Skip to content

A little I have just learned about Singapore

19 April 2010
မၾကာေသးခင္ မတ္လ ၁၆ ရက္ေန႔ကေန ၁၉ ရက္အထိ ကၽြန္ေတာ္ စကၤာပူကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့ ခရီးစဥ္အေတြ႕အၾကံဳကို “စ မလံုးခ်င္ဘု လံုးလံုးႀကီး စိတ္နာ”ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ မွတ္တမ္းတစ္ပုဒ္ ေရးေနပါတယ္။ အဲသလို ေရးရာမွာ လိုအပ္တဲ့ အခ်က္အလက္အေထာက္အထားမ်ားကို Encyclopedia Britannica ရယ္http://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/ နဲ႔ http://en.wikipedia.org/ တို႔မွာရယ္ ေမႊေႏွာက္ဖတ္လိုက္တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္ လံုးလံုး သိမထားခဲ့တာေတြ သိလာရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ မသိေသးသူေတြမ်ား သိမ်ား သိခ်င္မလားဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ မွ်ေ၀ေပးလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေရးလက္စေတြထဲက ေကာက္ႏုတ္ ေဖာ္ျပလိုက္တာလည္းပဲ ျဖစ္ေၾကာင္းပါခင္ဗ်ား။

စကၤာပူရသားေတြ ပါးနပ္ပံုမ်ား

စကၤာပူဟာ ဟိုးပေဝသဏီ မူလတုန္းက တံငါသည္မ်ားနဲ႔ ပင္လယ္ဓားျပမ်ား ေနထိုင္ရာ ကြ်န္းကေလးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ မူလ နာမည္က တူမာဆစ္(ခ္)၊ ဒါမွမဟုတ္ တီမာဆစ္(ခ္)တဲ့။ ဂ်ာဗွားဘာသာစကားနဲ႔ တာဆစ္(ခ္)ဆိုတာ ပင္လယ္ကို ေခၚတာပါ။ ၁၄ရာစု အဆံုးမွာေတာ့ တ႐ုတ္ေတြရဲ႕ မွတ္တမ္းမွတ္ရာမ်ား ရွိလာၿပီမို႔ တ႐ုတ္ေတြ စကၤာပူကို ေရာက္ေနတာ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ဝ ေက်ာ္ ၇၀ဝ နီးပါး သက္တမ္း ရွိေနပါၿပီ။

အဲဒီ့ ၁၄ ရာစုႏွစ္ ကုန္လုလုမွာ ဘုရင္ ရာဟိႁႏၵာက သည္ကြ်န္းကို “စကၤပူရ”လို႔ အမည္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ပါဠိလိုဆိုရင္ေတာ့ “သီဟပူရ”လို႔ ေခၚမလား မသိဘူး။ ဘာသာျပန္ရင္ေတာ့ “ျခေသၤ့ဌာေန”လို႔ အတိအက် ရေနသေပါ့ဗ်ာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ စကၤာပူရဲ႕ အမွတ္အသားဟာ ယေန႔ထက္တိုင္ ျခေသၤ့ျဖစ္ေနေတာ့တာပါပဲ။
ရယ္ေတာ့လည္း အရယ္ရသား။ မေလးမွတ္တမ္းတစ္ေစာင္မွာက်ေတာ့  စကၤပူရကို ထူေထာင္သူ မင္းသား ရွရီ ႀတိ ဘြာနာက က်ားတစ္ေကာင္ကို ဖ်တ္ခနဲ လွမ္းျမင္လိုက္တာတဲ့။ အဲဒါကို သူက က်ားလို႔ မျမင္ဘဲ ျခေသၤ့လို႔ အျမင္မွားသြားတဲ့အတြက္ စကၤပူရျဖစ္သြားတယ္လို႔လည္း ဆိုျပန္တယ္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အခု ၂၁ ရာစုထဲမွာေတာ့ အဲဒီ့ ျခေသၤ့ဌာေနဟာ အာရွ က်ားတစ္ေကာင္အျဖစ္နဲ႔ တြင္က်ယ္ေနတာလည္း အမ်ားအသိပါပဲ။ နယ္ေျမ အက်ယ္အဝန္းအားျဖင့္ ကြ်န္းေသးကြ်န္းမႊား ၆၀ ေလာက္ကို ထည့္ေပါင္းရင္ေတာင္ စုစုေပါင္းမွ စတုရန္းမိုင္ေပါင္း ၂၄၀ ေလာက္သာ ရွိတဲ့ ကြ်န္းၿမိဳ႕ကေလးက ႏိုင္ငံျဖစ္ေနရွာတာပါ။

