Dirty Conscious

ညစ္က်ဳလိပ္ျပာ

၁။
တစ္ေန႔ေန႔က်လွ်င္ေတာ့ ဆပ္ျပာမႈန္႔ေကာင္းေကာင္း၊ ေခ်းခြ်တ္ေဆး ေကာင္းေကာင္းႏွင့္ လိပ္ျပာေလးေတြကို ေလွ်ာ္ဖြပ္နိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရေပဦးမည္။

၂။
ေျပာရလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ အလြန္တရာ အအိပ္မက္ျခင္းက စရပါမည္။


ကြ်န္ေတာ္သည္ အလြန္အပ်င္းႀကီးသူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္ကို ဂုဏ္ယူစြာ ဝန္ခံလိုက္ခ်င္ပါသည္။ မတ္တတ္ရပ္ေနတာထက္ ထိုင္ေနတာက သက္သာ၏။ ထိုင္ေနတာထက္ လဲေလ်ာင္းေနတာက သက္သာ၏။ လဲေလ်ာင္းေနတာထက္ အိပ္စက္ေနသည္က သက္သာ၏။ အဲသလို ကြ်န္ေတာ္က ယူဆ ယံုၾကည္သည္။

ကြယ္လြန္သူ မိတ္ေဆြႀကီး ရာမ(ဘူမိေဗဒ)က အိပ္လြန္းသည့္ ကြ်န္ေတာ့္ကို သည္လို ေျပာဖူးသည္။

“ေမာင္ရင္ေလးက ေတာ္ေတာ္ အအိပ္မက္တာပဲ။ တကယ္က ေမာင္ရင္ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္စမ္း… တစ္ေန႔မွာ ရွစ္နာရီအိပ္တယ္ဆိုရင္ တစ္ေန႔ရဲ႕ သံုးပံု ႏွစ္ပံုကိုပဲ ေမာင္ရင္ လူအျဖစ္ ေနခြင့္ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေမာင္ရင္ လူ႔ဘဝမွာ အသက္ ၆ဝ ေနတယ္သာ ဆိုတယ္။ အိပ္ေနတာက အနွစ္ ၂ဝ၊ နိုးျပီး တကယ္တမ္း ေနခြင့္ရလိုက္တာက အနွစ္ ၄ဝ တည္းရယ္။ ဘယ့္ေလာက္ ႏွေမ်ာစရာ ေကာင္းသလဲ၊ သိပ္ မအိပ္စမ္းပါနဲ့ကြာ…”တဲ့။

သူ ေျပာတာ ဟုတ္သလိုလိုေတာ့ အရိွသား။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ မလုပ္နိုင္။ ဘယ့္ႏွယ္ကြယ္… အိပ္ေနတာက အရာရာကို မ်က္စိ အေနာက္ သက္သာသည္။ ေခါင္းအေျခာက္ သက္သာသည္။

ႏိုးေနတဲ့ ဘဝမွာေတာ့ စိတ္တိုင္းမက်စရာ တစ္မိ်ဳးျပီး တစ္မိ်ဳးႏွင့္ နပန္းသတ္ရင္း ေလာကႀကီးကို အလကားေနရင္းကို တံေတာင္ႏွင့္ တြက္ခ်င္ ေနတတ္ျမဲ။ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ဘဝမွာေတာ့ အရာရာက ကိုယ္ႏွင့္ သိပ္မဆိုင္ေတာ့။ စိတ္တိုင္းမက်စရာ နည္းသြားသလို စိတ္တိုင္းမက်ေတာင္မွ ေလာကႀကီးကို သိပ္ မထိခိုက္။

သည္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္လမ္းစဥ္သည္ အိပ္ေရး အဓိက။

၃။
အအိပ္မက္ေသာသူအတြက္ အိပ္မက္ေတြ ထပ္တတ္သည္လားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ မေျပာတတ္နိုင္ေပ။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ အိပ္မက္တစ္ခုကို အထပ္ထပ္၊ အႀကိမ္ႀကိမ္ ကြ်န္ေတာ္ မက္ေနမိသည္သာ ျဖစ္ပါသည္။

ထိုအိပ္မက္ကို ကြ်န္ေတာ္ အလြန္ မုန္းမိပါသည္။ သို့ေသာ္ ထိုအိပ္မက္က ကြ်န္ေတာ့္ကို အျမဲလိုလို ႏိွပ္စက္တတ္၏။

