Skip to content

Does Your Mind Really Belong to You?

30 March 2010

ကိုယ့္စိတ္ ကိုယ္တကယ္ပိုင္ရဲ႕လား

နိဒါန္း

ကြ်န္ေတာ္က တရားကို ေတြ႕တဲ့အဆင့္မွာ မရွိေသးပါဘူး။


ဒါေပမယ့္ ကံေကာင္းေထာက္မလို႔ပဲလို႔ အလြယ္ ေျပာၾကပါစို႔ရဲ႕။ ဘာသာေရးနဲ႔ ခပ္ခြာခြာ ေနခဲ့ရာက ကြ်န္ေတာ္တို႔႐ံုးက စာရင္းကိုင္ႀကီးရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႔ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိကရဲ႕ တရားေခြေတြကို နာျဖစ္ခဲ့တယ္။

သည္ကမွတစ္ဆင့္ ဆရာေတာ့္ကို စိတ္ဝင္စားသြားၿပီး လူကိုယ္တိုင္ သြားဖူးခဲ့ရင္းက ၾကည္ညိဳေလးစားမႈေတြ ဆီးမႏိုင္တားမရ ျဖစ္ေပၚခဲ့ၿပီး တရားဆိုတာကို လက္ေတြ႕ဘဝထဲမွာ စြတ္ကယ္၊ စြတ္ကယ္ ခ်သံုး ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ့္အဆံုးအမေၾကာင့္ သေဘာထားေလးလည္း နည္းနည္း မွန္လာခဲ့ပါတယ္။
အခုတစ္ပတ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ခ်သံုးျဖစ္ေနတဲ့အထဲက အမ်ား စဥ္းစားစရာေလးတစ္ခုကို ေဆြးေႏြးၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။

အတၱနဲ႔ ေဒါသ

ကြ်န္ေတာ္က ဘဝမွာ အတိုက္အခိုက္၊ အတိုက္အခံေပါင္းစံုနဲ႔ ၾကံဳခဲ့သူပါ။ အဲဒါ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းကလို႔ေတာင္ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

အဓိကက ကြ်န္ေတာ့္ပါးစပ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ပါးစပ္က မေစာင့္စည္းတတ္ဘူး၊ မထင္ရင္မထင္သလို တုတ္ထိုးအိုးေပါက္ ေျပာတတ္တယ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း စာေလးေပေလးက ဖတ္၊ အေမကလည္း စာတတ္၊ စာဖတ္သူျဖစ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေဝါဟာရကလည္း ခပ္ၾကြယ္ၾကြယ္။ အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မို႔ မေျပာလိုက္နဲ႔၊ တစ္ဖက္သားမွာ ပိႆာေလးနဲ႔ ေဘးပစ္သလို ျဖစ္ကုန္တတ္တယ္။

အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အလကားေနရင္း ရန္မ်ားပါတယ္။ သည္အထဲ လူက သူမ်ားထက္ နည္းနည္းေလး ထူးေနေသးတယ္၊ အသံဆိုရင္လည္း ကြ်န္ေတာ့္အသံက မွတ္မိလြယ္တယ္၊ မ်က္ခြက္ဆိုရင္းလည္း ကြ်န္ေတာ့္ အခြက္က မွတ္မိလြယ္တယ္။ သင္လြယ္၊ တတ္လြယ္တာကလည္း သူမ်ားထက္ နည္းနည္းေလး ပိုေနတတ္ေသးတယ္။ ဘဝကုသိုလ္ကံ အက်ိဳးေပးကလည္း ဘယ္လိုက ဘယ္လိုလဲေတာ့မသိဘူး၊ လူက မခ်မ္းသာလွေပမယ့္ ေခတ္နဲ႔အညီ ေနႏိုင္စားႏိုင္ေအာင္လည္း ဖန္တီးေပးထားျပန္ေသးတယ္။ နမူနာေျပာရရင္ ကြ်န္ေတာ့္မွာသာ ပိုက္ဆံက ႏွစ္သိန္း ျပည့္ေအာင္ မရွိတာ၊ သိန္းႏွစ္ဆယ္ေလာက္တန္တဲ့ ပါေလရာ တယ္လီဖုန္းကို ႐ံုးစရိတ္နဲ႔ ခပ္တည္တည္ ခါးခ်ိတ္ႏိုင္တာမ်ိဳးေပါ့။

