Disconcerting Experience

နတ္ လူ သာဓု ေခၚေစေသာ္ဝ္

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အိပ္ခ်္အိုင္ဗွီ

သရဖူ မဂၢဇင္းမွာ “အထင္ႀကီးခံခ်င္သူ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း”ဆိုၿပီး ကုရာနတၳိ ေရာဂါသည္ တစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့ ေနာက္ သိပ္မၾကာလွဘူး၊ အဲဒီ့လူ ကြယ္လြန္သြားတယ္။


ေနာက္ သိပ္မၾကာဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ နီးစပ္တဲ့ အထဲမွာ ကုရာနတၳိေဝဒနာရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ကို ခံစားေနရသူ ေရာဂါသည္တစ္ဦးကို ဆံုရျပန္တယ္။
သည္မွာတင္ ကြ်န္ေတာ္လည္း အေတာ္ေလး တုန္လႈပ္သြားတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ဟာ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပင္ျဖစ္လင့္ကစား အခေၾကး ေငြေပးၿပီးမွ အေပ်ာ္အပါး လိုက္စားရတဲ့အလုပ္ကို လံုးဝ စိတ္ပါလို႔ မရဘူး။ အႏုသမားပီပီ ခံစားခ်က္ မပါတဲ့ ကိုယ္လက္ ႏွီးေႏွာမႈကို မသတီတာက ပထမအခ်က္ပါ။

လူပ်ိဳေပါက္တုန္းက တစ္ခါ၊ ႏွစ္ခါေတာ့ စမ္းၾကည့္ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲသလို စမ္းၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာ တစ္ခုခုမ်ား ျဖစ္ေတာ့မလား၊ ေရာဂါတစ္ခုခုမ်ား ရလာမလားလို႔ ေၾကာင့္ၾကေနရတဲ့ စိတ္အေနကို သည္းမခံႏိုင္တာနဲ႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ တစ္ခါမွ မတစ္ခါမိေတာ့ဘူး။

အသက္ကေလး အစိတ္ေက်ာ္လာေတာ့ အေတြးအျမင္က တစ္မ်ိဳး ေျပာင္းသြားတယ္။ ေျပာရရင္ ကြ်န္ေတာ္က နည္းနည္း စြံတယ္။ (ၾကြားတာလို႔ ထင္ခ်င္လည္း ထင္လိုက္ၾကပါေတာ့။) အဲလို စြံေတာ့ကာ ခံစားခ်က္ေလးနဲ႔ ႏုရြရင္း ကဲလို႔ ရတတ္ႏိုင္မွန္းကို သိသြားတယ္။ အခေၾကးေငြ ေပးၿပီးမွ ေပ်ာ္ပါးတယ္ဆိုတာ မစြံႏိုင္တဲ့ ေယာက္်ားေတြမွ လုပ္ရတဲ့အလုပ္မ်ိဳးလို႔ ထင္လာတယ္။

အဲေတာ့ အခေၾကးေငြေပးၿပီး အေပ်ာ္အပါး လိုက္စားတဲ့ အလုပ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔က ကင္းတယ္။ အသက္ ၃၀ ေက်ာ္မွ အိမ္ေထာင္က်တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာလည္း ေျခက သိပ္မၿငိမ္ဘူး။ ကဲတာကေတာ့ အခါအားေလ်ာ္စြာ ရွိေနခဲ့တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေစာေစာက ေျပာသလို ေၾကးစားေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ပါးတာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။

ကြ်န္ေတာ့္ဘာသာ အိမ္ေထာင္ေရးျပင္ပ အေရးအခင္းကို ခင္းက်င္းၿပီး ေဖာက္တာ သက္သက္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ၁၉၉၃၊ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းေလာက္မွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ မိန္းမက ျပႆနာ။ သူက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ လာျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ အိမ္ေထာင္ ကြဲၿပီးခါစ။
ကြ်န္ေတာ္ သတိ လစ္သြားတာက သူနဲ႔ ကြာရွင္းလိုက္တဲ့ သူ႔ေယာက္်ားေဟာင္းက မူးယစ္ေဆးသမား ရင့္မႀကီး ဆိုတာကိုပဲ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ သူနဲ႔ ျဖစ္ၾကၿပီးတဲ့ေနာက္ သူ႔လမ္းသူ ဆက္ေလွ်ာက္၊ ကြ်န္ေတာ့္လမ္း ကြ်န္ေတာ္ ဆက္ေလွ်ာက္ေနစဥ္ကာလမွာပဲ အဲဒီ့ပုဂၢိဳလ္လည္း ကုရာနတၳိေရာဂါနဲ႔ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ သတင္းကို ၾကားလိုက္ရတယ္။

စာဖတ္သူတို႔ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။


အဲသလိုလည္း ၾကားရေရာ ကြ်န္ေတာ္လည္း ပ်ာသြားပါေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ၉၄ ႏွစ္ဦးမွာ ေသြးေဖာက္စစ္မိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့တုန္းကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သိေနသလိုပဲ၊ ဘာမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာကို ေျပာပါတယ္။

ေဆးစစ္ခ်က္ထြက္လာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ယံုတဲ့ အတိုင္းပါပဲ၊ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ကုရာနတၳိ ေရာဂါပိုး ရွိမေနပါဘူး။

