Liver? Transplanted

အသည္းလား၊ လဲထားတယ္

စကၤာပူႏိုင္ငံ Parkway က်န္းမာေရး လုပ္ငန္းကုမၸဏီက ဖိတ္ၾကားလို႔ အဲဒီ့ကုမၸဏီလက္ေအာက္ခံ ေဆး႐ံုႏွစ္႐ံုျဖစ္တဲ့ Glenegales နဲ႔ Mt. Elizabeth ေဆး႐ံုႀကီးႏွစ္႐ံုကို သြားေရာက္ ၾကည့္ရွဳခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။

က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈလုပ္ငန္းကို စီးပြားေရး လုပ္ငန္းတစ္ရပ္ အသြင္နဲ႔ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေနၾကၿပီမို႔ သည္ပုဂၢလိက ေဆး႐ံုႀကီးမ်ားကိုလည္း ေဆး႐ံုဆိုတဲ့ အသြင္အျပင္ထက္ ဟိုတယ္နဲ႔ ပိုတူတဲ့ အသြင္အျပင္မ်ိဳးနဲ႔ ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ ေပးရာမွာလည္း စကၤာပူႏိုင္ငံက အေတြ႕အၾကံဳ ရင့္က်က္သူ ထိတ္ထိတ္က်ဲ ပါရဂူဆရာဝန္မ်ားကို ခန္႔ထားတာ ေတြ႕ရသလို က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ စက္ပစၥည္းမ်ားသံုးစြဲရာမွာလည္း ေနာက္ဆံုးေပၚ ေခတ္မီ စက္ပစၥည္းမ်ားကို တပ္ဆင္သံုးစြဲထားတဲ့အေၾကာင္း သိရပါတယ္။ သည္ေနရာမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔ ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ အသည္း အထူးကုဆရာဝန္ႀကီးကေတာ့ “စက္ေတြက အဓိက မက်ပါဘူး။ ကုတဲ့သူက ပိုၿပီး ပဓာနက်ပါတယ္”ဆိုတဲ့ စကားကို ႏွစ္ႀကိမ္သံုးႀကိမ္ ေျပာခဲ့တာေလးကို သတိတရ မွတ္သားလာခဲ့မိတယ္။

စီးပြားေရးလုပ္ငန္းကို စီးပြားေရးလို လုပ္ေနၾကတာမို႔ ေဈးကြက္ျမႇင့္တင္ေရးက ဝန္ထမ္းေပါင္းစံုနဲ႔ အမ်ားဆံုး ထိေတြ႕ဆက္ဆံရတယ္။ အင္ဒိုနီးရွား၊ မေလးရွား၊ ဗီယက္နမ္နဲ႔ ဘ႐ူႏိုင္း ႏိုင္ငံမ်ားက စာနယ္ဇင္းဆရာမ်ားကိုပါ တစ္ပါတည္း ဖိတ္ၾကားၿပီး သူတို႔ရဲ႕ ေဈးကြက္ျမႇင့္တင္ေရးကို ေဆာင္ရြက္ၾကတာပါ။

ေဈးကြက္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကြ်မ္းက်င္တဲ့သူေတြျဖစ္တာမို႔ အဲဒီ့ဌာနခြဲရဲ႕ ဝန္ထမ္းတိုင္းဟာ ညက္ေနတယ္။ ေခ်ငံဖြယ္ရာေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ လိုေလေသး မရွိေအာင္ ျဖည့္ဆည္းေပးၾကတယ္။ ေဈးကြက္ျမႇင့္တင္ေရးမန္ေနဂ်ာအျဖစ္ တာဝန္ယူထားၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ စကၤာပူကို ေရာက္ကတည္းက အစစ တာဝန္ယူ ေဆာင္ရြက္ေပးတဲ့ စကၤာပူႏိုင္ငံသူ တ႐ုတ္ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလးဆိုရင္ မ်က္ႏွာေလးက ျပံဳးၿပီး ခ်ိဳေနတယ္။ သို႔ေပမယ့္ အဲဒီ့ေန႔က သူ႔အဘြားဆံုးတာ သံုးရက္ေျမာက္တဲ့ေန႔မွန္း အမွတ္မထင္ သိခြင့္ရေတာ့ မခ်ီးက်ဴးဘဲ မေနႏိုင္ဘူး။ အဘြားအေၾကာင္း ေမးတဲ့အခါ သူ႔မ်က္လံုးေတြ လွစ္ခနဲ တစ္ခ်က္ ေဝသီသြားခဲ့တာကလြဲရင္ ခရီးစဥ္ အစမွ အဆံုးတိုင္ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚက အျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳေလးက အျမဲရွိေနခဲ့ပါတယ္။