ဆိုေတာ့ အမ်ားအျမင္မွာ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အလကားေနရင္ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ႀကီးကို ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒါကို ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕တုတ္ထိုးအိုးေပါက္ ေျပာတတ္တဲ့ ပါးစပ္နဲ႔ ေပါင္းလိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ အတိုက္အခိုက္ေတြ၊ အတိုက္အခံေတြက ေနရာတကာမွာ ေတြ႕ရပါေတာ့တယ္။

ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း အဲဒါေတြကို လူမွန္းသိကတည္းက ၾကံဳခဲ့ရေလေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္က ႐ိုးေနၿပီ။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို “လြတ္ေျမာက္ေနတာ”လို႔ ေျပာၾကတယ္။ သိုးေဆာင္းဘာသာနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ existentialist (ျဖစ္တည္မႈပဓာနသမား)ေပါ့။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ အေရထူလြန္းလို႔ “ဆင္သားေရ”တဲ့။
တစ္ေယာက္မွ မမွန္ပါဘူး။

ကြ်န္ေတာ္ဟာ ပုထုဇဥ္စစ္စစ္သာျဖစ္တဲ့အတြက္ အတိုက္အခံေတြ၊ အတိုက္အခိုက္ေတြေၾကာင့္ ဘာမွ မခံစားမိဘဲ ရွိခဲ့ပါ့မလား။ အသားပဲ၊ ထိမိခိုက္မိမွေတာ့ နာမွာေပါ့။ လူပဲ၊ ကိုယ့္ကို အေကာင္းေျပာရင္ ႀကိဳက္သလို၊ မေကာင္းေျပာရင္ ထိခိုက္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူက ဘာေျပာေျပာ ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္က သိပ္ျပင္းထန္ေနေတာ့ အမ်ားအျမင္မွာ ကြ်န္ေတာ္က သိပ္အေရထူတဲ့လူ၊ မတုန္မလႈပ္ေနတတ္တဲ့လူ၊ ဒါမွမဟုတ္ လြတ္ေျမာက္ေနတဲ့လူ ျဖစ္ေနတယ္။
ပတ္ဝန္းက်င္ကို သိပ္ဂ႐ုမထားတတ္၊ အားမနာတတ္၊ မညႇာတတ္တာေၾကာင့္ အဲလို အထင္ခံရတာပါ။ တကယ္က သိပ္ လႈပ္ခတ္တတ္၊ သိပ္ ဂ႐ုထားတတ္ၿပီး သိပ္ အေရပါးလြန္းတာက်ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အသိဆံုးေပါ့။ တစ္ခုခုဆို ကြ်န္ေတာ္က တႏံု႔ႏံု႔နဲ႔ သိပ္ခံစားတတ္တဲ့သူမ်ိဳးပဲ ဥစၥာ၊ ဘာကိုမဆို ထိလြယ္၊ ရွလြယ္ခဲ့သေပါ့။

အဆိုးဆံုးက ေဒါသ။ ကြ်န္ေတာ္က ေနရာတကာမွာ စိတ္ျမန္ ကိုယ္ျမန္ရယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း စာအုပ္ႀကီးသမားလို႔ ေခၚမယ္ဆို ေခၚႏိုင္တယ္။ သိုးေဆာင္းစကားနဲ႔ေတာ့ perfectionist (ဦးတိက်)ေပါ့။ အဲေတာ့ ေတာ္ေတာ္တန္တန္ေလာက္က ကြ်န္ေတာ့္စိတ္နဲ႔ မရဘူး။ စိတ္တိုင္းမက် ျဖစ္လြယ္တယ္လို႔ အလြယ္ေျပာၾကပါစို႔ရဲ႕။