နယ္ေျမအက်ယ္အဝန္းကို အဆနဲ႔ ေျပာရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရႊႏိုင္ငံႀကီးရဲ႕ အပံုတစ္ေထာင္ပံု တစ္ပံုေလာက္သာ ရွိတဲ့ ႏိုင္ငံပိစိေညႇာက္ေတာက္ေလးပါပဲ။ ဘာ သယံဇာတမွလည္း မရွိ၊ ေရေတာင္မွ သူမ်ားႏိုင္ငံက တင္သြင္းၿပီးမွ ေသာက္ရတဲ့ ႏိုင္ငံ၊ စားေသာက္ကုန္ဆိုလည္း ထို႔အတူ၊ သမိုင္းအစဥ္အလာဆိုလို႔လည္း ဘာမွ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ ျပစရာ မရွိဘူး။ သို႔ေပမယ့္ သူ႕ရဲ႕ ပထဝီအေနအထားအရ ကုန္သေဘၤာေတြ ဆိုက္ကပ္ ရပ္နားလို႔ရတဲ့ ေနရာျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီ့အေပၚမွာ အျမတ္ထုတ္ႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္။

ဒုတိယကမၻာစစ္အၿပီး ၁၉၄၆ မွာ စကၤာပူဟာ သီးျခား ကိုလိုနီတစ္ခုအျဖစ္ ရပ္တည္ခဲ့ၿပီး ၁၉၅၅ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ေရြးခ်ယ္ခံကိုယ္စားလွယ္မ်ားက စကၤာပူ အစိုးရ တာဝန္ကို ရယူခဲ့ပါတယ္။ သို႔တိုင္ေအာင္ ၿဗိတိသွ်ကေတာ့ ကာကြယ္ေရးနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားေရးမူဝါဒေတြကို ကိုင္တြယ္ေပးခဲ့ၾကေသးတယ္။ အဲဒါက စကၤာပူကို မေလးရွား ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ျပည္နယ္တစ္ခုအျဖစ္ ပူးေပါင္းလိုက္တဲ့ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္တိုင္ေအာင္ ျဖစ္ပါတယ္။

သည္ေနရာမွာ အာရွသားေတြ ဦးေႏွာက္ရွိရဲ႕လားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းက ေပၚလာတယ္။ တျခား အာရွသားေတြထက္ စကၤပူရသားေတြက ဦးေႏွာက္ပိုရွိတယ္လို႔ သံုးသပ္ႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ သူတို႔ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရတာ ၁၉၅၅ ေလာက္မွသာ ျဖစ္တယ္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔သိတယ္၊ တစ္ကမၻာလံုးနဲ႔ ရင္ေပါင္ တန္းႏိုင္ေလာက္ေအာင္ သူတို႔မွာ အရည္အခ်င္း မရွိေသးဘူး။ သည္အတြက္ ကာကြယ္ေရးနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားေရးမွာ ႏိုင္ငံတကာဝါး ေကာင္းေကာင္းဝေနတဲ့ ၿဗိတိသွ်ေတြရဲ႕ အကူအညီကို ရယူခဲ့ပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ ၿဗိတိသွ်တို႔ရဲ႕ လက္ကိုတြဲၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လမ္းေလွ်ာက္သင္ခဲ့တာပါ။