ဒါတင္မကေသးဘဲ ကြ်န္ေတာ္ ရန္ကုန္ကို ျပန္ေရာက္လာၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း သူက ဓာတ္ေခ်ာစာကတစ္ဆင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဆက္သြယ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ဆက္ဆံေရးကို အရွည္သျဖင့္ ဆက္လက္ထိန္း သိမ္းထားခ်င္တဲ့ သူ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ေလးကို ရိပ္မိလိုက္တယ္။ ေဈးကြက္ ျမႇင့္တင္သူတစ္ေယာက္ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တဲ့ အလုပ္ကို သူလုပ္ေနတာပါ။

စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတစ္ခုလုပ္တဲ့အခါမွာ ဂုဏ္သတင္းေကာင္းက သိပ္အေရးႀကီးတယ္။ နာမည္တစ္လံုးရေအာင္ အခ်ိန္ယူၿပီး တည္ေဆာက္ရသေလာက္ အဲဒီ့ရထားတဲ့ နာမည္တစ္လံုး ပ်က္သြားဖို႔က်ေတာ့ မိနစ္ပိုင္းကေလးပဲ ၾကာတာ။ ဒါကို ေဈးကြက္သမားေတြက နားလည္ၾကတယ္။ သူတို႔လုပ္ငန္းအတြက္ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ခ်ေရာင္းေနၾကတယ္။ သည္ ကေလးမေလးတင္ မဟုတ္ဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္ ဆက္ဆံခဲ့ရေလသမွ် ေဈးကြက္ ျမႇင့္တင္ေရးဌာနက က်ား-မ ဝန္ထမ္းမွန္သမွ်ရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြက ခ်ိဳေနပါတယ္။

ဒါတင္ ဘယ္ဟုတ္ဦးမလဲ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ဆရာဝန္ႀကီးေတြ၊ သူနာျပဳေတြ၊ ေဆး႐ံုဝန္ထမ္းေတြ အားလံုးရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြက ခ်ိဳၾကတယ္။ ဆက္ဆံေရး ေျပျပစ္ေခ်ငံၾကတာကို မွတ္မွတ္ထင္ထင္ သတိထားမိေနပါတယ္။

တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္လို႔ ဆိုရမယ္။ အဲဒီ့ Parkway က်န္းမာေရး လုပ္ငန္းရဲ႕ Glenegales ေဆး႐ံုမွာ က်န္းမာေရး စစ္ေဆးခံေနတဲ့ ျမန္မာျပည္က အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕ဆံုခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။

သူက အသက္ ၆၀ အရြယ္ ဦးျမင့္ႀကိဳင္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူက ၂၀ဝ၆ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၃၁ ရက္ေန႔က အဲဒီ့ေဆး႐ံုမွာ အသည္းအစားထိုး ကုသမႈ ခံယူထားသူျဖစ္ေနတာမို႔ သူ႔ကို စိတ္ဝင္တစားနဲ႔ ေတြ႕ဆံု ေမးျမန္းျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ သူ႔အသည္းက ကင္ဆာျဖစ္သြားလို႔ အသည္းတစ္ခုလံုးကို အစားထိုး ကုသထားတာဆိုပဲ။