အဲဒီ့အေရးအခင္းဟာ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ က်ဴးလြန္မိတဲ့ ဒုတိယအေရးအခင္းပါ။ အဲဒါၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္ အေတာ္ေလး အပိုးက်ိဳး သြားပါေတာ့တယ္။ အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္မႈေတြကို ဆက္လက္ မက်ဴးလြန္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ အကုသိုလ္အမႈေတြ ျပဳဖူးသူမို႔ထင္ပါရဲ႕၊ ၁၉၉၄ ႏွစ္လည္မွာ ယာဥ္တိုက္မႈတစ္ခု အႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္လိုက္ပါတယ္။ ျဖစ္တဲ့ေနရာက ရန္ကုန္-မႏၲေလး အေဝးေျပး လမ္းေပၚမွာပါ။ အခင္းျဖစ္ပြားတဲ့ ေနရာအနားမွာ ရွိတဲ့ ေက်းရြာ ရဲစခန္းကေန ကြ်န္ေတာ့္ကို ျပည္သူ႔ေဆး႐ံုကို ေခၚသြားပါတယ္။
ေဆး႐ံုကို ေရာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမးခိုင္ေရာဂါ ကာကြယ္ေဆး ထိုးပါတယ္။ မီးပ်က္ေနတဲ့အတြက္ ညစ္ေထးေထး အပ္ကို စနစ္တက် ျပဳတ္ထားသလား၊ မျပဳတ္ထားဘူးလားဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ မေဝခြဲႏိုင္ပါဘူး။ မျပဳတ္ထားဘူးဆိုရင္လည္း ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေဆးအထိုး မခံဘူးဗ်ာလို႔ ျငင္းလို႔ ရႏိုင္တဲ့ အေနအထားမွာ ရွိမေနခဲ့ဘူး။

ပိုဆိုးတာက ကြ်န္ေတာ့္ေခါင္းက ဒဏ္ရာကို စစ္ေဆးၿပီး ေဆးထည့္ဖို႔အတြက္ ဆံပင္ေတြကို ရိတ္တဲ့အခါမွာပါ။ ဆံပင္ရိတ္တာကို မုတ္ဆိတ္ေမြး ရိတ္တဲ့ ဂ်ဳတ္နဲ႔ ရိတ္ပါတယ္။ ေဆး႐ံု အကူလုပ္သားတစ္ဦးက ရိတ္တာပါ။

သူ႔လက္ထဲမွာ ကိုင္လာတဲ့ ဂ်ဳတ္ကိုၾကည့္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ အေတာ္စိတ္ ဆင္းရဲသြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါးနဲ႔ ဂ်ဳတ္ၾကားမွာ ေသြးစေသြးနေတြနဲ႔ အေမြးမည္းမည္းေတြ ကပ္ၿငိေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္က အိပ္ရာေပၚမွာ ပက္လက္၊ လူမ်ား ထူမေပးမွ လႈပ္ႏိုင္တဲ့ အေနအထားကို ေရာက္ေနေတာ့ “ျဖစ္ခ်င္တာသာ ျဖစ္ပါေစေတာ့”ဆိုတဲ့ မထူးစိတ္နဲ႔ သူ လုပ္သမွ် ၿငိမ္ခံေနခဲ့ရပါေတာ့တယ္။

သည္အျဖစ္ဟာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အိပ္မက္ဆိုး တစ္ခုပါပဲ။ အဲဒီ့ ယာဥ္တိုက္မႈေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ တင္ပါးဆံုခြက္ ကြဲအက္သြားပါတယ္။ ဒဏ္ရာေၾကာင့္ ခြဲစိတ္ ကုသခံလိုက္ရပါေသးတယ္။ ခြဲစိတ္ ကုသခံတဲ့အခါမွာေတာ့ ရန္ကုန္မွာပါ။ ထံုးစံအတိုင္း ေသြးသြင္းခဲ့ရေသးတာလည္း အမွန္ပါ။

အခု၁၉၉၈ခုႏွစ္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း လူေကာင္းပကတိျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ၁၉၉၅ေလာက္မွာတုန္းက ေရယုန္ေတြ ေပါက္လိုက္ပါေသးတယ္။ သည္ၾကားထဲမွာ မၾကာေသးခင္က ေသြးစုနာေတြ ဟိုတစ္လံုး၊ သည္တစ္လံုး ထြက္လာတဲ့အျပင္၊ ဟိုနားက ယားလိုက္၊ သည္နားက ယားလိုက္နဲ႔ျဖစ္ေနေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း လန္႔တန္႔တန္႔ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။

အထက္မွာ ေရးခဲ့သလို ကြ်န္ေတာ္ဟာ ေသြးေဖာက္ စစ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ လိင္အေပ်ာ္အပါး လိုက္စားတဲ့အမႈကို လံုးလံုးႀကီး ကင္းေအာင္ ေနခဲ့ပါတယ္။ အရင္ကလိုေတာင္ အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္မႈေတြကိုလည္း မက်ဴးလြန္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