သည္ေနရာမွာ မေလးရွားႏိုင္ငံသားေတြကလည္း ဦးေႏွာက္ရွိေနျပန္တယ္။ ၁၉၆၅ခုႏွစ္မွာ စကၤာပူကို သူ႔ျပည္ေထာင္စုထဲက ခြဲထြက္ဖို႔ သူကပဲ စတင္ ကမ္းလွမ္းလိုက္တယ္။ ဗဟိုအစိုးရနဲ႔ ျပည္နယ္အစိုးရတို႔ၾကားက ႏိုင္ငံေရး တင္းမာမႈေတြက မႏိုင္ရင္ကာ ျဖစ္လာေနတာကိုး။ အဲေတာ့ မေလးေတြက လူလည္က်လိုက္တယ္။ စကၤာပူကို သူတို႔ျပည္ေထာင္စုထဲကေန ထြက္ခ်င္ထြက္ေပေရာ့လို႔ ကမ္းလွမ္းလိုက္ပါတယ္။ စကၤပူရက ေမာင္ေတြကလည္း အခြင့္အေရးကို လက္လြတ္မခံဘူး။ အရအမိ ယူလိုက္တယ္။ ခြဲထြက္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

၁၉၆၈ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလမွာ ေဟာင္ေကာင္မွတစ္ပါး တျခား အေရွ႕နဲ႔ အေရွ႕ေတာင္အာရွက ၿဗိတိသွ်ကာကြယ္ေရးတပ္ဖြဲ႕ေတြ အားလံုးကို ၁၉၇၁ခုႏွစ္ ေနာက္ဆံုးထားၿပီး ႐ုတ္သိမ္းေတာ့မယ္လို႔ ၿဗိတိသွ် အစိုးရက ေၾကညာလိုက္ပါတယ္။ ဧၿပီလမွာက်ေတာ့ စကၤာပူမွာ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့  တကယ္ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပဖို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ရက္ထက္ ခုနစ္လ ေစာေနတယ္။ သည္မွာတင္ အဓိက အတိုက္အခံ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြအေနနဲ႔က ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ဖို႔ အသင့္မျဖစ္ေသးဘူး။ အဲေတာ့ သူတို႔က သည္ေရြးေကာက္ပြဲကို သပိတ္ေမွာက္ၾကၿပီး ဝင္မၿပိဳင္ၾကေတာ့ဘူး။

ဝင္မၿပိဳင္ေတာ့ လီကြမ္ယုရဲ႕ “လူထုလႈပ္ရွားမႈ ပါတီ”ကသာ လႊတ္ေတာ္က ေနရာအားလံုးကို ရသြားပါေတာ့တယ္။ သည္ပါတီကလည္း ဦးေႏွာက္ရွိတယ္။ ၿဗိတိသွ် တပ္ေတြ ဆုတ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရးက မလြဲမေသြ ထိခိုက္ေတာ့မယ္။ အဲဒါကို ႀကိဳၿပီး ကန္ထားမွျဖစ္မယ္ဆိုတာကို တြက္ခ်က္ၿပီး ႀကိဳတင္ ျပင္စရာ ရွိတာေတြကို ျပင္ထားတဲ့ ပါတီကိုး။

၁၉၇၁ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလမွာေတာ့ ၿဗိတိသွ်တို႔ဟာ မူလက ေၾကညာထားခဲ့တဲ့အတိုင္း စကၤာပူက သူ႔ရဲ႕ တပ္ေတြကို အၿပီးအပိုင္ ဆုတ္ခြာေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ့ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ စကၤာပူဟာ ပို႔ကုန္ထုတ္လုပ္ေရးနဲ႔ ကုန္သြယ္ေရးကို အားျပဳၿပီး အႀကီးအက်ယ္ လုပ္ပါေတာ့တယ္။ ဒါ့အျပင္ ေဒသတြင္း သံတမန္ေရးရာပိုင္းမွာလည္း တက္တက္ၾကြၾကြ လႈပ္ရွားခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၆၇ခုႏွစ္ မွာ အာဆီယံအဖြဲ႕ကို စတင္ဖြဲ႕စည္းရာမွာလည္း စကၤာပူဟာ အဲဒီ့အဖြဲ႕ကို တည္ေထာင္သူ အဖြဲ႕ဝင္ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံအျဖစ္ ရပ္တည္ခဲ့ပါတယ္။