“ကြ်န္ေတာ္က ေနရတာ ဖားကန္႔က ေမွာ္ထဲမွာ ေနတာ။ ဖားကန္႔ကေတာ့ အသည္းျဖစ္တဲ့သူ မ်ားပါတယ္။ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္မွာ ေမွာ္ထဲက ျပန္ဆင္းလာတာ။ ေမွာ္ထဲမွာက အရက္ တအားေသာက္တာဆိုေတာ့ မ်က္ႏွာေတြ အမ္းလာေရာ။ ဒါနဲ႔ ဆရာဝန္သြားျပေတာ့ အသည္းျဖစ္ဖို႔ မ်ားတယ္ဆိုတာနဲ႔ ရန္ကုန္ဆင္းၿပီး ရန္ကုန္က အသည္းဆရာဝန္ႀကီးနဲ႔ ျပတာ။ ဆရာဝန္ႀကီးက ခင္ဗ်ာ့အသည္း ေျခာက္ေနၿပီလို႔ ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေၾကာက္ၿပီး တစ္ခါတည္း စင္ကာပူ ေရာက္ခဲ့တာ။ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္မွာေပါ့။ စင္ကာပူမွာ လာစစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ အသည္းေျခာက္တာ စျဖစ္ျဖစ္ခ်င္းဆိုေတာ့ အခ်ိန္မီသြားတာေပါ့”လို႔ ဦးျမင့္ႀကိဳင္က ေျပာျပပါ တယ္။

အသည္းေရာဂါ ေဝဒနာရွင္ေတြက ကြ်န္ေတာ့္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ မ်ားလွပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ဇနီးရဲ႕ အစ္ကိုတစ္ေယာက္လည္းပဲ အသည္းနဲ႔ပဲ ကြယ္လြန္သြားတာ တစ္ႏွစ္ေတာင္ ျပည့္ခါနီးေနၿပီ။ ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အိမ္နားက တစ္ေယာက္။ သူ ကြယ္လြန္သြားတာလည္း မၾကာေသး။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ မျမင္လိုက္ရဘူး။ သူ႔ကိုလည္း လူကိုယ္တိုင္ တစ္ခါမွ မဆံုဖူးလိုက္ဘူး။ သူကလည္း အခု ဦးျမင့္ႀကိဳင္လိုပဲ ေက်ာက္သမား၊ က်ိက်ိတက္ ခ်မ္းသာတဲ့သူပါ။ သူကိုင္ခဲ့တဲ့ အဖိုးတန္ ပါေလရာ တယ္လီဖုန္းကို သူ႔ဇနီးက ကြ်န္ေတာ့္ကို စြန္႔က်ဲလိုက္တဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ အခု အဲဒီ့ ဖုန္းကေလးကို ကိုင္ေနပါတယ္။

အဲဒီ့လူက်ေတာ့ အသည္း အစားထိုးေပးမယ့္ အလွဴရွင္ ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ရွိတယ္။ ေငြေၾကးလည္း တတ္ႏိုင္တယ္။ သို႔ေပမယ့္ သူ႔ကိုယ္ခႏၶာက အသည္းအစားထိုးတာကို လက္မခံေတာ့ဘူး။ ထိုင္း၊ အိႏၵိယ၊ တ႐ုတ္ ႏိုင္ငံမ်ားက ေဆး႐ံုေပါင္းစံုမွာ အလီလီႀကိဳးစားေပမယ့္ မရေတာ့ဘဲ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မႏၲေလးမွာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါတယ္။ သူ ကြယ္လြန္ေတာ့ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္႐ံုေလးပဲ ရွိေသးတယ္။

ေနာက္ဆံုးေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ တစ္ေယာက္ကေတာ့ စကၤာပူကို မလာခင္ တစ္ရက္၊ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ မတ္လ ၁၅ ရက္ေန႔ညမွာ ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ဝတၳဳတို ဆရာ၊ ဆရာမာန္ျမင့္။ အဲဒီ့ေန႔က ဆရာ့သားႀကီးဆီကေန တယ္လီဖုန္း စာတန္းသတင္း ဝင္လာတယ္။ သူ႔အေဖကို ေဆး႐ံုတင္ထားရတယ္ေပါ့။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ခရီးသြားမယ့္ဆဲဆဲမွာပဲ ပန္းလိႈင္ေဆး႐ံုကို အေျပးအလႊား သြားခဲ့ပါေသးတယ္။