ၾကာေတာ့ အအိပ္မက္ေသာ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္ အိပ္ရမွာကို ေၾကာက္လာခဲ့ပါျပီ။ အိပ္မက္ကို မမက္ေအာင္ ဘယ္လိုကမွ တားဆီး ကာကြယ္လို႔ မရနိုင္ေတာ့သည့္အဆံုး မအိပ္ဘဲေနဖို႔သာ အတတ္နိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားယူရေတာ့မည့္ ကြ်န္ေတာ့္ အျဖစ္ပါ။

“သုေတၱာစ အိပ္ေပ်ာ္ေသာ္လည္း၊ ကိဥၥိ တစ္စံုတစ္ခုေသာ၊ ပါပံ မေကာင္းေသာ အိပ္မက္ကို၊ နပႆတိ မျမင္မက္”ဟု မႊမ္းထားေသာ ေမတၱသုတ္ေတာ္ကို ယံုၾကည္စြာ အဖန္ဖန္ ရြတ္ဆိုျပီး အိပ္လည္းမေအာင္ျမင္။ ေမတၱသုတ္က မစြမ္းဟု ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ အိပ္မက္ကလည္း ေကာင္းေသာ အိပ္မက္မဟုတ္သည့္တိုင္ မေကာင္းေသာ အိပ္မက္ (ဝါ) အိပ္မက္ဆိုး မဟုတ္ေသာေျကာင့္ ေမတၱသုတ္ပါ “ပါပံ – မေကာင္းေသာအိပ္မက္” စာရင္းတြင္ ဝင္ဟန္မတူပါ။

“ရႏၲဳႏိၲ မိတၱံ အဝမဂၤလစၤ”နွင့္လည္း စာရင္းဝင္ဟန္ မတူပါ။

နွစ္မိ်ဳးစလံုး စံုရြတ္၍လည္းေကာင္း၊ တစ္မိ်ဳးစီ ရြတ္ဆို၍လည္းေကာင္း အိပ္ၾကည့္သည့္တိုင္ ကြ်န္ေတာ့္ အိပ္မက္က ကြ်န္ေတာ့္ကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး ႏိွပ္စက္ျမဲမို႔ ကြ်န္ေတာ့္ ခမ်ာေလးမွာ မအိပ္ရဲရွာေတာ့ပါ။

၄။
ဟုတ္ကဲ့…

ကြ်န္ေတာ့္အိပ္မက္က သည္လိုပါ ခင္ဗ်ာ၊ စင္းစင္းေလးပါ…။

ကြ်န္ေတာ္သည္ သိပၸံဘြဲ႕ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ စာေမးပဲြကို အႀကိမ္ႀကိမ္ က်ရံႈးလ်က္ တကၠသိုလ္တက္ေနရသည္ဟုခ်ည္း ျမင္မက္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

၅။
ဘုရားစူး ကိ်န္ေျပာပါ့မည္။

ကြ်န္ေတာ္ ဘဲြ႕ရတစ္ေယာက္ပါ ခင္ဗ်ား…။

ဟုတ္ပ… ၁၉၇၉ ခုနွစ္တြင္ ရန္ကုန္ ဝိဇၨာႏွင့္ သိပၸံတကၠသိုလ္မွ ႐ူပေဗဒ ဘာသာ အဓိကနွင့္ “ဘက္ခ်လာေရာ့ဖွ္ ဆိုင္းယင့္စ္”ဟု မည္တြင္ေတာ္မူပါေပထေသာ၊ ‘ဘီအက္စီဘဲြ႕’ဟု ေခၚပါေပထေသာ၊ သိပၸံဘဲြ႕ကို လက္ဝယ္ ပိုင္ပိုင္ ဆုပ္ကိုင္ထားပါ၏။

သို႔ရာတြင္…

၆။
ဟုတ္ကဲ့…

သို႔ရာတြင္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ဘဲြ႕နွင့္ပတ္သက္ေနေလေသာ စိတၱဇ ေဝဒနာ တစ္နာ ျဖစ္ေနပါသည္။

အထက္တြင္ ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း ကြ်န္ေတာ္သည္ အိပ္မက္ထဲတြင္ ဘယ္ေသာအခါမွ ဘဲြ႕မရသူ ျဖစ္လို႔ခ်ည္းေနပါသည္။

