Is it Fate or Destiny???

ကံ – ကံ၏ အေၾကာင္းတရား

၂၀ဝ၈ ခုႏွစ္က ဒီဇင္ဘာမွာ ဘိုကေလး ၿမိဳ႕နယ္ထဲက ရြာေလးတခ်ိဳ႕ကို ေရာက္ခဲ့သည္။ နာဂစ္ဆိုက္ကလံုးမုန္တိုင္းက ၂၀ဝ၈ ေမမွာ ေမႊခဲ့တာ ဆိုေတာ့ ေျခာက္လေက်ာ္ကာလသာ ရွိေသးခ်ိန္။ အားလံုး ျပန္လည္ ထူေထာင္ႏိုင္ရန္ တာစူေနၾကဆဲ။ မသိသာေသး။


၂၀ဝ၉ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာႏွင့္ ဒီဇင္ဘာမွာေတာ့ လပြတၲာၿမိဳ႕နယ္ထဲက ရြာေလး သံုးရြာမွာ တစ္ရြာလွ်င္ ဆယ္ည၊ ဆယ္ရက္တိုင္တိုင္ ေနထိုင္ျဖစ္ခဲ့ရျပန္သည္။ နာဂစ္အလြန္ တစ္ႏွစ္ခြဲေက်ာ္ အခ်ိန္။ သိသာစ ျပဳေနေလၿပီ။


သိသာစျပဳေနသည္မွာ လူတန္းစား ကြာဟမႈပင္ျဖစ္သည္။ မုန္တိုင္းက အားလံုးကို တန္းညႇိပစ္ခဲ့သည္။ ခ်မ္းသာသူလည္း အိမ္မရွိ၊ ယာမရွိ။ ေရႊေငြဥစၥာ စည္းစိမ္မွန္သမွ် ျပဳတ္ျပဳတ္ျပဳန္း။ အဝတ္တစ္ထည္ ကိုယ္တစ္ခုပင္ အႏိုင္ႏိုင္ ျဖစ္ကုန္ၾကသည္မွာ မုန္တိုင္းသင့္ ေဒသတစ္ခုလံုးပင္။ ကယ္ဆယ္ေရး၊ ေဝျခမ္းေရး၊ အေထာက္အပံ့အကူအညီကို လိုအပ္ခဲ့ၾကသူမ်ားမွာလည္း ထိုေဒသမွ လူတိုင္းသာ။ မုန္တိုင္းမတိုင္ခင္က ခ်မ္းသာ ၾကြယ္ဝခဲ့ဖူးသူ၊ ေနႏိုင္စားႏိုင္ခဲ့သူမ်ားလည္း အပါအဝင္။ အကုန္လံုး အတူတူႏွင့္ အႏူႏူ။


အခု တစ္ႏွစ္ခြဲေက်ာ္ အၾကာမွာျဖင့္ လူနည္းစုတခ်ိဳ႕က အေတာ္ေလး ထူထူေထာင္ေထာင္ ျဖစ္ေနၾကေလၿပီ။ ဆိုင္ႏွင့္ ကႏၷားႏွင့္၊ တယ္လီဖုန္းႏွင့္။ တခ်ိဳ႕က ဗီဒီယို႐ံုဖြင့္ကာ အလုပ္ျဖစ္၊ တခ်ိဳ႕က ဘိလိယက္ခံု၊ တခ်ိဳ႕က အရက္ဆိုင္။ သူ႔ဟာႏွင့္သူ ဟန္က်ပန္က်ျဖစ္ေနသူေတြက ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ ေပၚေပါက္ေနသည္။

တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း နာဂစ္မတိုင္ခင္က သိပ္အဟုတ္ မဟုတ္လွ။ နာဂစ္ျဖစ္၊ ေဝျခမ္းေရးေတြ၊ အကူအပံ့ေတြ ေပၚလာေတာ့မွ ပြဲလန္႔တုန္း ဖ်ာခင္းလိုက္ၾကကာ အခုအခါမွာ ဟန္က်ေနသူေတြလည္း အလွ်ိဳလွ်ိဳ ျမင္ေနရသည္။

“ေဝျခမ္းေရးက ေထာက္ပံ့ေနတဲ့အတြက္ အခုအခ်ိန္မွာ ေနစရိတ္ စားစရိတ္ တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွ ကုန္စရာမရွိဘူး။ အဲေတာ့ သည္အခ်ိန္မွာ ပိုက္ဆံ ရွာႏိုင္ရင္ ရွာႏိုင္သမွ်က ကိုယ့္အတြက္ အသားတင္အျမတ္ခ်ည္းပဲ” ဟု မိသားစုကို ေျပာခဲ့ကာ မုန္တိုင္းလြန္စ၊ ေထာက္ပံ့မႈမ်ား ေဝစည္ေနခ်ိန္ ကာလတြင္ ကုန္း႐ုန္း ရွာေဖြခဲ့ရာမွ ယခုအခ်ိန္တြင္ ဗီဒီယို႐ံုငယ္တစ္ခု၊ အရက္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္၊ ကုန္စိမ္းဆိုင္ တစ္ဆိုင္ကို ပိုင္ဆိုင္ေနေလၿပီျဖစ္သူ တစ္ဦးကို မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္ခဲ့ရပါသည္။