ဆရာမာန္ျမင့္ကို ျမင္ရေတာ့ အဆမတန္ ေဖာင္းအစ္ေနတဲ့ ဆရာ့ဗိုက္ႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံမွာ ဝမ္းနည္းပက္လက္။ ဗိုက္ထဲက ေရေတြကို စုတ္ထုတ္ေနေၾကာင္းေျပာေတာ့ ဆရာက “ဗိုက္ သံုးခါ ေဖာက္ၿပီးရင္ ေရွာတာပဲဗ်”လို႔ ေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။ ဆရာ့သားက ဆရာ့ကို စကၤာပူ ေခၚသြားမယ့္အေၾကာင္း ေျပာေနပါတယ္။ ေနာက္ သံုးရက္ေနရင္ စကၤာပူေရာက္ၿပီေပါ့။ အေကာင္းဆံုးကို ေမွ်ာ္လင့္ရင္း၊ ဆရာ က်န္းမာပါေစလို႔ က်ိတ္ဆုေတာင္းရင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ေဆး႐ံု က ျပန္လာခဲ့ၾကပါတယ္။


ဆရာ့ဗိုက္ႀကီးကို ျမင္ေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ရွစ္ႏွစ္ေလာက္က ဆံုးသြားတဲ့ မိတ္ေဆြကို သတိရမိရျပန္တယ္။ အဲဒီ့မိတ္ေဆြကေတာ့ အသည္းမေကာင္းတဲ့ၾကားကကို အရက္ကို ဖိေသာက္သြားတဲ့သူပါပဲ။ ဗိုက္ႀကီး အဆမတန္ ပူလာေတာ့မွ ေဆး႐ံုတက္ပါတယ္။ ေဆး႐ံုက်ေတာ့လည္း အရက္ခိုးေသာက္ဖို႔ ၾကံပါေသးတယ္။ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ အစာကေတာ့ နဂိုကတည္းက သိပ္မစားတဲ့သူမို႔ သူ႔အေျခအေနကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ မမွန္းဆမိတတ္ခဲ့ဘူး။

မၾကာဘူး။ အဲဒီ့လူ ေဆး႐ံုေရာက္ၿပီး ဆယ္ရက္မျပည့္ခင္မွာ တိမ္းပါးသြားတယ္။ အသည္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကြယ္လြန္သူကို ပထမဆံုး ၾကံဳဖူးလိုက္ျခင္းပါပဲ။
အခု ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕မွာ ထိုင္ေနတဲ့ ဦးျမင့္ႀကိဳင္ကေတာ့ စိုစိုျပည္ျပည္။ ပိန္ပိန္ပါးပါး။ လူေကာင္း ပကတိတစ္ေယာက္လို က်န္းမာေနတဲ့ပံုမ်ိဳးနဲ႔။ သို႔ေပမယ့္ သူ႔အသည္းက အစားထိုးထားတာတဲ့။

“အဲလိုနဲ႔ ၁၉၉၉ က စၿပီး ကုရင္း ကုလာလိုက္တာ ၂၀ဝ၆က်ေတာ့ အေျခအေနက ေတာ္ေတာ္ေလး ဆိုးလာတာနဲ႔ အသည္း လဲရေတာ့တာပါ။ အလွဴရွင့္ဆီက အသည္းတစ္ျခမ္းကို  ကြ်န္ေတာ့္ အသည္းတစ္ခုလံုးနဲ႔ လဲထည့္လိုက္တယ္။ အလွဴရွင္ရဲ႕ အသည္းက သံုးလေနရင္ သူ႔နဂိုအတိုင္း ျပန္ျဖစ္သြားတယ္ဆိုပဲ။ လုပ္ေဆာင္ခ်က္လည္း နဂိုအတိုင္းျဖစ္တာပဲတဲ့။ ကြ်န္ေတာ့္က်ေတာ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္ေနမွ နဂိုအတိုင္း ျပန္ႀကီးလာတာပါ။ လူတစ္ေယာက္မွာ အသည္းက ႏွစ္ျခမ္းရွိတာေလ။ လဲတုန္းက တစ္ျခမ္းပဲ ရွိေနရာကေန ေနာက္ပိုင္းက် ႏွစ္ျခမ္းျပန္ျဖစ္သြားတာ။ အရြယ္အစားကေတာ့ အခုဆို ပံုမွန္အတိုင္း ျပန္ႀကီးလာၿပီ။ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ကေတာ့ အတူတူပါပဲ”လို႔ ဦးျမင့္ႀကိဳင္က ဆက္ရွင္းျပပါတယ္။

“အစက ရန္ကုန္မွာ CT Scan ႐ိုက္ၾကည့္ေတာ့ အသည္းမွာ အဖုကေလးတစ္ခု ေတြ႕တယ္။ ဝ.၅ စင္တီမီတာေလာက္ ရွိမယ္။ အဲဒါေလး ေပၚလာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေၾကာက္ၿပီး စင္ကာပူ လာၿပီး စစ္တာ။ အဲဒီ့ၾကားထဲမွာ ႏွစ္လေလာက္ ၾကာသြားေတာ့ ဝ.၅ စင္တီပဲ ရွိတဲ့ အဖုက တစ္လက္မ ျဖစ္လာေရာ။ ႀကီးလာတာေပါ့။ ဆရာဝန္ကေတာ့ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း လဲစရာေတာ့ မလိုေသးဘူးဆိုၿပီး ကီမိုထိုးေပးပါတယ္။ ကင္ဆာေဆးေပါ့။ ထိုးၿပီး တစ္လေလာက္ ၾကာတဲ့အခါမွာ ျပန္စစ္ေတာ့ ေပ်ာက္သြားၿပီ၊ မရွိေတာ့ဘူး”

“မရွိေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေဆးထိုးၿပီးေတာ့ ျပန္သြားတာ။ သံုးလက်မွျပန္လာေတာ့ နည္းနည္းေလးေတာ့ ထြက္လာၿပီ၊ သိပ္ မမ်ားေသးဘူး။ ေနာက္ ေျခာက္လလာတဲ့အခါက်ေတာ့ မရေတာ့ဘူး၊ အႀကီးႀကီးျဖစ္ကုန္ၿပီ၊ အဖုႀကီးေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီ၊ အႀကီးႀကီးျဖစ္တဲ့အခါက်ေတာ့ အသည္း မလဲရင္ မရေတာ့ဘူးတဲ့။ ေဆးတစ္ေခ်ာင္း ထိုးလိုက္ရင္ေတာ့ တစ္လေလာက္ ခံတယ္။ တစ္လေနာက္ပိုင္းမွ လဲလို႔ရမယ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ျမန္မာျပည္ ျပန္သြားၿပီးမွ အလွဴရွင္ ရွာရတာပါ”

ဦးျမင့္ႀကိဳင္က စိတ္ပါလက္ပါ ရွင္းျပေပးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ကံေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။ စကၤာပူႏိုင္ငံမွာ အေျခစိုက္တဲ့ က်န္းမာေရး လုပ္ငန္းက ဖိတ္လို႔ ေရာက္လာတာ။ အဲဒီ့က ေဆး႐ံုမွာမွ အသည္းလဲထားသူ ျမန္မာႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္ကို အပ္က်မတ္က် ေတြ႕တာကိုက အဆင္ေျပလြန္းေနၿပီ။ သည္ၾကားထဲ ေျဖၾကားေပးတဲ့ ဦးျမင့္ႀကိဳင္ကလည္း လိုလိုလားလား လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ရွိေနတာမို႔ အေတာ္ေလး အားရစရာ ေကာင္းေနပါတယ္။

အလွဴရွင္ရလာတဲ့အခါမွေတာ့ အလွဴရွင္ကိုေရာ၊ ေဝဒနာရွင္ကိုပါ အေသးစိတ္ ျပန္စစ္ေဆးတယ္။ ဒါ့အျပင္ စကၤာပူတရား႐ံုးကပါ ဥပေဒနဲ႔ အညီ စံုစမ္းေမးျမန္းၿပီး အလွဴရွင္ဆီက သေဘာတူညီခ်က္ကို တရားဝင္ ရယူၿပီးခါမွ လဲလွယ္ခြင့္ရတယ္လို႔ ဦးျမင့္ႀကိဳင္ဆီကပဲ သိရပါတယ္။ “ခြဲစိတ္ ခန္းထဲကို မနက္အေစာႀကီး ဝင္သြားတာ။ ေျခာက္နာရီမွာ စၿပီး တြန္းလွည္းနဲ႔ ဝင္သြားတာ ည ေျခာက္နာရီမွ ျပန္ထြက္လာရတယ္။ စုစုေပါင္း ၁၂ နာရီေလာက္ ခြဲစိတ္ရတာေပါ့။”

“ကြ်န္ေတာ့္အသည္းထုတ္ၿပီးေတာ့ ကြ်န္တာ့္ အမ်ိဳးသမီးကို လာျပေပးေသးသတဲ့။ ဇလံုႀကီးနဲ႔ လာျပေပးေသးတယ္”လို႔လည္း ေျပာပါတယ္။

ဦးျမင့္ႀကိဳင္နဲ႔ အတူပါလာတဲ့ သူ႔အမ်ိဳးသမီးက အဲတုန္းက အဲဒီ့ ဦးျမင့္ႀကိဳင္ရဲ႕ အသည္းကို လက္နဲ႔ ထိုးၾကည့္ခိုင္းတဲ့အေၾကာင္း၊ သူက မထိုးရဲေတာ့ သူနာျပဳဆရာမက အသည္းကို ႏွိပ္ျပတဲ့အေၾကာင္း၊ အသည္းက မာေတာင့္ေတာင့္ႀကီး ျဖစ္ေနတဲ့အေၾကာင္းေတြ ဝင္ေျပာျပပါေသးတယ္။

“အဲဒီ့ေနာက္ အထူး ၾကပ္မတ္ကုသခန္းမွာ တစ္ပတ္ေနၿပီးေတာ့မွ အျပင္ေဆာင္ ျပန္ေရာက္လာတာ။ အျပင္ေဆာင္မွာ သံုးပတ္ေပါ့၊ စုစုေပါင္း အားလံုး တစ္လေပါ့။ တစ္လဆိုေတာ့ အားလံုးအၿပီး စင္ကာပူ ေဒၚလာ ၂ သိန္း ၈ ေသာင္း ကုန္က်ပါတယ္။ ျမန္မာေငြနဲ႔ဆိုရင္  သိန္းႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ေလာက္ရွိမွာေပါ့”တဲ့။

ကြ်န္ေတာ္သာဆိုရင္ေတာ့ သိန္းႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ မတတ္ႏိုင္တာနဲ႔ပဲ ေသမွာဆိုတဲ့အေတြးက ေခါင္းထဲ ဖ်တ္ခနဲ ဝင္လာပါတယ္။ အင္း… ေငြ၊ ေငြ။ ေငြရွိရင္ အသည္းေတာင္ လဲလို႔ ရပါကလားဆိုတာႀကီးကလည္း ေခါင္းထဲ ဝင္လာျပန္ေသးတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ကိုင္ေနတဲ့ ပါေလရာဖုန္းေလးရဲ႕ မူလပိုင္ရွင္က်ေတာ့လည္း ေငြတတ္ႏိုင္ေပမယ့္ လဲလို႔ မရလို႔ အသက္ေပးသြားခဲ့တာလည္း တစ္ႏွစ္ေက်ာ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါကိုလည္း ဦးျမင့္ႀကိဳင္ကပဲ ရွင္းျပေပးျပန္တယ္။

“ကင္ဆာသာ ျဖစ္ေနတာ၊ မသိဘူး။ သူတို႔ ေျပာျပတာကေတာ့ သည္လို ကင္ဆာျဖစ္တဲ့သူေတြက မ်ားေသာအားျဖင့္ သိပ္ခံစားခ်က္ မရွိဘူး။ ဘာေဝဒနာမွ သိသိသာသာ မခံစားရဘူးေပါ့။ ေဝဒနာ တစ္ခုခု ခံစားလာရၿပီဆိုရင္ေတာ့ အေျခအေန အေတာ္ဆိုးေနၿပီ။ မ်က္ႏွာလည္း ေျခာက္လာၿပီ။ နားရြက္လည္း ေျခာက္လာ၊ မဲလာၿပီဆို ေတာ္ေတာ္ အေျခအေန ဆိုးၿပီ။ ကင္ဆာလည္း ျပန္႔ၿပီ။ ကုသဖို႔ ခက္သြားၿပီ။ ကင္ဆာျပန္႔ၿပီဆို မရေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔လာေတာ့ အရင္စမ္းၾကည့္တယ္၊ ကင္ဆာ ျပန္႔မျပန္႔။ ကင္ဆာျပန္႔ၿပီဆို အသည္းလဲလို႔ မရေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေတြမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ျဖစ္တတ္တာက အသည္းျဖစ္ေနမွန္း စသိတာနဲ႔ ေႏွာင္းသြားၿပီ။ စၿပီး လကၡဏာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ျပကတည္းကကို ေစာေသးတယ္။ ေျခေထာက္ေယာင္၊ မ်က္ႏွာအမ္း၊ ေရဖ်ဥ္းျဖစ္ၿပီဆို ဆိုးၿပီ။ လဲတဲ့အဆင့္ မရွိေတာ့ဘူး”လို႔ ဦးျမင့္ႀကိဳင္က ဆက္ေျပာျပပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္စိတ္က ဆရာမာန္ျမင့္ဆီ ေရာက္သြားျပန္တယ္။ ဒါဆို ဆရာ့အေျခအေနလည္း ဆိုးေနရွာၿပီေပါ့။ (တကယ္လည္း ကြ်န္ေတာ္ စကၤာပူက ျပန္ေရာက္ၿပီး ႏွစ္ရက္ေျမာက္တဲ့ ၂၁-ဝ၃-၁၀ မွာ ဆရာမာန္ျမင့္လည္း စကၤာပူမွာပဲ တိမ္းပါးသြားပါေတာ့တယ္။ ဆရာေျပာခဲ့သလို သူ႔ဗိုက္ထဲက ေရေတြ သံုးခါ ေဖာက္လိုက္အၿပီးမွာပဲလားေတာ့ မသိပါ။)

အခု ဦးျမင့္ႀကိဳင္ကလည္းပဲ ဆရာမာန္ျမင့္လိုပဲ အသည္းေရာင္ အသားဝါ စီပိုးေၾကာင့္ ကင္ဆာျဖစ္စျပဳခ်ိန္မွာ ၂၀ဝ၆မွာ အသည္း လဲလိုက္ရာက အခုအခ်ိန္အထိ ထူထူေထာင္ေထာင္ႀကီး ျဖစ္ေနတာ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ျမင္ပါပဲ။ သူကေတာ့ အသိေစာသြားတယ္ေပါ့။

ေဆးပညာရဲ႕ စြမ္းပကားေတာ့ အံ့မခန္းပါပဲ။ လူ႔ကိုယ္ခႏၶာကို ေမာ္ေတာ္ယဥ္တစ္ခုလိုပဲ မေကာင္းတာ ျဖဳတ္လဲလို႔ ရတဲ့ ေခတ္တစ္ေခတ္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္းေနၾကပါတယ္။ ေဆး႐ံုေဆးခန္းဆိုတာေတြကလည္း အဲဒီ့ေခတ္နဲ႔အၿပိဳင္ ဝန္ေဆာင္မႈေပးတဲ့ ဧရာမ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းႀကီးမ်ားအျဖစ္ အၿပိဳင္းအ႐ိုင္း ေပၚထြန္းေနပါၿပီ။

တတ္ႏိုင္သူေတြက တတ္ႏိုင္သလို ဇာခ်ဲ႕ႏိုင္ေအာင္လည္း အဲဒီ့ ေဆး႐ံုႀကီးေတြရဲ႕ ဝန္ေဆာင္မႈေပးပံုေတြက ထူးျခားတယ္။ အဲဒီ့ Parkway က်န္းမာေရး လုပ္ငန္းရဲ႕ ေဆး႐ံုမွာဆိုရင္ “ေတာ္ဝင္ခန္းေဆာင္” (Royal Suite)ဆိုတာေတာင္ ရွိသတဲ့။ ေဆးဖိုးဝါးခ၊ ကုသစရိတ္မပါေသးဘဲ တစ္ညကို စကၤာပူေဒၚလာ ၄၀ဝ၀ ေက်ာ္ေပးရင္ ေနလို႔ ရတယ္ဆိုပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရာက္ေနခ်ိန္မွာ အဲဒီ့အခန္းမွာ လူနာ ရွိေနလို႔ ဝင္ၾကည့္ခြင့္ မရခဲ့ၾကပါဘူး။ အဲဒီ့အခန္းမွာဆိုရင္ ဘ႑ာစိုး (butler) ေတာင္ ထားေပးၿပီး အစားအေသာက္ကို ႀကိဳက္သလို မွာယူ စားေသာက္လို႔ ရပါသတဲ့။ ဒါ့အျပင္ ကိုယ္ရံေတာ္မ်ားအပါအဝင္ ေနာက္ေတာ္ပါမ်ား အိပ္ဖို႔၊ နားဖို႔ ခန္းေဆာင္ အပိုသတ္သတ္ေတာင္ ပါေသးဆိုပဲ။

သူတို႔ကေတာ့ ပိုက္ဆံေတြလည္း နင့္ေနေအာင္ ယူတယ္၊ ယူတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႔ ထိုက္တန္ေအာင္လည္း ဝန္ေဆာင္မႈကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေပးႏိုင္ေအာင္ အားသြန္ခြန္စိုက္ ႀကိဳးစားေနၾကတာကို ျမင္ခဲ့ရတာပါပဲ။  အဲလို မႀကိဳးစားလို႔လည္း မျဖစ္ဘူးေလ။ အၿပိဳင္အဆိုင္ေတြ ေပါမ်ားလွတဲ့ ေဈးကြက္ႀကီးေပပဲကိုး။
ဘန္ေကာက္မွာလည္း ပုဂၢလိက ေဆး႐ံုေတြ၊ ဖိလစ္ပိုင္၊ မေလးရွား၊ ဘ႐ူႏိုင္း စတာေတြမွာလည္း ပုဂၢလိက ေဆး႐ံုေတြ အၿပိဳင္းအ႐ိုင္း ေပၚထြန္းေနတာမို႔ ဘက္ေပါင္းစံုက ႀကိဳးပမ္းႏိုင္မွ တန္ကာက်မယ့္သေဘာကို သူတို႔က ဘဝေပးအသိအျဖစ္ သိေနႏွင့္ၾကပံုပါပဲ။

အားလံုး ေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
အတၱေက်ာ္
(၂၉ဝ၃၁၀)

၂၀၁၀ျပည့္ႏွစ္ ဧၿပီ ၈ ရက္ေန႔ထုတ္ Bi Weekly Eleven ဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပပါရိွခဲ့တာေလးကို ျပန္လည္တင္ဆက္ထားတာပါ။