တကယ္က ၁၉၇၉ ခုႏွစ္တြင္ ေက်ာင္းျပီးကာ ၁၉၈၁ ခုႏွစ္တြင္ ဘဲြ႕ဝတ္႐ံုႀကီး ဝတ္လ်က္ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ ခီ်းျမႇင့္ေပးသနားေသာ ဘဲြ႕လက္မွတ္ႀကီး ကြ်န္ေတာ္မိ်ဳး “ငေရခ်မ္း” လက္ထဲ ေရာက္ေနသည္မွာ ၁၃-၄ ႏွစ္ ရိွေနပါျပီ။

သို႔ေသာ္… ထို ၁၃-၄ ႏွစ္အတြင္းတြင္ ထိုအိပ္မက္က ကြ်န္ေတာ့္ကို အႀကိမ္တစ္ရာမက ႏိွပ္စက္ျပီးေနပါျပီ။

၇။
စတင္ျမင္မက္စ ေလး၊ ငါး၊ ဆယ္ခါတုန္းကေတာ့ သိပ္မေထာင္းတာလွ…။ သာမာန္အိပ္မက္ ကေယာက္ကယက္ဟုသာ ခပ္ေပါ့ေပါ့ ေတြးထင္ခဲ့မိသည္။ အထပ္ထပ္၊ အဖန္ဖန္ ျပန္ ျပန္မက္ေလေတာ့မွ တစ္စ၊ တစ္စ မအီမလည္ ျဖစ္လာရေခ်သည္။

တစ္ညမ်ားဆိုလွ်င္ အိပ္ခ်င္မူးတူးႏွင့္ ဖိုင္တဲြတစ္တဲြတြင္ ေခ်ာင္ထိုးထားမိေသာ ဘဲြ႕လက္မွတ္ႀကီးကို ထုတ္ၾကည့္ကာ ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ႏွင့္ ဟုတ္၊ မဟုတ္ ထၾကည့္မိရသည္အထိ ကေယာင္ကတမ္းေတြ ျဖစ္ယူရသည္။

ဆိုးပါ့ကြယ္…

၈။
စိတ္ေရာဂါ အထူးကုဆရာဝန္တစ္ဦးဦးထံ သြားျပလိုစိတ္ပင္ ေပါက္လာသည္။ ခက္ေနသည္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီမွာ စိတ္ကုဆရာဝန္ဆီ ပုထုဇဥ္ေတြ သြားသည့္ ဓေလ့က မရိွ။ စိတ္ကုဆရာဝန္ေတြကလည္း ဟိုႏိုင္ငံေတြမွာ လို မေပါ…။

ကိုယ့္ျပႆနာကိုယ္ေတာ့ စိတ္ေရာဂါ မွန္းသိေနျပီ။ အိုး… အနာ သိမွေတာ့ ေဆးရိွရေပမေပါ့…။

ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ကုယူမည္။ ေရခ်မ္းပဲ၊ ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္မွ မဟုတ္တာ၊ ဘာရမလဲ၊ ငါကြ… ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေမာင္းတင္လိုက္သည္။

၉။
တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝကို အစအဆံုး အႏုလံုပဋိလံုၾကည့္သည္။ ဒါက ကုထံုးသေဘာေလ၊ ဟဲ… ဟဲ…

စာေမးပဲြေျဖခဲ့ပံုေတြ အေသးစိတ္ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္သည္။

မွန္းစမ္း…

၁ဝ။

အာ႐ံုမွာ ထင္လင္းစြာ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ေပၚလာေလသည္က ကြ်န္ေတာ္ ပထမနွစ္ သိပၸံလက္ေတြ႕ စာေမးပဲြ ေျဖခဲ့ပံုကေလး…။

တစ္ႏွစ္အတြက္ ႐ူပေဗဒ လက္ေတြ႕သင္ခန္းစာ ၁၄ ခု လုပ္ရသည္ကို မွတ္မိေနေသးသည္။ စာေမးပဲြတြင္ ထို ၁၄ ခုအနက္မွ တစ္ခုကို ေျဖရမည္။
ကြ်န္ေတာ္ေရႊဉာဏ္ရွင္ ေရခ်မ္း(မဟာေသာက္ပ်င္း)က အဲဒါကို ခုနစ္ ခုပဲ ႀကိဳၾကည့္သြားသည္။ ၁၄ ခုထဲက ခုနစ္ခုေလာက္သာ ၾကည့္လိုက္လွ်င္ လံုေလာက္ျပီဟု ကိုယ့္အေတြးႏွင့္ကိုယ္ ပိုင္းျဖတ္ခ်လိုက္သည္။