အဲ… အမ်ားစုမွာမူ သိပ္ထူးျခားမလာဘဲ ဒံုရင္းသံသရာမွာ လည္ေနၾကသည္။ ကဏန္းႏိႈက္သည့္ဘဝ၊ ပိုက္ေထာင္သည့္ဘဝ၊ သူမ်ား လယ္၊ သူမ်ားဆားဖိုမွ အခစားဘဝမ်ားတြင္ က်င္လည္ေနသူေတြ အမ်ား အျပား ရွိသလို ဘာမွ မည္မည္ရရ မလုပ္ဘဲ ေဝျခမ္းေရးကို ေမွ်ာ္လင့္ အိပ္မက္ဆဲ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ေတြ အနည္းအပါးကိုလည္း ေတြ႕ခဲ့ရပါသည္။

ဘဝင္သိပ္မက်မိပါ။ ထိုရြာမ်ားတြင္ ခဏတျဖဳတ္ ေနထိုင္ခဲ့ရစဥ္က ရြာသားေတြကိုလည္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ၿပီး ဘဝင္မက်သည့္အေၾကာင္းကို တြင္တြင္ ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ အခုလည္း ေျပာၾကည့္ခ်င္လာရျပန္ပါသည္။

လူခ်င္းအတူတူ ဘာေတြက ကြာေနလို႔ အခုလိုေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတာလဲဆိုတာကို စဥ္းစားၾကည့္မိသည့္အတြက္ ဘဝင္မက်ျဖစ္ရျခင္းပင္။
လူမတန္ ကံခ်ဆိုသည့္အတိုင္း အတိတ္ဘဝ အဆက္ဆက္က ကံကို  ႐ိုးမယ္ဖြဲ႕မည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ အေျဖက လြယ္ပါသည္။ ဘာမွလည္း ရွည္ရွည္လ်ားလ်ား စဥ္းစားေနဖို႔ လိုမည္ မဟုတ္ေခ်။ သို႔ေသာ္ အဲဒါက အေျဖ မဟုတ္ဟု ထင္ပါသည္။

ပစၥဳပၸန္မ်က္ေမွာက္၌ ျပဳၾကေသာ မေနာကံ၊ ဝစီကံ၊ ကာယကံမ်ားကသာ ထိုအရာမ်ားအတြက္ အေျဖဟု ကြ်န္ေတာ္ မမွိတ္မသုန္ ယံုၾကည္ပါသည္။ အထက္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ဗီဒီယို႐ံုငယ္၊ အရက္ဆိုင္၊ ကုန္စိမ္းဆိုင္ ပိုင္ေသာ မိသားစုသည္ နာဂစ္မတိုင္ခင္က ရရစားစား၊ ဝါးဝါးမ်ိဳမ်ိဳ၊ သူလို ငါလို ခပ္ႏုတ္ႏုတ္သာျဖစ္ခဲ့သည္တဲ့။ နာဂစ္မွာေတာ့ ရွိစုမဲ့စုေလးေတြ အကုန္ပါသြားသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ မေနာကံ (ဝါ) သူ႔အေတြးအျမင္ က မွန္သြားသည္။ ေဝျခမ္းေရးေၾကာင့္ ေနစရိတ္၊ စားစရိတ္အတြက္ ပူစရာ မလိုဆဲကာလမွာ ရတတ္သမွ် အသားတင္ဟု သေဘာထားကာ ကုန္း႐ုန္း ရွာေဖြသည့္ ကာယကံေျမာက္ အမႈကို သူတို႔ မိသားစု ျပဳခဲ့ၾကသည္။ ထိုကံမ်ား စီမံသည့္အတိုင္း ယခုအခါတြင္မူ သူတို႔မိသားစုမွာ ဟန္က်ေနၾကေလၿပီ။ ပစၥဳပၸန္ကံကလည္း စကားေျပာသြားသည္မွာ အထင္အရွားပင္။

တျခား ဟန္က်ေနသူေတြကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း ထိုအတိုင္းသာ ျဖစ္သည္။ အားတိုင္း ဗီဒီယိုၾကည့္ေန၊ ကာရာအိုေကဆိုေန၊ အရက္ေသာက္ေန ဘိလိယက္ထိုးေနၾကသူေတြထဲမွာ ဟန္က်ေနသူေတြကို ေတြ႕ရခဲလွသည္။ ဗီဒီယို႐ံုေတြ၊ အရက္ဆိုင္ေတြ၊ ဘိလိယက္ခံုေတြမွာက လက္လႈပ္မွ ပါးစပ္လႈပ္ႏိုင္မည့္ လူတန္းစားက မင္းမူထားသည္။