မူးယစ္ေဆးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ကလည္း အေဝးႀကီးပါ။ ဒါေပမယ့္ ေဆး႐ံုေပၚမွာ စိတ္မသတီစရာ ေကာင္းလွတဲ့ အပ္နဲ႔ ေဆးထိုးခံခဲ့၊ ရြံစရာ ေကာင္းလွတဲ့ ဂ်ဳတ္နဲ႔ ေခါင္းရိတ္ ခံခဲ့ရတဲ့အျပင္၊ ေသြးသြင္းကုသမႈကိုပါ ခံယူခဲ့ဖူးသူအေနနဲ႔က်ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ေတြက အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ က်န္းမာေရး ဗဟုသုတ မရွိရင္လည္း အေၾကာင္းဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာပါ။ အခုက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က စာေလးေပေလး ဖတ္ထားတဲ့အျပင္ ကြ်န္ေတာ့္ အလုပ္ တာဝန္အရ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ကုရာနတၳိေရာဂါ ေယဘုယ် အေျခအေန စာတမ္းကို ျပဳစုခဲ့ရဖူးသူလည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီ့စာတမ္း အတြက္ သက္ဆိုင္ရာ ဌာနေတြ၊ အဖြဲ႕အစည္းေတြကို ေမးျမန္းခဲ့ရတာမို႔ သာမန္လူထက္စာရင္ သည္ကိစၥေတြကို ေတာ္ေတာ္ေလး သိထားေတာ့တာေပါ့။

သည္ၾကားထဲ ေရယုန္ေပါက္လို ေပါက္၊ ယားနာျဖစ္လို ျဖစ္၊ ေသြးစုနာ ထြက္လို ထြက္ေတြပါ ျဖစ္လာတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေနစရာ မရွိေတာ့ဘူး။ ပိုဆိုးတာက ကြ်န္ေတာ္က သူမ်ား အဲသလို ေရာဂါျဖစ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းကို ေရးျပထားမိတဲ့သူ။

အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ပ်ာေနတာ မဆန္းလွပါဘူး။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ စိတ္ႏွလံုး ဒံုးဒံုးခ်ၿပီး ေဆးစစ္ဖို႔ လုပ္ရပါေတာ့ တယ္။ ဟိုအနာ၊ သည္အနာေလးေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အသားႏု မတက္ႏိုင္ ျဖစ္ေနေတာ့ ဆီးခ်ိဳမ်ား ျဖစ္ေနသလားဆိုၿပီး စစ္ဖို႔ပါ လိုအပ္ေနတာနဲ႔ တစ္ပါတည္း ေပါင္းစစ္ဖို႔ စဥ္းစားရတာပါ။

ေသြးစစ္ၾကည့္တဲ့ ေန႔

အဲဒီ့ေန႔က စေနေန႔ပါ။ ဆီးခ်ိဳကို က်က်နန စစ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ည ဆယ္နာရီေက်ာ္တဲ့အခ်ိန္ကတည္းက ေရက လြဲရင္ ဘာဆို ဘာမွ မစားမေသာက္ဘဲ ေနထားခဲ့ၿပီး မနက္ ရွစ္နာရီမွာ ေသြးသြားေဖာက္ပါတယ္။

ေသြးမေဖာက္ခင္ စာရင္းေပးတဲ့အခါမွာ ဆီးခ်ိဳနဲ႔ အိပ္ခ်္အိုင္ဗွီ စစ္မယ္လို႔ ေျပာလိုက္တဲ့အခါ စာရင္းယူသူက ဘာမွ မျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီ့စားပြဲမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ခြက္ကို စူးစူးစမ္းစမ္း လွမ္းၾကည့္ပါတယ္။ သူ႔မ်က္လံုးေတြက တစ္မ်ိဳးေတာ့ တစ္မ်ိဳးပါပဲ။ အထင္ေသးသလိုလို၊ သနားသလိုလို အၾကည့္မ်ိဳးနဲ႔ပါ။

ေတာ္ပါေသးရဲ႕၊ ျမင္သာတဲ့ ေနရာမွာ ဘာအနာမွ မရွိသလို၊ လူကလည္း ခပ္ဖိုင့္ဖိုင့္၊ အသားအေရကလည္း စိုစိုျပည္ျပည္ ရွိေနေပလို႔ေပါ့။ အဲလိုသာ မဟုတ္ရင္ အဲဒီ့လူ ထမ်ား ေျပးေလမလားပဲ။

ေဆးခန္းက စစ္ခ်က္ကို ၁၂နာရီခြဲမွ လာယူပါလို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘာမွ ေစာဒက တက္မေနေတာ့ဘဲ အိမ္တန္းျပန္ခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီ့ေန႔ကေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကို ကသိကေအာက္ ျဖစ္ရတဲ့ေန႔ပါ။

“အိပ္ခ်္အိုင္ဗွီပိုး ရွိေနၿပီဆိုတာ ေသခ်ာသြားရင္…”ဆိုတဲ့ အေတြးက တစ္ရံမလပ္ ဖိစီးေနပါေတာ့တယ္။ သမီးက ကိုးႏွစ္၊ သားက ခုနစ္ႏွစ္ ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကေလးေတြက ငယ္လွပါေသးတယ္။ သူတို႔ေလးေတြအတြက္လည္း ပူခ်င္သလိုလိုပါ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရွိေနၿပီဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးမွာလည္း အလားတူ ျဖစ္ဖို႔က ေသခ်ာသေလာက္ပါ။

ဒါေပမယ့္ သူတို႔ထက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ပိုပူေနတာပါ။ ဓာတ္ခြဲခန္းက ေပးတဲ့အေျဖဟာ ေပါ့ဇတစ္ဗွ္သာဆိုရင္ ဘာလုပ္ရမလဲဆိုတဲ့ အေတြးက ဖိစီးေနပါတယ္။ ၾကံရာမရတဲ့ အဆံုးမွာ တရားမွတ္ပါတယ္။ အခုတေလာ တရားေလးကို ႀကိဳးၾကား မွတ္ျဖစ္ေနေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ေနသာသလို ရွိသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိုးရိမ္စိတ္က ျပန္ျပန္လႊမ္းလာတယ္။

ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း တဆံုး ေတြးခ်လိုက္ေတာ့တယ္။

ဟုတ္ၿပီ၊ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အိပ္ခ်္အိုင္ဗွီပိုးရွိေနတာ ေသခ်ာသြားၿပီ ဆိုပါစို႔။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာလုပ္မလဲ။

ပထမဆံုးအခ်က္က သည္ကိစၥကို လူမသိေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ဖံုးထားဖို႔ စဥ္းစားပါတယ္။ လူေတြက စာနာစိတ္နဲ႔ ဆက္ဆံေတာ့မွာ မဟုတ္တာကို သိေနလို႔ပါ။ အဲဒီ့ေရာဂါပိုး ရွိေနၿပီဆိုတာနဲ႔ ကု႒ႏူနာ ေရာဂါသည္လို ၾကဥ္ၾကေတာ့မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာေနပါတယ္။ အဲသလို ၾကဥ္ၾကတာလည္း ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ျမင္ပါ။

အမွန္က ေသြးခ်င္း ထိေတြ႕မိစရာ အေၾကာင္းမရွိသမွ် ေရာဂါ မကူးႏိုင္ပါဘူး။ ေလကေသာ္လည္းေကာင္း၊ ျခင္ကေသာ္လည္းေကာင္း၊ တံေတြးတို႔၊ ဘာတို႔ကေသာ္လည္းေကာင္း အိပ္ခ်္အိုင္ဗွီ ဗိႈင္းရပ္စ္ပိုးကို သယ္ေဆာင္ႏိုင္ျခင္း အလ်ဥ္းမရွိတာမို႔ အိပ္ခ်္အိုင္ဗွီ ေရာဂါပိုးရွိသူနဲ႔ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္တာ၊ ထမင္းတစ္ဝိုင္းတည္း စားတာ၊ တစ္အိမ္တည္း အတူေနတာမ်ိဳးဟာ ဘယ္လို မွ ေရာဂါ မကူးႏိုင္ပါဘူး။ ဆရာဝန္တိုင္းက သည္အခ်က္ကို ခိုင္ခိုင္မာမာ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ လူၿပိန္းေတြဟာ လူတစ္ေယာက္မွာ အိပ္ခ်္အိုင္ဗွီပိုး ရွိေနၿပီဆိုတာနဲ႔ သူတို႔ကို ခ်က္ခ်င္း လက္ငင္းပဲ ကူးေတာ့မယ့္အတိုင္း ခပ္႐ိုင္း႐ိုင္း၊ ခပ္ခြာခြာ ေနလိုက္ၾကဖို႔ အားထုတ္ေတာ့တာကို ကြ်န္ေတာ့္မ်က္လံုးနဲ႔ တပ္အပ္ ျမင္ဖူးထားပါတယ္။ အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အဲလို ေရာဂါ ရွိေနၿပီဆိုတာကို အမ်ားသိေအာင္ ဖြင့္ေျပာလို႔ မျဖစ္ဘူးဆိုတာကို အလိုလို နားလည္ေနပါတယ္။

ဖြင့္မေျပာသည့္အတိုင္ အေနအထိုင္ကိုေတာ့ ဆင္ျခင္ရေတာ့မွာပါ။ ကိုယ့္ေရာဂါ၊ သူတစ္ပါးကို မကူးေစဖို႔အေရးအတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ထိန္းဖို႔၊ ကိုယ္သံုးတဲ့ လက္သည္းညႇပ္၊ ဘီး၊ ဇြန္း၊ ခက္ရင္း၊ ေသာက္ေရခြက္၊ ဆပ္ျပာမ်ားကအစ သတ္သတ္ခတ္ခတ္ ထားဖို႔ကိုလည္း စဥ္းစားလိုက္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္အေျခအေနနဲ႔ဆိုရင္ ေရာဂါပိုးက ခပ္ႏုႏုအဆင့္မွာပဲ ရွိေလာက္ပါတယ္။ အဲဒါဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အသက္ရွင္ေနထိုင္ခြင့္က အနည္းဆံုး သံုး၊ ေလးႏွစ္ေတာ့ က်န္ပါေသးတယ္။ ဆိုေတာ့ လူမရိပ္မိေသးသမွ် ကာလပတ္လံုး အလုပ္ကို ဖိလုပ္ၿပီး က်န္ရစ္သူ မိသားစုအတြက္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ရွာေဖြ စုေဆာင္းေပးသြားဖို႔ကို ဒုတိယအဆင့္ စဥ္းစားပါတယ္။

ၿပီးရင္ ကြ်န္ေတာ္ ေရးခ်င္လ်က္နဲ႔ ခ်မေရး ျဖစ္ေသးတာေတြကို ဖိေရး သြားဖို႔ စဥ္းစားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အိပ္ခ်္အိုင္ဗွီပိုး ရွိေနတဲ့အေၾကာင္းကိုလည္း ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ တရားဝင္ လူသိရွင္ၾကား ေရးသားၿပီး ေၾကညာသြားဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္ပါတယ္။
ေနာက္ဆံုး တစ္ခ်က္ကေတာ့ အခ်ိန္ရွိသေရြ႕ တရားအားထုတ္ေနဖို႔ပါ။ ပိုက္ဆံရွာတဲ့ အလုပ္၊ စာေရးတဲ့ အလုပ္ေတြကို ဖိလုပ္ၿပီး အခ်ိန္အား ရသမွ်မွာ သတိပ႒ာန္တရားေလး ႐ႈမွတ္ေနဖို႔ကိုလည္း တစ္ပါတည္း စဥ္းစားလိုက္ပါတယ္။