အဲလို စိတ္တိုင္းမက်ျဖစ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ေဒါသက ငယ္ထိပ္ကို တက္သြားတတ္တယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕အဆိုးရြားဆံုး အားနည္းခ်က္ေတြက အဲဒါပဲ။ ႏႈတ္ မေစာင့္စည္းႏိုင္တာရယ္၊ ခံစားထိရွလြယ္တာရယ္၊ ခံစားထိရွလြယ္လြန္းမႈရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ျဖစ္တဲ့ ေဒါသႀကီးလြန္းတာရယ္တို႔ပဲ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ လက္ပြန္းတတီးေနၾကသူေတြ၊ အထူးသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ့္မိသားစုဟာ ကြ်န္ေတာ့္ေဒါသေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ့္ကို စိတ္ဆင္းရဲၾကရတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ဆိုတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ဗဟုသုတေလး အထိုက္အေလ်ာက္ ရွိ၊ စာေလးေပေလး အထိုက္အေလ်ာက္ ဖတ္ထားတဲ့သူပီပီ ေဒါသႀကီးေနတာပဲ တရားသလိုလို၊ လူေတြကပဲ လြဲေနသလိုလို ေျပာခ်င္ေျပာတတ္ေနေသ တယ္။

ဒါေပမယ့္ ေဒါသေၾကာင့္ အမွားေတြ မၾကာခဏ ျဖစ္ရတဲ့အခါ၊ ေဒါသေၾကာင့္ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ထိခိုက္ေနရတာေတြကို မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္လာတဲ့အခါ ေဒါသျဖစ္တာကို မွားမွန္းသိသလိုလို ျဖစ္လာတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေဝဖန္ေရးကလည္း ကြ်န္ေတာ္လို အတၱႀကီးတဲ့ သူက ပိုလုပ္ျဖစ္ေနတာကိုး။

ေျပာရရင္ ကြ်န္ေတာ္က အတၱသိပ္ႀကီးတယ္။ ျဖစ္တည္မႈပဓာနသမားလို႔ ေျပာတာထက္စာရင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို အတၱသမား (egoist) လို႔ သတ္မွတ္တာက ပိုၿပီး မွန္လိမ့္မယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အတၱကို ေမြးျမဴ ထူေထာင္ႏိုင္ဖို႔ အခါခပ္သိမ္း စဥ္းစားေနတယ္၊ အားထုတ္ေနတယ္။

သိပ္အတၱႀကီးလာတဲ့အခါက်ေတာ့ ေနရာတကာမွာ ေတာ္ခ်င္၊ တတ္ခ်င္၊ သူမ်ားထက္ ေခါင္းတစ္လံုးသာခ်င္တဲ့စိတ္ကလည္း ဆီးလို႔ တားလို႔ကို မရခ်င္ေတာ့ဘူး။ တကယ္ အတၱႀကီးတဲ့လူ ျဖစ္႐ိုးမွန္ရင္ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ဖို႔လည္း ဝန္မေလးေတာ့ဘူး၊ အနစ္နာခံဖို႔လည္း အဆင္သင့္ျဖစ္ေနတယ္။ တခ်ိဳ႕က ကိုယ္က်ိဳးရွာတဲ့သူကိုမွ အတၱသမားလို႔ ထင္ၾကတယ္။ တကယ္က ကိုယ္က်ိဳးၾကည့္သူက သပ္သပ္၊ အတၱဝါဒီက သပ္သပ္ပဲ။ ကိုယ္က်ိဳးသမားက ၾကြယ္ဝမႈေနာက္ကို လိုက္တယ္၊ အတၱသမားက ဂုဏ္သိကၡာေနာက္ကို လိုက္တယ္။ ဦးတည္ခ်က္ခ်င္း မတူေတာ့ဘူး။

ကြ်န္ေတာ္က အတၱသမားပီပီ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေကာင္းသထက္ ေကာင္းေနေအာင္၊ ေတာ္သထက္ ေတာ္ေနေအာင္ အျမဲတမ္း ပြတ္တိုက္ေပးေနမိတယ္။ သည္အခါမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေဝဖန္ေရးက အခါမလပ္ လိုအပ္လို႔လာတယ္။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အဏုၾကည့္မွန္ေျပာင္းေအာက္မွာ ထားၿပီး သတၲဳခ် ၾကည့္တဲ့အခါ အထက္မွာ ေရးခဲ့တဲ့ အားနည္းခ်က္ေတြကို က်က်နနႀကီး ေတြ႕လာရတယ္။
သည္အခါမွာ ႏႈတ္ကို နည္းနည္း ထိန္းႏိုင္လာတယ္။ ဒါကေတာ့ အသက္အရြယ္ေၾကာင့္ ထင္ပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ခံစားထိရွလြယ္တာကိုက်ေတာ့ ထိန္းလို႔ကို မရဘူး။ ပိုဆိုးတာက ေဒါသ။ ေဒါသကိုလည္း ထိန္းလို႔မရဘူး။