ဘာျဖစ္လို႔ သည္လိုေတြ ျဖစ္ကုန္သနည္းဟု စဥ္းစားၾကည့္ေသာအခါ “အသိဉာဏ္ႏွင့္ ဆင္ျခင္တံုတရား“ဆိုတာႀကီးက ဘြားဘြားႀကီး ေပၚလာသည္။ အသိÓဏ္ႏွင့္ ဆင္ျခင္တံုတရား နည္းပါးသူေတြက ဒံုရင္းမွာ က်န္ရစ္ေနၿပီး အသိဉာဏ္ႏွင့္ ဆင္ျခင္တံုတရား အထိုက္အေလ်ာက္ ရွိသူေတြက သည္တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္ေလးအတြင္းမွာတင္ အေတာ္ေလး ထူထူေထာင္ေထာင္ ျပန္ျဖစ္လာေနၾကသည္ကို ျမင္ေနရပါသည္။

ရြာတစ္ရြာမွ မိသားတစ္စုဆိုလွ်င္ အတုယူဖို႔ပင္ ေကာင္းေသးေတာ့သည္။ လုပ္ႏိုင္ကိုင္ႏိုင္ ေယာက္်ားသားမွန္သမွ်က နာဂစ္ထဲမွာ အသက္ ပါသြားၾကၿပီး မိန္းမသား သားအမိ သံုးေယာက္ႏွင့္ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္ ဖခင္ႀကီး၊ ကေလးငယ္ ႏွစ္ေယာက္သာ က်န္ရစ္သည္။ သည္ၾကားထဲက သူတို႔မွာ ကုန္စံုဆိုင္ႏွင့္၊ တယ္လီဖုန္းႏွင့္ ဟန္က်ပန္က် ေတြ႕ရသည္။


ေယာက္်ားသား ရင့္မာႀကီးေတြ ရွိေနေသာ ရြာထဲက တျခား မိသားစုမ်ားမွာေတာ့ မနည္း ႐ုန္းကန္ေနရသည့္ဘဝ။ သည္မွာလည္း ဘာကြာသနည္းဟု ဆန္းစစ္မူ အသိဉာဏ္ႏွင့္ ဆင္ျခင္တံုတရားပင္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ မိသားစုဝင္ အရင္းအခ်ာေတြကို ဆံုး႐ံႈးရတာကေတာ့ အတူတူခ်ည္းသာပင္။ သို႔ေသာ္ ရွင္က်န္ရစ္သူေတြက အသက္ဆက္ဖို႔ လိုေသးသည္။ ဒါကို ျပတ္ျပတ္သားသား ျမင္ၿပီး ပူေဆြးမႈကို ရပ္တန္းက ရပ္ကာ လုပ္စရာရွိတာ ဇယ္ဆက္သလို လုပ္သြားၾကသည့္ သားအမိ သားအဖတစ္ေတြက တင့္ေတာင့္တင့္တယ္ ျပန္ျဖစ္လာသည္။ ပူေဆြးတသရင္း အလုပ္ပ်က္ အကိုင္ပ်က္ ျဖစ္ခဲ့ရသူေတြကေတာ့ ေဝျခမ္းေရးက ေပးတာေလး စားလိုက္၊ ပိုလွ်ံတာေလး ေရာင္းခ်ကာ စိတ္၏ေျဖရာ အေပ်ာ္ရွာလိုက္ႏွင့္ အခု တစ္ႏွစ္ခြဲ အၾကာမွာ နဂိုဘဝထက္ပင္ ႏံုခ်ာကာ လက္လုပ္လက္စားဘဝေတြမွာ က်င္လည္ေနၾကဆဲ။


ဒါက မုန္တိုင္းသင့္ ေဒသတစ္ခုတည္းမွာ ျဖစ္ေနသည္သာ မဟုတ္၊ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွာ ျဖစ္ေနသည့္ အျဖစ္။ “တ႐ုတ္လိုရွာ၊ ကုလားလို စု၊ ျမန္မာလို မျဖဳန္းနဲ႔”ဆိုေသာ ေရွးစကားမွာ အလကားစကား မဟုတ္ေခ်။ ျမန္မာေတြ၏ အသိဉာဏ္ႏွင့္ ဆင္ျခင္တံုတရားကို မီးေမာင္းထိုးျပေနေသာ စကားပါကလားဟု ေတြးမိလာရပါသည္။


တစ္ဆက္တည္းမွာပင္…

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(ဝ၈၀၁၁၀)

(၁၅ ဇန္နဝါရီ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ထုတ Bi Weekly Eleven  ဂ်ာနယ္ အတြဲ ၂ အမွတ္ ၄၃မွာ ေဖာ္ျပထားတာေလးကို ထပ္ဆင့္ တင္ျပလိုက္တာပါ။)