အဲေတာ့မွ စိတ္က နည္းနည္း ၿငိမ္သြားတယ္။ တရားကိုလည္း ျပန္လည္ ႐ႈမွတ္လို႔ ရသြားတယ္။

ဆယ့္ႏွစ္နာရီ ခြဲၿပီးတဲ့ ေနာက္

ေဆးခန္းက ခ်ိန္းလိုက္တဲ့အခ်ိန္ ၁၂ နာရီခြဲက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေရွာင္လိုက္ပါတယ္။ ေဆးစစ္ခ်က္ကို သြားမယူေသးပါဘူး။

ေန႔ခင္း သံုးနာရီမွာ ၿမိဳ႕ထဲဆင္းၿပီး သင္တန္းတစ္ခု တက္စရာရွိေနတာနဲ႔ အဲဒီ့အခ်ိန္က်မွပဲ တစ္ပါတည္း သြားယူလိုက္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ေရႊ႕ဆိုင္းလိုက္တာပါ။ အမွန္ကေတာ့ ေဆးစစ္ခ်က္ကို သိလည္း သိခ်င္လွတယ္၊ သိရမွာလည္း မရဲသလိုျဖစ္ေနတာ။

ဒါနဲ႔ အိမ္မွာပဲ လွည့္ပတ္ၿပီး ေနေနလိုက္တယ္။ ကေလးေတြနဲ႔ ေဆာ့လိုက္၊ သီခ်င္းေလး ဖြင့္နားေထာင္လိုက္၊ စာအုပ္ကေလးတစ္အုပ္ေလာက္ ေကာက္လွန္လိုက္နဲ႔၊ ဂဏွာ မၿငိမ့္တၿငိမ္ေပါ့။

ႏွစ္နာရီ ထိုးခါနီးက်ေတာ့ ေရဝင္ခ်ိဳးတယ္။ ေရခ်ိဳးအၿပီးမွာ စိတ္က သိသိသာသာႀကီးကို ပိုလႈပ္ရွားလာတယ္။ အဝတ္အစားလဲ၊ သင္တန္းနဲ႔ သက္ဆိုင္ရာ စာအုပ္စာတမ္းေတြ ထည့္၊ ၿပီးေတာ့ ကားေသာ့ယူ၊ အိမ္က ထြက္။ ေလွကားတစ္ဝက္ ေရာက္ေတာ့မွ ပါေလရာ တယ္လီဖုန္းေလး က်န္ရစ္ခဲ့တာကို သတိရလို႔  တစ္ေခါက္ ျပန္တက္၊ တံခါးေခါက္၊ ဖုန္းယူ။

စိတ္က ေတာ္ေတာ့္ကို လႈပ္ေနၿပီ။ ကားေမာင္းရင္းနဲ႔ သတိပ႒ာန္ဘက္ကို စိတ္ေျပာင္းရျပန္တယ္။ ဂီယာကို ထိုးထည့္လိုက္တာ၊ ဘယ္ဘက္ေျခကို အၾကြမွာ ညာဘက္ေျခဖ်ားကို ဖိနင္းလိုက္တာ၊ မ်က္စိက လမ္းေပၚကို ၾကည့္ေနတာ၊ တစ္ခုစီ သိေနေအာင္ အားထုတ္ေနမိတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒါလည္း ခဏပဲ။ ေတာ္ၾကာေနေတာ့ “ေပါ့ဇတစ္ဗွ္” ျဖစ္ေနရင္ဆိုတဲ့ အေတြးက ဝင္လာတယ္။ ေျခဖ်ား၊ လက္ဖ်ားေတြေတာင္ ေအးေတးေတး ျဖစ္လာသလိုပဲ။ ကားထဲက ေလေအးစက္ကို ဖြင့္ထားေပမယ့္ ေခြ်းကလည္း ျပန္ခ်င္ခ်င္ရယ္။

သီခ်င္းေခြကို ထိုးထည့္လိုက္တယ္။ “အိပ္မေပ်ာ္ေသာ ညမ်ား” သီခ်င္း သံေပၚလာေတာ့ လိုက္ေအာ္ေနလိုက္တယ္။ ပါးစပ္ကသာ ေအာ္ေနတာ၊ လက္နဲ႔ ေျခေတြကလည္း ကားေမာင္းတဲ့ အလုပ္ကို ဖိဖိစီးစီးသာ လုပ္ေနတာ၊ မ်က္စိကလည္း လမ္းမကို မမွိတ္မသုန္သာ ၾကည့္ေနတာ၊ စိတ္ကေတာ့ဗ်ာ၊ “ေပါ့ဇတစ္ဗွ္”သာ ျဖစ္ေနရင္ဆိုတဲ့ တဝဲလည္လည္ထဲမွာ နစ္ျမဲနစ္လ်က္ပဲ။

သည္လိုနဲ႔၊ ေဆးခန္းနဲ႔ နီးသထက္ နီးလာတယ္။ အဲဒီ့အခါ ေန႔လည္က အိမ္မွာ ေတြးထားတဲ့ အေတြးက ပိုမို ခိုင္မာလာတယ္။