စာအစမွာ ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း သည္အခ်ိန္မွာ ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိကနဲ႔ သြားၾကံဳတယ္။ မႏွစ္က ဆရာေတာ္ အဖူးခံတဲ့ ရက္တိုင္းလိုလိုမွာ ဆရာေတာ့္ဆီမွာ ကြ်န္ေတာ္ အခ်ိန္ျပည့္ ေရာက္ေနခဲ့တယ္။ ဆရာေတာ္က လာဖူးသူ ဧည့္ပရိသတ္နဲ႔ ေျပာတဲ့ဆိုတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ္ အာ႐ံုစိုက္ေနျဖစ္ခဲ့တယ္။

အဲဒီ့ရက္ပိုင္းက သိသိသာသာကို စိတ္ေတြ ၿငိမ္းခ်မ္းလာတယ္။ ဘာမွ အားထုတ္တဲ့အဆင့္ကို မေရာက္ေသးဘူး၊ အလိုလိုေနရင္းကို စိတ္က ေအးခ်မ္းေနတာ။ ေဒါသလည္း နည္းသြားတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဆရာေတာ္ ႏိုင္ငံျခားသာသနာျပဳခရီးလည္း ၾကြသြားၿပီးေတာ့ သိပ္မၾကာဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဒံုရင္း ျပန္ေရာက္ေတာ့တာပဲ။ တစ္ခုေတာ့ နည္းနည္း ထူးလာတယ္။ ခါတိုင္း ေဒါသျဖစ္ရင္၊ ခံစား ထိရွရင္ အလႊတ္မဲ့ျဖစ္ေနတတ္ေပမယ့္ အခုက်ေတာ့ ေဒါသထြက္ရင္ ထြက္မွန္း၊ ခံစားထိရွရင္ ခံစားထိရွမွန္း ျဖည္းျဖည္းခ်င္း သိလာေနၿပီ။

ဆိုၾကပါစို႔၊ ေဒါသထြက္ေနတယ္၊ ခါတိုင္းဆို အဲဒီ့ေဒါသေၾကာင့္ ဝုန္းဝုန္းဒိုင္းဒိုင္း လုပ္တယ္၊ ျမည္တြန္တယ္၊ ဒါေတြကို ဆက္တိုက္ လုပ္ျဖစ္ေနတယ္။ အေတာက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မသတ္ဘူး။ ေခါင္းထဲမွာကလည္း မူလ ေဒါသျဖစ္စရာအေၾကာင္းကေန ဆက္စဥ္းစားေနလိုက္တာမ်ား၊ ေဒါသထြက္စရာေတြခ်ည္း တန္းစီလို႔ ဆင့္ပြား စဥ္းစားျဖစ္ေနတာပါ။

အခုက်ေတာ့ ေဒါသေၾကာင့္ ဝုန္းဒိုင္းက်ဲတာ၊ ျမည္တြန္တာေတြေတာ့ ရွိေသးတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အေတာက သတ္လို႔ရခ်င္လာတယ္၊ “ငါ ေဒါသ ျဖစ္ေနပါလား”ဆိုတာ ဘယ္လိုကေန ဘယ္လို ေခါင္းထဲဝင္လာတယ္ မသိ ဘူး။ အဲဒါဆိုရင္ ဆင့္ပြားစဥ္းစားတာေတြက အလိုလို ရပ္သြားတယ္။

ဒါေပမယ့္ သည္အဆင့္မွာ ဝုန္းဒိုင္းလည္း က်ဲၿပီးၿပီ။ ႏႈတ္ကလည္း စံုေအာင္ ေျပာၿပီးေနၿပီ။ ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။

ဒါနဲ႔ တရားကို သတိထားၿပီး အားထုတ္ၾကည့္တယ္။ အဲေတာ့လည္း ဟုတ္တုတ္တုတ္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ လူပီပီ ေကာင္းတဲ့အလုပ္တစ္ခုကို မွန္မွန္လုပ္ ျဖစ္ေနဖို႔က်ေတာ့ အပ်င္းက ထူခ်င္တယ္။ တစ္လေလာက္လည္း ေနေရာ တရားကို သိပ္အားမထုတ္ျဖစ္ျပန္ဘူး။ အဲဒီ့မွာတင္ ဒံုရင္းျပန္ေရာက္တာပဲ။

ေဒါသေတြ၊ ခံစားထိရွမႈေတြက တိုးမလာေတာ့ေပမယ့္ သိသိသာသာလည္း ေလ်ာ့က်မသြားေသးဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း အဲဒါကို ျပင္ရမယ္လို႔ သိေနတယ္။ သတိေလးကေတာ့ နည္းနည္းေလးစိပ္လာၿပီ။ ခါတိုင္း ေဒါသထြက္ၿပီး နာရီဝက္ေလာက္ေနမွ ေဒါသျဖစ္ေနမွန္း သတိရလာရာက ျဖည္းျဖည္းခ်င္း အခ်ိန္တိုလာတယ္။ မိနစ ္၂၀၊ ၁၅ မိနစ္၊ ၁၀ မိနစ္၊ ၅ မိနစ္ စသျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတိထားမိခ်ိန္က ျမန္လာပါေတာ့တယ္။

ဒါေပမယ့္ ေပ်ာက္သလားဆိုေတာ့ မေပ်ာက္ဘူး။

နည္းလမ္းရွာေနရင္းနဲ႔ ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိကရဲ႕ “ေဒါသကိေလသာ”ဆိုတဲ့ တရားေခြကို နာျဖစ္သြားတယ္။

ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အေတာ္ကိုက္တဲ့ တရားေခြလို႔ေတာင္ ဆိုရမယ္။ ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ စိတ္ျမန္သူမ်ား၊ ေဒါသေပါက္ကြဲလြယ္သူမ်ား သတိထားၿပီး နာၾကည့္သင့္ပါတယ္။

အတၱနဲ႔ သတိ

အခုေဆာင္းပါးမွာ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ အဲဒီ့ထဲက ရလိုက္တဲ့ အသိေလးတစ္ခုကို စာဖတ္ပရိသတ္ကို ေဝမွ်ခ်င္တာပါ။ ဆရာေတာ္ ေဟာတာကို အေျခခံၿပီး ကြ်န္ေတာ္ နားလည္သလိုပဲ ျပန္ေရးျပခ်င္ပါတယ္။

လူေတြဟာ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ပိုင္တယ္လို႔ ထင္ၾကတယ္။ တရား သေဘာနဲ႔ ေျပာရင္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မပိုင္ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔လို တရားနဲ႔ ေဝးလို႔ ေကာင္းေနဆဲ ပုထုဇဥ္မွန္သမွ်ကေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ပိုင္တယ္ခ်ည္း ထင္ၾကတာပါ။

ဒါေပမယ့္ အဲဒါ တကယ္လား။

ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္က ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူကို စိတ္တိုင္းမက်ဘူး၊ သူ႔အေျပာအဆို၊ အျပဳအမူတစ္ခုခုေၾကာင့္ ေထာင္းခနဲ ေဒါသ ထြက္သြားတယ္။ ေဒါသဆိုတာ စိတ္မွာျဖစ္သြားတာေနာ္။ ဒါဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ကို ကြ်န္ေတာ္ပိုင္ေသးရဲ႕လား။ ဘယ္ပိုင္ေတာ့မလဲ၊ ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္သူက သူ႔အေျပာေလးတစ္ခု၊ အမူအရာေလးတစ္ခုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေဒါသထြက္ေအာင္ လုပ္လို႔ ရေနမွေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ဟာ သူ႔ရဲ႕လႊမ္းမိုးမႈ ေအာက္ကို ဒူးေထာက္ ေရာက္ရွိသြားၿပီေပါ့။
သြားၿပီ။ ကိုယ္ပိုင္တယ္လို႔ ထင္ထားတဲ့ စိတ္က သူတစ္ပါးရဲ႕ ျခယ္လွယ္မႈကို ခံလိုက္ရၿပီ။ ဆရာေတာ့္ တရားထဲကေန အဲလိုသိလိုက္ရတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ္ ဆတ္ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။

တစ္ခါ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္းနဲ႔လည္း ကြ်န္ေတာ္ဆိုတဲ့ေကာင္က မ်က္ရည္က်ရင္ က်တတ္ေသးတယ္၊ အဲသလို အသည္းႏုတာ။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ႐ုပ္ရွင္ဆိုတဲ့ သက္မဲ့ႀကီးက ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကို ဖမ္းစားလိုက္တာ၊ ျခယ္လွယ္လိုက္ျပန္တာပဲ။ ဘယ္ေလာက္ ရွက္စရာေကာင္းသလဲ။

ကြ်န္ေတာ္ဆိုတဲ့ အတၱသမားအတြက္ ကိုယ့္စိတ္ကို သက္မဲ့က ျခယ္လွယ္လႊမ္းမိုးတာ ခံလိုက္ရၿပီဆိုတဲ့အသိက ေတာ္ေတာ့္ကို ကသိကေအာက္ ျဖစ္သြားေစျပန္တယ္။
မ်က္ရည္က်တာထားေတာ့၊ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ရယ္ရင္ေရာ၊ စိတ္လႈပ္ရွားရင္ေရာ၊ အတူတူပဲေပါ့။ သက္မဲ့ရဲ႕ျခယ္လွယ္မႈေအာက္ကို ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္က တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္ ေရာက္သြားေတာ့တာပဲ မဟုတ္လား။ အဲဒါကို ေတြးမိတဲ့အခါ ပိုလို႔ ကသိကေအာက္ ျဖစ္လာရတယ္။

အဲဒီ့အသိက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေစာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ျဖစ္သြားေအာင္ကို ျပဳျပင္ေပးလိုက္ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။


ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ဟာ အတၱႀကီးမားတဲ့သူ၊ အထူးသျဖင့္ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ပိုင္မွ ကြ်န္ေတာ့္အတၱကို ထူေထာင္လို႔ရမွာ။ ကိုယ့္စိတ္ ကိုယ္မပိုင္သမွ် အတၱ သိပ္ႀကီးလို႔ မရေသးဘူး။ အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ ကြ်န္ေတာ္ပိုင္ခ်င္တဲ့ေဇာနဲ႔ အဲဒီ့အသိကို လက္ေတြ႕ဘဝမွာ အသံုးခ်မိလာပါေတာ့တယ္။

သားလုပ္တဲ့သူေၾကာင့္ စိတ္က တိုသြားတယ္။ ဒိုင္းဆို ခ်က္ခ်င္း သတိရတယ္၊ “ငါ့စိတ္ကို ငါပိုင္တာ၊ ငါ့သားက မပိုင္ဘူး။ သူက ငါ့ကို စိတ္တိုေအာင္ လုပ္လို႔မရဘူး”အစရွိသျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ေျပာျဖစ္လာတယ္။ အလားတူပဲ အိမ္မွာ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား ထိုင္ၾကည့္ေနတဲ့အခါလည္း ဇာတ္လမ္းထဲ ေမ်ာပါသြားၿပီဆိုတာနဲ႔ “ငါ့စိတ္ဟာ သက္မဲ့ရဲ႕ ျခယ္လွယ္မႈကို ခံရေလာက္ေအာင္ မႏုဘူး”ဆိုတဲ့အသိက တန္းဝင္လာတယ္။ အဲလို သတိေလး တစ္ခ်က္ ရွိလိုက္တာနဲ႔ ခံစားေနတာေတြ အလိုလို ရပ္သြားတယ္။

ေတာ္ေတာ္ေလး ဟုတ္လာပါတယ္။

သည္ကမွ တဆင့္တက္လို႔ အလုပ္ခြင္မွာ၊ လမ္းေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ္ ဖ်တ္ခနဲ စိတ္တိုသြားတာ၊ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္သြားတာနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ဟာ သူတစ္ပါးရဲ႕ စိုးမိုးျခယ္လွယ္မႈေအာက္ကို ေရာက္သြားပါလားဆိုတဲ့ အသိက ေနာက္က ထက္ခ်ပ္ ကပ္ပါလာေတာ့တယ္။ သည္အခါ စိတ္က အလိုလို ေျပသြား၊ ေပါ့သြားပါၿပီ။
အဲလို ေနက်င့္ရလာေတာ့ အေတာ္ေလး ေနလို႔ထိုင္လို႔ ေကာင္းလာပါတယ္။ စိတ္ေနလို႔ ေကာင္းတာကို ေျပာတာပါ။ ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့အလုပ္ကို ပိုလို႔ အာ႐ံုစိုက္ႏိုင္လာသလို လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြကိုလည္း ပိုလို႔ ျမင္လာ တယ္။ ယုတ္စြအဆံုး၊ စာေရးတဲ့အခါမွာေတာင္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုခုကို တည္ၿပီးၿပီဆိုရင္ လက္က အလိုလို လႈပ္ရွားလာၿပီး ဝါက်ေတြ တစ္ေၾကာင္းၿပီး တစ္ေၾကာင္း ေလွ်ာခနဲ ေလွ်ာခနဲ ထြက္လာပါေတာ့တယ္။

ဆိုၾကပါစို႔၊ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ စိတ္လႈပ္ရွားလာတဲ့အခါ လႈပ္ရွားတဲ့ စိတ္ကို သတိေလးနဲ႔ျပန္ထိန္းရင္း ဆက္ၾကည့္ေနျဖစ္ပါတယ္။ သည္လို သတိနဲ႔ ၾကည့္တဲ့အခါ ဒါ႐ိုက္တာေတြ၊ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြရဲ႕ အားသာခ်က္၊ အားနည္းခ်က္ေတြကို ပိုသတိထားမိလာတယ္။ စကားလံုးတိုင္း၊ ေနာက္ခံ အသံတိုင္းကိုလည္း ပိုသိလာတယ္။
အဲသလိုပဲ၊ ကြ်န္ေတာ့္မိသားစုထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ့္ကို စိတ္တိုစရာတစ္ခုခု ေျပာလာတဲ့အခါ၊ ျပဳလာတဲ့အခါမွာလည္း သတိေလး ရွိသြားတာနဲ႔ ျဖစ္ရပ္ကို အမွန္အတိုင္း သံုးသပ္ႏိုင္သြားပါေတာ့တယ္။ စိတ္က အတိုင္းအဆ မရွိဘဲ တိုမေနျဖစ္ေတာ့ဘူး။

ဆိုလိုတာက သံုးသပ္မႈအားေလးက ပိုေကာင္းလာတာပါ။ အျမင္ေလးက ပိုတည့္သြားတာပါ။ အရင္က ေဒါသနဲ႔ ျမင္ေနတဲ့အခါ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဖယ္ၿပီး တစ္ဖက္တည္းပဲ ေတြးတယ္၊ အခု ေဒါသ မပါဘဲ ၾကည့္တဲ့အခါ ကိုယ္ပါ ပါလာတယ္၊ ႏွစ္ဖက္လည္း မွ်ေတြးႏိုင္လာတယ္။

နိဂံုး

တရားေတြပါ ထည့္ေရးေတာ့ စာဖတ္သူမ်ားအေနနဲ႔ ဒါဟာ တရားအလုပ္ေတြကို ေျပာေနတာလို႔ ေတြးေကာင္း ေတြးေနမိပါလိမ့္မယ္။

မဟုတ္ပါဘူး။ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းတရားဆိုတဲ့ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု အႏၶပုထုဇဥ္အတြက္ က်င့္ႏိုင္ခက္ခဲတဲ့ တရားကို ေဆြးေႏြးလိုက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။
ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက အတၱနဲ႔ယွဥ္တဲ့ ပုထုဇဥ္တို႔အေနနဲ႔ လူ႔ေဘာင္ လူ႔ေလာကမွာ က်င္လည္က်က္စားရင္း အာ႐ံုအသီးသီးကို ခံစားေနရာမွာ သေဘာထားေလး တစ္ခ်က္ ေျပာင္းသြားတာနဲ႔ ေနလို႔ ပိုေကာင္းသြားတဲ့ ကိုယ္ေတြ႕အျဖစ္ေလးတစ္ခုကို မွ်လိုက္တာ သက္သက္ပါပဲ။ ဘာတရားမွ မပါပါဘူး။ လူအျဖစ္ ေနတဲ့ဘဝမွာ စိတ္ဆိုတာလည္း ရွိေနမွာပါ။ အဲဒီ့စိတ္ေၾကာင့္လည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕ ကိုယ္ခႏၶာေတြမွာ ထိခိုက္ေနရတာပါပဲ။

အဲေတာ့ အဲဒီ့စိတ္ကေလးကိုသာ အပြန္းအရွ မခံဘူးဆိုရင္ ေနရတာလည္း အလြန္ေကာင္းသြားႏိုင္တာမို႔ လိုသလို သံုးၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။