သည္ေနရာမွာ လူသိပ္မသိလွေပမယ့္ မွန္ကန္တဲ့ အခ်က္အလက္တစ္ခုကိုလည္း ေျပာျပပါရေစဦး။ အဲဒါကေတာ့ ႏိုင္ငံျခား တိုက္႐ိုက္ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ားနဲ႔ စက္မႈႏိုင္ငံအျဖစ္ ႏိုင္ငံေတာ္က ဦးေဆာင္ၿပီး ေျပာင္းလဲယူရာမွာ စက္မႈလုပ္ငန္း၊ ပညာေရးနဲ႔ ၿမိဳ႕ျပစီမံကိန္းမ်ားအေပၚ အထူးအေလးထားတဲ့ ေခတ္မီ စီးပြားေရးတစ္ရပ္ကို စကၤပူရသားမ်ား ထူေထာင္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲသလို ထူေထာင္ရာမွာ ဒတ္(ခ်္) စီးပြားေရးပညာရွင္ Albert Winsemius
ေရးဆြဲေပးတဲ့ အစီအစဥ္မ်ားအတိုင္း လုပ္ေဆာင္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ သည္ေနရာမွာလည္း သူတို႔ေတြဟာ ႏိုင္ငံထူေထာင္ဖို႔အတြက္ ေခတ္မီ စီးပြားေရးပညာ မတတ္ကြ်မ္းတာကို ကိုယ့္ဘာသာ အသိအမွတ္ျပဳၿပီး ကြ်မ္းက်င္သူ ပညာရွင္ရဲ႕ အကူအညီကို ေပၚေပၚတင္တင္ပဲ ရယူခဲ့ၾကျပန္တယ္။

အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ေတာ့ ကေန႔အခါမွာ အဲဒီ့ႏိုင္ငံ ပိစိေညႇာက္ေတာက္ေလးဟာ ကမၻာ့ ပၪၥမ အခ်မ္းသာဆံုး ႏိုင္ငံျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ၂၀ဝ၉ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လမွာဆိုရင္ စကၤာပူႏိုင္ငံရဲ႕ တရားဝင္ ေျခေစာင့္လက္ေစာင့္ထားတဲ့ ေငြပမာဏဟာ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ဘီလ်ံေပါင္း ၁၇၀.၃ ရွိတယ္လို႔ ထုတ္ျပန္ထားပါတယ္။ (ျမန္မာလို ေျပာရင္ေတာ့ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၁၇၀၃ ကုေဋေပါ့။)

စကၤာပူ မိုးပ်ံရဟတ္ႀကီးရဲ႕ ရာဇ၀င္

“စကၤာပူ မိုးပ်ံ” (Singapore Flyer) ဆိုတာ ဘာမွန္း မသိဘူး။ စကၤာပူကို အစကတည္းက နည္းနည္းေလးမွ စိတ္ဝင္စားခဲ့တာ မဟုတ္ေတာ့ ဘာမွလည္း ႀကိဳဖတ္ထားတာမ်ိဳး မရွိဘူး။


အနားေရာက္ေတာ့မွ ဧရာမ ခ်ားရဟတ္ႀကီးျဖစ္ေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ တကယ့္ ဧရာမပါပဲ။ သို႔ေပမယ့္ ႏွယ္ႏွယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးခင္ဗ်။ ကမၻာ့အျမင့္ဆံုး ရဟတ္ႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ အထပ္ေပါင္း ၄၂ ထပ္ရွိတဲ့ တိုက္ေလာက္ကို ျမင့္ပါတယ္။ ၁၆၅ မီတာ (၅၄၁ ေပ) ျမင့္သတဲ့ခင္ဗ်။

အဲဒီ့ရဟတ္ႀကီးရဲ႕ အခ်င္းကိုက ၁၅၀ မီတာ (၄၉၂ေပ) ရွိပါတယ္။ အဲေလာက္ႀကီးတဲ့ ရဟတ္ႀကီးကိုမွ သံုးထပ္အေဆာက္အအံုႀကီးေပၚမွာ တည္ထားတာပါ။ အဲဒီ့ သံုးထပ္ အေဆာက္အအံုႀကီးေပၚမွာလည္း ဆိုင္ေတြ၊ အရက္ ဘားေတြ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ အျပည့္နဲ႔ပါ။

၂၀ဝ၈ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁ ရက္ေန႔ကမွ တရားဝင္ စဖြင့္ခဲ့တာျဖစ္ၿပီး တကယ့္ အခမ္းအနားနဲ႔ ဖြင့္ခဲ့တာကက်ေတာ့ ၂၀ဝ၈ ဧၿပီလ ၁၅ ရက္ေန႔မွာမွ ျဖစ္ပါ တယ္။ အဲဒီ့ရဟတ္ႀကီးမွာ လူလိုက္စီးဖို႔အတြက္ ဖန္လံုအိမ္ကေလးေတြ ပါပါ တယ္။ အိမ္ကေလးေတြဆိုလို႔လည္း ေပါ့ေသးေသးေတာ့ မမွတ္ပါနဲ႔ဦး။ တစ္အိမ္ ကို လူ ၂၈ ေယာက္ စီးလို႔ ရပါသဗ်ား။ ၿပီးေတာ့ အလံုပိတ္၊ ေလေအးစက္လည္း တပ္ဆင္ထားပါေသးတယ္။

အဲဒါႀကီး တစ္ပတ္ျပည့္ေအာင္ လည္ဖို႔က သံုးဆယ္နဲ႔မွ ခုနစ္မိနစ္နီးပါး ၾကာပါတယ္။ စလည္တံုးကေတာ့ စကၤာပူ ေျမဘက္က ၾကည့္ရင္ နာရီလက္တံ ေျပာင္းျပန္လည္တဲ့ ဦးတည္ရာနဲ႔ လည္ခဲ့တာ ျဖစ္ေပမယ့္ ၂၀ဝ၈ ခုႏွစ္ ဩဂုတ္လ  ၄ ရက္ေန႔ကစၿပီး ဖုန္းေရႊဆရာမ်ားရဲ႕ ၫႊန္ၾကားခ်က္အရ နာရီလက္တံအတိုင္းပဲ လွည့္ေပးပါသတဲ့။


အဲဒါႀကီးကို တည္ေဆာက္ဖို႔အတြက္ ကုန္က်ခဲ့တဲ့ စရိတ္ကေတာ့ စကၤာပူ ေဒၚလာ သန္းေပါင္း ၂၄၀ (အေမ ရိကန္ ေဒၚလာ သန္းေပါင္း ၁၈၀) ပါတဲ့ ခင္ဗ်ား။

အဲဒီ့ေပၚက ၾကည့္ရင္ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ ၄၅ ကီလိုမီတာ (၂၈ မိုင္) ေလာက္အထိ လွမ္း ျမင္ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အင္ဒိုနီးရွားနဲ႔ မေလးရွားက ကြ်န္းေတြကိုေတာင္ လွမ္းျမင္ရဆိုပဲ။ ဒါက အခု သည္စာေရးေတာ့မွ စာဖတ္ၿပီး ေျပာတာ။ တကယ္တမ္း အဲဒါႀကီးေပၚတုန္းက မသိခဲ့ေတာ့ ကိုယ္ျမင္သေလာက္ပဲ လွမ္းၾကည့္၊ ဓာတ္ပံုေတြ ႐ိုက္ေပါ့ဗ်ာ။


စိတ္ထဲမွာေတာ့ စကၤပူရသားေတြရဲ႕ အၾကံႀကီးပံုကို ေတြးၿပီး ျပံဳးေနမိတယ္။ ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း သူတို႔မွာက ႏိုင္ငံဆိုလို႔လည္း တျခား ျပစရာ မရွိဘူး။ သည္ၿမိဳ႕ က်ဥ္းက်ဥ္းကေလးက ႏိုင္ငံျဖစ္ေနတာ။ လက္ညိဳးထိုး ျပစရာ သမိုင္းအေမြအႏွစ္ေတြ၊ ဘာေတြလည္း မည္မည္ရရက မရွိဘူး။

သည္ေမာင္ေတြက ပါးတယ္၊ နပ္တယ္။ စကၤပူရ ကိုယ္တိုင္က ႏိုင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ ႏိုင္ငံေလးျဖစ္ေနတာဆိုေတာ့ သူတို႔က ႏိုင္ငံျခားသားေတြကို “ေငြတြင္း”ေတြ အျဖစ္သာ ျမင္ထားတယ္။ သူတို႔ ႏိုင္ငံထဲကို ႏိုင္ငံျခားသား မ်ားမ်ားဝင္ေလ၊ ႏိုင္ငံျခားေငြ ပိုရႏိုင္ေလဆိုတဲ့ အကြက္ကိုလည္း ေခ်ာင္းတယ္။

ႏိုင္ငံျခားသား၊ အထူးသျဖင့္ အေနာက္ႏိုင္ငံက လူေတြကမွ အားအားယားယား ကမၻာလွည့္ၿပီး ခရီးသြားသန္ၾကတာ။ ပိုက္ဆံရွိျခင္း၊ မရွိျခင္းနဲ႔ မဆိုင္ဘူး။ ပိုက္ဆံ မရွိတဲ့ အေနာက္တိုင္းသားကလည္း ေက်ာပိုးအိတ္ တစ္လံုးလြယ္ၿပီး ကစုတ္ကဖတ္နဲ႔ ကမၻာပတ္ခ်င္ ပတ္ေနတဲ့သူေတြ။ အဲဒီ့လို ကမၻာလွည့္ေတြကို ျမႇဴဆြယ္စရာက စကၤပူရမွာ ဘာမွ သိပ္ရွိလွတာမဟုတ္ဘူး။ ဘန္ေကာက္တို႔၊ ကေမၻာဒီးယားတို႔၊ ျမန္မာတို႔မွာက ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္ေတြ ရွိသလို သြားၾကည့္စရာ တျခား ေနရာေတြကလည္း အမ်ားသား။ စကၤပူရမွာေတာ့ အဲဒါမ်ိဳး ဘာဆို ဘာတစ္ခုမွ မရွိဘူး။

မရွိ ဘာျဖစ္တံုး။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဖန္တီးယူမွာေပါ့ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ သည္ေမာင္ေတြက စကၤာပူေဒၚလာ သန္း ၂၄၀ တန္ သည္ခ်ားရဟတ္ႀကီးကို ေဆာက္ခ်လိုက္တာပ။ အၾကံကေတာ့ အေတာ္ႀကီးၾကေပတာပဲ။

အၾကံႀကီးတာကေတာ့ မေျပာနဲ႔၊ အဲဒီ့ ရဟတ္စီးရင္း ညစာ စားမယ္ဆိုလည္း စားလို႔ရသဗ်။ ေဈးကေတာ့ ေခါင္ကို ခိုက္လို႔။ စံုတြဲ တစ္တြဲအတြက္ဆို စကၤာပူေဒၚလာ ၃၆၀၊ ျမန္မာေငြနဲ႔ဆို ႏွစ္သိန္းခြဲေလာက္ က်မွာပါခင္ဗ်။ ညစာစားရင္ေတာ့ နာရီဝက္ေလာက္နဲ႔ မၿပီးတာမို႔ ရဟတ္ကို ႏွစ္ပတ္ စီးရတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ဆယ္(န္)ထိုဇာ ရာဇ၀င္အူေပါက္

“ဆယ္(န္)ထိုဇာ”ဆိုတာက မေလးစကားနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းၿငိမ္သက္မႈတဲ့။ အဲဒီ့ ကြ်န္းကေလးမွာ အပန္းေျဖရာေနရာအျဖစ္ စကၤပူရသားေတြက ဖန္တီးထားလိုက္ၾကျပန္တာပါ။ ႏွစ္ကီလိုမီတာေလာက္ ရွည္လ်ားတဲ့ ကမ္းေျခ ရွိတယ္။ ေဂါက္ကြင္း ႏွစ္ကြင္းရွိတယ္။ ၾကယ္ငါးပြင့္ဟိုတယ္ ႏွစ္လံုး ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ “အပန္းေျဖကမၻာ ဆယ္(န္)ထိုဇာ”ဆိုတာ ရွိပါတယ္။

စကားစပ္လို႔ ေျပာရရင္ အဲဒီ့ ဆယ္(န္)ထိုဇာလို႔ နာမည္ေပးတာက ၁၉၇၂ ခုႏွစ္က်မွ ျဖစ္ပါတယ္။ မူလက ၿဗိတိသွ်တို႔ရဲ႕ ခံတပ္ရွိတဲ့ ကြ်န္း၊ ေနာက္ေတာ့ ဂ်ပန္က မဟာမိတ္ စစ္သံု႔ပန္းေတြကို ထားတဲ့ ကြ်န္း။ ဒုတိယကမၻာစစ္ၿပီးေတာ့  ၿဗိတိသွ် စစ္စခန္း။ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္က်မွ လြတ္လပ္ေရးရခါစ စကၤာပူ အစိုးရလက္ထဲကို ၿဗိတိသွ်က ျပန္လႊဲေပးတာ။ အဲေတာ့ စကၤာပူ ေရတပ္စခန္းကို အဲဒီ့မွာ ဖြင့္ခဲ့ေသးတယ္။ ေနာက္ ေရေၾကာင္းပညာသင္ေက်ာင္း ဖြင့္တယ္။

၁၉၇၀ျပည့္လြန္ႏွစ္ေလာက္က်ေတာ့ စကၤာပူသားေတြအတြက္ေရာ ကမၻာလွည့္ခရီးသြားေတြအတြက္ပါ အဲဒီ့ကြ်န္းကေလးကို အားလပ္ရက္ အပန္းေျဖ စခန္းအျဖစ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ စကၤပူရသားေတြ လ်င္ပံုကို ေျပာပါတယ္။

Advertisements
7 Comments leave one →
  1. ဖိုးသား permalink
    19 April 2010 6:51 am

    မွတ္သားစရာေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္းကို ေရးသားေပးလို့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆရာ။ တခုေလာက္ ေဆြးေႏြးခ်င္လို႔ပါ။ “ဒါ့အျပင္ ေဒသတြင္း သံတမန္ေရးရာပိုင္းမွာလည္း တက္တက္ၾကြၾကြ လႈပ္ရွားခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၆၇ခုႏွစ္မွာ အာဆီယံအဖြဲ႕ကို စတင္ဖြဲ႕စည္းရာမွာလည္း စကၤာပူဟာ အဲဒီ့အဖြဲ႕ကို တည္ေထာင္သူ အဖြဲ႕ဝင္ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံအျဖစ္ ရပ္တည္ခဲ့ပါတယ္။” အာဆီယံအဖြဲ႕မွာ စလုံးက တည္ေထာင္သူ ပါတာတင္ မကဘူး၊ အာဆီယံဆိုတာေပၚလာတာကိုက စလုံးနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတာပါ။ ဒါေပမယ့္သူက တက္တက္ၾကြၾကြနဲ့ ဦးေဆာင္သူေနရာကေတာ့ မဟုက္ဘူးထင္ပါတယ္။ ဒီကိစၥက စလုံး မေလးက ခြဲထြက္တာနဲ႔လည္း ဆိုင္တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ သူတို႔ ခြဲထြက္တာကို အင္ဒိုနီးရွားက မႀကိဳက္ပါဘူး။ အေၾကာင္းရင္းကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိဘူးဆရာ။ ဒါနဲ႔ အင္ဒိုနီးရွား ကြန္မန္ဒို ၂ ေယာက္က စလုံးမွာ လာၿပီး ဗုံးခြဲပါတယ္။ သူတို႔ကို ဖမ္းမိတဲ့အခါ ႀကိဳးေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒီမွာတင္ စလုံးနဲ႔ အင္ဒိုနီးရွား ဆက္ဆံေရး အရမ္းတင္းမာသြားပါတယ္။ အဲဒီလိုျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ထိုင္းႏိုင္ငံက ပြဲစား (ဦးေဆာင္တယ္ ေျပာမလား) လုပ္၊ မေခၚမေျပာ ျဖစ္ေနၾကတဲ့ ႏိုင္ငံေတြ ႏွစ္စဥ္ ေတြ႔ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရင္းနဲ႔ အာဆီယံဆိုတာ ျဖစ္လာတယ္လုိ႔ ၾကားဖူးပါတယ္။ အစပိုင္း သူတို႔ ေၾကညာခ်က္ေတြမွာ စီးပြားေရး ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ဖုိ႔ ဘာညာေတြ ပါေပမယ့္ တကယ္တမ္း လုပ္ျဖစ္တာ နည္းပါတယ္။ အဓိကကလဲ သူတို႔က ထိေတြ႕မႈ ျပန္ရၿပီး ျပန္ဆက္ဆံႏိုင္ေအာင္ ရည္ရြယ္ထားတာမို႔ပါ။

    • lettwebaw permalink
      19 April 2010 12:29 pm

      ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာ ကိုဖိုးသား။ ကၽြန္ေတာ္ မသိေသးတာကို အစေဖာ္ေပးတဲ့အတြက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ဖတ္ပါဦးမယ္။

  2. ktta permalink
    19 April 2010 9:57 pm

    ဂ်ာဗွား – ဆိုတာကို အသံမထြက္တတ္လို့ အျခားဟာေတြနဲ့ ယွဉ္ျပီးထြက္ျပေပးပာဆရာ။
    ဟထိုးပာတာနဲ့ မပာတာ ဘာကြာသလဲ သိခ်င္လို့ပာဆရာ။
    စာေတြအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပာတယ္။

    • lettwebaw permalink
      19 April 2010 10:18 pm

      င ကို ဟထိုးထည့္ၿပီး အသံထြက္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။။ အလားတူပဲ ည၊ မ၊ ရ၊ လ၊ ၀ တို႔ကိုလည္း ဟထိုးထည့္ၿပီး အသံထြက္ၾကည့္ရင္ ထြက္လို႔ရပါလိမ့္မယ္။ အဂၤလိပ္ရဲ႕ V သံက /ဘ/သံ မဟုတ္ပါဘူး။ “ဗ”က /ဘ/ သံပဲ ထြက္ပါတယ္။ “ဗမာ”ရဲ႕ အသံထြက္က /ဘမာ/ပါ။ Vama ဆိုတဲ့ အသံမထြက္ပါဘူး။ ဟထိုးထည့္လိုက္ရင္ v သံ ထြက္လာေလာက္တယ္လို႔ ယူဆလို႔ ထည့္တာပါ။ ျမန္မာစာအဖြဲ႕ကထုတ္တဲ့ ျမန္မာအဘိဓာန္မွာေတာ့ “သ” ကို ဟထိုးထည့္ထားတာ အေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႕ရပါတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာရဲ႕ အသံထြက္ကို အဲဒီ့အဘိဓာန္မွာ /ေသေသွခ်ာဂ်ာ/လို႔ ေရးထားတာ ေတြ႕ရႏိုင္ပါတယ္။

      အစဥ္အဆက္က မသံုးလို႔ ကိုယ္လည္း သံုးလို႔ မရဘူးလို႔ ယူဆေနတဲ့ အေတြးေတြ ေနရာမွာ ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္ေလး ကြန္႔ျမဴးၾကည့္ေစခ်င္တဲ့ ေစတနာနဲ႔ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေျဖေပးလိုက္ပါတယ္။ သေဘာတူတာ မတူတာက ျပႆနာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ မွန္ပါတယ္လို႔လည္း ေျခကန္ ျငင္းလိုရင္း မဟုတ္ပါဘူး။ အစဥ္အလာ ဥခြံထဲက ထြက္ၾကည့္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵပါ။

      ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

      • ktta permalink
        20 April 2010 3:40 pm

        စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေျဖျကားတဲ့အတြက္ အထူးတလည္ ေက်းဇူးတင္ပာတယ္ ဆရာ။

  3. ေ၀ေ၀ permalink
    22 April 2010 4:22 pm

    မသိတာေလးေတြသိလုိက္ရလုိ႕ ေက်းဇူးး ဘၾကီး 🙂

Trackbacks

  1. စကၤာပူရသားေတြ ပါးနပ္ပံုမ်ား – အတၱေက်ာ္ | Saw Zar Li's world

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: