲပဲဆိုတဲ့စကားေတြလည္း အႀကိမ္ေပါင္း မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ တစ္သီႀကီး ေျပာခဲ့ဖူးသလို ကြ်န္ေတာ္ကလည္း “သည္မိန္းမနဲ႔ေတာ့ ေရရွည္ စခန္းသြားလို႔ မျဖစ္ပါဘူးေလ”လို႔ ေတြးမိခဲ့တဲ့ အႀကိမ္ေတြလည္း ကုေဋနဲ႔ခ်ီခဲ့ဖူးပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္းပါပဲ။ အခုဆို အိမ္ေထာင္သက္ ၁၁ ႏွစ္ ျပည့္ေတာ့မယ္။ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ သာယာတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးေလး တစ္ခုကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ရလာခဲ့ၾကပါၿပီ။ ႐ိုး႐ိုး သာယာတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ တစ္ေခတ္ဆီက ေပၚခဲ့ဖူးတဲ့ နတ္သမီး ယမ္းမီးျခစ္ေၾကာ္ျငာလို ဥတုသံုးပါး ခံတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးမ်ိဳးပါ၊ အၾကမ္းခံ၊ ေရစိမ္ခံတဲ့ ေဒါင္ေဒါင္ျမည္အိမ္ေထာင္ေရးလို႔ေတာင္ ပိုပို သာသာေလး တင္စား ဝါၾကြားလိုက္ခ်င္မိေအာင္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိမ္ေထာင္ေရးေလးက ခိုင္မာေနခဲ့ပါၿပီ။

အိမ္ေထာင္ေရး ျပင္ပအေရးအခင္းလို႔ဆိုတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးေဖာက္ျပန္မႈကို ကြ်န္ေတာ္ ငမိုက္သားဟာ ႏွစ္ႀကိမ္ႏွစ္ခါတိတိ၊ ေျဗာင္က်က် က်ဴးလြန္ခဲ့ၿပီးသည့္တိုင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆက္ဆံေရးဟာ ေႏြးေႏြး ေထြးေထြး၊ ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႔ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေဖးေဖးမမေလး ရွိေနပါေသးတယ္လို႔ေျပာရင္ ယံုတမ္းစကားလို႔ မေအာက္ေမ့ၾကပါနဲ႔၊ တကယ့္ ျဖစ္ရပ္စစ္စစ္ပါ။

ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူကို သူ႔ကိုယ္နံ႔ေလးကအစ ခ်စ္တာလို႔ ေျပာမိတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ ၾကားရသူအေပါင္းက အကဲပိုရန္ေကာဆိုတဲ့ အၾကည့္မ်ိဳးေတြနဲ႔ ၾကည့္တတ္တာေၾကာင့္ အဲဒီ့စကားကို ထုတ္မေျပာျဖစ္တာေတာင္ ၾကာပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါ မွန္ေသာစကားပါ။

ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူက စက္စက္ယိုေအာင္ လွတဲ့ မိန္းမေခ်ာစာရင္းမွာ မပါဘူး။ သူ႔ကို ပထမဆံုး စ ေတြ႕ဖူးတဲ့ေန႔ကဆို ေတာ္ေတာ့္ကို အ႐ုပ္ဆိုးပါလားလို႔ေတာင္ ေတြးခဲ့ဖူးပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အခုေနအခါမွာေတာ့ သူ မလွတာကို ကြ်န္ေတာ္ အသာတၾကည္ လက္ခံႏိုင္ခဲ့ၿပီျဖစ္သလို သူ႔အလွေတြကိုလည္း ကပ္ကပ္သတ္သတ္ ျမင္တတ္လာခဲ့ၿပီ။ ဘယ္ေနရာကို ဘယ္လိုေလး ျပဳျပင္လိုက္ရင္ ဘယ္လိုေလး ၾကည့္ေကာင္းသြားမယ္ဆိုတာကိုလည္း အၾကံေပးတတ္လာခဲ့ၿပီ။
အလားတူပဲ၊ အိမ္ေထာင္သက္ အေတာ္ႀကီးကို ၾကာေတာင့္ၾကာခါမွ သူ႔ကို ခ်စ္ရေကာင္းမွန္းလည္း ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိလာခဲ့ပါၿပီ။

ခိုင္မာျမဲျမံတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးေလးတစ္ခုကို ထိန္းသိမ္းသြားဖို႔လည္း ကြ်န္ေတာ့္ဘက္ကေရာ၊သူ႔ဘက္ကပါ ပိုင္းျဖတ္ထားမိေနၾကၿပီလို႔ ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

တစ္ခုေတာ့ ရွိသေပါ့၊ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ သမိုင္းကို ေသမွ ေရးတာ ေကာင္းသလို အိမ္ေထာင္ေရးတစ္ခုရဲ႕သမိုင္းကိုလည္း လင္ျဖစ္ျဖစ္၊ မယားျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ တိမ္း ပါးတဲ့အခါက်မွ အျပတ္ေျပာလို႔ရမွာပါ။ အခုမွ အိမ္ေထာင္သက္ ၁၁ ႏွစ္သာ ရွိေသးတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိမ္ေထာင္ေရးကိုလည္း ခိုင္လွၿပီ၊ ျမဲလွၿပီလို႔ အခုအခ်ိန္မွာ ေအာက္ေမ့ေနမိေပမယ့္ ေနာက္ ၄-၅-၁၀ႏွစ္ၾကာခ်ိန္မွာ လြဲခ်င္လည္း လြဲေနႏိုင္တဲ့ သေဘာေတြ ရွိေသးတာမို႔ အျပတ္ေတာ့ မေျပာရဲေသးတာလည္း အမွန္ပါ။

သို႔ေသာ္ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔အိမ္ေထာင္ေရးဟာ သိပ္ကို သာယာခ်မ္းေျမ႕တဲ့အိမ္ေထာင္ေရးေလးတစ္ရပ္ ျဖစ္လာခဲ့တာေတာ့အမွန္ပါပဲ။ သည္လိုျဖစ္လာဖို႔အတြက္ ဘာေတြက ပံ့ပိုးေပးခဲ့သလဲဆိုတာကို စဥ္းစားလိုက္တဲ့အခါ အခ်က္အလက္ေတြက အမ်ားႀကီးပါပဲ။

အဲလိုအခ်ိန္မွာ “ေရႊ”စာတည္းခ်ဳပ္ ဦးဝင္းၿငိမ္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ေပးလာပါတယ္။ အဲဒါေလး ဖတ္ၿပီး ေရးစမ္းပါဗ်ာလို႔လည္း ခိုင္းလာပါတယ္။

ေဆာင္းပါးေလးက ကမၻာေက်ာ္ “ဘဝ”မဂၢဇင္းထဲကပါ။ သုေတသီမ်ားက လူသားခ်င္း ဘယ္လိုခ်စ္သြားၾကတယ္၊ ဘယ္လိုေၾကာင့္ ဆက္ခ်စ္ျဖစ္ေနၾကတယ္ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ရွာေဖြေတြ႕ရွိထားသမွ်ကို အေျခခံၿပီး ေရးထားတဲ့ “ခ်စ္ေရးခ်စ္မႈ အႏုသိပံၸ”ဆိုတဲ့ေဆာင္းပါးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

“ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်စ္တယ္”ဆိုတဲ့စကားက သံုးဖန္မ်ားလြန္းလို႔ ႐ိုးေတာင္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သုေတသီမ်ားကေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ တကယ္တမ္း အဆင္ေျပႏိုင္တဲ့သူတစ္ေယာက္ကို တစ္ၾကည့္ေလာက္ ျမင္လိုက္ရတာနဲ႔တင္ ကိုယ္ခႏၵာမွာ ရွိေနတဲ့ ဓာတ္သေဘာေတြ ဘယ္လိုတုန္႔ျပန္ ေျပာင္းလဲတယ္ဆိုတာကို ေလာကဓာတ္သိပၸံပညာနဲ႔ ခ်ိန္ထိုးႏိုင္ခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ေနာက္မွာ ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္သြားတတ္သလဲ။ တခ်ိဳ႕အိမ္ေထာင္ေတြက အရွည္တည္တံ့ေနၿပီး တခ်ိဳ႕အိမ္ေထာင္ေတြက်ေတာ့ လမ္းခြတ္လတ္မွာ က်ဆံုးသြားၾကရတာ ဘာေၾကာင့္လဲ။ အဲဒါက်ေတာ့ သိပၸံ ေလာကဓာတ္ပညာက အခုခ်ိန္အထိ တိက်တဲ့ အေျဖမ်ိဳး ေပးႏိုင္ပံု မရေသးပါဘူး။ အိမ္ေထာင္တစ္ခုကို ကာလေတာင္တာ ၾကာရွည္ၾကာေမ်ာ ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ဖို႔၊ ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ အိမ္ေထာင္တစ္ခု ျဖစ္လာဖို႔ ဘာေတြက ပံ့ပိုးေပးေနသလဲ။ ဒါေတြဟာ အင္မတန္ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းလွတဲ့ ေမးခြန္းေတြပါ။

စီးပြားေရးအဆင္မေျပမႈေတြ၊ အၾကပ္အတည္းေတြ၊ ကေလးတစ္ေယာက္ေယာက္ တိမ္းပါးသြားတာေတြ၊ အိမ္ေထာင္ဖက္ရဲ႕ အလုပ္အကိုင္မွာ မြန္းၾကပ္မႈေတြ၊ အိမ္ေထာင္ဖက္တစ္ဦးဦးမွာ နာတာရွည္ေဝဒနာ၊ ေသေကာင္ေပါင္းလဲ ရင္ဆိုင္ခံစားေနရတာေတြ၊ အဲဒါေတြဟာ အိမ္ေထာင္ေရးရဲ႕ မွတ္ေက်ာက္ေတြပါပဲ။

တခ်ိဳ႕အိမ္ေထာင္ေရးေတြမွာ ဒါမ်ိဳးေတြနဲ႔ ၾကံဳရခ်ိန္မွာ ထြက္ေျပးတတ္တဲ့ အိမ္ေထာင္ဖက္မ်ိဳးေၾကာင့္ အဲဒီ့ အိမ္ေထာင္ေရးေလး ၿပိဳကြဲ ပ်က္စီးသြားတတ္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ အိမ္ေထာင္ေတြမွာက်ေတာ့ ဒါမ်ိဳးေတြကို ၾကံဳရတဲ့အခါက်မွ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ရဲ႕သက္လံုက ပို ေကာင္းလာတတ္သလို အိမ္ေထာင္ေရးကလည္း ပိုမိုခိုင္မာလာတာကို သတိထားၾကည့္ရင္ ျမင္ရပါလိမ့္မယ္။ ေအးအတူ၊ ပူအမွ်ဆိုတာ အင္မတန္ ရြတ္လို႔ ဆိုလို႔ေကာင္းတဲ့ စကား၊ ေၾကြးေၾကာ္လို႔ ေကာင္းတဲ့ စကားေပမယ့္ တစ္မိသားနဲ႔ တစ္မိသား၊ အတူယွဥ္တြဲ ေနထိုင္ေပါင္းဖက္ၾကရတဲ့ အိမ္ေထာင္တစ္ခုထဲက ဆက္ဆံေရးမွာေတာ့ ေအးရင္းသာ အတူေနမယ္၊ ပူရင္ေတာ့ မင့္ထိုက္နဲ႔ မင္းကံ မင္းတစ္ေယာက္တည္းသာ ခံေပေရာ့လို႔ ေျပာခ်င္တတ္တဲ့ လူစားေတြကလည္း ေလာကမွာ ရွိေနတတ္ေသးေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရးတစ္ခု အရွည္တည္တံ့ဖို႔ဆိုတာ ဘက္ေပါင္း စံုက ႀကိဳးပမ္းယူရတဲ့ ဧရာမကိစၥႀကီး တစ္ခု ျဖစ္လာရပါေတာ့တယ္။

“ကယ္႐ိုးလ္ အိုေကာ္ေနာ္ရ္”ဆိုတဲ့ တစ္လင္ တစ္မယားတည္းကို ၄၇ ႏွစ္ (ေလးဆယ့္ခုနစ္ႏွစ္တိတိ)ေပါင္းခဲ့သူ မင္းသားႀကီးကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ “အိမ္ေထာင္ေရးတစ္ခုကို အရွည္ တည္တံ့ေနေအာင္ ဖန္တီးေပးႏိုင္တာကေတာ့ လိုအင္ပါပဲ။ လိုအင္ဆိုတာသာ တံ့သြားရင္ အဲဒီ့ အိမ္ေထာင္ေရးလည္း တံ့သြားမွာပါပဲ”တဲ့။

ထားပါေတာ့ေလ…

အခု ကြ်န္ေတာ္ေျပာျပခ်င္တာက ဖတ္လိုက္ရတဲ့ေဆာင္းပါးတဲ့က ခ်စ္ေရးခ်စ္မႈ အႏုသိပၸံအေၾကာင္းပါ။

———————————

လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ မတ္လ ၃ ရက္ေန႔ သန္းေခါင္ယံ ေက်ာ္ၿပီးစ ၁၅ မိနစ္အၾကာမွာ ေရးသားၿပီးစီးခဲ့ၿပီး အဲဒီ့ႏွစ္ ေမလထုတ္ ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့ကာ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ ထိမ္းျမားေပါင္းဖက္ ရန္ျဖစ္လ်က္ပင္ ခ်စ္ၾကင္ေနနည္း စာအုပ္ထဲမွာလည္း ေဖာ္ျပထားတာေလးရဲ႕ နိဒါန္းပိုင္းကို စတင္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။

ဆက္ဆက္ႀကီး ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးသြားပါမယ္။

Glimpses on Translations in Burmese Literary World

APTOPIX GERMANY ANIMAL SHELTERဘာသာျပန္သမား အမွားဗရေပြ

၁။
၂၀ဝ၃ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီ ၁၉ ထုတ္ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္တြင္ ဆရာေမာင္ခိုင္လတ္က “ဘာသာျပန္တိုင္း ေကာင္းရဲ႕လား”ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ယေန႔ ျမန္မာစာေပနယ္၏ ဌာနခြဲ တစ္ခုျဖစ္ေသာ ဘာသာျပန္ပိုင္းမွ ထင္သလို လုပ္ေနၾက မႈမ်ားကို သံုးသပ္တင္ျပထားပါသည္။ ဆရာေမာင္ခိုင္လတ္၏ ေဆာင္းပါ အား ရာႏႈန္းျပည့္သေဘာတူရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ရာႏႈန္း အေတာ္မ်ားမ်ားမွာမူ စဥ္းစားစရာျဖစ္ပါသည္။

ထိုအထဲမွာမွ ဘာသာျပန္စာေပနယ္တြင္ မျဖစ္ညစ္က်ယ္ စြတ္ကယ္ စြတ္ကယ္ ပါဝင္ ေရးသားလ်က္ရွိေသာ ကြ်န္ေတာ့္အေနျဖင့္လည္း ေျပာခ်င္တာေလးေတြ အနည္းအပါး ရွိလာရပါသည္။

၂။
အခ်ိန္ကာလကိုေတာ့ အတိအက် မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ေလး၊ ငါးလေတာ့ ၾကာခဲ့ၿပီထင္ပါသည္။ ဆရာစံတိုး ကြယ္လြန္းျခင္းႏွစ္လည္အတြက္ ႏွင္းဆီကုန္းဘိုးဘြားရိပ္သာ၌ က်န္ရစ္သူ မိသားစုက လွဴဒါန္းသည့္ အလွဴမွာ ဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။

ဆရာ ေမာင္မိုးသူက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဝိုင္းတြင္ ဝင္ထိုင္ရင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို တခုတ္တရ ေျပာပါသည္။

“ခင္ဗ်ား သိေအာင္ ေျပာရဦးမယ္။ ဟစ္လရီကလင္တန္ရဲ႕ ကိုယ္ေရး အတၳဳပၸတၱိကို (…)နဲ႔ (…)တို႔ကလည္း ဘာသာျပန္ၾကလိမ့္မယ္တဲ့”

ကြ်န္ေတာ္ ေတြသြားရင္းက ဘႀကီးမိုးကို ျပန္ေျပာလိုက္မိပါသည္။

“ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္ ရပ္ေပးလိုက္ရင္ ေကာင္းမလား ဆရာ”

“ဘာဆိုင္လို႔ ရပ္ေပးရမွာတံုးဗ်။ ခင္ဗ်ားက အရင္ ေရးေနတာပဲဟာ”

မွန္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ “ရွင္သန္ဆဲသမိုင္း၊ သို႔မဟုတ္ ဟစ္လရီ ကလင္တန္၏ ဘဝတစ္စိတ္တစ္ပိုင္း”မည္ေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ “သရဖူ”မဂၢဇင္းတြင္ အခန္းဆက္အျဖစ္ ေဖာ္ျပေနခဲ့သည္မွာ ႏွစ္လပင္ ရွိေနပါၿပီ။

သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားရပါသည္။ သည္လိုစာအုပ္မ်ိဳးကိုမွ သြားဘာသာျပန္မိေလျခင္းဟုလည္း ေတြးလိုက္ရပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ ရပ္ေပးလိုက္ရမလားဟူေသာ ေမးခြန္းမွာ တကယ့္ ရင္ထဲက လာေသာ ေမးခြန္းလည္းျဖစ္ပါသည္။ စိတ္ထဲတြင္လည္း တအံုေႏြးေႏြး ျဖစ္ေနသည္မွာ ၾကာပါၿပီ။

၃။
တျခားသူေတြ ဘာေၾကာင့္ ဘာသာျပန္တာလဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူတို႔ ဝမ္းထဲ ဝင္မၾကည့္ႏိုင္သျဖင့္ မသိပါ။ တစ္သက္လံုးမွာမွ ဘာသာျပန္ စာအုပ္ ငါးအုပ္ျပည့္ေအာင္ပင္ မဖတ္ဖူးသူ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က ဘာသာျပန္ျဖစ္ေနသည္မွာကား အစားေကာင္းစားရသည့္အခါ ရင္းႏွီးသူ မိတ္ေဆြမ်ားကိုလည္း ျမည္းစမ္းၾကည့္ေစခ်င္သည့္ ေစတနာ သက္သက္မွတစ္ပါး အျခားမရွိပါ။

ဟစ္လရီကလင္တန္႔ ကိုယ္ေရးအတၳဳပၸတၱိကိုလည္း ထိုစိတ္ျဖင့္ ျပန္ျဖစ္သြားခဲ့ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ အလြန္ စာေရးပ်င္းလွသူတစ္ဦး ျဖစ္ေလသည့္ အားေလ်ာ္စြာ မိမိကိုယ္မိမိ တြန္းသည့္အေနျဖင့္ မဂၢဇင္းမွာ အခန္းဆက္ ထည့္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ သည့္အတြက္ သည္စာအုပ္ကိုျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ဆိုေနပါၿပီဟု စာႏွင့္ေပႏွင့္၊ လူသိရွင္ၾကား အခိုင္အမာ အသိေပးလိုက္ရာ ေရာက္သြားမည္ဟုလည္း ယူဆမိပါသည္။
ယခု ဆရာေမာင္မိုးသူက ကြ်န္ေတာ့္အား ေစတနာႏွင့္ အသိေပးလာေသာအခါတြင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ အေတာ္ မခ်မ္းေျမ႕ေတာ့ပါ။

ကြ်န္ေတာ့္မွာ စာအုပ္စာတမ္း မၾကြယ္ဝေသာ္လည္း မပါးရွားပါ။ ထို႔အတူ ပင္ကိုေရးအျဖစ္ ေရးမည္ဆိုလွ်င္လည္း ေရးစရာေတြက အနမ တဂၢ။ ထို႔အျပင္ လုပ္စရာ သုေတသနေတြကလည္း သည္တစ္သက္ မကုန္ႏိုင္ေအာင္ အပံုလိုက္ ရွိေနေသးရာ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေရးစရာခ်ည္း။

ဘာသာျပန္သည္မွာ ကိုယ္ပိုင္အားလပ္ခ်ိန္တြင္ အပမ္းေျဖရင္း ဖတ္မိရာမွ ကိုယ္တိုင္ သေဘာေတြ႕သြားေသာ စာမ်ားကို အလြယ္တကူ ျပန္ဆိုလိုက္မိျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စာတစ္အုပ္ကို သူ႔ထက္ငါ အလုအယက္ျပန္ဆိုမွ ေရးစရာရမည့္အထဲတြင္ ကြ်န္ေတာ္ အျပည့္အဝ မပါႏိုင္ေသးဟု ယူဆပါသည္။

၄။
စာတစ္အုပ္ကို စာေရးသူအမ်ား အလုအယက္ျပန္ဆိုျခင္းေၾကာင့္…

(၁) အဆိုပါ စာေရးသူမ်ား၏ အင္အားႏွင့္ အခ်ိန္မ်ား အလဟႆ ျပဳန္းတီးသြားပါသည္။
စာတစ္အုပ္ကို ဘာသာျပန္သည့္အခါတြင္ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ အခ်ိန္ေပးရျခင္းပဲျဖစ္ပါသည္။ ထို႔အျပင္ ဘာသာျပန္သူ၏ ဦးေႏွာက္ကို စိုက္ထုတ္သံုးစြဲရပါသည္။ သူတစ္ပါးျပန္ၿပီးသား၊ သို႔မဟုတ္ သူတစ္ပါး ျပန္ဆိုေနသည့္ စာအုပ္ကို ျပန္သည့္အခါ တစ္ေယာက္တည္းႏွင့္ ႏိုင္သည့္ အလုပ္တစ္ခုကို တစ္ေယာက္မက ဝိုင္းလုပ္သလို ျဖစ္သြားပါသည္။ ထိုအခါ မလိုအပ္ဘဲ အင္အားျပဳန္းတီးပါသည္။ အခ်ိန္ျပဳန္းတီးပါသည္။

(၂)    စာဖတ္သူမ်ားအတြက္လည္း စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းလွပါသည္။
စာအုပ္တစ္တအုပ္တည္းကို လူအမ်ား ျပန္ဆိုထားသည့္ စာအုပ္မ်ားထြက္လာေသာအခါ ဘယ္သူျပန္တာ ဖတ္ရင္ေကာင္းမလဲဟူေသာ ျပႆနာမွာ စာဖတ္သူတိုင္း စဥ္းစားရေသာ ျပႆနာျဖစ္လာပါ သည္။ သည္လူေတြကလည္း ဘာလို႔ သည္တစ္အုပ္တည္းကို ဝိုင္းျပန္ေနၾကတာလဲမသိဘူးဟူေသာ အေတြးမွာလည္း စာဖတ္သူတိုင္း၏ ေခါင္းထဲတြင္ ေပၚပါသည္။ သည္တစ္အုပ္တည္း ဝိုင္းျပန္ၾကမယ့္အစား တျခား တစ္အုပ္အတြက္ အခ်ိန္ေပးလိုက္ရင္ မူရင္းစာအုပ္ကို မဖတ္ႏိုင္တဲ့ က်ဳပ္တို႔ေတြအတြက္ ဖတ္စရာ တစ္အုပ္ ပိုတိုးမလာေပဘူးလား၊ ေတာ္ေတာ္ ဦးေႏွာက္မရွိတဲ့လူေတြပဲဟု ကြ်န္ေတာ့္ကို အတိအလင္းေျပာဖူးသည့္ စာဖတ္သူမ်ားႏွင့္ ဆံုဖူးပါသည္။

ထိုႏွစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ဆရာေမာင္မိုးသူက ဟစ္လရီ႕စာအုပ္အေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာလာေသာအခါ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္သြားရပါသည္။

ၿပီးခဲ့သည့္အပတ္က ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာေတာ့ ဆရာေမာင္မိုးသူ ေျပာသြားသည့္ ဆရာႏွစ္ဦးအနက္မွ တစ္ဦးက ထိုစာအုပ္ကို သူ ဘာသာျပန္ေနပါေၾကာင္း သူ႔ရွင္းလင္း ေျဖၾကားခ်က္တြင္ ထည့္သြင္း ေျပာဆိုသြားသည္ကို ဖတ္လိုက္ရပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ့္ အခန္းဆက္က ေျခာက္လေျမာက္သို႔ပင္ တိုင္ခဲ့ပါၿပီ။
“သရဖူ”တာဝန္ရွိသူမ်ားကိုလည္း ထိုကိစၥႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ပ်က္ေနသည့္အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ သူတို႔က မဆိုင္ပါ။ သူတို႔ မဂၢဇင္းမွာ ေရးစရာ ရွိတာသာ ေရးပါဟု ဆိုသည့္အျပင္ စာအုပ္ျဖစ္လာသည့္အခါတြင္လည္း သူတို႔စာအုပ္တိုက္ကပင္ ထုတ္ပါမည္ဟု ေျပာပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကမူ တစ္စက္ကေလးမွ မေပ်ာ္ေတာ့ပါ။

က်န္သူေတြကေတာ့ ဘာစိတ္ႏွင့္မွန္း မသိပါ။ ကြ်န္ေတာ္ မေပ်ာ္တာကေတာ့ အထက္တြင္ တင္ျပခဲ့သည့္ အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္အခ်ိန္ႏွင့္ အင္အားကို လူတကာ ဝိုင္းျပန္ခ်င္စိတ္ေပါက္ေနၾကေသာ ထိုတစ္အုပ္အတြက္ အေျခာက္တိုက္ အျပဳန္းတီးခံေနသည္ဟု ေတြးမိရေသာေၾကာင့္ မေပ်ာ္ပါ။ စာဖတ္ပရိသတ္ကို အထူး အားနာမိသျဖင့္လည္း မေပ်ာ္ပါ။

တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ စိတ္ႏွလံုးလည္း ဒံုးဒံုးခ်ထားလိုက္ပါသည္။ ေနာင္လြဲေနာင္ခါ ဘယ္ဘယ္ေသာအခါတြင္မွ ထိုသို႔ လူတကာ ဝိုင္းျပန္ေလာက္သည့္ စာအုပ္ကို ကြ်န္ေတာ္ မည္မွ် သေဘာက်ေနေန ျပန္ဆိုဖို႔ လံုးလံုးစိတ္မကူးေတာ့ပါ။ ထိုအလုအယက္ေတ ြၾကားထဲမွာ ညပ္ေနရသည္ အျဖစ္ကို လြန္စြာ ရွက္ေနမိပါသည္။ စာဖတ္သူမ်ားကိုလည္း အားနာေနမိ ပါသည္။

၅။
“စိတ္ႏွလံုးတိုက္ေကြ်း ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ေလး”မည္ေသာ စာအုပ္ေတြ ေရာင္းေကာင္းလွမွန္း၊ ပလူပ်ံေအာင္ ထြက္ေနမွန္း ကြ်န္ေတာ္ မသိခဲ့ပါ။ ဖိလစ္ပိုင္သူတစ္ဦးက ကြ်န္ေတာ့္ထံ ပို႔လိုက္ေသာ ဓာတ္ေခ်ာစာေလးေတြတြင္ ပါလာေသာ ပံုတိုပတ္စေလးမ်ားမွာ ဖတ္လို႔ေကာင္းလွသျဖင့္ ယင္းတို႔ကို ဘာသာျပန္ကာ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္သို႔ ေပးခဲ့ပါသည္။ ေလး၊ ငါးပုဒ္ ေဖာ္ျပအၿပီးမွာမွ ထိုစာမ်ိဳးမ်ားကို “ၾကက္စြပ္ျပဳတ္”စာအုပ္တြဲတြင္ ေဖာ္ျပ ေလ့ရွိေၾကာင္း သိလာရပါသည္။ စာဖတ္သူတစ္ဦးက ထိုအပတ္တြင္ ပါေသာအပုဒ္မွာ ဆရာေဖျမင့္၏ ႏွလံုးသား အာဟာရ စာအုပ္ထဲတြင္လည္း ပါရွိေသာ အပုဒ္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာလာသျဖင့္ သိလိုက္ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေသခ်ာေမးၾကည့္ေသာအခါ တင္ျပပံုျခင္းမတူပါ။ ဆရာေဖက အခန္႔ ေရးကာ အတိအက် ျပန္ဆိုထားျခင္းျဖစ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္က အရႊင္ေရးကာ မူရင္းတြင္ ကြ်န္ေတာ့္အေတြးေတြပါ ေႏွာလ်က္ ျဖည့္စြက္တင္ျပထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ဟာက ဘာသာျပန္႐ံုသာမက ေနာက္က ကြ်န္ေတာ့္ အာေဘာ္ႏွင့္ သံုးသပ္ခ်က္မ်ားပါ ပါေနပါသည္။

ထိုစာတိုေလးမ်ား အပုဒ္၃၀ျပည့္ေသာအခါ စာအုပ္တစ္အုပ္အျဖစ္ ထုတ္ေဝခဲ့ပါသည္။ ထိုစာအုပ ္ထုတ္ေဝၿပီး မ်ားမၾကာမီ ထြက္လာေသာ “ဆယ္ေက်ာ္သက္” မဂၢဇင္းမွာ ဆရာမ ျမေႏွာင္းညိဳက ထိုစာအုပ္ထဲမွ ပထမဆံုးအပုဒ္ကိုပင္ သူ႔စကားႏွင့္သူ ျပန္ေရးထားသည္ကို ဖတ္လိုက္ရသည္။ ဆရာမ ကြ်န္ေတာ့္စာအုပ္ ရွိမွန္းပင္ သိမည္ မဟုတ္သည္ကို ကြ်န္ ေတာ္ နားလည္ပါသည္။ သူသည္လည္း တစ္ေနရာရာမွာ ဖတ္လိုက္ရတာေလးကို ႀကိဳက္သျဖင့္ ျမန္မာပရိသတ္အတြက္ ေရးလိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္လိမ့္မည္။

ဒါက်ေတာ့ ဉာဏ္ခ်င္း ထပ္သည္ဟု မေျပာႏိုင္ဘဲ အႀကိဳက္ခ်င္း တူသြားသည္ဟုသာ ေျပာႏိုင္ပါလိမ့္မည္။

ကြ်န္ေတာ္ စတင္ ေရးျဖစ္ခဲ့စဥ္ကလည္း စာတစ္အုပ္ျဖစ္ေအာင္ မရည္ရြယ္ခဲ့ဘဲ ဂ်ာနယ္တစ္ပုဒ္စာသာ ျဖစ္သည္။ ဆရာမကလည္း မဂၢဇင္း တစ္ပုဒ္စာသာျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္ရာ အင္အား ျပဳန္းတီးသည္ဟု ဆိုဦးေတာ့ သိပ္ေထာင္းတာလွေသာ ျပဳန္းတီးမႈ မဟုတ္ပါ။

ေနာက္တစ္ခ်က္မွာ ဆရာေဖျမင့္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္၊ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ဆရာမ ျမေႏွာင္းညိဳတို႔ ထိုအပုဒ္တိုေလးမ်ားမွာ ထပ္ေနၾကရာတြင္ ကိုယ့္ေလႏွင့္ ကိုယ္၊ ကိုယ့္အာေဘာ္ႏွင့္ ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သံုးဦးစလံုး ကိုယ္တိုင္ျပန္ဆိုခဲ့ၾကသည့္အခ်က္မွာမူ ဘယ္သူႏွင့္မွ သကၤာရွင္းစရာ၊ ေတာင္းပန္စရာ မလိုေလာက္ေအာင္ ေသခ်ာေနတာလည္း အမွန္ပင္။

၆။
က်န္ပါေသးသည္။ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္တြင္ အခန္းဆက္ ျပန္ဆိုေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ “အာရွသားေတြ စဥ္းစားတတ္ကဲ့လား”မွာလည္း ထိုမတိုင္မီကတည္းက ဆရာ“ကိုတာ” မေဟသီမဂၢဇင္းတြင္ ဖတ္ၿပီး ျပန္ေရးထားမွန္း ဆရာတာက ေျပာသျဖင့္ သိရပါသည္။

ျဖစ္ပံုက သည္လို။ ထိုဂ်ာနယ္ကို မေပးမီ “စတိုင္သစ္”မဂၢဇင္းအတြက္ ဆရာတာက စာမူေတာင္းသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ ထိုစာမူကို ေပးမည္ဟု ေျပာလိုက္ပါသည္။ ထိုစာမူက ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲတြင္ ျပန္ဆိုၿပီး အသင့္လည္း ရွိေနပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္က မူရင္းအက္ေဆး၏ ေခါင္းစဥ္ကို ေျပာျပလိုက္ေသာအခါ ဆရာတာက “က်ဳပ္ ေရးၿပီးသားႀကီးဗ်”ဟု ေျပာသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အေတာ္မအီမလည္ ျဖစ္သြားရပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ အပင္ပန္းခံကာ ျပန္ဆိုထားသည္ကိုလည္း ႏွေမ်ာသြားပါ သည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာတာ ေရးထားမွန္း ကြ်န္ေတာ္ မသိလိုက္သကဲ့သို႔ပင္၊ ဆရာတာ့ စာကို မဖတ္လိုက္ရသည့္ စာဖတ္သူမ်ားလည္း ရွိေနႏိုင္ေသးသည္ကို ေတြးမိရပါသည္။ အလားတူပင္၊ ဂ်ာနယ္ပရိသတ္ႏွင့္ မဂၢဇင္း ပရိသတ္တို႔ မတူသည္ကိုလည္း သတိထားမိေနပါသည္။ ဂ်ာနယ္ပရိသတ္က အင္အားလည္း ပိုမ်ားပါသည္။

သို႔ျဖစ္သျဖင့္ ဆရာတာက “က်ဳပ္ေရးၿပီးသား”ဟု ေျပာထားသည့္ၾကား ကပင္ သိသိႀကီးႏွင့္ ထိုဂ်ာနယ္ကို ကြ်န္ေတာ္ ေပးခဲ့ပါသည္။ ဂ်ာနယ္ကလည္း ေဖာ္ျပေပးခဲ့ပါသည္။

ထို႔ေနာက္ အေတာ္ႀကီး ၾကာေတာ့မွ မေဟသီမဂၢဇင္းပါ ဆရာတာ့ “က်ဳပ္ေရးၿပီးသားႀကီး”ကို ဖတ္မိရပါသည္။ ထိုအခါတြင္ကား ဂ်ာနယ္ကို သိသိႀကီးႏွင့္ ေပးျဖစ္ခဲ့သည့္အတြက္ ေနာင္တမရေတာ့ပါ။ ဆရာတာက မူရင္းအက္ေဆးကို ကြ်န္ေတာ့္လို လံုးေစ့ပတ္ေစ့ ဘာသာျပန္ထားတာ မဟုတ္ပါ။ မူရင္းကို ဖတ္ၿပီး သူ႔စိတ္ကူးႏွင့္သူ ျပန္ေရးျပထားျခင္း ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရေသာအခါ အေတာ္ ခံသာသြားပါသည္။

ထို႔ေနာက္ပိုင္း ထိုစာအုပ္တြင္ ပါဝင္ေသာ အျခားေဆာင္းပါးမ်ားကို ဆက္လက္ျပန္ဆိုေနမိရာ ဆရာကိုတာကပင္ ကြ်န္ေတာ့္အား သတိေပးပါသည္။

“ေဟ့လူ… ၾကည့္လည္း လုပ္ဦး။ ေက်ာ္ဝင္း (ဆရာေက်ာ္ဝင္း) လည္း အဲဒီ့ထဲက ဟာေတြ လုပ္ေနတယ္ဗ်”တဲ့။

ကြ်န္ေတာ္ကား မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္စံုေအာင္ ဖတ္ႏိုင္သူ မဟုတ္ပါ။ စာအုပ္ဆိုင္မ်ားသို႔လည္း တစ္ႏွစ္ေနလို႔မွ တစ္ခါ မေရာက္ပါ။  ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာကိုတာႏွင့္ သိပ္ထဲထဲဝင္ဝင္ မသိခင္က ဆရာ“ေက်ာ္ဝင္း”ကို စာေရးသူမွန္းပင္ ကြ်န္ေတာ္ မသိခဲ့ပါ။ အဲသေလာက္ အေျခအေန ဆိုးပါသည္။ ဆရာေက်ာ္ဝင္းကိုပင္ မသိမွေတာ့ ဆရာေက်ာ္ဝင္း ဘာေတြ ေရးလို႔ ေရးေနမွန္း မသိတာလည္း မဆန္းပါ။

သို႔ေသာ္ ဆရာတာ့စကားေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္ရွိန္သတ္ခဲ့ပါသည္။ မႏွစ္က ထိုစာအုပ္ ဒုတိယအႀကိမ္ထုတ္ ထြက္လာၿပီး အက္ေဆးသစ္မ်ား ျဖည့္စြက္ထားသည္ကို ေတြ႕ေတာ့မွ ထိုအက္ေဆးမ်ားကို စိတ္သန္႔သန္႔ႏွင့္ မဟာဂ်ာနယ္တြင္ ျပန္ဆိုေဖာ္ျပျဖစ္သြားပါသည္။

၇။
ခ်ဳပ္လိုက္လွ်င္ ႏွစ္ပိုင္းရွိပါသည္။
တစ္ပိုင္းက စာအုပ္ကို ဘာသာျပန္ျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ ေနာက္တစ္ပိုင္းက စာတိုေပစကို ဘာသာျပန္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ တစ္နည္းဆိုရလွ်င္ လံုးခ်င္းအတြက္ ျပန္ဆိုျခင္းႏွင့္ မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္အတြက္ ျပန္ဆိုျခင္းျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ကြ်န္ေတာ့္အျမင္ကို ေျပာၾကည့္ပါရေစ။

စာတစ္အုပ္ကို တစ္ေယာက္ထက္ ပိုၿပီး ဘာသာျပန္ျခင္းသည္ အစတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ အေၾကာင္းႏွစ္ခ်က္ေၾကာင့္ မျဖစ္သင့္ဟု ျမင္ပါသည္။  တစ္အုပ္တည္းကို တစ္ေယာက္မက ဘာသာျပန္မည့္အစား သူတစ္ပါးျပန္ ေနမွန္းသိလွ်င္ ထိုစာအုပ္ကို လက္ေရွာင္ကာ တျခားတစ္အုပ္ကို ျပန္ဆိုမည္ဆိုပါလွ်င္ စာဖတ္ပရိသတ္အ မ်ားစုအတြက္ အလြန္တရာ အက်ိဳးမ်ား လိမ့္မည္ဟု ျမင္ပါသည္။

သို႔ေသာ္ သည္ေနရာမွာ တစ္ခ်က္က ေမွာင့္ပါသည္။

ထုတ္ေဝသူ၏ျပႆနာျဖစ္သည္။ ဒါလည္း ကိုယ္ေတြ႕ၾကံဳဖူးပါသည္။

စာအုပ္တိုက္ႀကီးတစ္တိုက္က သရဖူမဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္ေထာင္ေရး ေဆာင္းပါးမ်ားကို စုထုတ္ခ်င္သည္ဟု ေျပာပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္က အင္တင္ပါတင္ ျဖစ္ေနပါသည္။ အဓိကကေတာ့ ျပန္ရွာၿပီး စုေပးရမွာ အပ်င္းထူျခင္း သက္သက္သာ ျဖစ္သည္။ ထုတ္ေဝသူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတြ႕တိုင္း ေလာေဆာ္တတ္သလို ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ေတြ႕တိုင္း အင္တင္ပါတင္ လုပ္ေနခဲ့မိပါသည္။

ၾကာေတာ့ ထုတ္ေဝသူခမ်ာ စိတ္ရွည္ဟန္ မတူေတာ့ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ထံု႔ပိုင္း ထံု႔ပိုင္းႏွင့္ ျပန္ဆိုေရးသားေနေသာ အိမ္ေထာင္ေရး စာအုပ္ တစ္အုပ္ကို ယူခ်လိုက္ကာ ဟာသအတိုအထြာေတြကို ျပန္ဆိုေ ရးသားေနသည့္ ဆရာတစ္ဦးကို ဘာသာျပန္ခိုင္းလ်က္ ထုတ္ေဝလိုက္ပါသည္။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ေဆာင္းပါးမ်ား ပါရွိရာ မဂၢဇင္းကို စီစဥ္သူအား ေျပာလိုက္ပါေသးသည္။ “ဆူဒိုနင္က ပိုေကာင္းမွန္းေတာ့ သိပါတယ္ဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႔ စာအုပ္က သူ႔ မမီပါဘူး”တဲ့။

ေျပာလိုသည္မွာ ထိုစာအုပ္ကို ကြ်န္ေတာ္ ကိုင္ေနမွန္း အႏွီထုတ္ေဝသူ ေကာင္းေကာင္းသိပါသည္။ ေဈးကြက္ကို တြက္ခ်က္ေတာ့လည္း ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ကို သူ ေတြးမိပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ေရးသူ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က မသြက္ေတာ့ စိတ္က မရွည္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ လူႏိုင္တစ္ေယာက္ကို ခိုင္းခ်လိုက္ပံု ရပါသည္။

ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က ထိုစာအုပ္ကို ဆက္လက္ ျပန္ဆိုဖို႔ေဝးစြ၊ လံုးလံုးကို လွည့္မၾကည့္ေတာ့ပါ။ ျပန္ဆိုလက္စေတြကိုလည္း အကုန္ရပ္ခ်လိုက္ ပါသည္။ အႏွီထုတ္ေဝသူေျပာသလို ကြ်န္ေတာ္က ပိုေကာင္းခ်င္လည္း ေကာင္းပါလိမ့္မည္။ အေၾကာင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္က ကိုယ့္သေဘာႏွင့္ကိုယ္ ဖတ္မိရာမွ ခံတြင္း ေတြ႕သြားသည့္အတြက္ စိတ္ပါလက္ပါ ျပန္ဆိုေရးသားျခင္းျဖစ္ၿပီး ဟိုတစ္ဖက္သားခမ်ာမွာေတာ့ ထုတ္ေဝသူက အပ္သျဖင့္ မျပန္ခ်င္လည္းျပန္၊ ျပန္ခ်င္လည္း ျပန္ထားရေသာ ဘာသာျပန္ ျဖစ္ေနႏိုင္သည့္အတြက္ပင္။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ၊ သူမ်ား ျပန္ၿပီးသားစာအုပ္ကို တစ္ဝက္တန္းလန္း ျပန္ၿပီးျဖစ္သည့္တိုင္ ကြ်န္ေတာ္ ဆက္ျပန္မေနေတာ့ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ အင္အားႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္အခ်ိန္ကို ႏွေမ်ာမိသလို ကြ်န္ေတာ့္မွာ အရွက္ ရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

ဟစ္လရီကလင္တန္႔ ကိုယ္ေရးအထုပၸတၱိသည္လည္း ထိုအတိုင္း ျဖစ္သြားႏိုင္ဖြယ္ ရွိပါသည္။ ဘာသာျပန္ၿပိဳင္ပြဲဆိုလွ်င္ျဖင့္ မေထာင္းတာပါ။ လူမ်ားမ်ား ဝင္ၿပိဳင္ေလ၊ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေလ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ အခုဟာက ဘာသာျပန္ၿပိဳင္ပြဲ မဟုတ္ပါ။ စာအုပ္ထုတ္ၾကသည့္ ေဈးကြက္ထဲက ကိစၥ ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စာအုပ္ေဈးကြက္ကလည္း သိပ္အေကာင္းႀကီး မဟုတ္ပါ။ အေမႊးတိုင္ေဈးကြက္၊ င႐ုတ္သီးမႈန္႔ေဈးကြက္လို ျဖဳန္းအား မေကာင္းပါ။ သို႔ျဖစ္ရာ အေမႊးတိုင္လို၊ င႐ုတ္သီးမႈန္႔လို သူ႔ထက္ငါ တြန္း မလုပ္သင့္ဟု ယူဆပါသည္။ ဆရာမ်ားလွ်င္ သားေသႏိုင္သကဲ့သို႔၊ ငါးသိုင္းမ်ားလွ်င္ ဟင္းဟုန္သကဲ့သို႔ ျပန္ဆိုသူ မ်ားျပားလွ်င္ ထိုစာအုပ္ကို စာဖတ္ သူမ်ားက “အင္”သြားပါလိမ့္မည္။ အင္လည္း အင္ကုန္သည့္သာဓကေတြ မ်ားစြာ ရွိပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ဤစာျဖင့္ ဘာသာျပန္ေဖာ္မ်ားကို ေၾကညာလိုက္ပါသည္။ မရွက္တတ္လွ်င္ လုျပန္ၾကပါ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ရွက္တတ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တစ္ေယာက္ေယာက္ ဦးသြားသည္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ ခရီးေရာက္ခဲ့ေရာက္ခဲ့ ကြ်န္ေတာ္ကပဲ အသာတၾကည္ (ေက်ေက်နပ္နပ္) ေနာက္ဆုတ္ေပးပါမည္။

၈။
စာတိုေပစမ်ားကို ဘာသာျပန္ျခင္း (ဝါ) မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္အတြက္ အပုဒ္တိုမ်ား ျပန္ဆိုျခင္းမွာေတာ့ ထိုသို႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ဘာသာျပန္သူေတြ ထပ္ေနႏိုင္ပါသည္။ အထက္တြင္ ဆရာေဖျမင့္၊ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ဆရာမ ျမေႏွာင္းညိဳတို႔ သာဓကကိုလည္းေကာင္း၊ ဆရာကိုတာ၊ ဆရာေက်ာ္ဝင္းႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သာဓကကိုလည္းေကာင္း ေဖာ္ျပၿပီးပါၿပီ။

ေသခ်ာသည္မွာ စာအုပ္ကို ျပန္ဆိုသကဲ့သို႔ အလုအယက္ ျပန္ဆိုေနၾကတာ မဟုတ္ၾကျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ သာဓက ျပခဲ့ေသာ ဆရာမ်ားအနက္တြင္လည္း (ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖယ္လိုက ဖယ္ထားပါဦး) က်န္ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားမွာ စာဖတ္ပရိသတ္အတြက္ ေစတနာမ်ား အသကအသကႏွင့္ သိကၡာရွိစြာ ေရးသားေနၾကသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ထိုဆရာေတြထဲတြင္ ငါးပြက္ရာ ငါးစာခ်တတ္ေသာ အက်င့္မ်ိဳးႏွင့္ သိကၡာမဲ့သူ တစ္ဦးမွ မပါပါ။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ထိုဆရာမ်ားမွာ သူ႔ပရိသတ္ႏွင့္သူ အခိုင္အမာ ရွိပါသည္။

အပုဒ္တိုမ်ားမွာ ဘာသာျပန္မ်ား ႐ိုးသားစြာ ထပ္ေနတတ္သည္ကိုေတာ့ သဘာဝတစ္ရပ္ဟုပင္ ကြ်န္ေတာ္ ျမင္ပါသည္။ ယခင္ကလည္း ထပ္ခဲ့ၾကဖူးသလို ေနာင္တြင္လည္း ထပ္ေနပါလိမ့္ဦးမည္။ အထူးသျဖင့္ ရင္ခုန္သံခ်င္း၊ ခံစားခ်က္ခ်င္း၊ အႀကိဳက္ခ်င္း မနီး႐ိုးစြဲျဖစ္ေနၾကသည့္ ေခတ္ၿပိဳင္ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းလာရသူမ်ား ျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ ဖတ္မိသည့္အထဲမွ အႀကိဳက္ခ်င္းတူသည့္ အပုဒ္မ်ားကို ၿပိဳင္တူျဖစ္ေစ၊ မေရွးမေႏွာင္း ျဖစ္ေစ ျပန္ဆိုျဖစ္သြားၾကျခင္းဟု ကြ်န္ေတာ္ နားလည္ခံယူပါသည္။

၉။
လူဆိုတာ ကိုယ့္သမိုင္း ကိုယ္ေရးၾကသည္ဟူေသာ စကားမွာ ဖန္တစ္ရာေတေနသည့္ စကားအိုနာႀကီးျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ စကားအိုနာတို႔၏ ထံုးအတိုင္း ေသြးထြက္ေအာင္လည္း မွန္ပါသည္။

ဘယ္သူ ဘာေျပာေျပာ၊ လက္ရွိအေနအထားတြင္ မည္သို႔ျဖစ္ေနေန၊ အခ်ိန္ကာလက ဆံုးျဖတ္သြားပါလိမ့္မည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခတ္က်မွ အလုအယက္ျပန္တာေတြ ေပၚလာတာ မဟုတ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မတိုင္မီကတည္းက ေပါလွပါသည္။ ယေန႔ထက္တိုင္ ျပန္ထုတ္ေနဆဲ၊ ေရာင္းေကာင္းေနဆဲ ဘာသာျပန္ စာအုပ္ေတြကို ၾကည့္လိုက္လွ်င္ ထိုအလုအယက္ေတြ တစ္အုပ္မွ ပါမလာတာကိုလည္း ေတြ႕ရပါလိမ့္မည္။ စာဖတ္ပရိသတ္အေပၚ အမွန္ပင္ ေစတနာထားကာ ျပန္ဆိုေရးသားခဲ့ေသာ စာအုပ္မ်ားကသာ ေခတ္အဆက္ဆက္ တည္တံ့ေနသည္လည္း ျဖစ္ပါသည္။

ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဦးစံရွားက အထင္ရွားဆံုး ျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ မူရင္း ရွားေလာ့(ခ္)ဟုမ္း(စ္)ကို ဘာသာျပန္သူေတြ တစ္ေယာက္မက ေပၚခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းကိုသာ ယေန႔ ထက္တိုင္ တသသ ဖတ္ဆဲျဖစ္သလို မူရင္းကို ျပန္ဆိုသူမ်ားအနက္တြင္လည္း ဆရာျမသန္းတင့္၏ ျပန္ဆိုခ်က္ကိုသာ စာသမားေတြက အေလးအျမတ္ထားပါသည္။ က်န္ျပန္ဆိုခ်က္မ်ားကို ဘယ္သူကမွ အမႈမထားေတာ့ပါ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာလည္း အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အလုအယက္ျပန္ၾကတာေတြ၊ ဦးေအာင္လုပ္ခ်င္သည့္ဉာဥ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိေနေန၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မရွိေတာ့သည့္ ေနာက္ပိုင္းက်ခါမွ သားသမီးေျမးျမစ္မ်ားက ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ၏ “တန္း”ကို သတ္မွတ္ၾကပါလိမ့္မည္။ “ေသရင္ၿပီးၿပီ”ဆိုသည္မွာ ေသသူ႔အတြက္သာ ျဖစ္ပါသည္။ က်န္ရစ္သူ အႏြယ္ေတာ္မ်ားအတြက္ကေတာ့ မၿပီးပါ။ သြားေလသူက စုတ္ပဲ့ရင္ စုတ္ပဲ့သေလာက္၊ ေတာ္ရင္ ေတာ္သေလာက္ သူ႔ေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြမွာ ခံစား၊ စံစားၾကရ စျမဲလည္းျဖစ္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ကျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္ သားသမီးေျမးျမစ္ေတြမွာ ကြ်န္ေတာ့္ေၾကာင့္ လူေတာ မတိုးေလမွာ၊ ေခါင္းမေဖာ္ႏိုင္မွာ စိုးလွပါသည္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
ဆူဒိုနင္


အဲဒါက ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းမွာ ထုတ္ေ၀တဲ့ “အခ်စ္”ဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေၾကညာခ်က္ပါ။ အဲဒီ့ ေၾကညာခ်က္ ထြက္ၿပီးလို႔ တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္ အၾကာမွာ ေအာက္ပါ ေၾကညာခ်က္က မလႊဲသာ မေရွာင္သာ ထပ္ေရးခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ ဒါကိုက်ေတာ့ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ေမလထုတ္ “သရဖူ”မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တာပါ။ ဖတ္ရွဳေတာ္မူၾကည့္ေပးပါဦး…


ကၽြန္ေတာ့္ဟစ္လရီ နားပါၿပီ

ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ…

ေခါင္းစဥ္ပါအတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္ဟစ္လရီကို သည္လကစၿပီး နားလိုက္ၿပီျဖစ္ပါေၾကာင္း စာဖတ္သူအေပါင္းအား ေလးျမတ္ ႐ိုေသစြာ အစီရင္ခံအပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာ အမွားေပါင္းမ်ားစြာ က်ဴးလြန္ဖူးခဲ့တဲ့အထဲက အမွားႀကီးတစ္ခုကေတာ့ သည္ “ဟစ္လရီကလင္တန္ ရဲ႕ ကိုယ္ေရးအတၳဳပၸတၱိ”ကို ဘာသာျပန္မိျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာသာ စျပန္ခါစမွာတင္ပဲ သည္စာအုပ္ကို ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အသက္ေရာ၊ သမၻာေရာ၊ ဝါပါ ႀကီးရင့္တဲ့ စာေရးဆရာႏွစ္ဦးကလည္း ဘာသာျပန္ဖို႔ စိုင္းျပင္းလ်က္ရွိေၾကာင္း ၾကားသိလိုက္ရပါတယ္။

အဲဒီ့ကတည္းက ကြ်န္ေတာ္ အေတာ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိခဲ့ရပါတယ္။ စာတစ္အုပ္ထဲကို လူ သံုးေလးေယာက္ ဝိုင္းျပန္ၾကတာဟာ အင္အား ျဖဳန္းတီးတာပဲလို႔ ယူဆမိရလို႔ပါ။ အမွန္ဆို ကြ်န္ေတာ္တို႔ခ်င္း ညႇိညႇိႏိႈင္းႏိႈင္းနဲ႔ တသီးတျခား တစ္အုပ္စီ ျပန္ၾကမယ္ဆိုရင္ စာဖတ္ပရိသတ္အတြက္လည္း အက်ိဳးရွိ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အင္အားေတြလည္း အလဟႆ မျဖစ္ေတာ့ဘူးလို႔ ေတြးမိရပါတယ္။ ေတြးမိရလို႔လည္း သည္အေၾကာင္းကို လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္က အခ်စ္ဂ်ာနယ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။

သို႔ေပမယ့္ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ သရဖူ မဂၢဇင္းမွာ ျပန္လက္စ ျဖစ္ေနတာမို႔ အားနာပါးနာနဲ႕ လစဥ္ဆက္ လက္ျပန္ဆိုေဖာ္ျပေနခဲ့တာ ၿပီးခဲ့တဲ့လအထိ ဆိုရင္ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။

တစ္ေန႔ကေတာ့ စာအုပ္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို အေရာက္မွာ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ ဆရာႏွစ္ဦးအနက္က တစ္ဦးရဲ႕ လံုးခ်င္း စာအုပ္ကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ စာအုပ္က သိပ္မထူလွပါဘူး။  ေဈးလည္း သင့္တင့္တယ္လို႔ ဆိုႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီ့ စာအုပ္ကို ေတြ႕ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေပ်ာ္သြားတယ္။

မွန္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ျပန္လက္စကို အဲဒီ့စာအုပ္ကို အေၾကာင္းျပၿပီး ရပ္ခ်လိုက္လို႔ ရသြားၿပီကိုး။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ေတာ့ အဲဒီ့ဆရာက ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အဆမ်ားစြာ ပိုေတာ္ပါလိမ့္မယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကသာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ အပင္ပန္းခံၿပီး ျပန္ဆိုေနတာ စာအုပ္ရဲ႕သံုးပံုတစ္ပံုေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မၿပီးခ်င္ေသးေပမယ့္ အဲဒီ့ဆရာရဲ႕ လံုးခ်င္းစာမူကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ကတည္းက ၿပီးေနၿပီလို႔ သူ႔အမွာစာမွာ ဖတ္ရပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ကြ်န္ေတာ္က ဘာသာ မျပန္တတ္ ျပန္တတ္နဲ႔ လံုးေစ့ပတ္ေစ့နီးပါး ေလွ်ာက္ျပန္ခဲ့တာမို႔ အခု ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ဆိုခဲ့ၿပီးသမွ် မူရင္းစာအုပ္ရဲ႕ သံုးပံုတစ္ပံုေလာက္ေလးကိုပဲ စုၿပီး စာအုပ္ထုတ္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဟိုဆရာ့စာအုပ္ထက္ အပံုႀကီး ထူသြားႏိုင္ပါတယ္။ သည္ေလာက္ ထူထဲတဲ့စာအုပ္ကို အဲသလို တိုတိုက်ဥ္းက်ဥ္းနဲ႔ ျပန္ဆိုႏိုင္တာကိုက အဲဒီ့ဆရာရဲ႕ အရည္အခ်င္းပါပဲ။ ၾကည့္ရတာ မူရင္းစာအုပ္တစ္အုပ္လံုးရဲ႕ ေလးပံုတစ္ပံု၊ ဒါမွမဟုတ္ ငါးပံုတစ္ပံုေလာက္အထိ ျခံဳ႕ခ်လိုက္ႏိုင္ပံုပါပဲ။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အရစ္ရွည္လွတဲ့ ဘာသာျပန္ အခန္းဆက္ႀကီးကို ဘယ္ေတာ့ၿပီးမွာလဲလို႔ ေမးျမန္းေနၾကတဲ့ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ားအတြက္ ကြ်န္ေတာ့္အေျဖကေတာ့  ရွင္းသြားပါၿပီ။ သည္လမွာတင္ တိခနဲ ရပ္ခ်လိုက္ပါၿပီခင္ဗ်ား။

က်န္တာေတြ သိခ်င္ေသးရင္ေတာ့ အဲဒီ့ဆရာရဲ႕ စာအုပ္ကိုသာ ရွာဖတ္ေတာ္မူၾကပါလို႔သာ ပန္ၾကားခ်င္ပါတယ္။ အဲလို ၫႊန္းတဲ့အတြက္ အဲဒီ့ဆရာက ကြ်န္ေတာ့္ကို လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္ေတာင္ တိုက္ေဖာ္ရမွာ မဟုတ္သလို အဲဒီ့စာအုပ္ထုတ္တဲ့ စာအုပ္တိုက္ကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို စာအုပ္တစ္အုပ္ေတာင္ လက္ေဆာင္ေပးေဖာ္မရမွာလည္း ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲ ေသခ်ာလွပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုလည္း ဘယ္သူမွ ႐ိုက္မစစ္ဘဲ အတိအလင္း ျမြက္ဟ ေၾကညာလိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အခု သရဖူမဂၢဇင္းမွာ သည္ဟစ္လရီ႕ ကိုယ္ေရးအတၳဳပၸတၱိကို ဆက္ လက္ျပန္ဆိုေတာ့မွာ မဟုတ္သလို ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ဆံုးေအာင္ ဆက္ျပန္ဆိုမွာ မဟုတ္တဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ အခုအထိ ေရးၿပီးခဲ့သမွ်ကိုလည္း စာအုပ္အျဖစ္ ျပန္လည္ ထုတ္ေဝရန္ ဘယ္လိုမွ စိတ္ကူးမရွိေၾကာင္းကို အသိေပးခ်င္တာပါ။

စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ားအေနနဲ႔ကေတာ့ သူ႔ဘဝဇာတ္လမ္းကို အျမြက္ေလာက္ ဆက္ၿပီး ငံုမိခ်င္ေသးတယ္၊ သူ႔စာအုပ္ အရသာကို အျမည္းေလာက္ အဆံုးအထိ ခံစားၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္ဆိုရင္ ဖတ္စရာ လံုးခ်င္းစာအုပ္တစ္အုပ္ ရွိေနၿပီမို႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔စာရင္ သိပ္ေထာင္းတာမယ္ မထင္ပါဘူး။

ကြ်န္ေတာ့္မွာေတာ့ သည္အတြက္ စိုက္လိုက္ရတဲ့ ဦးေႏွာက္နဲ႔ ေပးလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြအတြက္ ေသလုေအာင္ ႏွေမ်ာမဆံုး ျဖစ္ေနမိပါတယ္။ ေနာင္လြဲေနာင္ခါ ဘယ္ဘယ္ေသာအခါမွ ေနာက္ဆံုးေပၚ လူသိမ်ားတဲ့စာအုပ္ကို ျပန္ဆိုဖို႔ စိတ္ကူး မရွိေတာ့ေအာင္ သည္စာအုပ္က ကြ်န္ေတာ့္ကို သင္ခန္းစာေပးလိုက္တာမို႔ တစ္ဖက္က ေျပာရင္ေတာ့ ၾကံဖန္ေက်းဇူးတင္ဖို႔ ေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုရမလားပဲ။

စကားၾကံဳခိုက္ ေျပာရရင္ ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲကို စာအုပ္ သစ္တစ္အုပ္ ေရာက္လာပါေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာသာျပန္ ၿပီး လံုးခ်င္းထုတ္ေဝခဲ့တဲ့ “အာရွသားမ်ား စဥ္းစားႏိုင္ေစ”ကို ေရးတဲ့ စာေရးဆရာရဲ႕ စာအုပ္သစ္ပါ။ ထြက္ထြက္ခ်င္းမွာ အဲဒီ့ စာအုပ္ကို ကြ်န္ေတာ္ဘာသာျပန္ထားမွန္း သိေနတဲ့ စကၤာပူ ႏိုင္ငံသူ မိတ္ေဆြက ကြ်န္ေတာ့္ဆီ အေရာက္လာေပးပါတယ္။ အပိုင္ေတာ့မဟုတ္ဘူး၊ ခဏငွားတာပါဆိုတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဓာတ္ပံုမိတၱဴကူးယူထားလိုက္မိပါတယ္။

မၾကာပါဘူး၊ စကၤာပူသံအမတ္ႀကီးက အာရွသားမ်ား စဥ္းစားႏိုင္ေစကို ဘာသာျပန္သူဟာ ကြ်န္ေတာ္မွန္းလည္း သိသြားေရာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ကဒ္ထူဖံုးနဲ႔ မူရင္းစာအုပ္ကို လက္ေဆာင္ေပးလာျပန္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့လည္း ႏွစ္သက္လို႔ မဆံုးပါဘူး။

သို႔ေသာ္ ဟစ္လရီတေစၦက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျခာက္ေနဆဲမို႔ ကြ်န္ေတာ္ ဘာသာျပန္ဖို႔ လံုးလံုး စိတ္မကူးမိေတာ့ဘူး။ တစ္ေန႔ ကေတာ့ ပြဲတစ္ပြဲမွာ ဆရာ“ေက်ာ္ဝင္း”နဲ႔ ဆံုပါတယ္။ ဆရာက ကြ်န္ေတာ့္ကို အဲဒီ့ စာအုပ္ ျပန္ပါလား၊ သူ မျပန္ဘူးဆိုၿပီး စကား ကမ္းလွမ္းပါတယ္။

အဲဒီ့ေန႔ကမွ အဲဒီ့တစ္ခါသာ လူခ်င္း ေသခ်ာဆံုဖူး၊ စကား ေျပာဖူးတဲ့ ဆရာ“ေက်ာ္ဝင္း”ကို ကြ်န္ေတာ္ အလြန္ ႐ိုေသသြားမိရပါတယ္။

အမွန္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာစာေပနယ္ဟာ က်ဥ္းလွသလို ဘာသာျပန္ေနတဲ့ စာေရးသူဆိုတာလည္း လက္ခ်ိဳးေရလို႔ ေတာင္ ရပါတယ္။ အဲသလို ရွိၾကတဲ့အထဲမွာ ဆရာေက်ာ္ဝင္းလို ညႇိညႇိႏိႈင္းႏိႈင္း လုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးေတြနဲ႔သာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ႐ိုင္း႐ိုင္းပင္းပင္း ရွိၾကမယ္ဆိုရင္ ဘယ့္ကေလာက္မ်ား ၾကက္သေရ မဂၤလာ ရွိလိုက္ေလမလဲဆိုတာ ေတြးမိရပါ တယ္။

အခ်စ္ဂ်ာနယ္မွာ သည္အေၾကာင္းကို အက်ယ္တဝင့္ ေရးခဲ့ကတည္းက ကြ်န္ေတာ္ အတိအလင္း ေၾကညာၿပီးသားပါ။ သည္ ဟစ္လရီရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိကို ဘယ္ဆရာရဲ႕ လံုးခ်င္းျဖစ္ျဖစ္ ထြက္လာတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က ေနာက္ဆုတ္ေပးမယ္လို႔ စာနဲ႔ ေပနဲ႔ အတိအက် ျမြက္ဟၿပီးသားပါ။

အခု လံုးခ်င္းထြက္လာၿပီမို႔ ကြ်န္ေတာ့္ဟစ္လရီကို နားလိုက္ပါၿပီ။

သည္အတြက္ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ားအေပါင္းမွာ ကသိကေအာင့္တစ္စံုတစ္ရာ ျဖစ္သြားရတယ္ဆိုပါရင္ မလိမ္မိုး မလိမၼာ ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးမွာသာ တာဝန္ရွိတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ကသာ အားလံုးကို ဂါရဝတရား ေရွ႕ထားၿပီး ေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

စာဖတ္သူအေပါင္း ရႊင္ရႊင္ပ်ပ်နဲ႔ ဘဝင္ၾကၾကပါေစသတည္း
ေလးစား ခ်စ္ခင္စြာ
မန္တာခမ္း

xkwfa0ol\jyóemjzpfonf/ ‘gvnf; udk,fawGUMuHKzl;ygonf/
pmtkyfwdkufBuD;wpfwdkufu o&zlr*¾Zif;wGif azmfjycJhaom uRef awmfh tdrfaxmifa&;aqmif;yg;rsm;udk pkxkwfcsifonf[k ajymygonf/ uRefawmfu tifwifygwifjzpfaeygonf/ t”duuawmh jyef&SmNyD; pkay;&rSm tysif;xljcif; oufoufom jzpfonf/ xkwfa0olu uRef awmfhudk awGUwdkif; avmaqmfwwfovdk uRefawmfuvnf; awGUwdkif; tifwif ygwifvkyfaecJhrdygonf/
Mumawmh xkwfa0olcrsm pdwf&Snf[ef rwlawmhyg/ uRefawmf xHkYydkif;xHkYydkif;ESifh jyefqdka&;om;aeaom tdrfaxmifa&; pmtkyf wpf tkyfudk ,lcsvdkufum [motwdktxGmawGudk jyefqdka&;om;aeonfh q&m wpfOD;udk bmomjyefcdkif;vsuf xkwfa0vdkufygonf/ NyD;awmh uRefawmfhaqmif;yg;rsm; yg&dS&m r*¾Zif;udk pDpOfoltm; ajymvdkufyg ao;onf/ ]ql’dkeifu ydkaumif;rSef;awmh odygw,fAsm/ usKyfwdkY pmtkyfu olY rrDygbl;}wJh/
ajymvdkonfrSm xdkpmtkyfudk uRefawmf udkifaerSef; tESDxkwfa0 ol aumif;aumif;odygonf/ aps;uGufudk wGufcsufawmhvnf; jzpfEdkifacsudk olawG;rdygvdrfhrnf/ odkYaomf a&;ol uRefawmfhbufu roGufawmh pdwfu r&SnfEdkifawmhbJ vlEdkifwpfa,mufudk cdkif;csvdkuf yHk& ygonf/
aocsmonfuawmh uRefawmfhbufu xdkpmtkyfudk qufvuf jyefqdkzdkYa0;pG? vHk;vHk;udk vSnfhrMunfhawmhyg/ jyefqdkvufpawGudk vnf; tukef&yfcsvdkufygonf/ tESDxkwfa0olajymovdk uRefawmf u ydkaumif;csifvnf; aumif;ygvdrfhrnf/ taMumif;rSm uRefawmfu udk,hfoabmESifhudk,f zwfrd&mrS cHwGif;awGUoGm;onfhtwGuf pdwfyg vufyg jyefqdka&;om;jcif;jzpfNyD; [dkwpfzufom;crsmrSmawmh xkwf a0olu tyfojzifh rjyefcsifvnf;jyef? jyefcsifvnf; jyefxm;&aom bmomjyef jzpfaeEdkifonfhtwGufyif/
rnfodkYyifjzpfap? olrsm; jyefNyD;om;pmtkyfudk wpf0ufwef;vef; jyefNyD;jzpfonfhwdkif uRefawmf qufjyefraeawmhyg/ uRefawmfh tif tm;ESifh uRefawmfhtcsdefudk ESarsmrdovdk uRefawmhfrSm t&Suf &dSaom aMumifh jzpfygonf/
[pfv&DuvifwefY udk,fa&;txkyÜwådonfvnf; xdktwdkif; jzpf oGm;EdkifzG,f &dSygonf/ bmomjyefNydKifyGJqdkvQifjzifh raxmif;wmyg/ vlrsm;rsm; 0ifNydKifav? aysmfp&maumif;avjzpfygvdrfhrnf/ tck[mu bmomjyefNydKifyGJ r[kwfyg/ pmtkyfxkwfMuonfh aps;uGufxJu udpö jzpfygonf/ uRefawmfwdkY pmtkyfaps;uGufuvnf; odyftaumif;BuD; r[kwfyg/ tarT;wdkifaps;uGuf? i½kwfoD;rIefYaps; uGufvdk jzKef;tm; raumif;yg/ odkYjzpf&m tarT;wdkifvdk? i½kwfoD;rIefYvdk olYxufig wGef; rvkyfoifh[k ,lqygonf/ q&mrsm;vQif om;aoEdkifouJhodkY? ig;odkif; rsm;vQif [if;[kefouJhodkY jyefqdkol rsm;jym;vQif xdkpmtkyfudk pmzwf olrsm;u ]tif}oGm;ygvdrfhrnf/ tifvnf; tifukefonfhom”uawG rsm;pGm &dSygonf/
xdkYaMumifh þpmjzifh bmomjyefazmfrsm;udk aMunmvdkufygonf/ r&SufwwfvQifvkjyefMuyg/ uRefawmfuawmh &Sufwwfygonf/ xdkYaMumifh wpfa,mufa,muf OD;oGm;onfESifh uRefawmf b,f avmuf c&D;a&mufcJha&mufcJh uRefawmfuyJ tomwMunf (ausauseyfeyf) aemufqkwfay;ygrnf/8/
pmwdkayprsm;udk bmomjyefjcif; (0g) r*¾Zif;? *sme,ftwGuf tyk’fwdkrsm; jyefqdkjcif;rSmawmh xdkodkYrjzpfEdkifyg/ bmomjyefolawG xyfaeEdkifygonf/ txufwGif q&mazjrifh? uRefawmfESifh q&mr jraESmif;ndKwdkY om”uudkvnf;aumif;? q&mudkwm? q&mausmf0if; ESifh uRefawmfwdkY om”uudkvnf;aumif; azmfjyNyD;ygNyD/
aocsmonfrSm pmtkyfudk jyefqdkouJhodkY tvkt,ufjyefqdkae Muwm r[kwfMujcif;yifjzpfygonf/ om”ujycJhaom q&mrsm; teufwGifvnf; (uRefawmfhudk z,fvdku z,fxm;ygOD;) usefq&m? q&mr rsm;rSm pmzwfy&dowftwGuf apwemrsm; toutou ESifh odu©m&Sd pGm a&;om;aeMuolrsm;jzpfygonf/ xdkq&mawGxJwGif ig;yGuf&m ig;pmcswwfaom tusifhrsdK;ESifh odu©mrJhol wpfOD;rS rygyg/ xdkYaMumifhvnf; xdkq&mrsm;rSm olYy&dowfESifhol tcdkiftrm&dSygonf/
tyk’fwdkrsm;rSm bmomjyefrsm; ½dk;om;pGm xyfaewwfonfudk awmh obm0wpf&yf[kyif uRefawmf jrifygonf/ ,cifuvnf; xyfcJhMuzl;ovdk aemifwGifvnf; xyfaeygvdrfhOD;rnf/ txl;ojzifh &ifckefoHcsif;? cHpm;csufcsif;? tBudKufcsif; reD;½dk;pGJjzpfaeMuonfh acwfNydKif arG;zGm;BuD;jyif;vm&olrsm;jzpfonfhtm;avsmfpGm zwfrdonfh txJrS tBudKufcsif;wlonfhtyk’frsm;udk NydKifwljzpfap? ra&S;raESmif; jzpfap jyefqdkjzpfoGm;Mujcif;[k uRefawmf em;vnfcH,lygonf/

9/
vlqdkwm udk,fhordkif; udk,fa&;Muonf[laom pum;rSm zef wpf&mawaeonfh pum;tdkemBuD;jzpfygonf/ odkYaomf pum;tdkem wdkY\ xHk;twdkif; aoG;xGufatmifvnf; rSefygonf/
b,fol bmajymajym? vuf&dStaetxm;wGif rnfodkYjzpfaeae? tcsdefumvu qHk;jzwfoGm;ygvdrfhrnf/ uRefawmfwdkYacwfusrS tvk t,ufjyefwmawG ay:vmwmr[kwfyg/ uRefawmfwdkY rwdkifrD uwnf;u aygvSygonf/ ,aeYxufwdkif jyefxkwfaeqJ? a&mif; aumif;aeqJ bmomjyef pmtkyfawGudk MunfhvdkufvQif xdktvk t,ufawG wpftkyfrS ygrvmwmudkvnf; awGU&ygvdrfhrnf/ pmzwf y&dowftay: trSefyif apwemxm;um jyefqdka&;om;cJhaom pmtkyfrsm;uom acwftqufquf wnfwHhaeonfvnf;jzpfyg onf/
q&mBuD; a&TOa’gif;\ OD;pH&Sm;u txif&Sm;qHk; jzpfygonf/ aemufydkif;wGif rl&if; &Sm;avmh(cf)[krf;(pf)udk bmomjyefolawG wpf a,mufru ay:cJhygonf/ odkYaomf q&mBuD;a&TOa’gif;udkom ,aeY xufwdkif woozwfqJjzpfovdk rl&if;udkjyefqdkolrsm;teufwGif vnf; q&mjroef;wifh\ jyefqdkcsufudkom pmorm;awGu tav; tjrwfxm;ygonf/ usefjyefqdkcsufrsm;udk b,folurS trIrxm; awmhyg/
uRefawmfwdkYrSmvnf; taMumif;aMumif;aMumifh tvkt,ufjyef MuwmawG? OD;atmifvkyfcsifonfhÓOfawG b,favmuf&dSaeae? uRef awmfwdkY r&dSawmhonfhaemufydkif;uscgrS om;orD;ajr;jrpfrsm;u uRef awmfwdkYawG\ ]wef;}udk owfrSwfMuygvdrfhrnf/ ]ao&ifNyD;NyD}qdk onfrSm aoolYtwGufom jzpfygonf/ usef&pfol tEG,fawmfrsm; twGufuawmh rNyD;yg/ oGm;avolu pkwfyJh&if pkwfyJhoavmuf? awmf&if awmfoavmuf olYaemufrsdK;qufawGrSm cHpm;? pHpm;Mu& pjrJvnf;jzpfygonf/
uRefawmfujzifh uRefawmfh om;orD;ajr;jrpfawGrSm uRefawmfh aMumifh vlawmrwdk;avrSm? acgif;razmfEdkifrSm pdk;vSygonf/
tm;vHk;awG;q qifjcifMunfhEdkifMuygap
ql’dkeif

The Origin of Jealousy

Twaytawမနာလိုတိုရွည္ရဲ႕ မူလဘူတ

ေတြ႕ရွိပံု နိဒါန္း

လြန္ခဲ့တဲ့ ေလး၊ ငါး၊ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္အထိက ကြ်န္ေတာ့္မွာ သူတစ္ပါးအေပၚ မနာလိုတာေတြ၊ ဝန္တိုတာေတြ၊ မ႐ႈစိမ့္တာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူတစ္ပါး ေအာင္ျမင္ေပါက္ေျမာက္တာကို ၾကားသိရရင္ ရင္ထဲ မွာ က်လိက်လိနဲ႔ နားၾကားျပင္း ကပ္တတ္တယ္။ သူတစ္ပါး ထြန္းကားေနတာကို ျမင္ရရင္ မ်က္စိေနာက္တတ္တယ္။ တစ္ပါးသူရဲ႕က်ဆံုးမႈ၊ နစ္နာမႈေတြကို ၾကားသိရရင္ ဝမ္းသာတတ္တယ္။ အဲသလို ညစ္ေပ စုတ္ပဲ့လွတဲ့ စိတ္မ်ိဳးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ပါ။


ကြ်န္ေတာ္ ့ခ်စ္သူရည္းစားမ်ားနဲ႔က်ျပန္ေတာ့ တစ္မ်ိဳး။ ကြ်န္ေတာ္က သဝန္မေၾကာင္တတ္ျပန္ဘူး။ သူတို႔ ဘယ္လိုအမ်ိဳးေကာင္းသားမ်ားနဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ခင္ခင္မင္မင္ေနေနသည္ျဖစ္ေစ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္မွာ ဘယ္လိုမွ မဘယ္လို မိတတ္ျပန္ဘူး။

အသက္၃၀ေက်ာ္မွာ ကြ်န္ေတာ္အိမ္ေထာင္က်ပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ဦးမွာ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ပတ္သက္ရင္ အျမဲမဟုတ္ေပမယ့္ တစ္ခါတေလ သဝန္တိုပံုေလးေတြ မသိမသာ ျပတတ္တယ္။ အိမ္ေထာင္က်စ အနည္က မထိုင္ေသးေတာ့ သူနဲ႔ အိမ္ေထာင္မက်ခင္က ေျခစလက္စေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သူ စိတ္ပါတဲ့အခါ ခနဲ႔တတ္တယ္၊ သည္အခါမ်ားမွာ “သူ ကြ်န္ေတာ့္ကို ခ်စ္လြန္းလို႔ သဝန္ေၾကာင္ရွာတာပါေလ”ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ၾကည္ႏူး ေက်နပ္ေနတတ္ခဲ့ပါတယ္။

သူနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ကြ်န္ေတာ္က တစ္စက္ဆို တစ္စက္ကေလးေသာ္မွ သဝန္ေၾကာင္ရေကာင္းမွန္း မသိျပန္ဘူး။ အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ သူ႔ကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ မရွိတာမို႔လို႔ သဝန္မတိုတာပါလို႔ သူက ရန္ေထာင္တယ္။ အဘယ္ သူေကာင့္သား၊ သူေကာင့္သမီးက တီထြင္သြားတဲ့စကားလဲေတာ့ မသိဘူး၊ “ခ်စ္လို႔ သဝန္ေၾကာင္တာ”ဆိုတဲ့ အူလည္လည္ စကားတစ္ခြန္းကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ တြင္တြင္ႀကီး ၾကားနာ ေျပာဆိုေနၾကတာမို႔ ယုတၱိေဗဒအရ သဝန္မေၾကာင္တတ္ရင္ပဲ မခ်စ္လို႔ရယ္ပါလို႔ စြပ္စြဲလို႔ရတတ္ေနခ်င္ျပန္ တာလည္း အမွန္ပါပဲ။

အဲဒီ့ အူလည္လည္ အေတြးအေခၚက ေခါင္းထဲမွာ ဆို႔ထားေတာ့ သဝန္မေၾကာင္တတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ခမ်ာ မခ်စ္တတ္သလိုလို ျဖစ္ေနရွာပါေရာလား။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူက ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ မရွိဘူးလို႔ ႐ိုးစြပ္တဲ့အခါမ်ားမွာ သူ႔ကို မေခ်ပႏိုင္႐ံုတင္မကဘဲ သူေျပာတာ ဟုတ္မ်ား ေနသလားလို႔ ေတြးယူမိတဲ့အထိ ကြ်န္ေတာ့္ကို အဲဒီ့ အူလည္လည္ အေတြးအေခၚ၊ အဆိုအမိန္႔က ဒုကၡေပးပါတယ္။

တစ္ရက္မွာေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုလဲ မသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ထံုးစံအတိုင္း သြန္သင္ေပးေနမိရင္းက ေခါင္းထဲမွာ လွ်ပ္စီးလက္သလို အလင္းတန္းသစ္ တစ္ခုရသြားတယ္။ “ခ်စ္လို႔ သဝန္ေၾကာင္ျခင္းျဖစ္သည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ သဝန္ မေၾကာင္တတ္သူသည္ မခ်စ္ေသာသူသာျဖစ္ရမည္”ဆိုတဲ့ ဘယ္က စမွန္း မသိတဲ့ အဆိုအမိန္႔နဲ႔၊ ယုတၱိေဗဒဟာ ခြ်တ္ေခ်ာ္ မွားယြင္းေနေၾကာင္း ဒက္ခနဲ လွမ္းျမင္လိုက္တဲ့ အလင္းတန္းပါ။


တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလး၊ ငါး၊ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္အထိ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရွိေနခဲ့တဲ့ သူတစ္ပါးအေပၚ မနာလိုတတ္တာေတြ၊ ဝန္တိုတတ္တာေတြ၊ မ႐ႈစိမ့္တတ္တာေတြ မရွိေတာ့တာကိုလည္း တအံ့တဩ သတိထားမိလိုက္တယ္။ သည္မွာတင္ မနာလိုစိတ္၊ ဝန္တိုစိတ္၊ မ႐ႈစိမ့္မႈ၊ သဝန္ေၾကာင္မႈတို႔ရဲ႕ ဇစ္ျမစ္တရားခံ အစစ္အမွန္ကို တိတိလင္းလင္း၊ ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ ျမင္လိုက္ရပါတယ္။

 

မနာလိုတိုရွည္ရဲ႕ မူလဘူတ

တကယ္ေတာ့ သိုးေဆာင္းစကားနဲ႔ jealousy သို႔မဟုတ္ envy လို႔ ေခၚတဲ့ မနာလိုတိုရွည္စိတ္၊ သဝန္ေၾကာင္မႈ၊ မ႐ႈစိမ့္မႈေတြ လူတစ္ေယာက္မွာ ျဖစ္ေပၚလာဖို႔အတြက္ အေၾကာင္းတရား ႏွစ္ရပ္ပဲ လိုအပ္ပါတယ္။

ပထမအေၾကာင္းတရားက မိမိကိုယ္မိမိ ယံုၾကည္မႈ မရွိျခင္းျဖစ္ၿပီး ဒုတိယအေၾကာင္းတရားက မိမိရဲ႕ အေျခအေနမွန္ကို လက္ခံႏိုင္စြမ္း မရွိျခင္းတို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မိမိကိုယ္မိမိ ယံုၾကည္မႈရွိသူမ်ား၊ မိမိရဲ႕အေျခ အေနမွန္ကို သက္ဝင္လက္ခံႏိုင္စြမ္းရွိသူမ်ားမွာ ဝန္တိုစိတ္ေတြကင္းမဲ့တယ္ လို႔ ေျပာင္းျပန္ ျပန္ယူႏိုင္ပါတယ္။
သည္အခ်က္ႏွစ္ခ်က္နဲ႔ သဝန္ေၾကာင္တတ္ျခင္းတို႔ ဆက္ႏြယ္မႈကို အရင္ဆံုး ဆန္းစစ္ျပပါမယ္။

သဝန္ေၾကာင္ျခင္း

သဝန္ေၾကာင္တာ၊ သဝန္တိုတာေတြဟာ ခ်စ္သူရည္းစားမ်ားၾကား၊ ဇနီး မာင္ႏွံမ်ားၾကား၊ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း အရင္းအခ်ာမ်ားၾကားမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ စိတ္ပါ။ အထက္က ဆိုခဲ့သလို မိမိတို႔ရဲ႕သဝန္ေၾကာင္မႈကို ဆင္ေျခလြယ္လြယ္ ေပးခ်င္လာတဲ့အခါမ်ားမွာ “ခ်စ္လို႔ သဝန္ေၾကာင္တာ”လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ ၿပီးေနတတ္စျမဲပါပဲ။ သဝန္အေၾကာင္ခံရတဲ့သူကလည္း အဲဒီ့ဆင္ေျခေလး ၾကားလိုက္ရရင္ နားဝင္ခ်ိဳသြားၿပီး ေတာ္႐ံုတန္႐ံုကို အလြယ္တကူ ခြင့္လႊတ္ေပးလိုက္တတ္စျမဲလည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ သည္ဆင္ေျခကို ေစာဒက တက္ၾကည့္ဖို႔ေတာ့ ဘယ္သူမွ အားမထုတ္ဖူးေသးပါဘူး။ တကယ္က အေဆြခင္ပြန္း အရင္းအခ်ာမ်ားၾကားမွာျဖစ္တဲ့ သဝန္ေၾကာင္စိတ္ဟာ ခ်စ္စိတ္ေၾကာင့္ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ အခ်စ္ခံခ်င္စိတ္ေၾကာင့္သာ ျဖစ္လာရတာပါ။ ကိုယ့္ရဲ႕အေဖာ္က ကိုယ့္ထက္ တစ္ပါးသူအေပၚ ပိုတြယ္တာသြားမွာ၊ ပိုခင္မင္သြားမွာ၊ ပိုခ်စ္သြားမွာ စိုးရိမ္တဲ့စိတ္ကို သဝန္ေၾကာင္တယ္လို႔ ေခၚတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ သည္စိတ္ဟာ ကိုယ့္အေဖာ္ကို ခ်စ္လို႔ဆိုတာထက္ ကိုယ့္အေဖာ္က ကိုယ့္ကို ခ်စ္ေစလိုမႈ (ဝါ) မိမိရဲ႕အခ်စ္ခံလိုမႈေၾကာင့္ ျဖစ္လာရတာ ေသခ်ာပါတယ္။


သည္ေနရာမွာ ကိုယ့္အေဖာ္ဟာ တစ္ပါးသူအေပၚ စိတ္ယိုင္သြားႏိုင္ေလာက္တယ္ဆိုတဲ့ သံသယစိတ္ကေလးကလည္း ေဖးေဖးထေနပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္အေဖာ္ရဲ႕ၾကားက စည္းေႏွာင္အားကို မယံုရဲတာပါ။ သူ ငါ့ကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာမွ ရွိပါေလစ၊ ငါ့ထက္သ ာတာ ေတြ႕သြားတဲ့ တစ္ေန႔မွာ ငါ့ကိုမ်ား စြန္႔ခြာသြားမွာေလလားဆိုတဲ့ အေတြးေတြက ဖိစီးလြန္းမက ဖိစီးလာတဲ့အခါ ကိုယ့္အေဖာ္က တျခားတစ္ပါးေသာသူမ်ားနဲ႔ အေရာတဝင္ေနလိုက္တိုင္းမွာ စိတ္ဆင္းရဲမႈ အထြတ္အထိပ္ကို ေရာက္ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။

အေၾကာင္းရင္းက မိမိကိုယ္ကို မယံုၾကည္မႈပါပဲ။ ဟုတ္တယ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မယံုရဲတာပါ။ ကိုယ့္အေဖာ္က ကိုယ့္ကို စြန္႔ခြာသြားေလာက္ေအာင္ ဆိုးရြားတဲ့ အေျခအေန၊ အက်င့္စ႐ိုက္မ်ား ကိုယ့္မွာရွိေနမွန္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတိထားမိေနမိတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ကိုယ့္ထက္သာသူေတြ ေလာကမွာ အမ်ားႀကီး ရွိေနတယ္လို႔ ယံုမွတ္ေနၿပီး ကိုယ့္အေဖာ္ကလည္း ကိုယ့္အေပၚ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ မရွိေလာက္ဘူးလို႔ ထင္ေယာင္ေနခ်ိန္မ်ိဳးမွာ သည္စိတ္ေတြ ျဖစ္လာရေတာ့တာပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ္ဟာ ခ်စ္သူရည္းစားေတြနဲ႔ ဇနီးမယားအေပၚမွာ ဘယ္တုန္းကမွ သဝန္မေၾကာင္တတ္ခဲ့ေၾကာင္း အထက္မွာ ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ့္ ဘဝမွာ ရည္းစားေတြ အမ်ားႀကီး ထားခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အထိုက္အေလ်ာက္ စြံတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ ယံုပါ တယ္။ မိန္းကေလးတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ႀကိဳက္ေနရမယ္၊ က်ေနရမယ္ဆိုတဲ့ ႐ူးသြပ္ ေပါခ်ာမႈမ်ိဳးနဲ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ့္ကို က်လာေအာင္ လုပ္ႏိုင္စြမ္းေလာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရွိတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုတာမ်ိဳးပါ။

တစ္နည္းအားျဖင့္ စြန္႔ခြာသူဟာ ကြ်န္ေတာ္သာျဖစ္ရမယ္၊ သူတို႔ စြန္႔သြားတာကို ခံရတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ယံုေနတာပါ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အေနပိုနီးေလေလ၊ ကြ်န္ေတာ့္ကို ပိုတြယ္တာ စြဲလမ္းလာေလေလ ျဖစ္ေနေအာင္ လုပ္ႏိုင္စြမ္းတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္ ယံုၾကည္မႈက သိပ္ႀကီးပါတယ္။ သည္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က သူတို႔ေတြအေပၚမွာ ဘယ္လို အေၾကာင္းနဲ႔မွ သဝန္တိုစိတ္ေတြ ျဖစ္မလာေတာ့ပါဘူး။

လူသားပီပီ သူတို႔ေတြဟာလည္း ဇာတ္လိုက္မင္းသားတို႔၊ အဆိုေက်ာ္တို႔ကို ႏွစ္သက္စြဲလမ္းမႈေတြ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါကိုလည္း ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုမွ မေနပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း တင္တင္ေအး၊ တင္တင္ႏြဲ႕၊ ခင္သန္းႏု၊ ခ်ိဳျပံဳး၊ ပုလဲ၊ ေမဆြိ၊ တင့္တင့္ထြန္း၊ နႏၵာလိႈင္၊ ရတနာဦး စသည္ျဖင့္ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ႏွစ္သက္ စြဲလမ္းခဲ့ဖူးတဲ့ မင္းသမီးေတြ၊ အဆိုေက်ာ္ေတြ နည္းမွမနည္းတာ။ ဝင္းဦးတို႔၊ သန္းႏိုင္ တို႔၊ စိန္လြင္တို႔၊ အ႐ိုင္းတို႔လို ေယာက္်ားသားေတြထဲကေတာင္ ပါလိုက္ေသးတယ္။ ကိုယ္ႀကိဳက္သလို သူတို႔မိန္းမသားေတြလည္း ႀကိဳက္ႏိုင္တာပဲေပါ့၊ ဘာအေရးလဲ။ တစ္ခ်ိန္က ခင္သန္းႏုကို ကြ်န္ေတာ္ႀကိဳက္ခဲ့ေပမယ့္ ကေန႔ခါမွာေတာ့ နႏၵာလိႈင္ကို ေျပာင္းႀကိဳက္ေနလိုက္ျပန္တယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ ေပၚလာရင္ အဲဒီ့တစ္ေယာက္ကို ႀကိဳက္ဦးမွာပဲ။ အဲသလိုပဲ သူတို႔ေတြလည္း ဟိုတုန္းက ေက်ာ္သူကိုႀကိဳက္ေပမယ့္ သည္ကေန႔ ေဒြး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္သြားမွာပဲ။ သည္ေတာ့ သည္လိုအႏုပညာသည္ေတြအေပၚ ႏွစ္သက္ လက္ခံ စြဲလမ္းစိတ္အေပၚ လိုက္မနာလိုျဖစ္ေနရင္၊ သဝန္ေၾကာင္ေနရင္ ေပါခ်ာခ်ာႏိုင္ရာက်လွပါတယ္။


သည္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ဘယ္သူ႔အေပၚမွာမွ သဝန္မေၾကာင္မိေတာ့ ဘူး။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ သဝန္ေၾကာင္ဖူးတယ္။ အသက္၂၀ မျပည့္ခင္ကပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႔ တရင္းတႏွီး ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေနရင္ ကြ်န္ေတာ္ မနာလိုေတြ ျဖစ္တတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့စိတ္ဟာ ၾကာၾကာ မခံဘူး၊ ခဏခ်င္းနဲ႔ ေပ်ာက္သြားတယ္။

အေၾကာင္းရင္းက သည္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔က စ႐ိုက္ခ်င္း သိပ္မတူဘူး၊ လူဆိုတာ ကိုယ္နဲ႔ စ႐ိုက္ ပိုတူသူကို ေပါင္းသင္း ခင္မင္ခ်င္တာ သဘာဝက်မွန္း ခ်က္ခ်င္းလို ရိပ္စားမိသြားတဲ့အတြက္ပါပဲ။ တစ္နည္းေျပာရရင္ သူ ပိုခင္တဲ့ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြမွာ ရွိတဲ့ အရည္အေသြးေတြ ကြ်န္ေတာ့္မွာ မရွိမွန္း ကြ်န္ေတာ့္စိတ္က အလြယ္တကူ လက္ခံလိုက္တာပါပဲ။ ဆိုၾကပါစို႔၊ အားကစားနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ကြ်န္ေတာ္က ဘယ္အားကစားနည္းကိုမွ မတတ္မကြ်မ္းတဲ့သူ။ ေယာက်္ားစင္စစ္ ျဖစ္ပါလ်က္ကနဲ႔ ေဘာလံုးေတာင္ မကန္တတ္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းက အားကစားသမား။ သူက သူနဲ႔ ဘက္လုပ္လို႔ ရတဲ့သူကိုသာ ပိုခင္မွာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔က ဘယ္လိုမွ ဘက္လုပ္လို႔ မရႏိုင္တဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ ခင္ခ်င္ဦးေတာင္မွ အျမဲတေစေတာ့ တြဲေနစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူးေလ။ ဒါကို လက္ခံလိုက္ရင္ မနာလိုတိုရွည္စိတ္ေတြ အလိုလိုေပ်ာက္သြားတာပါပဲ။


သည္ေတာ့ကာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈရွိရင္၊ ကိုယ့္ရဲ႕အေျခအေနမွန္ကို အသာတၾကည္ လက္ခံႏိုင္စြမ္းရွိရင္ သဝန္ေၾကာင္စိတ္ေတြ၊ မနာလိုစိတ္ေတြ အလိုလို ကင္းပသြားႏိုင္တာ ေသခ်ာေနပါတယ္။

သည္ေနရာမွာ “မိန္းမဆိုတာ အူတိုမ်ိဳး”ဆိုတဲ့ ေနာက္ထပ္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ဆို႐ိုးတစ္ရပ္လည္း ရွိေနျပန္ပါေသးတယ္။ “ခ်စ္ရင္ သဝန္ေၾကာင္တယ္”ဆိုတာလိုပဲ လူတို႔ရဲ႕စိတ္ႏွလံုးမွာ ျဖစ္ေပၚတဲ့ ညစ္ႏြမ္းတဲ့ စိတ္ေတြအတြက္ ခပ္လြယ္လြယ္ ဆင္ေျခဆင္လက္ပါပဲ။

အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈ အတိုင္းအဆ၊ ကိုယ့္အေျခအေနကိုယ္ အသာတၾကည္ လက္ခံ ႏွလံုးသြင္းႏိုင္စြမ္းစတာေတြနဲ႔ မိန္းမေတြ အူတိုတာနဲ႔က်ေတာ့ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ သိပ္မဆိုင္ခ်င္ျပန္ဘူး။ မိန္းမေတြက သူတို႔ရဲ႕ ခ်စ္သူရည္းစားမ်ား၊ ခင္ပြန္းသည္မ်ားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အူတိုၾကရာမွာ အေျခခံအေၾကာင္းတရားက ေယာက်္ားနဲ႔မိန္းမအၾကားက ခႏၶာေဗဒနဲ႔ စိတၱေဗဒ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံခ်င္း ကြာျခားမႈမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အက်င့္စ႐ိုက္ ကြဲျပားမႈပါပဲ။

မိန္းကေလး ေခ်ာေခ်ာတစ္ေယာက္ကို ဖ်တ္ခနဲ ေတြ႕လိုက္ရလို႔ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္က ငမ္းလိုက္တာမ်ိဳးအထိက မိန္းမေတြဘက္က နားလည္ေပးလို႔ ရပါတယ္။ သူတို႔လည္း ေယာက်္ားေလးေခ်ာေခ်ာ တစ္ေယာက္ကို ျမင္ရင္ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး၊ ေငးခ်င္ ေငးျဖစ္သြားႏိုင္ေသးတာ ကိုး။ သို႔ေပမယ့္ ရင္သားၾကြၾကြ၊ တင္ပါးလွလွနဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ေယာက်္ားတစ္ေယာက္က မ်က္လံုး႐ိုင္းနဲ႔ ၾကည့္တာမ်ိဳးကိုက်ေတာ့ သူတို႔ေတြ နားလည္ေပးရ ခက္ေနပါၿပီ။ သူတို႔အေနနဲ႔ ေယာက်္ားေတြရဲ႕ ရင္ေတြ၊ တင္ေတြကို ၾကည့္ျဖစ္ေနတာမဟုတ္ပါဘူး၊ အလြန္႔အလြန္မွ အရပ္အေမာင္း ေကာင္းတာ၊ ဗလေကာင္းတာေလာက္ပဲ သတိထားမိၾကမွာပါ။ အဲသလို သတိထားမိတယ္ဆိုဦးေတာင္ သူတို႔ေတြမွာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္က ကိုယ္လံုးလွလွ မိန္းမတစ္ေယာက္အေပၚ မေနာကံနဲ႔ ႐ုတ္ခ်ည္း ျပစ္မွားလိုက္တဲ့၊ ရာဂေရာေနတဲ့ သတိထားမိမႈမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။

ၿပီးေတာ့ ေယာက်္ားေတြရဲ႕ စ႐ိုက္နဲ႔ အစဥ္အလာအရ ခ်စ္သူရည္းစား၊ ဇနီးမယားအေပၚမွာ ထားရွိတဲ့ သစၥာတရားက သတ္သတ္၊ တိတ္တိတ္ပုန္း ျဖစ္ေစ၊ ေျဗာင္က်က်ျဖစ္ေစ၊ ေျခမ်ားၾကတာက သတ္သတ္လို႔ အ႐ိုးစြဲ ယံုမွတ္ထားတဲ့အတြက္ ေယာက္်ားအမ်ားစုဟာ အိမ္ေထာင္ေရးေဖာက္ျပန္မႈကို လစ္ရင္ လစ္သလို အလြယ္တကူ က်ဴးလြန္လိုက္ဖို႔ ဝန္မေလးၾကျပန္ဘူး။ ေယာက္်ားေလာကမွာ အဲသလို က်ဴးလြန္ရဲသူေတြကိုမွ သူရဲေကာင္းလို အထင္ႀကီးျပတဲ့ ေရာဂါဆိုးကလည္း ရွိေနေသးတယ္။


သည္ေတာ့ အစဥ္အလာအရလည္းေကာင္း၊ ခႏၶာေဗဒ ဖြဲ႕စည္းပံုနဲ႕ စိတၱေဗဒ အေျခခံမ်ားအရလည္းေကာင္း ေယာက္်ားမ်ားဟာ ေဖာက္ျပန္ခြင့္၊ တရားဝင္ မယားၿပိဳင္ ထားရွိခြင့္စတဲ့ ကင္းလြတ္ခြင့္အေထြေထြကို ေမြးရာပါ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ လူသားမ်ား ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ မိန္းမေတြအတြက္ေတာ့ ဒါေတြကို လူ႔ေဘာင္က အတိအလင္း တားျမစ္ထားတဲ့အျပင္ တရားဥပေဒကလည္း ေယာက်္ားမ်ားလို တရားဝင္ လင္ၿပိဳင္ထားခြင့္ ျပဌာန္း ေပးမထားျပန္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ မိန္းမေတြရဲ႕ ခႏၶာေဗဒ၊ စိတၱေဗဒအေျခခံေတြအရလည္း ေဖာက္ျပန္ခ်င္တယ္ဆိုဦးေတာင္ ေယာက်္ားေတြလိုေတာ့ ျမင္ျမင္သမွ်၊ ဆံုဆံုသမွ်နဲ႔ ယဥ္ပါးခ်င္စိတ္က မိန္းမေတြမွာ နည္းပါးပါတယ္။

သည္ေတာ့ကာ မိန္းမေတြအတြက္ ေယာက်္ားေတြရဲ႕ စြတ္ကယ္၊ စြတ္ကယ္ ေဖာက္ျပန္တတ္မႈ အစဥ္အလာကို ၾကားဖူးနားဝအရျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ္ပိုင္ အေတြ႕အၾကံဳအရျဖစ္ျဖစ္ ၾကားဖန္၊ ျမင္ဖန္မ်ားလာတဲ့အခါ ေယာက်္ားမွန္ရင္ သည္လိုခ်ည္းလို႔ ေအာက္ေမ့ကုန္ၾကပါေတာ့တယ္။ သည္အထဲ ကိုယ္နဲ႔တြဲတဲ့၊ ကိုယ္နဲ႔ရတဲ့ ေယာက်္ားကိုက သိပ္အကဲမရလို႔ကေတာ့ မိန္းမေတြရဲ႕ ေမြးရာပါ ပူပန္မႈ၊ ေသာကမီးေတြကို ေလနဲ႔ ပင့္ေပးသလို ျဖစ္ကုန္မွာပါ။ သည္အခါက်ေတာ့ အကုန္သိမ္းက်ံဳးၿပီး မိန္းမဆိုတာ အူတိုမ်ိဳးလို႔ သတ္မွတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။

တစ္နည္းဆိုရရင္ သည္ဆို႐ိုးဟာ ေယာက္်ားေတြရဲ႕ေမြးရာပါ ေဖာက္ျပန္ခြင့္ လိုင္စင္ကို တစ္ဖက္တစ္လမ္းက အေထာက္အကူေပးတဲ့ အေနမ်ိဳးနဲ႔ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မိန္းမေတြကိုလည္း အလားတူလိုင္စင္မ်ိဳး မေပးႏိုင္တဲ့အတြက္ အစားထိုး လိုင္စင္အျဖစ္ေသာ္လည္းေကာင္း ေပးအပ္လိုက္တဲ့ အူတိုခြင့္လိုင္စင္သာ ျဖစ္ပါတယ္။

 

မစၦရိယ

တစ္ပါးသူအေပၚ မလိုမုန္းထားနဲ႔ မုဒိတာ မပြားႏိုင္တဲ့စိတ္၊ မနာလို ဝန္တိုစိတ္၊ မ႐ႈစိမ့္တတ္တဲ့စိတ္ဟာလည္း သည္အေၾကာင္းတရား ႏွစ္ပါး အေပၚမွာပဲ အေျခတည္ေနပါတယ္။


လူတစ္ေယာက္က လူတစ္ေယာက္အေပၚမွာ မလိုတမာစိတ္ အခ်ိန္မေရြး ဝင္လာႏိုင္ပါတယ္။ ဆိုၾကပါစို႔… မင္းသားႀကီးတစ္ေယာက္ဟာ ေနာက္က တက္လာတဲ့ တက္သစ္စ မင္းသားငယ္အေပၚမွာ မလိုတမာစိတ္ အလြယ္တကူ ျဖစ္ႏိုင္သလို လူသာမန္တစ္ေယာက္ကလည္း ဇာတ္လိုက္ မင္းသားတစ္ေယာက္အေပၚမွာ မလိုတမာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။

ပထမအခ်က္က ကိုယ့္အရည္အခ်င္းကို ကိုယ္မေသခ်ာလွတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မယံုၾကည္မႈက စပါတယ္။ သူက သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့ေနရာမွာ စြမ္းသလို ကိုယ္လည္း စြမ္းတယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနရင္ သူ႔ကို မနာလိုစရာ အေၾကာင္း နည္းပါးသြားပါတယ္။ ထို႔အတူ သူက သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့ေနရာမွာ စြမ္းသလို ကိုယ္သည္လည္း စာရင္းအင္းေတြကို ကိုင္တြယ္ထိန္းသိမ္းရာမွာ စြမ္းလွပါတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္ေနတဲ့ စာရင္းကိုင္တစ္ဦးဆိုရင္ သည္မင္းသားအေပၚ ဘယ္လိုမွ မလိုတမာ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။


ေနာက္တစ္ခုက ကိုယ့္အေျခအေနကို ကိုယ္အသာတၾကည္ လက္ခံတတ္ဖို႔ပါပဲ။ အရပ္ ငါးေပ ေလးလက္မရွိသူ တစ္ေယာက္က ေျခာက္ေပသမားကို အားက်မွာက လြဲလို႔ မနာလိုမျဖစ္ဘူး။ ထို႔အတူ မိန္းမတစ္ေယာက္ က ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘဝကို အားက်႐ံုက်ၿပီး ေယာက်္ားျဖစ္ေနမႈ အတြက္ အဲဒီ့ေယာက်္ားအေပၚ ဝန္တိုစိတ္ မေပၚဘူး။ သည္လို အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ကိုယ့္အေျခအေနကိုယ္ အသာတၾကည္ လက္ခံထားတာကိုး။

သို႔ေသာ္ သီဆိုျခင္း၊ ေရးသားျခင္း၊ လူရည္လည္ျခင္း၊ စကားေျပာ ေကာင္းျခင္း၊ သ႐ုပ္ေဆာင္ ေကာင္းျခင္း၊ ပညာတစ္ခုခု တတ္ေျမာက္ျခင္း စတာေတြမွာက်ေတာ့ အခြင့္အေရး မရလို႔သာ ေနခ်င္ေနမယ္၊ ကိုယ္လည္း လုပ္ႏိုင္တယ္လို႔ ထင္မိမွားတတ္ၾကပါတယ္။ သည္အခါ တစ္ေနရာရာမွာ ေတာ္ေနသူ၊ ခြ်န္ေနသူကို အလကားေနရင္းကို မနာလိုျဖစ္လာတယ္၊ ဝန္တိုလာတယ္၊ မုန္းတီးလာရပါေတာ့တယ္။

အမွန္က အရပ္ ငါးေပေလးလက္မသမားက မိမိအရပ္ သည္ထက္ မတက္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ အလြယ္တကူ လက္ခံနားလည္ထားသလို အခ်ိဳ႕ေသာ ကိစၥေတြမွာ မိမိသည္ မည္သို႔မွ် မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ဘူးလို႔ အသာတၾကည္ လက္ခံ နားလည္ယူတတ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ဝန္တိုစိတ္ေတြ၊ မနာလိုစိတ္ေတြ မွိန္ေပ်ာက္သြားမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။

ကိုယ္ေတြ႕

အစမွာ ေရးခဲ့တဲ့အတိုင္း လြန္ခဲ့တဲ့ ေလး၊ ငါး၊ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္အထိက ကြ်န္ေတာ္ဟာ သူတစ္ပါးအေပၚ မနာလိုတတ္၊ ဝန္တို တတ္၊ မ႐ႈစိမ့္တတ္ဘဲ သူတစ္ပါး ေအာင္ျမင္ ေပါက္ေျမာက္တာကို ၾကားသိရရင္ ရင္ထဲမွာ က်လိ က်လိနဲ႔ နားၾကားျပင္းကတ္တတ္၊ သူတစ္ပါး ထြန္းကားေနတာကို ျမင္ရရင္ မ်က္စိ ေနာက္တတ္၊ တစ္ပါးသူရဲ႕ က်ဆံုးမႈ၊ နစ္နာမႈေတြကို ၾကားသိရရင္ ဝမ္းသာတတ္ေသာ ညစ္ေပ စုတ္ပဲ့လွတဲ့ စိတ္မ်ိဳးနဲ႔ပါ။

ဒါေပမယ့္ အခုအခါမွာေတာ့ သည္စိတ္ေတြ အေတာ့္ကို နည္းလာပါၿပီ။ ပထမအခ်က္က ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္ ယံုၾကည္မႈ ႀကီးမားသည္ထက္ ႀကီးမားလာလို႔ပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ စီးပြားေရးအရ၊ အႏုပညာအရ၊ ပညာေရးအရ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ ေအာင္ျမင္ေနသူမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ က်င္လည္က်က္စားတဲ့ လုပ္ငန္းနယ္ပယ္မွာ အထိုက္အေလ်ာက္ ေအာင္ျမင္သလို၊ စီးပြားေရးအရလည္း အထိုက္အေလ်ာက္ ေနႏိုင္၊ စားႏိုင္၊ သံုးႏိုင္တဲ့ဘဝမွာ ရပ္တည္ေနပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ အရမ္းကာေရာ မခ်မ္းသာ၊ မေအာင္ျမင္ရင္ေတာင္မွ လူတန္းေစ့ေတာ့ ေနႏိုင္ေအာင္ ဖန္တီးႏိုင္စြမ္း ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရွိတယ္လို႔ ခိုင္ခိုင္မာမာ ယံုၾကည္ေနတဲ့ အပိုင္းအျခားကို ေရာက္လာပါၿပီ။

တစ္ဖက္ကလည္း ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္အေျခအေနမွန္ကို ေက်ေက်လည္လည္ လက္ခံလာႏိုင္ေနပါၿပီ။ ဆိုၾကပါစို႔၊ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဆရာဝန္၊ အင္ဂ်င္နီယာ၊ စီးပြားေရးပညာရွင္၊ တပ္မေတာ္သား၊ ေလယာဥ္ေမာင္းသူ၊ သေဘၤာမာလိန္မႉး၊ ဇာတ္လိုက္မင္းသား၊ ပန္းခ်ီဆရာစတာေတြ တစ္ခုမွ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာေနပါၿပီ။ သည္ေတာ့ အဲဒါေတြ ျဖစ္ေနသူမ်ားအေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွ မနာလိုစရာအေၾကာင္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ မဂၢဇင္းေတြမွာ စာတိုေပစေတြ ေရးေနသူပင္ျဖစ္လင့္ကစား ကြ်န္ေတာ္ဟာ ေနဝင္းျမင့္ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး၊ မင္းလူ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ သူတို႔က သူတို႔အလုပ္ သူတို႔လုပ္ေနၾကသလို ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္အလုပ္ ကြ်န္ေတာ္လုပ္ေနႏိုင္ဖို႔ပဲ လိုတယ္ဆိုတာကို နားလည္လက္ခံထားတဲ့အခါ သူတို႔ေတြအေပၚ ဝန္တိုစရာ အေၾကာင္းမရွိျပန္ဘူး။

တစ္ေလာက မေတြ႕တာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ မိတ္ေဆြေဟာင္း ပန္းခ်ီဒီဇိုင္းဆရာတစ္ေယာက္နဲ႔ ျပန္ဆံုျဖစ္ပါတယ္။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ထက္ တစ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ ငယ္ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အဆမ်ားစြာ အေျခခိုင္ခိုင္ ေနႏိုင္ေနပါၿပီ။ ကိုယ္ပိုင္တိုက္၊ ကိုယ္ပိုင္ကား၊ ကိုယ္ပိုင္ တန္ဖိုးႀကီး ကြန္ပ်ဴတာႏွစ္လံုးနဲ႔ လုပ္ငန္းမွာ အဆင္ေျပ၊ တင့္တယ္၊ ဟန္က်ေနတာ ေတြ႕လိုက္ရတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ္သူ႔အတြက္ ဝမ္းသာေနမိသလို သူ႔ရဲ႕ႀကိဳးစား အားထုတ္မႈ၊ လာဘ္ျမင္မႈေတြ အေပၚမွာလည္း အထင္ႀကီး ေလးစားမိခဲ့ရပါတယ္။ သူတတ္တဲ့ အတတ္ကို ကြ်န္ေတာ္မတတ္ဘူး၊ သူလုပ္တဲ့ အလုပ္ေတြ ကြ်န္ေတာ္ မလုပ္ႏိုင္ဘူး၊ သူ႔ဘဝေပးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝေပးကလည္း တျခားစီ။ သည္ေတာ့ သူ႔ဘာသာ ေအာင္ျမင္ေပါက္ေျမာက္ေနမႈကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အားရ ဝမ္းသာျဖစ္မိတာက လြဲလို႔ မ႐ႈစိမ့္စိတ္ေတြ ဘယ္လိုမွ ျဖစ္ေပၚမလာေတာ့ဘူး။

သူေအာင္ျမင္ေနတဲ့အေၾကာင္း တခ်ိဳ႕၊ တခ်ိဳ႕ေသာသူေတြကို ေျပာျပမိ ေတာ့ တခ်ိဳ႔က သူ႔ကို ႐ႈတ္ခ်စကား၊ အပုပ္ခ်ခ်င္တဲ့ ေလသံေတြ ျပန္ေပးၾကတယ္။ သူတို႔ေလသံေတြ နာခံရင္း ကြ်န္ေတာ့္စိတ္မွာ ဘဝင္မက်မိဘူး။ သူတစ္ပါးကို ႐ႈတ္ခ်တယ္၊ အပုပ္ခ်တယ္ဆိုတာဟာ မနာလိုတိုရွည္ ျဖစ္ေနသူေတြ လုပ္တဲ့အလုပ္မ်ိဳး။ မနာလိုတိုရွည္ျဖစ္သူဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ စိတ္မခ်သူေတြ၊ ကိုယ့္အေျခအေနမွန္ကို အသာတၾကည္ လက္ခံႏိုင္စြမ္း မရွိဘဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ထင္တစ္လံုးနဲ႔ ဘဝင္ျမင့္ေနသူေတြ၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ စိတ္ေပါ့သြပ္သူေတြဆိုတာကို သတိထားမိလာတယ္။

သည္အခါမွာ အဲသလို ျဖစ္ေနသူေတြကို သနားမိလာတာနဲ႔အတူ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ သည္စိတ္ေတြက ကင္းေဝးေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သြန္သင္ယူရမလဲ ဆိုတာကိုပါ မွ်ေဝေပးခ်င္လာမိရပါေတာ့တယ္။

တကယ္ေတာ့ လူတိုင္းလူတိုင္းသာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈရွိၾကမယ္ဆိုရင္၊ ကိုယ့္ဘဝ အေျခအေနမွန္ကို အသာတၾကည္ လက္ခံတတ္ၾကမယ္ဆိုရင္ အတင္းေျပာတာတို႔၊ အမနာပေျပာတာတို႔၊ အပုပ္ခ်တာတို႔ေတြ မရွိေတာ့ဘဲ ဩကာသေလာကႀကီးတစ္ခုလံုး စိမ္းစိုတင့္တယ္ၿပီး ပတ္ဝန္းက်င္ေလထုဟာလည္း ေအးျမ၊ လတ္ဆတ္ေနေတာ့မွာ ေသခ်ာလွပါတယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

ဆူဒိုနင္

(ပန္းေဝသီ မဂၢဇင္း၊ ၁၉၉၆)

—————————————————————————————-

စာမူခြင့္ျပဳအမွတ္ ၄၀၀၉၅၉၀၅၀၉ နဲ႔ ၂၀၀၆ခုႏွစ္မွာ ဒုတိယအႀကိမ္အျဖစ္ ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ အတၱေက်ာ္ ရဲ႕ ေတြးေတာဆင္ျခင္မႈအႏုပညာ စာအုပ္ထဲမွာ ေဖာ္ျပထားတာေလးကို စာျမည္းအျဖစ္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။

On Reading

စာဖတ္ျခင္းႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍tcoe_banner_300_2501

စာဖတ္ျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးေပးပံု နယ္ပယ္စံု

တစ္ရက္က ကေလးမေလးတစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ့္ကို ဆက္သြယ္တယ္။ သူက မိဘမဲ့ ကေလးေက်ာင္းေလးတစ္ေက်ာင္းမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာ။ အဲေတာ့ သူ႔မွာ အေတြ႕အၾကံဳေတြ၊ ဇာတ္လမ္းေတြ အမ်ားႀကီး ရွိသတဲ့။ အဲဒါေတြကို အေျချပဳၿပီး သူ စာေရးခ်င္တယ္၊ ဝတၳဳေလးေတြ ေရးထုတ္ခ်င္တယ္၊ အဆက္အသြယ္ မရွိ၊ ကူညီ လမ္းၫႊန္မယ့္သူ မရွိလို႔ ကြ်န္ ေတာ့္ဆီ လွမ္းစာေရးၿပီး အကူအညီေတာင္းတာပါ။

သူ႔စာကို ဖတ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္မွာ အေျဖတစ္ခုပဲ ရတယ္။ အဲဒီ့ ကေလးမေလးကို စာမ်ားမ်ား ဖတ္ပါလို႔ပဲ အရင္ဆံုး တိုက္တြန္းရဦးမယ္ဆိုတာ ထက္ခနဲ သိလိုက္တယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ေရးတဲ့ ပုဂၢလိက ေပးစာကိုေတာင္မွ ဖတ္ရတာ ေခ်ာေနေအာင္ သူမွ မေရးတတ္ရွာေသးတာပဲ။ ဝတၳဳေရးတဲ့ အဆင့္နဲ႔ အေဝးႀကီး လိုေသးတယ္။

ဒါနဲ႔ သူေပးထားတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္အတိုင္း သူ႔ကို ဆက္သြယ္လိုက္ပါ တယ္။ သူက ဘြဲ႕ရပါ။ “ညည္း စာစီစာကံုးေတြကို အလြတ္က်က္ၿပီး ေျဖခဲ့တာ မဟုတ္လား”လို႔ ကြ်န္ေတာ္က ေမးေတာ့ သူက “အဲလိုေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုယ့္ဘာသာလည္း စဥ္းစားၿပီး ေရးပါတယ္”လို႔ ေျပာေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ရယ္မိတယ္။ “ေအး… ကိုယ့္ဘာသာ စဥ္းစားၿပီး ေရးတာက ၁၀ ရာခိုင္ႏႈန္း အလြတ္က်က္ထားတဲ့အထဲက ျပန္ေရးတာက ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္း မဟုတ္ဘူးလား”လို႔ ျပန္ေမးလိုက္ေတာ့ သူ ရယ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ “ဟုတ္တယ္ဆရာ”လို႔လည္း ဝန္ခံတယ္။

အဲဒါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ခဏခဏ စဥ္းစားမိတယ္။ အတန္းေတြသာ တစ္တန္းၿပီး တစ္တန္းတက္လာတယ္။ ျမန္မာစာနဲ႔ အဂၤလိပ္စာ ဘာသာရပ္မွာက်ေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွာ စာစီစာကံုး ေရးခိုင္းတဲ့ ေမးခြန္းက ပါလာတာခ်ည္းပဲ။ ဘာေၾကာင့္ပါလိမ့္လို႔။ ဘာမ်ား အသံုးတည့္လို႔ပါလိမ့္ လို႔ စဥ္းစားမိတယ္။

အခုေတာ့ အဲတုန္းက ေရးခဲ့သမွ် ကြ်န္ေတာ့္ကို ျပန္အက်ိဳးေပးေနတာ ဒက္ထိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာ အဂၤလိပ္စာ စာစီစာကံုးတို႔၊ ေပးစာတို႔ကို တစ္သက္လံုး အလြတ္မက်က္ခဲ့ဖူးဘူး။ တစ္ခါမွလည္း အဲဒီ့ အတြက္ ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ မသြားခဲ့ဖူးဘူး။ အတန္းထဲမွာ ေရးခိုင္းတဲ့အခါ လက္ေတြ႕သလို ခ်ေရးျဖစ္ခဲ့တာပဲ။ အဂၤလိပ္စာလို ကိုယ့္မိခင္ဘာသာ စကားမဟုတ္တာနဲ႔ ေရးရမယ့္ စာစီစာကံုးေတြ၊ ေပးစာေတြကိုေတာင္မွ  အလြတ္မက်က္ခဲ့၊ ႀကိဳတင္ မျပင္ဆင္ခဲ့တာ၊ ျမန္မာစာဆို သာေတာင္မွ ေဝးေသးတယ္။

စာေမးပြဲ ေျဖရမယ့္ေန႔ေတြမွာ အေပါ့ပါးဆံုးက ျမန္မာစာနဲ႔ အဂၤလိပ္စာ ေျဖရမယ့္ေန႔ေတြပဲ။ အဲဒီ့မတိုင္ခင္ေန႔မွာ စာက်က္တဲ့အလုပ္ကို သိပ္ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ သည္လိုပဲ ေဟးလားဝါးလား၊ ဝတၳဳအဖတ္မပ်က္၊ ႐ုပ္ရွင္ ၾကည့္ မပ်က္ေနခဲတယ္။ အိပ္ေျဖေတာင္ ေအာင္မယ့္ ဘာသာေတြလို႔ကိုယ့္ ဘာသာ ယံုၾကည္ေနခဲ့သလို တကယ္လည္း အဲဒီ့ဘာသာေတြမွာ တစ္ခါဆို တစ္ခါမွ အမွတ္မနည္းခဲ့တဲ့အျပင္ ဂုဏ္ထူး မရေတာင္ ဂုဏ္ထူးမွတ္နား ပြတ္ခါသီခါခ်ည္းပဲ ေျဖႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက၊ စာဖတ္တတ္တဲ့အရြယ္က တည္းက စာဖတ္ျခင္းအေလ့အထကို စြဲျမဲေနခဲ့တဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အဘြားက မ်က္စိကြယ္ေနတယ္။ ႀကီးမွ မ်က္စိကြယ္တာျဖစ္တဲ့ အတြက္ သူက စာတတ္တယ္။ မ်က္စိကြယ္ေနတဲ့အဘြားကို စာဖတ္တတ္စ အရြယ္ကတည္းက ေန႔စဥ္သတင္းစာကို ဖတ္ဖတ္ျပရတယ္။ အသံထြက္ မွားေနတာ၊ ကြ်န္ေတာ္ မဖတ္တတ္တာေတြကို အဘြားက ျပင္ေပး၊ သင္ေပးခဲ့တယ္။ အဲလိုနဲ႔ စာဖတ္ျခင္းဓေလ့ဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ဘဝထဲမွာ သံမိႈ ႏွက္ထားသလို အလိုလို စြဲျမဲေနပါေတာ့တယ္။

သည္အခါမွာ အခုကာလ လူငယ္အေတာ္မ်ားမ်ားမွာလို “စာဆိုတာ ေၾကာက္စရာ”ဆိုတဲ့ အစြဲက ကြ်န္ေတာ့္မွာ ငယ္ငယ္ကတည္းက မရွိဘူး။ “စာဆိုတာ ခင္တြယ္စရာ”ဆိုတဲ့ အသိကသာ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ကိန္းေနတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ကြ်န္ေတာ့္ေမေမကိုယ္တိုင္က စာတအားဖတ္တာပါ။ ေမေမဟာ ၂၀ဝ၅ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာ ၂၅ရက္ေန႔မွာ ကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။ သူ မကြယ္လြန္ခင္ တစ္ပတ္၊ အိပ္ရာထဲ ဗံုးဗံုးမလဲခင္အထိ စာအုပ္ေတြကို စြဲစြဲလန္းလန္း ဖတ္သြားတဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလို စာဖတ္တဲ့ မေအက ေမြးထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ငယ္ငယ္ကတည္းက စာအုပ္ေတြနဲ႔ ယဥ္ပါးခဲ့တယ္။ မဂၢဇင္းေတြ၊ ဝတၳဳေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အေဖာ္ေကာင္း အေဖာ္မြန္ေတြ၊ ကစားဖက္ေတြ၊ ဖြားဖက္ေတာ္ေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။

အဲသလို စာဖတ္အားေကာင္းခဲ့တဲ့အတြက္ ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာ ဘာသာရပ္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ မေၾကာက္မိေတာ့တာပါ။ အဂၤလိပ္စာဆိုတာမွာလည္း ဖတ္အားက ကြ်န္ေတာ့္ကို အက်ိဳးျပဳခဲ့တာပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ မိသားစုဟာ အဂၤလိပ္လို ေျပာဆိုေရးသားႏိုင္တဲ့ မိသားစုမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ အေဖက ဟိုေခတ္က ခုနစ္တန္းေလာက္အထိပဲ ေက်ာင္းေနခြင့္ရခဲ့တဲ့သူ။ အေမက အဂၤလိပ္-ျမန္မာ ဆယ္တန္းကို အဂၤလိပ္စာနဲ႔ က်ခဲ့တဲ့သူ။

သို႔ေပမယ့္ အေဖက အဂၤလိပ္စာ သိပ္တတ္ခ်င္ခဲ့သလို အေမကလည္း သာသနာျပဳေက်ာင္းမွာ ဟိုေခတ္ဆယ္တန္းအထိ ေနခဲ့တဲ့သူပီပီ အဂၤလိပ္စာကို အထိုက္အေလ်ာက္ေတာ့ သိၾကပါတယ္။ သည္အခါမွာ သူတို႔ကလည္း ကြ်န္ေတာ္ အဂၤလိပ္စာတတ္ေရးကို အားေပးခဲ့ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း မူလက စာမေၾကာက္တဲ့ စိတ္နဲ႔ဆိုေတာ့ အဂၤလိပ္စာကိုလည္း ကိုယ့္ဘာသာစကား မဟုတ္ေပမယ့္ စာအျဖစ္ပဲ ျမင္ တယ္။ အဲေတာ့ ဖတ္ျဖစ္တယ္။

ၾကြားတယ္ပဲ မွတ္ခ်င္မွတ္ပါ။ ရွစ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝကစၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းကို အဂၤလိပ္လိုေတြ ေရးေနပါၿပီ။ အခုေန ျပန္ၾကည့္ရင္ အမွားေတြ တင္းၾကမ္းနဲ႔ျဖစ္ေနမွာပါ။ သို႔ေသာ္ ေရးရဲတဲ့ စိတ္က ေဆာင္ေနတာကို ေျပာလိုရင္းပါ။ အလားတူပဲ၊ အဂၤလိပ္လို ေရးထားတာေတြကိုလည္း မျဖစ္မေန ဖတ္ပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခတ္က ဂါးဒီးယန္း ေန႔စဥ္သတင္းစာပါ အဂၤလိပ္စာ အေရးအသားက ေတာ္ေတာ့္ကို ေကာင္းတယ္။ အဂၤလိပ္စာကို အဂၤလိပ္လိုပဲ ေရးတယ္။ ေရာေက်ာ္ ကျပားအဂၤလိပ္စာမဟုတ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ရွစ္တန္းမွာ အေဖက ကြ်န္ေတာ့္ကို အဲဒီ့သတင္းစာထဲက တစ္ေန႔သတင္း တစ္ပုဒ္ႏႈန္း ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ သူ႔ရဲ႕ အာဏာကို သံုးၿပီး ခိုင္းခဲ့ပါတယ္။

[ကျပား အဂၤလိပ္စာဆိုတာ ျမန္မာစကားကေန ဇြတ္ျပန္ထားတဲ့ အဂၤလိပ္စာကို ဆိုလိုတာပါ။ ဆိုၾကပါစို႔။ Essays of the Distinction Winners ဆိုတာ ကျပား အဂၤလိပ္စာပါ။ တစ္နည္းေျပာရရင္ အဂၤလိပ္စာ မတတ္တဲ့သူ ေရးတဲ့ အဂၤလိပ္စာပါ။ အဲဒီ့ စကားစုမွာ ဘာမွ မမွားပါဘူး။ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားကို မိခင္ဘာသာစကားအျဖစ္ ေန႔စဥ္ေျပာဆို သံုးစြဲေနသူေတြ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာမယ့္ မေရးမယ့္ စကားစုသာျဖစ္ေနပါတယ္။ ျမန္မာလို “ေရခ်မ္းခ်မ္းတစ္ခြက္”လို႔ ေျပာတာမ်ိဳးဆန္ဆန္ အဂၤလိပ္စာပါ။ (ဘယ္ျမန္မာကမွ ေရခ်မ္းခ်မ္းတစ္ခြက္လို႔ မေျပာဘူးေလဗ်ာ။) “ဂုဏ္ထူးရသူမ်ား၏ စာစီစာကံုးမ်ား”ဆိုတဲ့ ျမန္မာစကားလံုးကို ဇြတ္အတင္း ဖ်စ္ညႇစ္ၿပီး အဂၤလိပ္လို ေရးလိုက္တဲ့အတြက္ အဂၤလိပ္စာအစစ္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ေရာေက်ာ္ (ဝါ) ကျပား အဂၤလိပ္စာသာျဖစ္သြားပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာကို တကယ္ ကြ်မ္းက်င္တတ္ပြန္သူသာဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီ့စာစုကို Essays of High-Flyers လို႔သာ ျပန္ဆိုေကာင္း ျပန္ဆိုပါလိမ့္မယ္။ ဒါ စကားခ်ပ္ပါ။]

ကြ်န္ေတာ္ကလည္း သူခိုင္းတဲ့အတိုင္း ဖတ္တဲ့အျပင္ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြဆိုလည္း အဂၤလိပ္လို ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲလိုနဲ႔ ေနလာလိုက္တာ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အဂၤလိပ္ဝတၳဳေတြကို စတင္ ဖတ္႐ႈတဲ့အဆင့္အထိ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲသလို စာကို တစိုက္မတ္မတ္၊ မျပတ္ဖတ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဘယ္အတန္းမွာမွ ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာကို ေၾကာက္စရာလို႔ မေအာက္ေမ့မိခဲ့ဘူး။

ေျပာခ်င္တာက စာဖတ္ျခင္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို အခုအရြယ္အထိလည္း ေကာင္းစြာအက်ိဳးျပဳေနဆဲပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွ မတတ္ပါဘူး။ ဆရာဝန္ပညာလည္း မတတ္၊ အင္ဂ်င္နီယာပညာလည္း မတတ္၊ ကြန္ပ်ဴတာပညာလည္း မတတ္၊ ႐ုပ္ရွင္ပညာလည္း မတတ္၊ ဂီတပညာလည္း မတတ္၊ လက္သမားပညာလည္း မတတ္၊ အပ္ခ်ဳပ္ပညာလည္း မတတ္၊ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ပညာရယ္လို႔ ဘာဆိုဘာမွ မည္မည္ရရ မတတ္တာ အမွန္ပါ။  ကြ်န္ေတာ္ တတ္(သလိုလိုရွိ)တာ တစ္ခုတည္းပါပဲ။ အဲဒါကေတာ့ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ ျမန္မာစာ တတ္(သလိုလိုရွိ)တာပါ။ အဲဒါေလးနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္ တစ္သက္လံုး လုပ္စားခဲ့သလို ယေန႔ထက္တိုင္လည္း လုပ္စားေနဆဲပါပဲ။

စာေရးတဲ့ဘက္မွာ ေျပာဦးမလား။ ကြ်န္ေတာ္ စာေရးတတ္တယ္ဆိုတာေတာ့ အခုဆိုရင္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ထဲေရာက္လာၿပီျဖစ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ စာေရးသက္က အခိုင္အမာ ျပဆိုေနပါလိမ့္မယ္။ သည့္ထက္တစ္ဆင့္ တက္ရရင္ ကြ်န္ေတာ္ေျပာဆို ေဆြးေႏြးေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ ေတြးစရာေတြ ဘယ္က ရလာခဲ့တာလဲလို႔ ေမးရင္ ကြ်န္ေတာ္ေန႔စဥ္ဖတ္႐ႈေနတဲ့ စာအုပ္ေတြထဲကသာ ရေနတာပါ။

နမူနာတစ္ခု ေကာက္ႏုတ္ျပပါရေစဦး။

၁၉၈၈ခုႏွစ္ကတည္းက ကြန္ပ်ဴတာဆိုတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ စတင္ထိ ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို သင္ေပးတဲ့သူက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္တစ္ေယာက္ပါ။ သူကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ထက္ အလုပ္ ဝင္တာ ေစာလို႔သာ ကိုင္တြယ္တတ္ေနတယ္၊ စာ႐ိုက္တာ၊ ပံုႏွိပ္တာ ေလာက္ပဲ တတ္တဲ့သူ။ သူျပေပးလို႔ စာ႐ိုက္တတ္၊ ပံုႏွိပ္တတ္တဲ့အဆင့္ ကို ကြ်န္ေတာ္ သိခဲ့တယ္။

ေနာက္ပိုင္း ကြန္ပ်ဴတာကို ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ ကိုင္တြယ္ သံုးစြဲ လာႏိုင္တာက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ စာဖတ္မႈေၾကာင့္ပါပဲ။ အိမ္သံုး၊ ႐ံုးသံုး၊ တစ္ကိုယ္ေရ ကြန္ပ်ဴတာ အားလံုးက သံုးစြဲသူနဲ႔ ယဥ္ပါးလြယ္ေအာင္ စီမံထားတာေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ သိခ်င္ရင္ သူ႔အထဲမွာတင္ အေျဖေတြ ရွိပါတယ္။ ကိုယ္က ေလွ်ာက္ေမးၿပီး သူ ေျဖေပးတဲ့ အေျဖေတြကို ဖတ္တတ္ဖို႔ပဲ လိုတာပါ။ အဲသလို ဖတ္ရင္း၊ ေလွ်ာက္လုပ္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ေလာက္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႐ံုးရဲ႕ ႐ံုးတြင္းကြန္ပ်ဴတာ ကြန္ရက္ဆက္သြယ္ေရးကို ႀကီးၾကပ္ခန္႔ခြဲေပးရတဲ့ အရံစီမံခန္႔ခြဲေရးမွဴး ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒီ့အထိက ဘယ္ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းမွ မတက္ခဲ့ရဖူးပါဘူး။
ကြ်န္ေတာ္ ကြန္ပ်ဴတာကို စတင္ကိုင္တြယ္သံုးစြဲၿပီးတဲ့ေနာက္ ၁၁ ႏွစ္ နီးပါးအၾကာ ၁၉၉၉ခုႏွစ္က်ေတာ့မွ ဘဝရဲ႕ ပထမဆံုး ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းကို သြားတက္ခဲ့ရတာပါ။ ေျပာခ်င္တာက စာဖတ္ျခင္းရဲ႕ အက်ိဳးေပးပံု အဆြယ္အပြားစံုကို ျဖစ္ပါတယ္။

ဘာစာဖတ္ရမလဲ

ကြ်န္ေတာ့္ကို လူငယ္ေလးေတြ ေမးတတ္ၾကျမဲ ေမးခြန္းပါ။ ဗဟုသုတရမယ့္ စာ၊ အသိပညာတိုးမယ့္စာမွ ဖတ္မယ္ဆိုတဲ့သူလည္း ရွိပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္သေဘာကေတာ့ စာမွန္ရင္ ဘာစာမဆို ဖတ္သာ ဖတ္ပါလို႔သာ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ မဖတ္သင့္တဲ့စာဆိုတာ တစ္မ်ိဳးမွ မရွိဘူးလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ခံယူတယ္။ အဆိပ္အေတာက္စာေပ၊ ဘာညာဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္းတဲ့ ေခတ္မွာ အေတာ့္ကို က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေျပာခဲ့ၾကတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခတ္က လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ေနခဲ့တဲ့ ယုဝတီခင္စိန္လိႈင္တို႔၊ တကၠသိုလ္တင္ျမင့္တို႔၊ ေမာင္ေမာင္ျမင့္လြင္တို႔၊ ေဆြလိႈင္ဦးတို႔လည္း ဖတ္ခဲ့တာပါပဲ။ အပစ္အခတ္၊ အညႇစ္အသတ္နဲ႔ အညစ္အပတ္စာေပေတြလို႔ တခ်ိဳ႕က ေျပာၾကတယ္။ အဲဒါေတြ ဖတ္ရင္ အတုခိုးမွားမယ္၊ လမ္းလြဲေရာက္မယ္၊ ဘာညာဆိုတဲ့ အေျခအျမစ္မရွိလွေသာ ထင္ျမင္ခ်က္ႀကီးကို ကိုင္စြဲၿပီး ေျပာၾကတာပါ။

အဲဒီ့ ထင္ျမင္ခ်က္ဟာ တက္တက္စင္လြဲပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ အဲဒီ့ထင္ျမင္ခ်က္ဟာ ဖတ္သူကို ေစာ္ကားတာပါပဲ။ ဖတ္သူကို ခင္ဗ်ာ့မွာ ေမြးကတည္းက ဦးေႏွာက္ပါမလာဘူး၊ အဲေတာ့ အဲသလို စာေတြ ဖတ္ရင္ ခင္ဗ်ားေတာ့ ေရလိုက္လြဲလိမ့္မယ္လို႔ ေျပာတာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။

တကယ္ေတာ့ လူတိုင္းမွာ သူ႔ဦးေႏွာက္နဲ႔သူ၊ သူ႔ဆင္ျခင္တံုတရားနဲ႔ သူပါ။ မေကာင္းတာကို မေကာင္းမွန္း လူတိုင္းသိၾကပါတယ္၊ ဆင္ျခင္သင့္တာကို ဆင္ျခင္ရမယ္ဆိုတာလည္း လူတိုင္းသိပါတယ္။ သည္အခါမွာ ဖတ္တဲ့စာက အဆိပ္အေတာက္ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္ ဖတ္သူက အလိုလို သိပါတယ္။ မေကာင္းတဲ့စာကို ဘယ္သူ၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ဖတ္မွာတဲ့လဲ။ စာဖတ္သက္ ရင့္လာတာနဲ႔အမွ် အဲသလို ေပါက္ပန္းေဈးစာေတြကို အလိုလို ပစ္ပယ္လာတတ္ၾကတယ္။

မေကာင္းတဲ့စာဆိုရင္ က… ကန္စြန္းပင္ ေရမွာရႊင္၊ ခ… ခရမ္း သီး ဓါးနဲ႔လွီးဆိုတဲ့စာကေရာ ဘာမ်ား ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ အက်ိဳးျပဳေန၊ ဗဟုသုတေတြ ေပးေနလို႔တုန္း။ သို႔ေပမယ့္ ဘာသာစကား တိုးတက္ေရးအတြက္ အဲဒီ့ေလွကားထစ္ကို လူတိုင္း ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတာခ်ည္းပဲ။ အလားတူပဲ၊ စာဖတ္ျခင္းဆိုတဲ့ အေလ့အထတစ္ခု ကိုယ္တြင္းမွာ စြဲျမဲလာဖို႔ အေရးမွာလည္း အဲသလို ေပါက္ပန္းေဈးစာေတြက အမ်ားႀကီးအက်ိဳးျပဳႏိုင္ခဲ့မွန္း ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ေတြ႕အရ အခိုင္အမာ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။

အဂၤလိပ္ဝတၳဳမွာ Harold Robbins ဆိုတဲ့ စာေရး ဆရာတစ္ေယာက္ရွိဖူးတယ္။ သူက အညႇီအေဟာက္ အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ေတြ႕ကရာေတြ ေလွ်ာက္ေရးတဲ့သူလို႔ အၾကမ္းဖ်ဥ္း ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕။ သူ႔ဝတၳဳေတြက တကယ့္အေပ်ာ္ဖတ္စာေပ စစ္စစ္ပဲ။ သူကိုယ္တိုင္က အတန္းေက်ာင္း ေကာင္းေကာင္းမေနခဲ့ရေတာ့ သူ႔အေရးအသားကလည္း ခပ္ခ်ာခ်ာ၊ ခပ္ႏုတ္ႏုတ္ပါ။

သို႔ေပမယ့္ သူ႔စာအုပ္ေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္ကို အမ်ားႀကီး အက်ိဳးေပးခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အဂၤလိပ္ဝတၳဳ စဖတ္တာ သူ႔စာအုပ္ေတြက စတာပါ။ သူ႔ဝတၳဳေတြ ဖတ္တာက စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတယ္၊ လူငယ္ႀကိဳက္ အညႇီအေဟာက္ေတြ ပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဖတ္လို႔ လြယ္တယ္။ သူက စာ သိပ္မတတ္ေတာ့ စာေရးတာ ႐ိုးစင္းတယ္၊ ရွင္းတယ္၊ နားလည္ဖို႔ သိပ္မခက္ဘူး။ အဲေတာ့ သူ႔စာအုပ္ ဖတ္ရတာ စာသြားတယ္။

သူ႔စာအုပ္ေတြနဲ႔သာ မစမိခဲ့ရင္ “ဟစ္သာငိုေတာ့ ခ်စ္တိုင္းျပည္”လို ဂႏၱဝင္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ႏိုင္တဲ့အဆင့္အထိ ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္လာခဲ့မွာ မဟုတ္တာလည္း အေသအခ်ာပါ။ အဲေတာ့ သူ႔ေက်းဇူးက ကြ်န္ေတာ့္ အေပၚမွာ ရွိပါတယ္။ အလားတူပဲ၊ ဂ်က္ဖရီအာခ်ာ၊ ဆစ္ဒနီရွယ္လဒန္၊ ေရာဘာ့(ထ္)လဒ္လမ္(မ္) အစရွိတဲ့ ေရာင္းအေကာင္းဆံုး တန္းဝင္ေပမယ့္ စာေပတန္ဖိုးဆိုလို႔ တစ္ျပားသားမွ မရွိတဲ့ စာေရးဆရာေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ ေက်းဇူးရွင္ေတြပါ။ သူတို႔ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ရင္း ႏုရာက ရင့္လာခဲ့တာျဖစ္သလို စာဖတ္ျခင္းရဲ႕ အရသာကိုလည္း ပိုပိုသိလာခဲ့တာျဖစ္ပါ တယ္။

ကြ်န္ေတာ့္စကားကို ျပန္ခ်ဳပ္ပါ့မယ္။ မဖတ္သင့္တဲ့စာ၊ မေကာင္းတဲ့ စာဆိုတာ တစ္မ်ိဳးမွ မရွိပါဘူး။ ျမင္သမွ် ဖတ္၊ လက္လွမ္းမွီသမွ် ဖတ္ရင္းကေန ႏုရာက ရင့္လာၾကမယ့္သူခ်ည္းပါပဲ။ လူတိုင္းမွာ ပင္ကိုဉာဏ္နဲ႔ ပင္ကို ဆင္ျခင္တံုတရားရွိပါတယ္။ စာဖတ္ျခင္းဟာ အဲဒီ့ ပင္ကိုဉာဏ္နဲ႔ ပင္ကို ဆင္ျခင္တံုတရားကို ပိုမိုက်ယ္ျပန္႔ ခိုင္မာလာေစႏိုင္ပါတယ္။

 

အခ်ိန္မရွိဘူးလို႔ မေျပာပါနဲ႔

သတင္းေခတ္၊ အခ်က္အလက္နည္းပညာ တစ္ဟုန္ထိုး ဖြံ႕ၿဖိဳးေနတဲ့ေခတ္လို႔ အခုကာလကို အမည္ေပးထားၾကတယ္။ ကမၻာရြာဆိုတဲ့ အသံုးအႏံႈးကလည္း တအားကို တြင္က်ယ္ေနတယ္။


အဲဒီ့ေခတ္မွာ စာမဖတ္တဲ့သူဟာ “ကခ်လာ”ဘဝ၊ သူမ်ားေနာက္လိုက္ဘဝကို ေရာက္သြားရပါလိမ့္မယ္။


စာဖတ္ပါလို႔ ေျပာတဲ့အခါ လူငယ္အေတာ္မ်ားမ်ားက သူတို႔အေပၚ မွာ မႏိုင္ရင္ကာ ဖိစီးေနတဲ့ ေက်ာင္းစာေတြနဲ႔ ေရာေထြးၿပီး စာဆိုတာ ေၾကာက္စရာလို႔ ျမင္ေနမိတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒါလည္း အဆိုး မဆိုသာလွဘူး။ ၁၉၇၀ ျပည့္လြန္ကာလမ်ားက စတင္တြင္က်ယ္လာတဲ့ က်ဴရွင္ယူျခင္း အေလ့အထဟာ လူငယ္ေတြရဲ႕ စာဖတ္ခ်င္စိတ္ကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လံုးပါးပါးသြားေစခဲ့ပါတယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ဆယ္တန္းေအာင္မွတ္နဲ႔ ဘဝလမ္းေၾကာင္းကို ပိုင္းျဖတ္ေပးေနတာႀကီးေၾကာင့္လည္း မိဘေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ သားသမီးေတြ အျပင္စာဘက္ စိတ္ယိုင္သြားမွာကို ေသမေလာက္ ေၾကာက္ေနၾကတယ္။ အဲသလို မိဘေတြ ကိုယ္တိုင္ကလည္း စာဖတ္ျခင္း အေလ့အထ မရွိၾကေလေတာ့ကာ သူတို႔သားသမီးေတြ အျပင္စာဖတ္ရင္ပဲ ေက်ာင္းစာ ထိခိုက္မယ္ဆိုတဲ့ မဟာအစြဲအလန္းႀကီးနဲ႔ ပိတ္ပင္တားဆီးတတ္ၾကတယ္။

လူငယ္ေတြကလည္း စာဖတ္ေလာက္ေအာင္ အခ်ိန္အားမရွိဘူးလို႔ ဆင္ေျခကန္ခ်င္တတ္ၾကတယ္။ ျပင္ဦးလြင္မွာ ေက်ာင္းသြားတက္ေနခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္သမီး ဆယ္တန္းေျဖခါနီးမွာ သူ႔ဆီကို လစဥ္ထုတ္မဂၢဇင္းေတြ မပို႔ပါနဲ႔ေတာ့၊ စာကိုပဲ အာ႐ံုစိုက္ရေတာ့မွာမို႔လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ က သူ႔စကားကို မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ပို႔ေပးခဲ့ပါတယ္။

ဘယ္ေလာက္ အခ်ိန္အား မရွိတဲ့သူျဖစ္ျဖစ္ ေန႔စဥ္ ထမင္းစားေနၾကတာျဖစ္သလို ေရအိမ္ထဲလည္း ေန႔တိုင္းဝင္ပါတယ္။ ထမင္းစားခ်ိန္မွာလည္း စာဖတ္မယ္ဆို ဖတ္လို႔ရသလို ေရအိမ္ထဲ ဝင္ေနခ်ိန္မွာလည္း စာဖတ္ဖို႔ အခ်ိန္အားက အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ အဓိကက ဖတ္ခ်င္စိတ္ ရွိေနဖို႔သာ လိုရင္းပါ။

 

စာဖတ္ျခင္းဆိုတာ ဝါသနာ၊ စြဲျမဲလာေအာင္ ေလ့က်င့္ပါ

႐ုပ္ရွင္ဆိုတာ တစ္ကားၾကည့္ၿပီးတာနဲ႔ ေနာက္တစ္ကား ၾကည့္ခ်င္လာဖို႔ ဘာမွ မခက္ပါဘူး။ အလြန္စြဲလြယ္ပါတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာဂိမ္းဆိုတာလည္း အဲသလိုပါပဲ။ တစ္ခါ၊ တစ္ပြဲေလာက္ ကစားၿပီးရင္ စြဲသြားပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ကစားျဖစ္ဖို႔ ဘာမွ မခက္ေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ့္ဘက္က ဘာမွ သိပ္ အားစိုက္စရာမွ မလိုတာကိုး။

အခ်ိန္ေပးရတာခ်င္းအတူတူ စာဖတ္တာက်ေတာ့ အဲသလိုမဟုတ္ဘူး။ အားစိုက္ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္တန္တန္နဲ႔ မစြဲလြယ္ဘူး။ အက်င့္လုပ္ယူမွ ရတာ။ တစ္အုပ္ဖတ္႐ံုနဲ႔ ေနာက္တစ္အုပ္ ဖတ္ျဖစ္ဖို႔ ခက္တယ္။ တစ္အုပ္တစ္ေလေလာက္ အရသာရွိရွိ ဖတ္လို္က္ရဦးေတာင္မွ ေနာက္တစ္အုပ္အတြက္ အားစိုက္ျဖစ္ဖို႔က အင္မတန္ ခက္ေနတတ္ပါတယ္။

သို႔ေပမယ့္ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ရတာနဲ႔ စာဖတ္ရတာနဲ႔ အရသာခ်င္း မတူပါဘူး။ “ေရနံ႔သာခင္ခင္ႀကီး”ဆိုတဲ့ ဝတၳဳကို ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္တယ္ပဲ ဆိုပါစို႔။ ဒါ႐ိုက္တာက မိုးပ်ံေအာင္ ေတာ္ၿပီး သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့သူေတြကလည္း မိုးပ်ံေအာင္ ေကာင္းေန၊ ဇာတ္ၫႊန္းဆရာကလည္း ဝတၳဳအရသာ မပ်က္ေအာင္ ဇာတ္ၫႊန္း ခြဲႏိုင္ေနတဲ့အတြက္ မူရင္း ဝတၳဳအရသာ မပ်က္ပါဘူးလို႔ ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ ေရနံ႔သာခင္ခင္ႀကီးေနရာမွာ စိုးျမတ္သူဇာနဲ႔ ႐ိုက္လိုက္တာျဖစ္ရင္ စိုးျမတ္သူဇာအျဖစ္ပဲ ျမင္ရပါမယ္။ နႏၵာလိႈင္နဲ႔ ႐ိုက္တာဆိုလည္း နႏၵာလိႈင္ရဲ႕ ႐ုပ္ရည္ ျပင္ပလကၡဏာမ်ားအတိုင္းသာ ေတြ႕ရမွာပါ။

အဲဒါကို စာအုပ္အေနနဲ႔ ဖတ္တဲ့အခါက်ေတာ့ ေရနံ႔သာခင္ခင္ႀကီးဟာ စိုးျမတ္သူဇာေရာ၊ နႏၵာလိႈင္ေရာ၊ ခိုင္သင္းၾကည္ေရာ၊ သက္မြန္ျမင့္ေရာ ေရာယွက္ေနၿပီး အျပင္မွာ ဘယ္လိုမွ မရွိႏိုင္တဲ့ စိတ္ကူးထဲက ဇာတ္ေကာင္အသစ္ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီ့ဇာတ္ထဲက တစ္ေနရာရာမွာ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ စိတ္ကူးထဲမွာ ဝင္ပါလို႔ ရေနႏိုင္ျပန္ပါေသးတယ္။

႐ုပ္ရွင္မွာက်ေတာ့ ကိုယ္က အဲဒီ့အထဲ စိတ္ကူးနဲ႔ ဝင္ပူးလို႔ မရဘူး။ သူ ျပသေလာက္ပဲ အကန္႔အသတ္နဲ႔ ျမင္ရပါတယ္။ စာအျဖစ္ ဖတ္တဲ့အခါ က်ေတာ့ စိတ္ကူးထဲမွာ ကိုယ္ႀကိဳက္သေလာက္ ခ်ဲ႕ထြင္လို႔ရတယ္။ အကန္႔ အသတ္မဲ့သြားတယ္။ အဲဒါကို သတိထားမိမယ္ဆိုရင္ စာဖတ္ျခင္းကို ျငင္းဆန္ခ်င္စိတ္ နည္းသြားႏိုင္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္း၊ ဆရာေသာ္တာေဆြတို႔ လို ကိုယ္ေရးအတၳဳပၸတိၲေကာင္းမ်ားကို ေရးႏိုင္ဖို႔အတြက္ အဲဒီ့ဆရာႀကီးေတြမွာ တစ္ဘဝလံုး ေပးဆပ္ခဲ့ရတာပါ။ တစ္ဘဝတာ အခ်ိန္ယူခဲ့ရတာပါ။ သူတို႔အတြက္ ႏွစ္ေပါင္း ၇၀ေလာက္ အခ်ိန္ယူ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳကို စာအုပ္အျဖစ္ ဖတ္ရတဲ့အခါမွာ စာဖတ္သူက အလြန္ဆံုးမွ ခုနစ္ရက္ေလာက္ အခ်ိန္ေပးလိုက္ရင္ အျပည့္အဝ သိရႏိုင္ျပန္ပါတယ္။ ဒါဟာလည္း စာဖတ္ျခင္းရဲ႕ အားသာခ်က္ပါ။

႐ုပ္ရွင္အေနနဲ႔ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းရဲ႕ ဘဝျဖစ္စဥ္၊ ဆရာေသာ္တာေဆြရဲ႕ ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းကို ဘယ္လိုမွ အေသးစိတ္ ႐ိုက္မျပႏိုင္ဘူး။ တကယ္လို႔ ႐ိုက္ျပတတ္တဲ့ သူရဲေကာင္း ရွိမယ္ဆိုဦးေတာင္မွ အဲဒီ့ ဘဝ အေတြ႕အၾကံဳေတြထဲက တစ္ကန္႔၊ ႏွစ္ကန္႔ေလာက္ကိုသာ တစ္နာရီခြဲဆိုတဲ့ ႐ုပ္ရွင္တစ္ကားရဲ႕ ကန္႔သတ္ ကာလအတြင္းမွာ ဖ်စ္ညႇစ္ထည့္ယူရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။


စာမွာက အကန္႔အသတ္မရွိဘူး။ ႀကိဳက္သေလာက္ အတြဲဆက္လို႔ ရတယ္။ ေရးတဲ့သူမွာတင္ အကန္႔အသတ္ မရွိတာမဟုတ္ဘူး။ ဖတ္တဲ့သူအတြက္ကလည္း အကန္႔အသတ္မဲ့တယ္။ ေရးတဲ့သူ ေရးျပထားတဲ့ ဝါက်ထက္ ေက်ာ္ၿပီး ဖတ္တဲ့သူရဲ႕ စိတ္ကူးက ျဖန္႔က်က္ႏိုင္တယ္။

လူငယ္ဆိုတာ အကန္႔အသတ္ေတြကို မႀကိဳက္ဘူး၊ လြတ္လပ္မႈကို အငမ္းမရ ေဖြရွာတယ္လို႔ ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ ႏိုင္ငံတိုင္းက လူငယ္ေတြ ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ကေန႔ကာလ ျမန္မာလူငယ္ေတြကေတာ့ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား၊ ကြန္ပ်ဴတာ ကစားနည္းေပါင္းစံု၊ အင္တာနက္က တြတ္ထိုးခန္း စတာတို႔မွာ အခ်ိန္ကုန္ခံရင္း မိမိတို႔ရဲ႕ လြတ္လပ္မႈ၊ အခ်ဳပ္အျခယ္ မခံလိုမႈမ်ားကို စေတးေနၾကတယ္၊ အဆံုး႐ံႈးခံေနၾကတယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ မိမိတို႔ရဲ႕ လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚဆင္ျခင္ႏိုင္တဲ့ စြမ္းအားမ်ားကို အဲဒီ့ ေခတ္မီနည္းပညာမ်ားရဲ႕ ျခယ္လွယ္လႊမ္းမိုးမႈေအာက္မွာ  ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ လိုလိုခ်င္ခ်င္ႀကီးကို အသတ္ခံေနၾကပါတယ္။


တကယ္ လြတ္လပ္ခ်င္သလား၊ တကယ္ အကန္႔အသတ္ကို မလိုခ်င္ ဘူးလား။ အဆီးအတားမဲ့ က်ယ္ျပန္႔တဲ့ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြနဲ႔ ဆန္းသစ္တဲ့ လူသားမ်ား ျဖစ္ခ်င္ၾကပါသလား။

အဲဒါဆိုရင္ အတိုင္းအဆ မရွိ၊ စိတ္ကူးရွိတိုင္း သြားႏိုင္တဲ့ စာဖတ္ျခင္း အေလ့အထကို မရမက ေမြးျမဴယူသင့္လွတယ္လို႔ လူငယ္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ အရမ္းေျပာခ်င္ေနမိရပါတယ္။

ေျပာေနက်စကားကိုပဲ ေျပာပါရေစ။ စာမဖတ္တဲ့သူဟာ သူမ်ားေျပာသမွ် အကုန္လိုက္ ယံုေနရတဲ့ လူႏံုလူအသာ ျဖစ္ပါတယ္။ စာဖတ္တဲ့သူမွ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ ရင့္သန္ၿပီး အမွန္အမွားကို ခြဲျခားတတ္ေနပါလိမ့္မယ္။ အမွန္အမွားကို ခြဲျခားတတ္ၿပီဆိုရင္ ေျပာတိုင္းယံုတဲ့ လူႏံုဘဝက တစ္ဆင့္တက္လာမွာလည္း အေသအခ်ာပါ။


ကိုင္း… စာဖတ္သူ လူငယ္ လူႀကီးမင္းအေပါင္းတို႔ခင္ဗ်ား။

လူႀကီးမင္းတို႔ လူႏံုမျဖစ္ခ်င္ၾကမွာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ ဘာလုပ္သင့္လဲဆိုတာေတာ့ မိမိတို႔ဘာသာ အပိုင္အႏိုင္ဆံုးျဖတ္ၿပီး လုပ္သင့္တယ္ထင္တာကို ေန႔ပိုင္း ညပိုင္း မေရႊ႕ဆိုင္းဘဲ အျမန္ဆံုးအေကာင္း အထည္ေဖာ္ၾကပါေလာ့လို႔သာ ႏိႈးေဆာ္လိုက္ရေၾကာင္းပါ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ဝ၈၁၂၀၇)

———————–

(၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာ ထုတ္ေ၀တဲ့ Fashion Image မဂၢဇင္းရဲ႕ ႏွစ္ပတ္လည္ အထူးထုတ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တာေလးကို ျပန္လည္တင္ဆက္ထားတာပါ။)

Image Distorted

ပံုရိပ္ပ်က္

ArtOfParentingအေဖနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေတာ္ေတာ့္ကို အစာမေၾကျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ့္စာကို ေတာ္ေတာ္ဖတ္ဖူးတဲ့ ပရိသတ္မ်ားအားလံုး အသိျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အေဖဆိုတဲ့ ႐ုပ္ပံုလႊာဟာ ထိတ္လန္႔စရာ၊ ေၾကာက္ရြံ႕စရာ၊ စက္ဆုပ္စရာအတိနဲ႔ ၿပီးေနခဲ့ပါတယ္။ အေမ့ကို တရားလြန္ ႐ိုက္ႏွက္ ႏွိပ္စက္တာ၊ ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း သံမဏိစည္းကမ္းနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး ထစ္ခနဲရွိ ႐ိုက္တတ္တာမ်ားက အေဖနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ၾကားက စည္းေႏွာင္အားကို အႀကီးအက်ယ္ ေလ်ာ့ရဲေစခဲ့ပါတယ္။

၁၉၇၆ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလအတြင္းမွာ အေဖေပ်ာက္သြားတယ္။ ေသသည္၊ ရွင္သည္ မေသခ်ာေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝထဲမွာ အေဖ မရွိေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့အသိနဲ႔ အဲဒီ့အခ်ိန္က ၁၉ ႏွစ္ ျပည့္ခါနီး ကြ်န္ေတာ္ဟာ အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေဘးလူေတြကဆိုရင္ အေပ်ာ္လြန္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္ခြက္ကိုၾကည့္ၿပီး သြားေလသူဟာ ကြ်န္ေတာ့္အေဖအရင္းမွ ဟုတ္ပါစလို႔ ေမေမ့ကို တိုးတိုး ကပ္ေမးယူရတဲ့အထိပါပဲ။

ကေန႔ဆိုရင္ အေဖ မရွိေတာ့တာ ႏွစ္အစိတ္ေက်ာ္လို႔ ၂၆ႏွစ္အတြင္းကို ျခင္းနင္း ဝင္ေရာက္လာခဲ့ပါၿပီ။ မေန႔တစ္ေန႔ဆီကအထိ ကြ်န္ေတာ့္ဆီမွာ ရွိေနတဲ့ ဖေအနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ခံစားခ်က္မ်ားဟာ အစိုင္အခဲတစ္ခုလို ခိုင္မာေနခဲ့ဆဲပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာ အေဖ့ရဲ႕အရိပ္ေတြ ျပယ္လြင့္မသြားေသးသလို ဘယ္ေတာ့မွလည္း ျပယ္လြင့္သြားမွာ မဟုတ္ဘဲ ေသသည္အထိ က်န္ရွိေနမွာလည္း အေသအခ်ာပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတာ္တယ္လို႔ သတ္မွတ္မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္ အဲသလို ေတာ္ေနတာဟာ အေဖ့ေၾကာင့္ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ညံ့တယ္လို႔ သတ္မွတ္မယ္ဆိုရင္လည္း အဲသလို ညံ့တာဟာ အေဖ့ေၾကာင့္ပဲျဖစ္ပါ တယ္။ စာဖတ္သူမ်ား မ်က္ေမွာင္ကုပ္သြားသလား မသိဘူး။

ကြ်န္ေတာ္ ေျပာျပပါရေစ…

ကြ်န္ေတာ့္အေဖဟာ အရက္မေသာက္၊ ဖဲမ႐ိုက္၊ မိန္းမမႈမေပြပါဘူး။ သူ႔ဘဝသူ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ျဖဴစင္ ေကာင္းမြန္ေအာင္ ထူေထာင္ခဲ့တဲ့သူပါ။

သူ႔ရဲ႕တစ္ဦးတည္းေသာသား ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း စာရိတၱဘက္မွာ ခိုင္ေနေအာင္ ပ်ိဳးေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ အၾကမ္းဖက္တဲ့နည္းနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္မႈဟာ ေျပာင္းျပန္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေတြကိုသာ ျဖစ္ေစခဲ့တဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္က်ေတာ့ အရက္လည္း ေကာင္းေကာင္း ေသာက္တတ္တယ္၊ ဖဲလည္း တစ္ဖက္ကမ္းခတ္ ႐ိုက္တတ္တယ္၊ မိန္းမမႈကိုလည္း အလြန္႔အလြန္ကို ဝါသနာႀကီးလွပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က အေဖက ပညာ ေကာင္းေကာင္း သင္ခြင့္ မရခဲ့သူပါ။ အဲေတာ့ သူက ပညာကို အေလးအနက္ တန္ဖိုးထားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း သိပ္ ပညာတတ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဆရာဝန္၊ အင္ဂ်င္နီယာ ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ သည္အတြက္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို အၾကမ္းဖက္တဲ့ နည္းနဲ႔ ဇြတ္လုပ္ယူခဲ့ျပန္တယ္။ ယုတ္စြအဆံုး ေက်ာင္းစာမဟုတ္တဲ့ အျပင္စာကို ဖတ္တာမ်ိဳးကအစ အားမေပးပါဘူး။

အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အေဖျဖစ္ေစခ်င္သလို ဆရာဝန္၊ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ ျဖစ္မလာဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝကို သူ ျဖစ္ေစခ်င္သလို မျဖစ္ေစဘဲ ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာ ျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္ေအာင္ ထူေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ သည္အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္နည္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ အေဖ မျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ဘက္မွာ ထက္ေနေအာင္၊ ေတာ္ေနေအာင္ ႀကိဳးစားယူခဲ့တဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္တယ္ဆိုရင္လည္း အေဖ့ေၾကာင့္လို႔ ေျပာရတာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲသလို ေတာ္တဲ့ၾကားကပဲ မဟုတ္တာေတြ လုပ္ဖို႔ ဝန္မေလးတာ၊ အမႈစံု ေပြတာဟာလည္း အေဖ့ရဲ႕အၾကမ္းဖက္မႈနဲ႔ သင္ၾကားတဲ့ စာရိတၱနဲ႔ ထက္ျမက္မႈ အဆက္အစပ္ကို ကြ်န္ေတာ့္နည္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ တြန္းလွန္ ႐ိုက္ခ်ိဳးတဲ့သေဘာျဖစ္ေၾကာင္း အခုအခါမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး သေဘာေပါက္လာခဲ့ပါၿပီ။

အတိုဆံုး ေျပာရရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာ ကြ်န္ေတာ္ျပဳေနသမွ် ကာယာကံ၊ ဝစီကံ၊ မေနာကံ ကံသံုးပါးစလံုးဟာ မရွိေတာ့တာ ၂၆ ႏွစ္ နီးပါး ရွိခဲ့ၿပီျဖစ္တဲ့ အေဖ့ရဲ႕႐ိုက္ခတ္မႈေတြပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ မသိစိတ္မွာ ကိန္းေနတဲ့ အေဖ့အေပၚ မေက်နပ္မႈ၊ အေဖ မွားတယ္လို႔ သက္ေသျပလိုမႈမ်ားနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဘဝကို ပင္ပန္းဆင္းရဲျခင္းႀကီးစြာ ျဖတ္ေက်ာ္ရင္း အခုဆို လူလတ္ပိုင္းကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး ျဖတ္သန္းလာခဲ့ၿပီ။ အေဖ မရွိေတာ့တာ သိပ္ကို ၾကာလွၿပီျဖစ္သည့္တိုင္ အေဖ့ကို ကြ်န္ေတာ္ သက္ေသျပလို႔ မဆံုးေသးဘူး။

“အရက္ေသာက္ရင္ ဘဝပ်က္မယ္လို႔ အေဖ ထင္တယ္ မဟုတ္လား။ ေဟာဒီ့မွာ အေဖ့သား ကြ်န္ေတာ္ လူမွန္းသူမွန္း မသိေအာင္ ေသာက္ေနတယ္ေလဗ်ာ၊ ဘယ္မွာ ဘဝပ်က္လို႔တုန္း…”

“တစ္ကိုယ္ေရ စိတ္ေျဖတာကို လူၫြန္႔ တံုးသြားမယ္၊ လူစဥ္မမီ ျဖစ္သြားမယ္လို႔ အေဖ ႐ိုက္ဆံုးမခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ ရည္းစားထားရင္လည္း ဘဝကို ထိခိုက္လိမ့္မယ္လို႔ ဆံုးမခဲ့ေသး မဟုတ္လား။ ေဟာဒီ့ မွာ အေဖ့သား ကြ်န္ေတာ္ မိန္းမတကာနဲ႔ ထည္လဲ တြဲၿပီး ေနခ်င္သလို ေနေနတယ္ေလဗ်ာ။ ဘယ္မွာ လူၫြန္႔တံုးလို႔တုန္း…၊ လူစဥ္ကလည္း မီလြန္းလို႔ ဝီဝီဝီဝီနဲ႔ေတာင္ ျမည္ေနေသးသဗ်…”

“ဆရာဝန္၊ အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္မွ လူတန္းေစ့မယ္လို႔ အေဖ ယူဆၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို တုတ္မိုးလို႔ စာက်က္ခိုင္းခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ ေဟာဒီ့မွာေလ အေဖ့သား ကြ်န္ေတာ္ ဆရာဝန္လည္း မဟုတ္၊ အင္ဂ်င္နီယာလည္း မျဖစ္ေပမယ့္ သူတို႔ေတြထက္ အပံုႀကီးသာတဲ့ ဝင္ေငြနဲ႔ အပံုႀကီး သံုးႏိုင္၊ စြဲႏိုင္တယ္ေလဗ်ာ…”

“အျပင္စာေတြ အဖတ္မ်ားရင္ ေက်ာင္းစာကို ထိခိုက္တယ္ဆိုဗ်။ ေဟာဒီ့မွာ အေဖ့သားကြ်န္ေတာ္ ဘြဲ႕ေတြလည္း တစ္သီႀကီး ရထားပါသဗ်ား။ စာေတြလည္း တတ္ပါ့ဗ်ား။ ဒါေပမယ့္ အျပင္စာ ဖတ္တာလည္း တစ္စက္မွ မေလွ်ာ့ခဲ့တဲ့အတြက္ ေဟာ… အခုဆို စာေပနယ္မွာ ေနရာေသးေသးေလး တစ္ေနရာ ရထားတဲ့ စာေရးသူတစ္ေယာက္ေတာင္ ျဖစ္လာတာ ေတြ႕ၿပီလားဗ်…”

“မင့္သားသမီးေတြ ေမြးလာတဲ့အခါက် ငါ့ဝဋ္ေတြ လည္လိမ့္မယ္လို႔ အေဖေျပာခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ ဟား… ေဝးပါေသးရဲ႕ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့္ သားသမီးေတြကို တုတ္တစ္ခ်က္ မသံုးဘဲနဲ႔ လိမ္မာေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ သြန္သင္ထားသဗ်။ သူတို႔နဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ၾကားက ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို အရင္းတည္တဲ့ စည္းေႏွာင္အားက အေဖနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ၾကားက အေၾကာက္တရားကို အားျပဳထားတဲ့ စည္းေႏွာင္အားထက္ အဆေပါင္း ေထာင္ေသာင္းမက သာလွပါသဗ်ား…”

သည္စကားေတြကို အသံထြက္ၿပီး တစ္ခါမွ ကြ်န္ေတာ္ မေျပာခဲ့ပါ ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကေန႔ကာလ၊ စိတ္ပညာကို အေတာ္အတန္ ငံုမိလာတဲ့အခါမွာေတာ့ သည္စကားေတြကို ကြ်န္ေတာ့္အသိစိတ္နဲ႔ တစ္လံုး တစ္ပါဒမွ် မေျပာမိခဲ့ေပမယ့္လည္း ကြ်န္ေတာ့္မသိစိတ္ကေတာ့ အခါမလပ္ အသံကုန္ ဟစ္ေနမွန္း ရိပ္စားမိခဲ့ပါၿပီ။

ဒါေၾကာင့္လည္း အစမွာ ေရးခဲ့သလို ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္တာ၊ ညံ့တာ၊ ထက္ျမက္တာ၊ သိမ္ဖ်င္းတာ အားလံုးအတြက္ အေဖ့မွာ တိုက္႐ိုက္ မဟုတ္ေတာင္ သြယ္ဝိုက္ေသာနည္းနဲ႔ တာဝန္ရွိေနပါလိမ့္မယ္။

အစမွာ ေရးခဲ့တဲ့အတိုင္းပါပဲ။ မေန႔တစ္ေန႔ကအထိ အေဖနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အစိုင္အခဲဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ထုနဲ႔ထည္နဲ႔၊ အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔ တင္က်န္ေနဆဲပါ။
တစ္နည္းေျပာရရင္ အေဖ့ကို ကြ်န္ေတာ္ ခြင့္လႊတ္လို႔ မရခဲ့ဘူး။

အေဖမရွိတဲ့ေနာက္ ၁၂ ႏွစ္နီးပါး ၾကာတဲ့အထိ အေမနဲ႔ ေနလိုက္ရတဲ့အခါ အေဖ ဘာေၾကာင့္ တစ္ခ်ိန္လံုး ေပါက္ကြဲေနသလဲဆိုတာကို ေရးေတးေတးေလး သေဘာေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။ အေဖ့ကိုလည္း အထိုက္အေလ်ာက္ နားလည္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ခြင့္လႊတ္လို႔ေတာ့ မရခဲ့တာလည္း အမွန္ပါ။

တစ္ေန႔ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အစြဲေတြကို ေျခဖ်က္ေပးတဲ့သူ တစ္ေယာက္ ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။

သူကေတာ့ အေမ့ကိုယ္ပြားလို႔ေတာင္ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ အေမ့ ကိုယ္ပြားလို႔ ဆိုလိုက္လို႔ အေမနဲ႔ ဘာေတာ္သလဲ ေမးရင္ ဘာမွမေတာ္ပါဘူး။ သူက အေမ့လိုပဲ မိန္းမသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတာ တစ္ခုပါပဲ။

သူ႔နာမည္ကို “မခိုင္”လို႔ပဲ အလြယ္ေျပာၾကပါစို႔ရဲ႕။

အဲဒီ့ မခိုင္ကို ကြ်န္ေတာ္ သိခဲ့တာလည္း ႏွစ္ေပါင္း၂၀ ေက်ာ္ပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ဇနီးအျဖစ္ သိကြ်မ္းခဲ့တာပါ။

သူတို႔လင္မယားနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ တစ္ခ်ိန္က ႏွစ္အိမ့္တစ္အိမ္ ကူးလူး ရင္းႏွီးခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတြ႕ဆံုၾကံဳကြဲဆိုတဲ့ ေလာကတံထြာအတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေပါင္း မ်ားစြာကို ကြာရွင္း ျပတ္စဲလိုက္သလို ျဖစ္သြားခဲ့တာမို႔ မေတြ႕တာလည္း ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုကို ေက်ာ္သြားခဲ့ပါတယ္။

တေလာဆီကေတာ့ ျပန္ဆံုျဖစ္ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝလည္း အတန္အသင့္ အနည္ထိုင္လာၿပီမို႔ မိတ္ေဆြေဟာင္းေတြနဲ႔ ျပန္ေပါင္းထုပ္ေနတဲ့ ကာလပါ။
မခိုင္ရဲ႕ သားသမီးေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကေလးေတြနဲ႔ မတိမ္းမယိမ္းေလးေတြ ျဖစ္ေတာ့ ကေလးခ်င္းလည္း ခဏခ်င္း ရင္းႏွီးသြားၿပီး အတူ ေဆာ့ကစားတတ္ၾကပါတယ္။ သည္မွာတင္ မခိုင္က သူတို႔ အိမ္ေထာင္ေရးကို နတ္သံေႏွာေတာ့တာပါ။

ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း၂၀ ကအတိုင္း တစ္စက္ကေလးမွ မေျပာင္းလဲေသးတဲ့ မခိုင္ကို ၾကည့္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ သံေဝဂရေနမိပါတယ္။ “ကြ်န္မ ဘာတစ္ခုမွ မမွားဘူး” ဆိုတဲ့ အယူအဆကို ဖက္တြယ္ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ မခိုင္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္လံုးထဲမွာေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း၂၀ က အသက္ ၂၀ အရြယ္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ပါပဲ။ ႏွစ္ ၂၀ ဆိုတဲ့ ဇရာက တိုက္စား ဝါးမ်ိဳသြားလို႔ ႐ုပ္ပိုင္းသာ တိတိပပ ေျပာင္းလဲလာခဲ့ေပမယ့္ သူ႔စိတ္ကိုေတာ့ ဇရာက သြန္သင္ေပးႏိုင္စြမ္း မရွိေသးတာ ျမင္လိုက္ရတဲ့အခါ တအံ့တဩ ျဖစ္မိရပါတယ္။

“ကြ်န္မ ပိုက္ဆံေတြနဲ႔ အခုလို စီးပြားျဖစ္လာတာ…”

“သူ ကြ်န္မကို ယူတုန္းက သူ႔မွာ ဘယ္ႏွျပား ပါလာလို႔တုန္း…”

“ကြ်န္မ မိဘလက္ထက္မွာ ဘယ္လို ေနခဲ့ရတယ္ဆိုတာ ရွင္ အသိဆံုးေနာ္၊ ကြ်န္မက သူေဌးသမီးပဲ၊ ေကာင္းေကာင္း ေနတတ္၊ စားတတ္တာေပါ့။
သူ႔ေသာက္မ်ိဳးေတြနဲ႔ ဘယ္ယွဥ္လို႔ရမလဲ…”

“အလကား ဘာအစြမ္းအစမွ မရွိတဲ့ သိုက္သမား…”

အဲဒါ မခိုင္ရဲ႕စကားေတြထဲက ေကာက္ႏုတ္ထားတာ တခ်ိဳ႕ပါ။ သူ ေျပာေနတဲ့သူက သူ ႏွစ္၂ ၀ ေက်ာ္ ေပါင္းသင္းခဲ့တဲ့၊ လက္ရွိလည္း ေပါင္းသင္းေနဆဲ သူ႔ခင္ပြန္း…။

တကယ္ေတာ့ သူ႔ခင္ပြန္း၊ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းဟာ အခုအခါမွာ က်ိက်ိတက္ေနတဲ့သူ တစ္ေယာက္ပါ။ စီးပြားေရးမွတပါး ဘာကိုမွ အာ႐ံု မရွိသူမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အရက္ဆိုလည္း တစ္စက္မွ မေသာက္တတ္ပါဘူး။ ဖဲလည္း မ႐ိုက္ပါဘူး။ မိန္းမမႈဆိုလည္း ကင္းလိုက္တာ ရွင္းလို႔။ ယုတ္စြအဆံုး၊ သူ အင္မတန္ႀကိဳက္တဲ့ စီးကရက္ကို ျဖတ္ထားတာ ေတာင္ ၁၄-၅ႏွစ္ရွိပါၿပီ။ အဲသလို လူပါ။

ဒါေပမယ့္ ႏွစ္၂၀တိုင္ခဲ့တဲ့ သူတို႔အိမ္ေထာင္ေရးကေတာ့ တစ္စက္ကေလးမွ မသာယာပါဘူး။ သည္ေလာက္ က်ိက်ိတက္ေနတဲ့ၾကားက စိတ္ဆင္းရဲေနတဲ့ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူက ယံုမွာလဲ။

ဒါေပမယ့္ အဲဒါ အမွန္ပါ။

မခိုင္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို ေလးရက္ဆက္တိုက္ ေရာက္လာပါတယ္။  တစ္ခါလာရင္ အနည္းဆံုး ၆ နာရီ ၾကာပါတယ္။ အဲဒီ့ ၆ နာရီ လံုးလံုးမွာ သူေျပာခ်င္တာေတြကို တရစပ္ ေျပာေတာ့တာပါ။ မ်က္ရည္ ထြက္တဲ့အခါ ထြက္၊ ေဒါသ ထြက္တဲ့အခါ ထြက္၊ မ်က္ႏွာေန မ်က္ႏွာထား အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ဟန္ပန္ အမူအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေျပာသြားတာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို ၾကည့္ရင္း ေမာလြန္းမက ေမာေနမိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က အိမ္ေထာင္ေရး၊ လူမႈေရးျပႆနာေတြကို ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားၿပီး အခမဲ့ ေျဖရွင္းေပးေနတာမို႔လည္း ဒါကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ နားေထာင္ေပးေနမိတာပါ။

ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က ျပန္ေဆြးေႏြးတာေတြကေတာ့ သူ႔နားထဲ တစ္လံုးမွ ဝင္ပံုမရပါဘူး။ ေရႊျပည္ေအးတရား ေဟာရင္လည္း ကြ်န္ေတာ္သာ ေဟာရင္း ပ်ံေတာ္မူသြားႏိုင္တာကို ရိပ္စားမိလာတာနဲ႔ သူ႔ကို အသာေလး ၾကည့္ေနလိုက္ရပါတယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ၊ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း၊ သူ႔ခင္ပြန္းကို အေတာ့္ကို သနားလာမိတယ္။ အဲဒါကိုေျပာမိေတာ့ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေဒါသတႀကီးနဲ႔… “ရွင္က ကြ်န္မကိုက်ေတာ့ မသနားဘူးေပါ့”လို႔ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျပာေလရဲ႕။

“ကိုယ့္စိတ္ကို မညစ္ႏြမ္း ညစ္ႏြမ္းေအာင္၊ မပင္ပန္း ပင္ပန္းေအာင္ အတင္းကို လုပ္ေနတဲ့ ခင္ဗ်ားကိုလည္း သနားတာပါပဲဗ်ာ…”လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေျဖေတာ့ သူ သေဘာေပါက္ပံု မရဘူး။

အသက္ေတြ ႀကီးလာေပမယ့္ အသိက အလိုက္သင့္ ႀကီးမလာတဲ့ သူ႔ကို ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ေမေမ့ကို ဖ်တ္ခနဲ သတိရလိုက္မိပါတယ္။

ေမေမနဲ႔ မခိုင္နဲ႔ ၾကားမွာ တူတာေတြ အေတာ္မ်ားတာကို သတိထားမိတယ္။ ေမေမလည္း မခိုင္လိုပဲ ခ်မ္းသာတဲ့ မိဘက ေပါက္ဖြားလာခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ေထာင္က်တဲ့အခါက်ေတာ့ မခိုင္လိုပဲ၊ ဘာကိုမွ စူးစမ္းတြက္ခ်က္ခ်ိန္ မရလိုက္ဘဲ ခ်စ္ျခင္း(လို႔ ထင္ထားတာေလးတစ္ခု) ကိုသာ အားျပဳၿပီး သူ႔မိဘရဲ႕ ၾကြယ္ဝမႈကို မယွဥ္သာသူနဲ႔မွ ညားျဖစ္သြားတာလည္း အတူတူပါပဲ။

တကယ့္တကယ္ အိမ္ေထာင္ေရး လမ္းခရီးကို ေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့လည္း မိဘလက္ထဲမွာတုန္းက ေရႊထီးေဆာင္းခဲ့တာေတြကို မေမ့ႏိုင္၊ လင္လုပ္သူရဲ႕ အစြမ္းအစကို အသိအမွတ္ျပဳဖို႔ ေဝးေနၿပီး “ငါ့ပစၥည္းေတြနဲ႔ သင္း လူေမြးလူေတာင္ ေျပာင္ေနတာ”ဆိုတဲ့ အေတြးကို ပိုးေမြးသလို ေမြးထားတဲ့ ေနရာမွာလည္း မခိုင္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ေမေမဟာ တစ္ထပ္တည္းပါပဲ။

ဒါကို ေတြးမိတဲ့အခါ မခိုင္ရဲ႕အစြဲကို ခြ်တ္ဖို႔ အင္မတိ အင္မတန္ ခဲယဥ္းလွတာကို ကြ်န္ေတာ္ ရိပ္စားမိလာပါတယ္။ သူတို႔ အိမ္ေထာင္ေရးရဲ႕ ေျပလည္မႈလမ္းစကို သူ႔ဆီကျဖင့္ ဘယ္လိုမွ ရွာလို႔ မရႏိုင္ဘူးဆိုတာလို႔လည္း ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္ရတယ္။ သူ႔ခင္ပြန္း၊ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကိုသာ သေဘာထားႀကီးႀကီး၊ ဉာဏ္ႀကီးႀကီးနဲ႔ အိမ္ေထာင္ေရးကို အဖတ္ဆည္ခိုင္းရမွာလို႔ ျမင္လာတယ္။

ကေန႔အခါမွာ အသက္ ၇၄ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္ခဲ့ၿပီျဖစ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ အေမမွာေတာင္ ငါ့ပိုက္ဆံ၊ ငါ့ပစၥည္း၊ ငါ့မိဘခ်မ္းသာတာဆိုတဲ့အစြဲေတြ မေပ်ာက္ေသးတာ၊ ေမေမ့ထက္ အႏွစ္၃၀ေက်ာ္ ငယ္ရြယ္တဲ့ မခိုင္မွာ သည္အစြဲေတြ ရွိေနဦးမွာလည္း သဘာဝပဲလို႔ ေတြးမိလာရတယ္။

စိတ္မေကာင္းတာကေတာ့ မခိုင္ရဲ႕ သားသမီးေလးေတြ အတြက္ပါ။ ကေလးေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕အဓိက စိတ္ဝင္စားမႈျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ မခိုင္ရဲ႕ ကေလးေတြမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္ကေလးကိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားတယ္။ ကေလးေတြအတြက္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံတာဟာ အနာဂတ္အတြက္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ျခင္း မည္ပါတယ္။ အာရွမွာ ပထမဦးဆံုး ေပၚလာတဲ့ က်ားေလးေကာင္ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံ ေလးႏိုင္ငံမွာ စီးပြားေရး အရွိန္အဟုန္ တစ္ဟုန္ထိုးျမင့္တက္လာခဲ့တာ၊ သူတို႔ေနာက္က ကပ္လိုက္လာတဲ့ တျခားအာရွႏိုင္ငံေတြလည္း စီးပြားေရး အင္အား ခိုင္မာ ေတာင့္တင္းလာခဲ့တာဟာ ၁၉၅၀ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားက ကေလးေတြအတြက္ ဖိဖိစီးစီး ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံခဲ့လို႔သာ ျဖစ္ရတာလို႔ ကမၻာ့စီးပြားေရးပညာရွင္ အားလံုးက တစ္ညီတစ္ၫႊတ္တည္း အေျဖထုတ္ေပးခဲ့ၾကပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဖခင္တစ္ေယာက္ေနရာကို ေရာက္ရွိလာတဲ့အခါမွာ  ကေလးကိစၥကို စတင္စိတ္ဝင္စားခဲ့ပါတယ္။ ဖခင္ဘဝကို မေရာက္ခင္ စာေရးသူဘဝ အစအဦးမွာ ႏိုင္ငံေက်ာ္မင္းသား ဝင္းဦး ကြယ္လြန္ တိမ္းပါးသြားတဲ့အခါ ဝင္းဦးနဲ႔ ပတ္သက္ခဲ့ဖူးသူေတြကို ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းၿပီး မင္းသားႀကီးရဲ႕အတိတ္ကို ေျခရာခံခဲ့ဖူးတာကိုလည္း စာဖတ္သူတခ်ိဳ႕ မွတ္မိေကာင္း မွတ္မိေနဦးမယ္ ထင္ပါတယ္။ သည္အခါမွာ ဝင္းဦးဆိုတဲ့ တစ္ေခတ္တစ္ေယာက္သမားႀကီး ထူးထူးျခားျခား ေပၚထြက္လာဖို႔ (ကြ်န္ေတာ့္မာန္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ အဲတုန္းက ေရးလက္စကို တိခနဲ ရပ္ခ်လိုက္တာမို႔ စာဖတ္သူမ်ားကို ျပည့္စံုေအာင္ တင္ျပႏိုင္ခဲ့ျခင္း မရွိေပမယ့္) ဝင္းဦးရဲ႕ငယ္ဘဝက ဘယ့္ကေလာက္ ႐ိုက္ခတ္ လႊမ္းမိုးေနသလဲဆိုတာ ေတာ္ေတာ့္ကို အတြင္းက်က် သိလိုက္ရပါတယ္။

လူေတြရဲ႕ငယ္ဘဝနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ လူႀကီးဘဝ ျဖစ္တည္မႈ အဆက္အစပ္ကို စတင္သတိထားမိတာလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ သည္မွာတင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း ျပန္သံုးသပ္၊ တျခားသူေတြကိုလည္း တေစ့တေစာင္း အကဲခတ္၊ ဖတ္စရာရွိတာေတြကိုလည္း လက္လမ္းမီသေလာက္ နင္းကန္ ဖတ္ရင္းကေန၊ ကေလးသူငယ္စိတ္ပညာဆိုတဲ့ ဘာသာရပ္ကို ေတာ္ေတာ္ေလး ေခါက္မိလာပါေတာ့တယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဘယ္မိသားစုျပႆနာကိုပဲ စဥ္းစားစဥ္းစား၊ ကေလးေတြကို ဦးစားေပးၿပီး ၾကည့္မိတာခ်ည္းပါပဲ။

အခုလည္း မခိုင္ရဲ႕ သားသမီးေလးေတြကို ဂ႐ုထား ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ထင္တဲ့အတိုင္း ကေလးေတြမွာလည္း စိတ္အနာတရေလးေတြ ကိုယ္ငနဲ႔ မူမမွန္လွတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ သူတို႔အေဖနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ခံစားခ်က္ကို ေမးစမ္းၾကည့္တဲ့အခါမွာေတာ့ သူတို႔ဟာ ဖေအကို လံုးလံုး မခ်စ္ဘူး ဆိုတာကို အထိတ္တလန္႔ ၾကားလိုက္ရတယ္။ အေမသည္သာ သူတို႔ဘဝ၊ သူတို႔ကမၻာဆိုတာကိုလည္း နားလည္လိုက္တယ္။ သည့္ထက္ ဆိုးတာက အေမ ႐ိုက္သြင္းထားတဲ့အသိေၾကာင့္ တစ္ေန႔ေန႔မွာ အေဖ့ စိတ္ကို ထိခိုက္အနာတရျဖစ္ေအာင္ မလြဲမေသြ လုပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အသိႀကီးကလည္း ကေလးေတြရဲ႕ ရင္ထဲမယ္ စြဲေနတယ္။

ဘုရား… ဘုရား…

ဘယ္လို အေမတုန္း။ ကြ်န္ေတာ္ မခိုင္ကို အလန္႔တၾကားနဲ႔ ေမးခြန္းထုတ္လိုက္မိတယ္။

“ဒါေတာ့ ပါးကိုက္ရင္ နားကိုက္ရမွာပဲရွင့္။ သူ ကြ်န္မ ခံစားရေအာင္ တစ္သက္လံုး လုပ္ခဲ့တယ္။ အဲေတာ့ တစ္ေန႔က် သူလည္း က်မ ခံစားရသလို ျပန္ခံစားရေအာင္ ကြ်န္မ ေထာင့္ေစ့ေစ့နဲ႔ အကြက္ခ်ၿပီးကို ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ေနတာ။ သူ က်ဆံုးတဲ့ေန႔မွာ သူ အင္မတန္ခ်စ္တဲ့ သူ႔သားသမီးေတြက သူ႔ကို တစ္စက္ကေလးမွ မခ်စ္ဘူး၊ ဂ႐ုမစိုက္ဘူး၊ မၾကည့္ဘူးဆိုရင္ သူ ဘယ္ေလာက္ က်ိဳးသြားမလဲ၊ မခ်ိမဆံ့ ျဖစ္သြားမလဲ။ အဲသလို ျဖစ္ေအာင္ကို ကြ်န္မ ေသခ်ာစီစဥ္ေနတာ၊ ကေလးေတြကို သြန္သင္ေနတာ…”

ကြ်န္ေတာ္ ၾကက္သီးေတြ ဖ်န္းခနဲ ထသြားတယ္။ စူဠသုဘဒၶာကိုလည္း သတိရလိုက္တယ္။

“ရွင္ ကြ်န္မကို တရားျပ နားခ်ဖို႔ မႀကိဳးစားနဲ႔။ ကြ်န္မကို မုဆိုးတစ္ပိုင္း မိန္းမ႐ိုင္းလို႔ ရွင္ထင္လည္း ကြ်န္မဂ႐ုမစိုက္ဘူး။ ကြ်န္မအခု သူနဲ႔ ရန္မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ သူ႔ကို ျပႆနာလည္း မရွာေတာ့ဘူး။ ကြ်န္မစိတ္ကို ကြ်န္မလည္း မညႇဥ္းဆဲေတာ့ဘူး။ ကြ်န္မ စိတ္ကို ကြ်န္မ ညႇဥ္းဆဲ ရင္ ကြ်န္မပဲ အသက္တိုမယ္။ ကြ်န္မ အသက္တိုရင္ သည္ကေလးေတြ ဘဝမွာ ထိခိုက္မယ္။ ကြ်န္မ အၾကံအစီေတြ အထေျမာက္တဲ့အထိ ေအးေအးေဆးေဆး အခ်ိန္ယူၿပီး လုပ္စရာေတြ ကြ်န္မမွာ အမ်ားႀကီး က်န္ေသးတယ္၊ ကြ်န္မ ရွင္ေနမွ ျဖစ္မယ္။ သူ ခံစားရတာကို ေဟာသလို ၿမိန္႔ၿမိန္႔ႀကီး ျပဳံးၿပီး လက္ပိုက္ၾကည့္ေနခ်င္ေသးတယ္ရွင့္…”

ကြ်န္ေတာ္ အေတာ္ႀကီးကို ဖ်ားသြားတယ္။

အခုမွ ၁၂ ႏွစ္သာသာ ရွိေသးတဲ့ သူ႔သမီးနဲ႔ ၆ ႏွစ္သာ ရွိေသးတဲ့ သူ႔သားေလးတို႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးကို ၾကည့္လိုက္တယ္။ ၆ ႏွစ္သားေလးမွာေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္လို ပကတိ ႐ိုးသားျဖဴစင္ေနတာေလးကို ေတြ႕ေနရေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မ်က္လံုးေလးေတြထဲမွာ စိုးရြံ႕ထိတ္လန္႔မႈေလးေတြကို ျမင္ေနရတယ္။ ႏုနယ္လွေသးေပမယ့္ အလိုက္အထိုက္ ေနရမယ္ ဆိုတဲ့ ဘဝေပးအသိနဲ႔ ေနတတ္တဲ့ စ႐ိုက္ကေလးကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိေနတယ္။
၁၂ႏွစ္သမီးရဲ႕ မ်က္ႏွာကေတာ့ မျဖဴစင္ေတာ့ဘူး။ အႏိုင္လိုခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ၊ ေသြးေအးေအးနဲ႔ ၾကမ္းၾကဳတ္မယ့္ အရိပ္အေရာင္ေတြကို သူ႔မ်က္လံုးေလးေတြထဲမွာ ျမင္ေနရၿပီ။ သမီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဖေအကို ခ်စ္တာ သဘာဝေပမယ့္ သူက ေဖေဖ့ကို နည္းနည္းေလးမွ မခ်စ္ဘူးလို႔ အတိအလင္း ဆိုေနခဲ့ၿပီ။
အဲဒီ့ေန႔ ညေနက သူတို႔ေတြ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ညဥ့္နက္မွ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္က ျပန္သြားၾကတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အိပ္လို႔ မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး။

မခိုင္ရဲ႕စကားေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေႏွာင့္ယွက္ေနတုန္းပဲ။ သူတို႔ လင္မယား ျပႆနာထဲမွာ ကေလးေတြကို ဆြဲထည့္ၿပီး တည္ၾကက္ လုပ္ေနတာႀကီးက မဟုတ္ေသးဘူးလို႔ ေတြးမိရတယ္။

လက္ဦးဆရာမွာ အမိက အဘရဲ႕ ေရွ႕က အရင္လာတယ္။ ကေလးဆိုတာ မေအနဲ႔ အနီးကပ္ဆံုး၊ အရင္းႏွီးဆံုး၊ အကြ်မ္းအဝင္ဆံုး။ အဲဒီ့ မေအက ကေလးေတြရဲ႕ ဖေအအေပၚ ထားရွိတဲ့စိတ္ကို သူ လိုခ်င္သလို ဝါဒျဖန္႔လို႔ ရ၊ စည္း႐ံုးလို႔ ရေနတယ္။ ဒါကို မခိုင္က အပိုင္ကြက္အေနနဲ႔ အသံုးခ်ၿပီး…

ကြ်န္ေတာ္ ဆတ္ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။

ဟင္…

ဒါဆို ေဖေဖနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ခံစားခ်က္ေတြကိုေတာ့ေရာ၊ ေမေမက သိစိတ္နဲ႔ျဖစ္ေစ၊ မသိစိတ္နဲ႔ျဖစ္ေစ၊ မခိုင္လို တမင္ကလာ ျဖစ္ေစ၊  မရည္ရြယ္ဘဲ စိတ္မွတ္မဲ့ျဖစ္ေစ အေရာင္ဆိုးေပးခဲ့တာေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား။

ကြ်န္ေတာ္ မခိုင္ရဲ႕သမီးေလးအရြယ္တုန္းက ေမေမ့ကို ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။

“ေမေမရယ္၊ သည္လူႀကီးကို ကြာလိုက္ပါလားဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ္ ေမေမ့ကို ရွာေကြ်းပါ့မယ္”လို႔။

ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ မခိုင္ရဲ႕ ခင္ပြန္းဟာ ကြ်န္ေတာ့္အေဖလို အၾကမ္းသမား မဟုတ္ဘူး၊ အႏုသမား။ စကားေျပာတာကအစ တိုးတိုး သက္သက္နဲ႔ ညင္ညင္သာသာ။ စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းေတြကလည္း ေခ်ငံဖြယ္ရာ လြန္းတယ္။ ဒါကိုေတာင္ ကေလးေတြရဲ႕ရင္ထဲမွာ ဖေအအေပၚ မုန္းတီးစိတ္ဝင္ေအာင္ မခိုင္တစ္ေယာက္ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့ေသးတာ…

ကြ်န္ေတာ့္အေဖက တစ္ခ်ိန္လံုး ေပါက္ကြဲေနတဲ့သူ။ မသိမ္ေမြ႕တဲ့သူ။ စ႐ိုက္ၾကမ္းတဲ့သူ။ ကြ်န္ေတာ့္အျမင္မွာတင္ ေဖေဖဟာ ဘီလူးသဘက္တမွ် ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေနခဲ့တယ္။ ဒါကို ေမေမက ေဘးတီး ပံုဖ်က္ေပးတဲ့အခါမွာ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွ ဖေအနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ခံစားခ်က္ မွန္သမွ်ဟာ အလံုးစံု ခါးသီးေနတာေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား…

ဟား…

ကြ်န္ေတာ္ သိပ္ကို တုန္လႈပ္သြားတယ္။

ဆိုခဲ့သလို ေဖေဖ မရွိေတာ့တာ ႏွစ္ေပါင္းအစိတ္ကို တိတိပပ ေက်ာ္လြန္လို႔ ၂၆ ႏွစ္ထဲကိုေတာင္ ေရာက္လာခဲ့ၿပီ။

ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ေဖေဖနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ အရမ္း ထိခိုက္ ေၾကကြဲသြားရပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ၊ ကြ်န္ေတာ္ သိပ္မွားခဲ့ၿပီမွန္းလည္း သိလိုက္တယ္။

အားလံုးဟာ ေႏွာင္းသြားခဲ့ၿပီေလ…

ေဖေဖ့ကို ရည္စူးၿပီး ကြ်န္ေတာ္ ဦးခိုက္လိုက္မိတယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ၊ ကြ်န္ေတာ့္အေၾကြးကို ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ ရတတ္သေလာက္ ဆပ္ခ်င္တဲ့စိတ္လည္း ေပၚလာပါတယ္။

စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ားခင္ဗ်ား…

စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ားဟာ သားသမီးေတြ ျဖစ္ၾကမွာပါ။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ မိဘ ျဖစ္ေနသူေတြ၊ မိဘ ျဖစ္အံ့မူးမူးေတြ၊ တစ္ခ်ိန္မွာ မိဘ ျဖစ္လာမယ့္သူေတြလည္း ပါေနဦးမွာပါ။

စာဖတ္သူဟာ သားသမီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အမိအဘ တစ္ပါးပါး အေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ့္ႏွင္ႏွင္ နာက်ည္းစိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚေနတယ္ဆိုပါရင္ ေသခ်ာ ျပန္ ဆန္းစစ္ၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။

(၁) သူ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းရတဲ့ ငယ္ဘဝ
(၂) သူ႔ပညာအရည္အခ်င္း
(၃) သူ႔စာဖတ္အားနဲ႔ အသိဉာဏ္ ရင့္က်က္မႈ
(၄) လတ္တေလာ သူ ၾကံဳေတြ႕ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ဘဝအေမာ
(၅) သူ႔အလုပ္ခြင္က မြန္းၾကပ္မႈေတြ၊ သူ႔ေဇာေတြ
(၆) သူ႔အိမ္ေထာင္ေရး ဗ်ာပါဒေတြ

ဒါေတြကို ထည့္သြင္း စဥ္းစားၿပီး သူ႔ရဲ႕ေပါက္ကြဲေနတတ္မႈကို နားလည္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ္ဟာ အလကားေနရင္း ဓားစာခံျဖစ္ဖို႔၊ သူ႔မြန္းၾကပ္မႈေပါင္းစံုအတြက္ ကိုယ့္ကိုသာ ယမယ္ရွာဖို႔ ျဖစ္ေနတာကို သတိထားမိရင္ ဆိုးရြားတဲ့ ကိုယ့္ၾကမၼာကိုသာ ႐ိုးမယ္ဖြဲ႕ၿပီး သူ႔ကို ခြင့္လႊတ္လိုက္ေစခ်င္ပါတယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာ ကိုယ့္ဘက္က သူ႔အေပၚ တူးတူးခါးခါး မုန္းတီးတဲ့စိတ္ကို ပိုေလးပင္ေအာင္ ပင္းေပးတဲ့ ေဘးပေယာဂေတြကိုလည္း ထည့္သြင္း တြက္ခ်က္ၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။

စာဖတ္သူဟာ မိဘတစ္ပါးျဖစ္ေနရင္လည္း သည္အခ်က္ေတြေၾကာင့္ ဆံုးမတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ မိမိကိုယ္ကို တရားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး သားသမီးေတြကို အသားလြတ္ ႏွိပ္ကြပ္ရင္း ေပါက္ကြဲေနမိသလားဆိုတာကို ဆင္ျခင္ၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ္စိုက္တဲ့ အပင္က သီးတဲ့အသီးကို ကိုယ္စားသံုးရမွာပါ။ ကိုယ္ႏွိပ္ကြပ္ထားတဲ့ သားသမီးက ကိုယ့္ကို တစ္ေန႔က် နားလည္လာလိမ့္မယ္၊ ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုးလာမယ္လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေမွ်ာ္လင့္ပါနဲ႔။ သူတို႔ေတြ မိဘဘဝ ေရာက္လာတဲ့အခါက် နားလည္လာမွာပါလို႔ ေတြးရင္ အဲဒီ့အေတြးဟာ တက္တက္စင္ေအာင္ မွားပါေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ့္အျဖစ္က သက္ေသခံေနပါတယ္။ တကယ္လို႔ အထက္က အခ်က္ ၆ ခ်က္ထဲက တစ္ခ်က္ခ်က္ေၾကာင့္ ပ်က္ယြင္းေနတဲ့ အေနအထားကို သည္ကေန႔ သည္အခ်ိန္က စၿပီး သတိေလးနဲ႔ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းသြားမယ္၊ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ႏွိပ္ကြပ္မိသမွ်ကို ဆင္ျခင္ထိန္းသိမ္းႏိုင္မယ္ဆိုရင္ အခ်ိန္မီႏိုင္ပါေသးတယ္။

စာဖတ္သူဟာ မိခင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုပါရင္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ လင္သားအေပၚ မေက်နပ္မႈ၊ အႏိုင္ယူလိုမႈ၊ လက္စားေခ်လိုမႈမ်ားအတြက္ အျပစ္မဲ့လွတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕စိတ္ကို အေရာင္ဆိုးၿပီး ဖေအ့ရဲ႕ ပံုရိပ္ကို တိမ္း ပါးပ်က္ယြင္းေစတဲ့ ဝါဒျဖန္႔စည္း႐ံုးမႈမ်ားကို မလုပ္ေစခ်င္ပါဘူး။ မိဘကို မေနာကံနဲ႔ ျပစ္မွားျခင္းဟာ ကံႀကီးထိုက္တဲ့ အကုသိုလ္ အမႈတစ္ခုရယ္လို႔ ဗုဒၶဘာသာဝင္တိုင္း ယံုမွတ္လက္ခံထားၾကပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ အာဃာတ၊ အညိဳးအေတးေၾကာင့္ ကိုယ့္သားသမီးေတြကို ငရဲတြင္းထဲ ပို႔တဲ့ မိခင္မ်ိဳးဟာ မရွိထိုက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အထက္က ကြ်န္ေတာ့္ မိတ္ေဆြ မခိုင္ဟာ အဲသလို အေမမ်ိဳးျဖစ္ေနတာေတာ့ ေသခ်ာေနပါၿပီ။

စာဖတ္သူဟာ မိခင္ျဖစ္ေနရင္ သည္အခ်က္ကို ေလးေလးပင္ပင္ စဥ္းစားေစခ်င္ပါတယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
ဆူဒိုနင္

သည္စာစုနဲ႔ ၁၉၇၆ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလအတြင္းက ရန္ကုန္-မႏၲေလး အေဝးေျပးလမ္းမႀကီးေပၚမွာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ေဖေဖဦးစိန္ေမာင္ကို ႐ိုက်ိဳးစြာ ရွိခိုးကန္ေတာ့အပ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ကို ဆင္ျခင္ျဖစ္ခဲ့ေစတဲ့ မခိုင္လို႔ အမည္လႊဲထားသူ တစ္ဦးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

——————————————–

၂၀၀၂ခုႏွစ္က သရဖူ မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လမွာ လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္က စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၁၂၀၅/၂၀၀၃(၁၂)နဲ႔ ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “သားငယ္သမီးငယ္မ်ား ပဲ့ျပင္ ထိန္းေက်ာင္းျခင္း အႏုပညာ”စာအုပ္ပါ စာတစ္ပုဒ္ကို ေကာက္ႏုတ္တင္ဆက္လိုက္တာပါ။

ေနာက္ဆက္တြဲအေနနဲ႔ ျဖည့္စြက္ေျပာရရင္ေတာ့ အဲဒီ့ေဆာင္းပါးထဲက မခိုင္လို႔ အမည္လႊဲထားသူရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးဟာ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ အတြင္းမွာ ဆံုးခန္းတိုင္သြားပါတယ္။ သူတို႔ လင္မယား ကြဲသြားၾကပါတယ္။ ဒါ မဆန္းေပမယ့္ ပစၥည္းခန္းမွာ တအားအေလွ်ာ့ေပးေနေလတဲ့ သူ႔ခင္ပြန္းကို မခိုင္ရဲ႕ သမီးႀကီးက သူေတာင္းဆိုတာ မရလို႔ ပါး႐ိုက္ဖို႔ ရပ္ကြက္လူႀကီးမ်ား ေရွ႕ေမွာက္မွာ အားထုတ္ခဲ့တာေလးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ သင္းပါတယ္။ ဖေအအရင္းေခါက္ေခါက္ကို သမီးအရင္းက ကာယကံေျမာက္ ေစာ္ကားျဖစ္သြားရေလေအာင္ ၀ါဒအျဖန္႔ မိႈင္းအတိုက္ေကာင္းတဲ့ မခိုင္ရဲ႕ မိခင္စိတ္ကေတာ့…