တခ်ိဳ႕က ကိုယ့္ကိုေစာ္ကားရင္ေရာ ေဒါသ မျဖစ္ရေတာ့ဘူးလား၊ ၿငိမ္ခံေနရမွာလားလို႔ ေမးစရာ ရွိပါတယ္။ ၿငိမ္ေတာ့ ခံစရာမလိုပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ေဒါသ မပါဘဲနဲ႔ တံု႔ျပန္တာကေတာ့ အမွားနည္းၿပီး ပိုမို ထိေရာက္တတ္ပါ တယ္။ အလားတူပဲ၊ တျခားခံစားခ်က္ေတြကို ေရွ႕တန္းမတင္ေတာ့ဘဲ အရာရာကို ခံစားခ်က္မဲ့စြာ ခ်ဥ္းကပ္ ေျဖရွင္းႏိုင္မယ္ဆိုရင္ လူ႔ဘဝမွာ လူအျဖစ္ေနရတာကိုက ပိုလို႔ အရသာရွိလာပါလိမ့္မယ္။

ဝမ္းနည္းစြာ ေဆာင္ရြက္တာ၊ ေၾကာက္ရြံ႕စြာ ေဆာင္ရြက္တာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေဆာင္ရြက္တာ၊ အံ့ဩစြာ ေဆာင္ရြက္တာ၊ စိတ္တိုစြာ ေဆာင္ရြက္တာတို႔ထက္ စာရင္ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ေဆာင္ရြက္တာဟာ ပိုေကာင္းတယ္ဆိုတာ လူတိုင္း ျမင္ႏိုင္မယ္ထင္ပါတယ္။ သည္ထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာကိုပါ ထည့္ထားေတာ့ တခ်ိဳ႕က ေတြးပါလိမ့္မယ္၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္တာ ဘာလို႔ မေကာင္းရမွာလဲလို႔။ ေပ်ာ္လြန္းရင္လည္း မွားတတ္တာ၊ အျမင္ ေစာင္းသြားတတ္တာ သဘာဝပါ။

ဒါေၾကာင့္ စိတ္ကေလးကို ေသခ်ာထိန္းၿပီး ခံစားခ်က္မပါဘဲ တည္ၿငိမ္စြာ ႐ႈျမင္ သံုးသပ္ႏိုင္ရင္၊ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ရင္ အမွားကင္းၿပီး အရာရာမွာ ေအာင္ျမင္ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ယံုၾကည္ေနပါတယ္။

စာဖတ္သူမ်ားလည္း ကြ်န္ေတာ္ေျပာတာ ျဖစ္ႏိုင္/မျဖစ္ႏိုင္ ကိုယ္တိုင္ ျပန္စဥ္းစားၿပီး လုပ္သင့္တာ လုပ္သြားႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိပါတယ္။

၁၉၉၈ခုႏွစ္က ထုတ္ေ၀တဲ့ Fashion Image မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၈၈၀/၂၀၀၄(၉)နဲ႔ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလမွာ “လက္တြဲေဖာ္”စာအုပ္တိုက္က ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “ေျဖေတြးေလးမ်ား”စာအုပ္ထဲက စာတစ္ပုဒ္ကို ျပန္လည္တင္ဆက္လိုက္တာပါ။
Advertisements
2 Comments leave one →
  1. Sint permalink
    30 March 2010 12:46 pm

    Very nice post!Thank you.

  2. ေ၀ေ၀ permalink
    30 March 2010 5:34 pm

    ေကာင္းလြန္းလုိ႕ ဘယ္လုိေျပာရမွန္းေတာင္မသိဘူး။ တူမလဲ ဆရာေတာ္ ရေ၀ႏြယ္(အင္းမ) ေရးတဲ႕ေဒါသကို ဘယ္လုိပယ္မလဲ ဆိုတဲ႕ေဆာင္းပါးေလး ဖတ္ျပီးကတည္းက ကိုယ့္ေဒါသကိုယ္ သိလာတယ္။ ခုဆို ေဒါသကို ေတာ္ေတာ္ေလးထိန္းခ်ဳပ္တတ္ေနျပီ။ တကယ့္ကို ေကာင္းလြန္းတဲ႕ ပုိ႕စ္တခုလုိ႕ပဲေျပာပါေစေတာ့ေနာ္ း)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: