Negative Effects of Negative Commands

“မ… ရ”တို႔ရဲ႕ ေျပာင္းျပန္အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ

အတၱေက်ာ္

ခ်စ္စြာေသာ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ားခင္ဗ်ား။ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခုေလာက္ ေမတၲာရပ္ခံပါရေစ။ မိုးျပာေရာင္ ေခြးတစ္ေကာင္ကို စိတ္ထဲမွာ ျမင္ မၾကည့္လိုက္ၾကဖို႔ အႏူးအၫြတ္ ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ဗ်ာ။ အႏူး အၫြတ္ေျပာေနတာပါ။ အထူးသျဖင့္ သစ္ပင္ခြၾကားမွာ ငုတ္တုတ္ႀကီး ထိုင္ေနတဲ့ မိုးျပာေရာင္ ေခြးတစ္ေကာင္ကို စိတ္ထဲမွာ ျမင္မၾကည့္ၾကပါနဲ႔လားဗ်ာ။ တကယ္ေျပာတာပါ။ ေလးေလးနက္နက္ ေတာင္းပန္ေနတာပါ။ သစ္ပင္ခြၾကားမွာ ငုတ္တုတ္ႀကီးထိုင္ၿပီး လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ကို အားပါးတရ ေသာက္ေနေလတဲ့ မိုးျပာေရာင္ ေခြးတစ္ေကာင္ကို စိတ္ထဲမွာ ျမင္မၾကည့္ၾကပါနဲ႔ေနာ္။


သည္လူ ဘာျဖစ္သြားတာလဲ။ ေမာ္ဒန္ေတြ ေရးေနတာလား။ လိုင္း ေၾကာင္သြားၿပီလား၊ ဘာလား၊ ညာလား စဥ္းစားကုန္ၾကၿပီ ထင္တယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္တာ္နဲ႔ ေမာ္ဒန္စာေပ၊ ပန္းခ်ီ၊ အႏုပညာနဲ႔ အေဝးႀကီးပါ။ ကြ်န္ေတာ္ စာေရးေနတာ မွန္ေပမယ့္ အႏုပညာေျမာက္တဲ့ ရသပိုင္းမွာ သိပ္မသန္လွတာ စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ား သတိထားမိၿပီး ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အဲေတာ့ အထက္က အဖြင့္စာပိုဒ္ဟာ ေမာ္ဒန္ဆန္သလိုလိုျဖစ္ေနေကာင္း ျဖစ္ေနမွာေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

ကြ်န္ေတာ္က စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းေတြကို အႏူးအၫြတ္ ေမတၱာရပ္ခံေနတာပါ။ သစ္ပင္ခြၾကားမွာ ငုတ္တုတ္ႀကီးထိုင္ၿပီး လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္ကို အားပါးတရ ေသာက္ေနေလတဲ့ မိုးျပာေရာင္ ေခြးတစ္ေကာင္ကို စိတ္ထဲမွာ ျမင္မၾကည့္ဖို႔ ေတာင္းပန္လိုက္တာပါ။ အဲေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္တာ မျဖစ္ႏိုင္တာ အပထား၊ စာဖတ္သူ လူႀကီးမင္းမ်ားရဲ႕ “စိတ္မ်က္စိ”ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္က ျမင္မၾကည့္ပါနဲ႔လို႔ ေတာင္းပန္ေနတဲ့ၾကားကပဲ သစ္ပင္ခြၾကားမွာ ငုတ္တုတ္ႀကီး ထိုင္ၿပီး လက္ဖက္ရည္ေသာက္ေနတဲ့ မိုးျပာေရာင္ ေခြးကို အလိုလို ျမင္ၾကည့္ေနမိၾကလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

မလုပ္ပါနဲ႔လို႔ ေျပာတာမွန္ေပမယ့္ လုပ္ျဖစ္ေအာင္ ေစ့ေဆာ္တတ္တဲ့ သဘာဝကို အထူးေျပာခ်င္တာပါ။

သည္ဥပမာက ေမာ္ဒန္ေနရင္ သည့္ထက္ လြယ္ကူတဲ့ ေနာက္ဥပမာတစ္ခု ျပပါရေစဦး။

ေျခာက္ႏွစ္သားအရြယ္ ကေလးငယ္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ သူ႔အေမနဲ႔ အိမ္ထဲမွာ ရွိေနတယ္။ အိမ္ရဲ႕ ဧည့္ခန္းမွာက အေရာင္ႏုႏု ေကာ္ေဇာလွလွ ခင္းထားတယ္။ ဧည့္ခန္းတစ္ခန္းလံုးကလည္း ျဖဴစင္ ရွင္းသန္႔ေနတယ္။ ဆိုဖာေတြကလည္း အျဖဴေရာင္ေတြ။ ဧည့္ခန္းအလယ္က စားပြဲပုေလးေပၚမွာလည္း အျဖဴေရာင္ ဇာပန္းထိုး စားပြဲခင္း သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ကို က်က်နန ခင္းထားတယ္။

အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ကေလးက မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ပုလင္းတစ္လံုး ေတြ႕တယ္။ ဇီးေဖ်ာ္ရည္ ပုလင္း။ အေရာင္က ရဲတြတ္လို႔။ ကေလးစိတ္ထဲမွာ ေသာက္ခ်င္သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ အနားက ဖန္ခြက္ တစ္လံုးထဲကို ဇီးေဖ်ာ္ရည္ေတြ ေလာင္းထည့္လိုက္တယ္။ ထည့္တာမွ ဖန္ခြက္အျပည့္၊ လွ်ံမတတ္ ထည့္ခ်လိုက္တာ။


ၿပီးေတာ့ အဲဒီ့ဖန္ခြက္ကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ က်က်နန ကိုင္ၿပီး မေအ ထိုင္ေနရာ အိမ္ေရွ႕ခန္းကို ထြက္ခ်လာတယ္။ ဧည့္ခန္းအလယ္ကို ကေလး ေရာက္လာေတာ့မွ မေအက လွမ္းျမင္တယ္။

အဲဒီ့မေအ ဘာေျပာမယ္မွတ္သလဲ။

“ဟဲ့… သား… သတိထား။ ေမွာက္က်လိမ့္မယ္။ မဖိတ္ေစနဲ႔” ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးပဲျဖစ္မွာပါ။

ကေလး လာစဥ္အခါက မူလရည္ရြယ္ခ်က္မွာ သူယူလာတဲ့ ဇီးေဖ်ာ္ရည္ဖန္ခြက္ကို “ေမွာက္ပစ္ဖို႔” ဒါမွမဟုတ္ “ဖိတ္ကုန္ေအာင္လုပ္ဖို႔” တစ္စက္ကေလးမွ မပါဘူး။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ရွိလည္း မရွိဘူး။ သည္အခ်ိန္မွာ မေအလုပ္တဲ့သူ စိုးရိမ္တႀကီး ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေၾကာင့္ ကေလးရဲ႕ အာ႐ံုမွာ “ေမွာက္ျခင္း၊” “ဖိတ္ျခင္း”ဆိုတဲ့ အသိက ဝင္သြားတယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ ေမွာက္ဖို႔၊ ဖိတ္ဖို႔ သတိရသြားတယ္။

အဲေတာ့ ဘာျဖစ္တံုး။ ဟုတ္ကဲ့၊ မေအ မျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတိုင္း ကေလးဟာ ဇီးေဖ်ာ္ရည္ နီနီရဲရဲေတြကို ဝင္းသန္႔ေနတဲ့ ေကာ္ေဇာ္ေပၚ မေတာ္တဆ ေမွာက္ခ်မိပါေရာလားခင္ဗ်ာ။ အဲဒီ့ကေလးက ႀကိဳးစားရၿပီေလ။ မေအ့စကားအတိုင္း မေမွာက္ေအာင္ မဖိတ္ေအာင္ ကေလးလည္း ႀကိဳးစားရွာတာပါပဲ။ သို႔ေသာ္ မူလက သူ႔စိတ္ထဲမွာ မရွိတဲ့ ေမွာက္ျခင္း၊ ဖိတ္ျခင္းဆိုတဲ့ လုပ္ရပ္တစ္ခုကို သူ႔အာ႐ံုမွာ ေပၚသြားေလၿပီမို႔ မေမွာက္ေအာင္၊ မဖိတ္ေအာင္ က်ားကုပ္က်ားခဲ ႀကိဳးစားတဲ့ၾကားက ေမွာက္ခ်ျဖစ္ေအာင္ ခ်လိုက္ပါေတာ့တယ္။

ကေလးရွိသူ မိဘတိုင္း သည္လိုအျဖစ္မ်ိဳးကို ၾကံဳဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ကိုယ့္ေအာက္မွာ ညီငယ္၊ ညီမငယ္ ရွိၾကတဲ့ အစ္ကိုႀကီး အစ္မႀကီးေတြဆိုလည္း ဒါမ်ိဳးကို ၾကံဳဖူးပါလိမ့္မယ္။


သည္ေလာက္ တတြတ္တြတ္ ေျပာဆို မွာၾကားေနတဲ့ၾကားက မွားျဖစ္ေအာင္ မွားေနတာ ဘာေၾကာင့္လဲလို႔ ေတြးမရ ျဖစ္ေနသူေတြလည္း ရွိၾက မွာပါ။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူဆို အျမဲေျပာတယ္၊ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ သိမ္းၾက ဆည္းၾကဖို႔၊ ေနၾက ထိုင္ၾကဖို႔ သူ႔သားသမီးေတြကိုေရာ၊ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေရာ သူ႔ေလာက္ ေျပာႏိုင္တာလည္း မရွိဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔သားအဖတစ္ေတြေလာက္ နားမေထာင္တာလည္း မရွိဘူးတဲ့။

သိပ္ေသခ်ာတာေပါ့။ ဘယ္လိုမလုပ္နဲ႔၊ ဘယ္လိုမထားနဲ႔၊ ဘယ္လို မရွဳပ္နဲ႔ေတြက သိပ္မ်ားလာေလေလ၊ အဲဒီ့စကားေတြက နားထဲမွာ စြဲေလေလ၊ အဲဒါေတြကိုပဲ ပိုလုပ္ျဖစ္ေလေလ ျဖစ္ေနတတ္တာ လူ႔သဘာဝပါပဲ။

လူ႔အျပဳအမူကို ေလ့လာ စူးစမ္းေနၾကတဲ့ စိတ္ပညာရွင္ေတြက သည္လိုျဖစ္ရျခင္းအေၾကာင္းရင္းကို စတင္ ေတြ႕ရွိခဲ့ၾကတာလို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီ့မွာတင္ “အျပဳသေဘာ အားေပးတိုက္တြန္းမႈ”ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရတစ္လံုးက ေပၚထြန္းလာပါတယ္။

ေရွးဦးကေလးသူငယ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈနဲ႔ စပ္လ်ဥ္းတဲ့ သင္တန္းတစ္ခု တက္ခဲ့ရတဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလး-ငါးႏွစ္ေလာက္မွာကတည္းက ကြ်န္ေတာ္လည္း အဲဒီ့အသိကို သညာသိအျဖစ္ စတင္ သိရွိလာရပါတယ္။ ျမက္ခင္းေပၚ မနင္းရ၊ ေဆးလိပ္မေသာက္ရ၊ အမိႈက္မပစ္ရ၊ မူးယစ္ေဆး မသံုးစြဲရ၊ မ… ရ။ မ…ရ ဟူသမွ်ဟာ ေျပာင္းျပန္အက်ိဳးဆက္ သက္ေရာက္ႏိုင္ေခ် ရွိေၾကာင္းကို ပထမဆံုး စတင္သတိထားမိတာပါ။

ဒါ့ေၾကာင့္ ေဆးလိပ္ပံုကိုျပၿပီး ၾကက္ေျခခတ္ထားတာမ်ိဳးဟာ ေဆးလိပ္ေသာက္ဖို႔ တစ္နည္းတစ္ဖံု အားေပးသလို ျဖစ္ေနတတ္တာကို နည္းနည္း သေဘာေပါက္လာတယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာ အခုအခ်ိန္မွာ အရြယ္ေကာင္းေကာင္း ေရာက္စ ျပဳေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္သားနဲ႔ သမီးရဲ႕ အမူအက်င့္ေတြကိုလည္း သတိထားမိလာရတယ္။ သူတို႔မွာ ကြ်န္ေတာ္ လက္မခံႏိုင္တဲ့ အမူအက်င့္ေတြ အင္မတန္ ေတြ႕ရခဲပါတယ္။ သူတို႔အေမ လက္မခံႏိုင္တဲ့ အမူအက်င့္ေတြက်ေတာ့ သူတို႔မွာ ရွိေနတယ္။

အဲဒီ့မွာ ဘာကြာျခားသလဲဆိုတာကို အထက္က တင္ျပခဲ့တာေတြနဲ႔ ခ်ိန္ထိုးၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ဟား… တယ္ဟုတ္ပါလား၊ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္က သူတို႔ကို “မ…ရ”လို႔ အင္မတိ အင္မတန္ ေျပာခဲတယ္။ ဘာ မလုပ္ရဘူး၊ ညာမလုပ္ရဘူးဆိုတဲ့ ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က  တစ္ဘဝလံုး လိမ့္ေနေအာင္ ခံခဲ့ရေတာ့ အဲဒါေတြကို အင္မတန္ စက္ဆုပ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အယူအဆက “ကိုယ္ႀကိဳက္တာ ကိုယ္လုပ္”ပဲ။ ဆိုလိုတာက ကိုယ့္ကို ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္တာ ကိုယ္ႀကိဳက္သလား။ မႀကိဳက္ဘူး။ မႀကိဳက္ရင္ ကိုယ္လည္း သူမ်ားကို ကန္႔သတ္တာေတြ ခ်ဳပ္ခ်ယ္တာေတြ မလုပ္မိေအာင္ ေရွာင္ၾကဥ္တယ္။


အဲေတာ့ ကေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ဘာမလုပ္နဲ႔ ညာမလုပ္နဲ႔ေတြကို သိပ္မေျပာျဖစ္ဘူး။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ လုပ္တဲ့အထဲက ကြ်န္ေတာ္ သေဘာက်တာ၊ ဘဝင္က်တာေလးေတြကို ေတြ႕မိရင္ ခ်ီးမြမ္းဖို႔ ဘယ္တုန္းကမွ ဝန္မေလးခဲ့သလို ဘာမဟုတ္တဲ့ သူတို႔ လုပ္ေပး ကိုင္ေပးတာေလးေတြကအစ ေက်းဇူးတင္စကားကိုလည္း မေမ့မေလ်ာ့ ေျပာတဲ့အေလ့က  ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရွိတယ္။ ဥပမာ ကြ်န္ေတာ္စားၿပီးသား ပန္းကန္ကို သမီးက ယူၿပီး ေဆးေပးတာမ်ိဳး၊ သားက ေသာက္ေရတစ္ခြက္ ခပ္ေပးတာမ်ိဳးမ်ားလို ေန႔စဥ္ဘဝထဲက အေသးအမႊားေလးေတြပင္ ျဖစ္လင့္ကစား “ေက်းဇူးပါ” လို႔ ေျပာတတ္ခဲ့ပါတယ္။

ကေလးေတြ ေပါက္စန အရြယ္ေလးကတည္းက အဲသလို ေျပာက်င့္ လုပ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးမွာပါ အဲသလို ေကာင္းတာ လုပ္တာကို အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ စ႐ိုက္ကေလးက အလိုလို စြဲလာပါေတာ့တယ္။ သည္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကေလးေတြမွာ အမူအက်င့္ေကာင္းေလးေတြ အလိုလို ရလာပါေတာ့တယ္။

ေျပာခ်င္တာက ကြ်န္ေတာ့္သားသမီးေတြအေၾကာင္း မဟုတ္ပါဘူး။ လူ႔သဘာဝက အဓိကသာ ျဖစ္ပါတယ္။  လူ႔သဘာဝက မလုပ္နဲ႔ဆိုရင္ ပိုလုပ္ခ်င္လာတတ္တာမ်ိဳးပါ။ အဲဒါေလးကို သတိထားမိမယ္ဆိုရင္ လူငယ္လူရြယ္ေလးေတြကို ေျပာတဲ့ဆိုတဲ့အခါ၊ ဒါမွမဟုတ္ အလုပ္ခြင္ထဲက ဝန္ထမ္းအမ်ားကို ေျပာခ်င္ဆိုခ်င္တဲ့အခါ၊ ဒါမွမဟုတ္ အမ်ားလိုက္နာေစခ်င္တဲ့ အမိႈက္ပစ္တာမ်ိဳး၊ တစ္ပိုတစ္ပါး သြားတာမ်ိဳးမွာ စည္းကမ္းတက် ရွိလာေစခ်င္တဲ့အခါ “မ…ရ”ဆိုတာအစား တျခား တစ္နည္းနည္းနဲ႔ ေျပာႏိုင္ဖို႔ ၾကံဆၾကည့္သင့္သလားဆိုတာကို အနည္းအပါး ဆင္ျခင္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။


အထက္က ဇီးေဖ်ာ္ရည္အျပည့္နဲ႔ ေကာ္ေဇာနားကို ေရာက္လာတဲ့ ကေလးကို စိုးရိမ္တႀကီးနဲ႔ ေျပာရာမွာ “အို… သားက ေတာ္လိုက္တာကြာ။ ဖန္ခြက္ကို ျမဲေအာင္၊ ၿငိမ္ေနေအာင္ ကိုင္ႏိုင္တာပဲ။ အဲဒီ့အတိုင္း ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ျမဲျမဲေလး ကိုင္ထားၿပီး အနားက စားပြဲေပၚကို လွမ္းတင္ လိုက္ပါ သားေရ”ဆိုရင္ ကေလးရဲ႕စိတ္အာ႐ံုမွာ ဖိတ္တာေတြ၊ ေမွာက္တာေတြ မေရာက္ေတာ့တဲ့အျပင္ သူ႔ရဲ႕ ျမဲျမဲၿငိမ္ၿငိမ္ ကိုင္ႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္း အေပၚမွာသာ ေက်နပ္ အားရၿပီး အဲဒါကို ပိုၿပီး ေကာင္းလာေအာင္သာ လုပ္သြားေတာ့မွာ ေသခ်ာပါတယ္။

ဒါက ကေလး။ လူႀကီးေတြေရာ၊ ဘာထူးလို႔လဲ။ ေမာင္… အရက္ေတြ ေသာက္မလာခဲ့နဲ႔ေနာ္ဆိုတာဟာ အရက္ႀကိဳက္တဲ့ေယာက္်ားကို ပို ေသာက္ျဖစ္ေအာင္ ႏိႈးေဆာ္သလို ျဖစ္သြားတတ္တာ အရက္ႀကိဳက္သူနဲ႔ အတူေနတဲ့ ဇနီးမယားမ်ား သတိထားမိၾကမွာပါ။ အဲဒီ့အစား “ေမာင္ေရ… ညေန ေမာင္ျပန္လာတဲ့အခါက်ရင္ ကြ်န္မတို႔ ဘုန္းဘုန္းဆီ သြားၾကရေအာင္လား ေမာင္ရယ္။ ဘုန္းဘုန္းကလည္း ေမာင့္ကို တစ္ေမးတည္း ေမးေနတယ္”ဆိုတာမ်ိဳးက ဆင္အိပ္ရာ ဆိတ္ႏိႈးသလို မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

အလားတူပဲ၊ ျမက္ခင္းေပၚ မနင္းရအစား၊ လူသြားလမ္းမွ ေလွ်ာက္ၾကပါရန္ဆိုတာမ်ိဳး၊ အမိႈက္မပံုရအစား အဲဒီ့ေနရာမွာ အမိႈက္ပံုးတစ္ခုခု ထားလိုက္ၿပီး အမိႈက္ထည့္ရန္ဆိုတာမ်ိဳး လုပ္ရင္ ပိုၿပီး အဆင္ေျပလာႏိုင္မလားဆိုတာ အေတာ္ေလး စဥ္းစားစရာေကာင္းပါတယ္။

သို႔ေပမယ့္ အေဆာက္အအံု တစ္ခုခုအတြင္းမွာ ေဆးလိပ္မေသာက္ရ ဆိုၿပီး ကန္႔သတ္ရတာမ်ိဳးက်ျပန္ေတာ့ ဘယ္လိုမွ လုပ္လို႔ မရျပန္ဘူး။  အဲဒါကိုပဲ လူပ်ိဳေပါက္ကေလးေတြ ေဆးလိပ္မေသာက္ေရးအတြက္ သံုးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေဆးလိပ္ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ အေတြ႕အၾကံဳ မပါေစဘဲ တျခားနည္း တစ္နည္းနည္း စဥ္းစားလို႔ ရႏိုင္မလားပဲ။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ “မ…ရ”ေတြရဲ႕ ေျပာင္းျပန္အက်ိဳး သက္ေရာက္မႈကိုေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ေစ့ငုဖို႔ ေကာင္းေနတယ္လို႔ ယူဆမိရလို႔ ဒါကို ေရးလိုက္မိရတာပါ။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(၁၈၁၁၀၉)

ယေန႔ထုတ္ေ၀လိုက္တဲ့ ျမန္မာဘာသာျဖင့္ ထုတ္ေ၀ေသာ ၄-၁၀ ဒီဇင္ဘာ ၂၀ဝ၉ေန႔စြဲပါ Myanmar Times အတြဲ ၂၃ အမွတ္ ၄၄၃ ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာ ၂ နဲ႔ ၃ မွာ ေဖာ္ျပထားတာေလးကို ျပန္လည္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။

Advertisements

Author: lettwebaw

A prolific Burmese writer whose main work is non-fiction with many articles and books on psycho-social and health issues including sex education for teenagers, proper etiquette, child rearing practices and marriage counselling tips. Another nom de plume is "Pseudonym."

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s