အဲ… တကယ္တမ္း စာေျဖခန္းထဲလည္း ေရာက္လို႔ မဲလည္း နိႈက္ခ်လိုက္ပါေရာ၊ ခြက္ခြက္လည္း လန္ပါေလေရာ ခင္ဗ်ား…။

ကံၾကမၼာကား ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို စုတ္ပဲ့ပံုရေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္ လံုးဝၾကည့္မထားခဲ့ေသာ က်န္ခုနစ္ခုထဲမွ တစ္ခုကို ေျဖရမည္ျဖစ္ေလ၏။ “အားလည္ကိန္း”ဆိုပဲ။ ေသဟဲ့ နႏၵိယဟု က်ဆင္းစြာ ဥဒါန္းက်ဴး႐ံုမွတပါး ကြ်န္ေတာ္ကေကာ ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္ပါဦးမည္နည္း။ (ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္၏ ထင္ရွားလွေသာ အသံုးအႏႈန္းကို ေျဗာင္ခိုးထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ စာေပ ဆားပုလင္းမ်ား ဝမ္းသာၾကေစကုန္သတည္း။)

အားလည္ကိန္းဆိုေတာ့ သူ႔ပံုေသနည္းကို ဆယ္တန္းတုန္းက အေသ က်က္ခဲ့ဖူးသျဖင့္ ေရးႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ယင္းမွ ဆက္မလုပ္တတ္ေတာ့။
တစ္ေယာက္တစ္မိ်ဳးစီ ေျဖၾကရသည္မို႔ ေဘးဘီ၊ ဝဲယာမွ သူငယ္ခ်င္း အတန္းေဖာ္ေတြကို အားကိုးလို႔ကလည္း မရႏိုင္ေတာ့သည္မွာ ေသခ်ာေနသည္။

ထိုအခါ ကြ်န္ေတာ္သည္ အေျဖလႊာနွင့္ ေမးခြန္းလႊာကို ေရွ႕တြင္ခ်ကာ က်က္သေရအျပည့္၊ ဣေႁနၵအတိ၊ သိကၡာအစံုႏွင့္ ငုတ္တုတ္ႀကီး ထိုင္ေနမိရေလေတာ့သည္။

ကြမ္းတစ္ယာကိုဝါးျပီး ကြမ္းေသြးႏွစ္ခါေလာက္ ေထြးၿပီးခိ်န္ခန္႔အၾကာတြင္ ထိုင္ကိုယ္ေတာ္ ကြ်န္ေတာ့္အပါးသို႔ စာေမးပဲြခန္းေစာင့္သူ သ႐ုပ္ျပ ဆရာေလး ေရာက္လာပါသည္။

“ေျဖေလကြာ…”

“မေျဖတတ္လို႔ပါ ဆရာ…”

“မင္း စာမၾကည့္ခဲ့ဘူးလား…”

“ၾကည့္ခဲ့ပါတယ္ ဆရာ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္က ကိုယ့္ဘာသာ ေရြးၾကည့္လာေတာ့ မၾကည့္တဲ့ထဲကဟာ ျဖစ္ေနလို႔ပါ…”

“မင္းကြာ၊ ေတာ္ေတာ္ဟုတ္တဲ့ေကာင္…”ဟုေျပာကာ ဆရာ ကြ်န္ေတာ့္အပါးမွ ခြာသြားပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ကား ငုတ္တုတ္…။ ကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕စားပဲြမွ အတန္းေဖာ္ မိန္းကေလး စာငံု႔ေျဖရင္း ေပၚေနသည့္ ခါးသားျဖဴျဖဴေလးကို ကသိုင္းရႈေနမိသည္။

ကြမ္းတစ္ယာ အေသအခ်ာ ညက္သြား၍ မိ်ဳခ်လိုက္ၿပီးခိ်န္ေလာက္အၾကာတြင္ ေစာေစာက ဆရာေလး ေရာက္လို႔လာျပန္သည္။

“ေဟ့ေကာင္… ေျဖေလကြာ…”

“မရလို႔ပါဆိုမွ ဆရာရယ္…”