ေပါ့ဇတစ္ဗွ္ဆိုလည္း ဘာအေရးလဲ။ လုပ္စရာ ရွိတာေတြကို အဆင္သင့္ စဥ္းစားထားၿပီးသားပဲ။ လူမသိေအာင္ဖံုးလို႔ ရႏိုင္သမွ် ဖံုးထားမယ္၊ ဒါေပမယ့္ လူေတြကို ေရာဂါမကူးေအာင္ ကိုယ့္ဘာသာ အစြမ္းကုန္ ဆင္ျခင္ ေနထိုင္မယ္၊ ၿပီးရင္ ပိုက္ဆံ ရွာႏိုင္သမွ် ရွာမယ္၊ စာေတြ ေရးႏိုင္သမွ် ေရးမယ္၊ တရားကိုလည္း အခ်ိန္ရွိသမွ် အားထုတ္မယ္။ ေသတာကေတာ့ ေသမွာပဲ၊ အခုမေသလည္း ေနာက္ေတာ့ ေသကို ေသရဦးမွာပဲ။ ေလာေလာဆယ္ မေသေသးတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္…


အဲသလို ေတြးခ်လိုက္တဲ့အခါ စိတ္က နည္းနည္းျပန္ၿငိမ္သြားျပန္တယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ေဆးခန္းနဲ႔ အနီးဆံုးေနရာမွာ ကားကို ရပ္လိုက္ရၿပီ။

ကားေပၚက အဆင္းမွာ စိတ္ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး စုစည္းၿပီးသြားၿပီ။

ေနဦး… တစ္ခုက်န္ေနေသးတယ္။ မိသားစုကိုေရာ ဖြင့္ေျပာရမလား။ ဇနီးသည္ကိုေတာ ့ဖြင့္ေျပာလိုက္တာ ေကာင္းပါတယ္။ သူ စိတ္ခိုင္သည္ျဖစ္ေစ၊ မခိုင္သည္ျဖစ္ေစ၊ ေျပာျပလိုက္တာက အားလံုးအတြက္ ေကာင္းတယ္။ သူ႔ကိုေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ေျပာမွ ျဖစ္မယ္။

အေျဖ

အံ့ဩဖို႔ ေကာင္းတာတစ္ခုက အဲသလို စိတ္ႏွလံုးလည္း ဒံုးဒံုးခ်ၿပီးသြားတဲ့ အခါ ကြ်န္ေတာ္ အေတာ္ တည္ၿငိမ္သြားတယ္။ ေဆးခန္းကို လွမ္းေနတဲ့ ေျခေထာက္ေတြက ေလးတိေလးကန္လည္း ျဖစ္မေနေတာ့ဘူး။

ေဆးခန္းထဲကို ေရာက္ေတာ့ ေငြေျပ ရွင္းထားခဲ့တဲ့ ေျပစာကို ထုတ္ျပလိုက္တယ္။ တာဝန္ခံက “၁၂ နာရီခြဲ ခ်ိန္းထားတဲ့ဟာလား”လို႔ ေမးေတာ့ “ဟုတ္ကဲ့”လို႔ ေျဖတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အသံကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ သေဘာက်သြားတယ္။ ပံုမွန္အတိုင္း တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ပဲ။

တာဝန္ခံက စာရြက္ထပ္ကို ေမႊေနတယ္။ အေျဖက ပိုးေတြ႕၊ မေတြ႕ တစ္ခုခုပဲ။ ေတြ႕လည္း ေတြ႕တာေပါ့။ တျခားသူေတြလို သည္ေဆးခန္းက မဟုတ္ႏိုင္ေသးပါဘူး၊ မွားခ်င္ မွားေနမွာပါဆိုၿပီး ေနာက္တစ္ေနရာ ေျပာင္းၿပီး စစ္ဖို႔လည္း စိတ္မကူးပါဘူး။

တာဝန္ခံက စာရြက္တစ္ရြက္ကို ဆြဲထုတ္လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္လံုးက ဇယားကြက္ေတြရဲ႕ တစ္ေနရာကို တန္းခနဲ ေရာက္သြားတယ္။
သည္ဓာတ္ခြဲခန္းမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔႐ံုးက ဝန္ထမ္းေတြအားလံုး ႏွစ္စဥ္၊ ဆီး၊ ဝမ္း၊ ေသြး စစ္ေနက်။ ကြ်န္ေတာ္တို႔႐ံုးက ဝန္ထမ္းအားလံုးကို ႏွစ္စဥ္ က်န္းမာေရး စစ္ေဆးေပးတဲ့ အေလ့အထ ရွိတယ္ေလ။

အဲေတာ့ သည္ဓာတ္ခြဲခန္းကထုတ္တဲ့ ေသြးစစ္ခ်က္ စာရြက္ရဲ႕ညာဘက္ ေကာ္လံထိပ္မွာ အိပ္ခ်္အိုင္ဗွီပိုး စစ္တာကို ျပတဲ့ေနရာ ရွိမွန္းသိေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အဲဒီ့ေနရာလပ္မွာ တံဆိပ္တံုးနဲ႔ NEGATIVE လို႔ ႏွိပ္ထားတာကို ေတြ႕သြားတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲက အလံုးႀကီးလည္း အဲေတာ့မွပဲ လိႈက္ခနဲ က်သြားပါေတာ့တယ္။ ဆီးခ်ိဳအတြက္ ေသြးထဲက ဂလူးကို႔စ္ ပါဝင္မႈႏႈန္းကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၉၆ တဲ့။ စံၫႊန္းကိန္းမ်ားအရ အစာမစားဘဲ စစ္ရင္ ၈၀ မွ ၁၁၀ အတြင္း ရွိေနရမယ္လို႔ ဆိုတဲ့အတြက္ ဆီးလည္း ခ်ိဳမေနဘူး။ ပံုမွန္ဆိုတာ သိလိုက္တယ္။

ဓာတ္ခြဲခန္း တာဝန္ခံက “ႏွစ္ခုစလံုး ေကာင္းပါတယ္”လို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဘာမွ ျပန္ေျပာမေနေတာ့ဘဲ ေခါင္းကိုသာ ညိတ္ျပလိုက္တယ္။ စိတ္ထဲမွာ အေတာ့္ကို ေပ်ာ္သြားၿပီ။ ေနရထိုင္ရတာလည္း ေပါ့ပါး လြတ္လပ္သြားၿပီ။

ေဆးခန္းက ျပန္ဆင္းလာတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ့္ေျခေထာက္ေတြက ေျမႀကီးနဲ႔ေတာင္ ထိမေနေတာ့ဘူး ထင္ရေအာင္ကို ေပါ့ပါးေနပါေတာ့တယ္။
အဲဒီ့ေန႔က ေတြ႕သမွ် လူတိုင္းကိုလည္း ကြ်န္ေတာ့္ အေပ်ာ္ေတြ မွ်ေပးမိေသးတယ္။

ဒါေပမယ့္ NEGATIVE ဆိုတာကို မျမင္လိုက္ရေသးခင္အထိ ခံစားေနရတဲ့ ခံစားမႈကိုေတာ့ တစ္သက္တာ ေမ့လို႔ရမယ္ မထင္ေတာ့ဘူး။ တကယ့္ကို အူလိႈက္သည္းလိႈက္ ပူပန္ ထိတ္လန္႔ေနခဲ့ပံုမ်ားေလ။ စာနဲ႔ ေရးျပလို႔ကေတာ့ သည္ေလာက္ပဲ ေရးတတ္ပါတယ္။ ေျပာမယံု၊ ၾကံဳဖူးမွ သိႏိုင္မယ့္ စိတ္လႈပ္ရွားမႈမ်ိဳးမို႔ သည့္ထက္လည္း ပိုေရးမျပတတ္ေတာ့ပါဘူး။

စဥ္းစားစရာ

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ၊ ေရာဂါပိုးသာ ကြ်န္ေတာ့္ ေသြးထဲမွာ ရွိေနခဲ့ရင္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ေတးၿပီး စဥ္းစားထားခဲ့သမွ်ကိုလည္း ျပန္သတိရတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္အသက္ ၄ ၀ေက်ာ္ပါၿပီ။ အမွည့္တဝင္းဝင္း၊ အကင္းတျဖဳတ္ျဖဳတ္ဆိုသလိုပဲ၊ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ မတိမ္းမယိမ္းေတြ၊ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ ငယ္သူေတြရဲ႕ နာေရးေၾကာ္ျငာေတြကိုလည္း ေန႔စဥ္ ေတြ႕ျမင္ေနရပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ေသျခင္းတရားဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕လက္တစ္ကမ္းမွာ ေခ်ာင္းေနတဲ့ မုဆိုးပါ။

ဘယ္အခ်ိန္၊ ဘယ္ကာလမွာ ေရာက္လာမယ္၊ ဘယ္အခ်ိန္၊ ဘယ္ကာလမွာ ေသမိန္႔ကို ရင္ဆိုင္ရမယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ ေသခ်ာတိက် မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ မေသခင္ကာလမွာေတာ့ မာန္ေတြ၊ မာနေတြ၊ ပညာေတြ၊ ဂုဏ္ေတြ၊ ဥစၥာဓနေတြ၊ မုန္းျခင္း၊ ခ်စ္ျခင္းေတြ၊ နာက်ည္းခံျပင္းတာေတြ၊ ေပ်ာ္ရႊင္တပ္မက္တာေတြနဲ႔ ေနလို႔ ေကာင္းေနပါတယ္။

တကယ္လို႔သာ လူတစ္ေယာက္ဟာ မုခ်မေသြ ေသရေတာ့မယ္ဆိုတာကို ႀကိဳသိေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ အဲဒီ့လူဟာ တည္ၿငိမ္ႏိုင္ပါ့မလား။ ေသရမွာကို ထားဦး၊ ေသႏိုင္တဲ့ ေရာဂါပိုးတစ္ခု ငါ့ေသြးထဲမွာလည္း ရွိခ်င္ ရွိေနႏိုင္ပါလား ဆိုတာကိုေတြးရင္း အေျဖကို ေစာင့္ေနဆဲ ကာလမွာေတာင္ စိတ္ဆင္းရဲၿပီး ေဆာက္တည္ရာ မရခ်င္သလို ျဖစ္ေနခဲ့တာကိုေတာ့ ကိုယ္ေတြ႕သိခဲ့ပါၿပီ။

ေသရေတာ့မယ္ဆိုတာကို မေသခ်ာေသးခ်ိန္မွာေတာင္ သည္ေလာက္ ေဆာက္တည္ရာမရ ျဖစ္ေနရေသးရင္ ေသရေတာ့မယ္ဆိုတာကို သိေနေလတဲ့ ကုရာနတၳိ ေရာဂါသည္ေတြ၊ ကင္ဆာေရာဂါ ခံစားေနသူေတြရဲ႕ ရင္မွာ ဘယ္လိုမ်ား ေနေလမလဲဆိုတာကို မွန္းဆႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ ကုရာနတၳိေဝဒနာကို ခံစားေနရသူေတြအတြက္ပါ။

သူျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ္ျဖစ္ျဖစ္၊ အဲသလို ေရာဂါသည္ေတြကို စာနာ သနားဖို႔ အင္မတန္ ခက္ပါတယ္။ လိင္အေပ်ာ္အပါး လိုက္စားလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မူးယစ္ေဆးဝါး သံုးစြဲလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္ႏိုင္ေခ် ရွိတဲ့ကိစၥမ်ိဳးမို႔ သည္ေလာက္ေတာင္ ေပြလီတဲ့သူ၊ မိုက္တဲ့သူ၊ သူလုပ္သမွ် သူခံရတာပဲဆိုတဲ့အေတြးမ်ိဳးနဲ႔ အဲဒီ့ ေဝဒနာရွင္ေတြအေပၚ စာနာေပးဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္ ခက္ပါတယ္။

ေသြးသြင္း ကုသရာကျဖစ္ေစ၊ မသန္႔ရွင္းတဲ့ ေဆးထိုးအပ္ကျဖစ္ေစ ကူးစက္လာတယ္ဆိုဦးေတာင္ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု လူေယာက္်ားတစ္ေယာက္ အဲဒီ့ ေရာဂါ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္ကို ပတ္ဝန္းက်င္က လီဆယ္ေနတယ္လို႔ ထင္ေနမိၾကဖို႔ကလည္း ေသခ်ာသေလာက္ပါ။

ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ေလာကမွာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ေနပါေစ၊ လူမိုက္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူလိမ္မာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ခ်မ္းသာ၊ ဆင္းရဲ၊ ဆူၾကံဳ နိမ့္ျမင့္ မဟူ၊ ေသရေတာ့မယ္၊ မလြဲမေသြ ေသရေတာ့မယ္ဆိုတာကို ေသခ်ာဂန သိေနခ်ိန္မွာေတာ့ ဘယ္သူမွ ေသခ်င္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေဆးသမားမို႔လို႔ မူးယစ္ေဆးဝါးေလး မွီဝဲခ်င္ေသးလို႔၊ အေပ်ာ္လိုက္သူမို႔ ရိကၡာ ယူခ်င္ေသးလို႔၊ ပညာရွင္ႀကီးမို႔ ေလာကကို အက်ိဳးျပဳခ်င္ေသးလို႔ အသက္ေလး ဆက္႐ႉေနခ်င္ေသးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သတၱဝါတို႔ရဲ႕ အသက္ကို ခင္တြယ္မႈ သေဘာအရ ရတတ္သေလာက္ကေလး ေနလိုက္ခ်င္တာပါ။

အဲသလို ေနခ်င္ေသးတာနဲ႔အတူ ေနရသေလာက္ေလးမွာလည္း မိမိ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြရဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့ ျပဳစုယုယမႈ၊ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြရဲ႕ အားေပးမႈေတြကို ခံယူခ်င္မွာလည္း လူတိုင္းပါပဲ။ လူဆိုးမို႔ မလိုခ်င္ဘူး၊ လူေကာင္းမွ လိုခ်င္ရမယ္လို႔လည္း ေျပာလို႔ျဖစ္တာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ ထို႔အတူ စာနာမႈ၊ ယုယမႈ၊ အားေပးမႈဟာ ေသရမယ့္သူခ်င္းအတူတူ၊ လူဆိုးနဲ႔ မထိုက္တန္ဘူး၊ လူေကာင္းနဲ႔သာ ထိုက္တန္တယ္လို႔လည္း ေျပာလို႔လည္း မရႏိုင္ဘူး။

အဲေတာ့ ေနရသခိုက္ေလး၊ သူတို႔ေတြရဲ႕ ရွိစု၊ မဲ့စု ရွင္ခြင့္ရေနခိုက္ေလးမွာ သူတို႔ေတြရဲ႕အမွားေတြ၊ အျပစ္ေတြ၊ က်ဴးလြန္မႈေတြကို ခဏေလာက္ ေမ့ေဖ်ာက္ေပးထားၿပီး လူသားခ်င္း စာနာတဲ့စိတ္ကေလးနဲ႔ ေဖးမႏိုင္မယ္ဆို ရင္ေတာ့ “ေဘးရန္ခပ္သိမ္း ကင္းၿငိမ္းၾကပါေစ၊ ေရာဂါခပ္သိမ္း ကင္းၿငိမ္းၾကပါေစ၊ ႏွလံုးစိတ္ဝမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ”လို႔ လူၾကားလို႔ ေကာင္းေအာင္ ေၾကးစည္ေလးထုထုၿပီး ေအာ္ေနတာထက္ ပိုၿပီး ကုသိုလ္ ရႏိုင္ေလမလားလို႔ စဥ္းစားေနမိရပါတယ္။

———————————————-

(၁၉၉၉ ဧၿပီလထုတ္ ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလမွာ စာေပေလာက စာအုပ္တိုက္က ပထမအႀကိမ္၊ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလမွာ လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္က ဒုတိယအႀကိမ္ ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “ေတြးေတာဆင္ျခင္မႈ အႏုပညာ”စာအုပ္ထဲက စာတစ္ပုဒ္ကို ျပန္လည္ေဖာ္ျပလိုက္တာပါ။)