“မေျဖရင္ က်လိမ့္မယ္ကြ…”

“သိပ္ကို ေသခ်ာတာေပါ့ ဆရာရယ္။ ဒါေပမယ့္ မေျဖႏိုင္မွေတာ့ ဘယ္တတ္နိုင္ပါ့မလဲ…”

“ခက္တဲ့ေကာင္ကြာ…” ဟု ညည္းရင္း ဆရာ ထြက္သြားျပန္သည္။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ တစ္စက္ကမွ စိတ္မပူေတာ့။ ကိုယ့္အျပစ္နွင့္ ကိုယ္။ ထင္ရာ လုပ္ခ်လာခဲ့ၿပီးမွ ျဖစ္လာေသာ အကိ်ဳးဆက္ကို ရဲရဲခံယူလိုက္႐ံုသာ ရိွသည္။

ေနာင္တေတြ၊ ဘာေတြလည္း မရခ်င္။ ကိုယ္ျဖစ္ ကိုယ္ခံ။ သည္အခိ်န္က်မွ ေနာင္တေတြ ရေနလို႔လည္း မရေသာစာက ရေတာ့မည္ မဟုတ္။ အဲေတာ့လည္း စိတ္ေအးလက္ေအးႏွင့္ ေတာင္ေတြး၊ ေျမာက္ေတြး။

ကြမ္းေနာက္တစ္ယာ ထပ္ဝါးၿပီး ညက္လုလုေလာက္အၾကာတြင္ ဆရာေလး ေရာက္လို႔လာျပန္သည္။ သည္တစ္ခါ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ခပ္တိုးတိုး ကပ္ေမးသည္။

“မင့္ကို ဆယ္မိနစ္ အခိ်န္ေပးမယ္၊ မင္းအျပင္မွာ စာသြားဖတ္ရင္ ေျဖႏိုင္မလား…”

“ဟား… သိပ္ရတာေပါ့ဆရာ၊ ဆယ္မိနစ္ေတာင္ မလိုဘူး။ ငါးမိနစ္ဆိုရင္ကို ရတယ္ဆရာ…”

“ဒါဆို သြားဖတ္ေခ်ကြာ…”

ကြ်န္ေတာ့္ဉာဏ္က အထူးဆင့္မွာ ရိွသည္။ ေလွ်ာက္လႊာစာရြက္ႏွင့္ တစ္မ်က္ႏွာခဲြသာသာ ရိွသည့္ စာတစ္ပုဒ္ကို ငါမိနစ္အတြင္း ေၾကာင္ပုစြန္ စားသလို ေသေသခ်ာခ်ာ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ရသြားသည္။

သည္လိုႏွင့္ ပထမႏွစ္စာေမးပဲြကို ကြ်န္ေတာ္တစ္ေကာင္ ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ေလ၏။

၁၁။
ဒုတိယႏွစ္၊ တတိယႏွစ္ စာေျဖပဲြေတြမွာေတာ့ အလားတူေတြ ထပ္မျဖစ္ေတာ့။ နီးမွ ကပ္တြန္းသြားသည့္တိုင္ ေအာင္ရံုေလာက္ကေတာ့ ဟန္မပ်က္ ေျဖႏိုင္ခဲ့သည္ခ်ည္းသာ။

အဲ… ေနာက္ဆံုးႏွစ္ စာေျဖပဲြေရာက္ေတာ့မွ တစ္ဘာသာမွာ ဗရခ်ာ ရမ္းေနေလေတာ့သည္။ ႏ်ဴကလီယာဘာသာ…။

ကြ်န္ေတာ္ တစ္ပုဒ္သာ ေျဖႏိုင္သည္။ ေျဖရမွာက ေျခာက္ပုဒ္…။ တစ္ပုဒ္ႏွင့္ေတာ့ ေအာင္မွတ္မရနိုင္သည္ကို ကြ်န္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းႀကီးကို သိေနသည္။

ေပးထားတာက ရွစ္ပုဒ္။ ေျဖထားတာက တစ္ပုဒ္။ က်န္ ခုနစ္ပုဒ္ထဲမွ တစ္ပုဒ္ကမွ ကြ်န္ေတာ္ မေျဖတတ္ေတာ့…။ ဘာတတ္နိုင္မွာလဲ။

စတုတၳႏွစ္ တစ္ႏွစ္လံုး လက္ေတြ႕တန္းမ်ားက လဲြလွ်င္ မည္သည့္ ပို႔ခ်ခ်က္တန္းကိုမွ မလိုက္ခဲ့။ အတန္းထဲသို႔ပင္လွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ မေရာက္ဖူး။ သည္ေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ္ မေျဖနိုင္သည္မွာ အဆန္း မဟုတ္လွေပ။

ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း ကြ်န္ေတာ္သည္ ကိုယ္လုပ္လိုက္သည့္အတြက္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အကို်းဆက္ကို အျပံဳးမပ်က္ လက္ခံႏိုင္သူျဖစ္ေပရာ ယခုလည္း ဘာကိုမွ ဆက္မႀကိဳးစားေတာ့ဘဲ အခိ်န္ေစ့သည္အထိ သည္အတိုင္း ငုတ္တုတ္ ထိုင္ေနလိုက္သည္။

စာေမးပဲြခန္းတို့၏ စည္းမ်ဥ္းမ်ားအရ ေျဖဆိုခိ်န္ သံုးနာရီအတြက္ အနည္းဆံုး တစ္နာရီ မျပည့္ဘဲ ထြက္ခြာခြင့္ မရိွသည္ကို ကြ်န္ေတာ္ သိသျဖင့္ တစ္နာရီ ျပည့္ေအာင္ ထိုင္ေစာင့္ေနရျခင္း ျဖစ္သည္။

တစ္နာရီလည္း တင္းတင္းေစ့ေရာ ကြ်န္ေတာ္ ေနရာမွ ထ ရပ္လိုက္သည္။ စာေမးပဲြခန္းေစာင့္ဆရာ ကြ်န္ေတာ့္အနားသို႔ ေရာက္လာသည္။ အေျဖလႊာကို ထိုးအပ္လိုက္ခိ်န္တြင္ ဆရာက ေမးသည္။

“ၿပီးၿပီလားကြ…”

“ဟုတ္ကဲ့ဆရာ”ဟု ကြ်န္ေတာ္ေျဖခိုက္တြင္ ဆရာက ကြ်န္ေတာ့္ အေျဖစာအုပ္ကို လွပ္ၾကည့္သည္။

“ဟင္… မင့္ဟာက တစ္ပုဒ္တည္း…”

“ဟုတ္တယ္ ဆရာ၊ အဲဒါပဲ ရလို႔…”

“မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ထိုင္စမ္းပါဦး…”

ကြ်န္ေတာ္ နာခံစြာ ထိုင္အခ်တြင္ ဆရာက ေမးခြန္း စာရြက္ကို ယူၾကည့္ပါသည္။ ေမးခြန္းကို အစအဆံုးဖတ္ၾကည့္ၿပီးသြားေသာအခါ ဆရာက “သည္တစ္ပုဒ္ ေျဖေလ…”ဟု ေမးခြန္းတစ္ပုဒ္ကို လက္ညိႇဳးႏွင့္ ေထာက္ျပပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ ေမးခြန္းကို ဖတ္ၾကည့္ၿပီး ေခါင္းရမ္းကာ…

“မေျဖတတ္ဘူး ဆရာ…”

“မဟုတ္ေသးပါဘူးကြာ…။ သည္အပုဒ္ကေတာ့ မင့္မွာ ရိွတဲ့ ဆယ္တန္း ဗဟုသုတေလာက္နဲ႔တင္ ေလွ်ာက္ေရးလို႔ ရပါတယ္ကြာ။ ေရးစမ္း။ မင့္ လက္ေရးနဲ႔ဆို တစ္မ်က္ႏွာခဲြေလာက္ ျပည့္ေအာင္ ေရးလိုက္၊ အဲဒါျပီးရင္ သြားကြာ။ စာပါရင္ ၿပီးေရာ။ ေရး…”

ကြ်န္ေတာ္ သက္ျပင္းေမာတစ္ခ်က္ ခ်လိုက္ကာ ဆရာ ခိုင္းသည့္အတိုင္း ဆယ္တန္းအသိျဖင့္ စတုတၳနွစ္ သိပၸံဘဲြ႕ စာေမးပဲြကို ေျဖခ်လိုက္ပါသည္။
(စာေျဖခန္းထဲက ထြက္ၿပီး အတန္းေဖာ္ေတြႏွင့္ ျပန္ဆံုမွ သိရသည္မွာ ထိုအခန္းေစာင့္ဆရာသည္ ကြ်န္ေတာ္တို့အတန္းအား ႏ်ဴကလီယာ ဘာသာရပ္ကို ပို႔ခ်ေပးသည့္ ကထိက ျဖစ္မွန္းသိရေလ၏။ ဆိုးလိုက္သည့္အျဖစ္ကား ကိုယ့္ဆရာကိုယ္ မျမင္ဖူးသျဖင့္ ဆရာမွန္း မသိေသာ အျဖစ္ေပတည္း။)

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ၊ ဆရာက ကြ်န္ေတာ့္ကို အထက္ကႏွယ္ အေျဖခိုင္းသျဖင့္၊ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း နာခံစြာေျဖခ်ခဲ့သျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္သည္ အနီွ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ စာေမးပဲြကိုလည္း ဘာသာစံု ဂရိတ္ သရီးျဖင့္ ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ျပန္ေလသည္တမံု႔။

၁၂။
ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ တားမ္ေပပါ (ေခၚ) ဘဲြ႕ယူစာတမ္းကို ေရးစရာ မလိုခဲ့ေပ…။ သည္လိုႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ မဟာေသာက္ပ်င္းဘဲြ႕ခံ ေမာင္ေရခ်မ္းသည္ ၁၉၇၉ တြင္ ေက်ာင္းၿပီးကာ ၁၉၈၁ တြင္ ဘဲြ႕ယူခဲ့ပါသည္။

သို႔ေသာ္…

ဟုတ္ကဲ့… သို႔ေသာ္… တကယ္တမ္းတြင္ ကြ်န္ေတာ္ ႐ူပေဗဒကို မတတ္မွန္း ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္ အသိဆံုးျဖစ္ေလသည္။

႐ူပေဗဒ ေဝးစြ…။ ႐ူပေဗဒ ေက်ာင္းသားတို႔ တတ္အပ္ေသာ အ႒ာရသမ်ားတြင္ ပါဝင္သည့္ အသံုးခ်သခၤ်ာကိုပင္ ကြ်န္ေတာ္ လံုးဝ (လံုးဝ) မတြက္တတ္ပါေပ။

၁၃။
လား… လား…

သည္ေတာ့ အိပ္မက္ထဲတြင္ ကြ်န္ေတာ္ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ဒုကၡနဲ႔ လွွလွ ေတြ႕ေနရသည္မွာ မဆန္းလွျပန္ေပ။ ကိုယ့္လိပ္ျပာကိုယ္၌က မသန္႔မွေတာ့ ထိုမသန္႔ေသာ လိပ္ျပာကေလးက မသိစိတ္ျဖင့္ ျမင္မက္ေနေသာ အိပ္မက္ထဲတြင္ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူး လြတ္လပ္စြာ ဝဲပံ်ခုန္က စိုးမိုးျပေလမည္သာတည္း။

၁၄။
သည္လို စိတ္ကို သရုပ္ခဲြၿပီးသကာလ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ကုရန္ နည္းလမ္းကို ထပ္ဆင့္ ေဖြရွာသည္။

ေတြ႕ၿပီ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ့ သည္ဘဲြ႕ကို ကိုယ္နွင့္ မထိုက္တန္မွန္း သိသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုက္ထိုက္၊ မထိုက္ထိုက္၊ တန္တန္၊ မတန္တန္၊ ထိုဘဲြ႕လက္မွတ္ႀကီးသည္ ကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲတြင္ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ေရာက္ရိွေနသည္။ သည္အခိ်န္က်မွေတာ့ ဘယ္သူမွ ျပန္ယူလို႔ မရႏိုင္ပါေလေတာ့။ ဘယ္သူကေကာ ျပန္ေတာင္းေနပါလိမ့္မလဲ…။

ဒါဆို ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္ေအးလက္ေအး ေနလိုက္႐ံုေပါ့ကြယ္…။ ဒါေလးမ်ား…။

ခက္တာက သည္ေရႊလိပ္ျပာ၊ ေတာ္ေတာ္လည္း ကူလီကူမာႏိုင္သည္။ ဟုတ္ပေရာ…။ စိတ္ထဲတြင္ စႏိုးစေနာင့္ကေတာ့ ႏိုင္လို႔ ေနတုန္း…။

ေဟ့ေကာင္…ေျဖေတြး ေတြးၾကည့္စမ္း…

ေတြးစမ္း… ေျဖၿပီး ေတြးစမ္း…

အမယ္… အဲလို ေတြးေတာ့ အလာႀကီးပဲ…။

ဟုတ္ပ…

တကယ္ေတာ့ သည္ေလာကႀကီးမွာ အဲသလိုမိ်ဳးေတြ ျဖစ္ေနသူက ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းမွ မဟုတ္တာ…

ဒါနဲ႔မ်ား… ဒါနဲ႔မ်ား…

၁၅။

တစ္ေန႔ေန႔က်လွ်င္ေတာ့ ဆပ္ျပာမႈန္႔ေကာင္းေကာင္း၊ ေခ်းခြ်တ္ေဆး ေကာင္းေကာင္းႏွင့္ လိပ္ျပာေလးေတြကို ေလွ်ာ္ဖြပ္နိုင္ဖို႔ႀကိဳးစားရေပဦးမည္။


၁၉၉၅ခုႏွစ္ မတ္လ ၃ ရက္မွာ ေရးသားၿပီးစီးခဲ့ၿပီး စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၁၆၁၁/၂၀၀၃ (၁၁)နဲ႔ လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္က ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ “ေျခရာၿပိဳးေျပာက္ လြမ္းပြင့္ေကာက္သီ (ကိုယ္တိုင္ၾကံဳ၀တၳဳတိုမ်ား)”စာအုပ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တာေလးကို ျပန္လည္တင္ဆိုက္လိုက္တာပါ။
Advertisements

4 thoughts on “Dirty Conscious

  1. Dear saya ,
    I have a same dream like you.And I’m very lazy ,the name of lazy bone is other people call me. You’re right, not only you. Me too.Your writing is very good. This article hits me. Thanks a lot.
    With respect,
    Lazy bone.

  2. ဆရာေရ က်မ မက္တဲ့ စာေမးပြဲ အိပ္မက္ကေတာ့ စာေမးပြဲခန္းကို ေနာက္က်မွ ေရာက္သြားတာတို႔။
    စာေတြ တလံုးမွ မရဘဲ စာေမးပြဲခန္းထဲ ေရာက္လာတာတို႔။
    ေဘာပန္ေတြ ခဲတံေတြ မပါဘဲ စာေျဖခံုမွာ ထိုင္ေနမိတာတို႔ …
    က်မလဲ ရူပေဗဒ အဓိက ယူခဲ့တာပဲ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ စာလဲဖတ္တယ္။ စာေတြလဲ အကုန္ရတယ္။
    ခုတလံုးမွ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ က်မက ေက်ာင္းစာဖတ္ရင္ စာေမးပြဲ ေျဖဖို႔သာ ဖတ္ခဲ့တာ။ ျပီးတာနဲ႔ အကုန္ေမ့ေရာပဲ 😛
    စာေမးပြဲအိပ္မက္ကေတာ့ လူတိုင္းမက္ၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႕ ဆရာေရ။ က်မက စာေမးပြဲကို မၾကိဳက္ဘူး။
    ဘြဲ႔ရျပီးေတာ့ စာေမးပြဲနဲ႔ လြတ္ျပီမွတ္တာ ခု စာေမးပြဲေတြ တပံုၾကီးနဲ႔ ထပ္တိုးေနလို႔ ဒုကၡနဲ႔ လွလွ ေတြ႔ေနပါတယ္။
    (ေလာေလာဆယ္ စာေမးပြဲနီးျပီမို႔ စာဖတ္ေနပါတယ္ – မအိပ္ခင္ တနာရီ အိပ္ရာထ တနာရီ ဘေလာ့ေတြ လိုက္ဖတ္တယ္) 😀

  3. ဘၾကီး ..တူမလဲ စာေမးပဲြအိပ္မက္ေတြခဏ ခဏမက္တယ္။ စိတ္အားမငယ္ပါနဲ႕ ဘၾကီးရ..ဘဲြ႕ရျပီးဘာမွမတတ္တာ ဘၾကီး တစ္ေယာက္ တည္း မဟုတ္ပါဘူး။ 🙂

  4. အခုေခတ္ကေတာ့ ဘာလဲေတာ့မသိပါဘူး ပိုက္ဆံ ရွိရင္ ေအာင္စာရင္းမွာမပါတာေတာင္ ေအာင္ပါေၾကာင္း ေျပာခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s