Encounter with those who want auspicious start

မဂၤလာကို လိုခ်င္ၾကသူမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ဆံုျခင္း

အိမ္ေထာင္သက္ ၁၆ ႏွစ္နဲ႔ ခုနစ္ရက္ တင္းတင္းျပည့္တဲ့ ၂၀ဝ၄ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၂၄ ရက္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လင္မယား ကြာရွင္းျပတ္စဲလိုက္ၾကပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ဘယ္လိုျဖစ္တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ စာဖတ္ပရိသတ္ကို နတ္သံေႏွာၿပီး ေျပာျပဖို႔ စိတ္ကူးရွိတယ္။ ေခါင္းစဥ္ေတာင္ ေရြးၿပီးေနပါၿပီ။  ကြ်န္ေတာ့္ မူရင္းေခါင္းစဥ္က “ခ်စ္သူသတ္လို႔ ေသတဲ့ မသာ”လို႔ ျဖစ္ေပမယ့္ စကားလံုးၾကမ္းလြန္းတာေၾကာင့္ နည္းနည္းေလွ်ာ့လိုက္ၿပီး “ခ်စ္သူသတ္လို႔ ေသတဲ့သူ”လို႔ အၾကမ္းဖ်ဥ္း ေရြးထားျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္နည္းတူ ခ်စ္သူသတ္လို႔ ေသခဲ့ရဖူးသူ ဒါ႐ိုက္တာတစ္ေယာက္က ဇာတ္ၫႊန္းအေနနဲ႔ ေရးေပးစမ္းပါဗ်ာလို႔ ေျပာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နည္းနည္း စိတ္ဝင္စားသြားတယ္။ လက္ေတြ႕မွာ ဘယ္ပံုသ႑ာန္နဲ႔ ေရးျဖစ္မယ္မသိဘူး။ ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ ဘယ္ပံုနဲ႔ ေရးေရး၊ အဲဒီ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ပဲ ျဖစ္မယ္ဆိုတာေတာ့ ႀကိဳၿပီး ေၾကာ္ျငာထိုးထားလိုက္ပါရေစေနာ္။


ထားပါေတာ့။ ေလာေလာဆယ္ ကြ်န္ေတာ္ ေရးျပခ်င္တာက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကြာရွင္းျပတ္စဲတဲ့ေန႔က ရင္ဆိုင္ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ။ အဲဒါေလးက ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္လို႔ပဲ ဆိုရမလား၊ ထူးေပဆန္းေပသည္လို႔ပဲ ညည္းရမလားေတာ့ မသိပါဘူး။


ေလာကတံထြာ လူ႔ဓမၼတာအရ လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာၾကရင္ အိမ္ရာ ထူေထာင္ျဖစ္တတ္ၾကတယ္။ ျခြင္းခ်က္ေတြရွိေပမယ့္လည္း အမ်ားစုကေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကတယ္။ မဂၤလာေဆာင္ၾကတယ္။ အက်ဥ္းျခံဳ႕ရင္ ျခံဳ႕ခ်င္သေလာက္ ျခံဳ႕လိုက္လို႔ရသလို အက်ယ္ခ်ဲ႕ခ်င္သပဆိုလည္း မိုးမဆံုး ေျမမဆံုး ခ်ဲ႕လို႔ ရပါတယ္။ ဒါေတြက မဆန္းပါဘူး
သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔လို ကြာရွင္းျပတ္စဲၾကရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးကေတာ့ နည္းပါတယ္။ နည္းရတဲ့အထဲ ကြ်န္ေတာ္က ပိုထူးျခားပါတယ္။  ထူးဆို အိမ္ေထာင္ေရး စာတစ္အုပ္ကို ေရးထုတ္ထားတဲ့အျပင္ လူတကာရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးျပႆနာကို နားစိုက္ေပးတဲ့ အလုပ္ကိုပါ ေစတနာ့ဝန္ထမ္း လုပ္ေပးေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရး ၿပိဳကြဲျခင္းျဖစ္တာမို႔ပါ။ ဆရာ သာဓုကေတာ့ ေျပာဖူးတယ္။ ဘယ္ဆံသဆရာမွ ကိုယ့္ေခါင္းကိုယ္ ျပန္ညႇပ္လို႔ မရဘူးလို႔ အနက္ထြက္တဲ့ စကားမ်ိဳးပါ။


ဟုတ္ကဲ့၊ ကြ်န္ေတာ္လည္း ဆံသသမားပါပဲ။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ခြဲစိတ္ကု ဆရာဝန္နဲ႔ ပံုခိုင္းႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ဗိုက္၊ ကိုယ့္ရင္ ကိုယ္ျပန္ခြဲႏိုင္တဲ့ ဆရာဝန္ရယ္လို႔ မရွိသလိုေပါ့။ ကပ္ဖဲ့ေျပာခ်င္သူမ်ားအတြက္ သည္ေနရာမွာ  မလိုဘဲ အပိုစကား ထပ္ထည့္ေပးဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ သူမ်ားတကာကို ခြဲသလို ေမ့ေဆးေတြ ဘာေတြ ေပးၿပီး တကယ့္ ႏွလံုးတို႔၊ အူတို႔၊ ေက်ာက္ကပ္တို႔နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ခြဲတာမ်ိဳးကို ေျပာတာေနာ္။ ေျခသလံုးက ေသြးစုနာေလာက္ေတာ့ ခြဲစိတ္ဆရာဝန္လည္း ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ခြဲခ်င္ခြဲႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

ကြ်န္ေတာ္လည္း ေသြးစုနာေလာက္ေတာ့ ဘာသာခြဲခဲ့တာခ်ည္းပါပဲ။ အခုဟာကေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ မခြဲႏိုင္တဲ့ အနာမ်ိဳးမို႔ ျဖစ္ကုန္တာလို႔ပဲ တိုတို ဆိုပါစို႔ရဲ႕။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကြာရွင္းျပတ္စဲၾကတဲ့ေန႔က တနလၤာေန႔ပါ။ အမွန္က စေနေန႔ကတည္းက ကြာခ်င္တာ။ တရားဝင္ေအာင္လို႔ တရား႐ံုးေတာ္နဲ႔ အသိသက္ေသမ်ား ေရွ႕ေမွာက္မွာ ကြာခ်င္တာမို႔ တနလၤာေန႔ ေရာက္ေအာင္ ေစာင့္ေနရတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က အလုပ္တစ္ခုလုပ္မယ္လို႔ ပိုင္းျဖတ္ၿပီးရင္ ဆိုင္းမထားခ်င္ဘူး။ ကိစၥ ျမန္ျမန္ျဖတ္ခ်င္တဲ့ စိတ္မ်ိဳးက ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရွိတယ္။


အဲဒီ့ေန႔ မတိုင္ခင္ကတည္းက လိုအပ္တဲ့ စာခ်ဳပ္စာတမ္းကို ဝယ္ယူ ျပင္ဆင္ၿပီးၿပီ။ ဆိုေတာ့ အဲဒီ့တနလၤာမနက္မွာ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။


တရား႐ံုးကို ေရြးခ်ယ္ရာမွာ ကားရပ္နားစရာေနရာလည္းခက္ခဲ၊ လူသူ လည္း ထူထပ္တဲ့ ၿမိဳ႕လယ္က တရား႐ံုးကို မေရြးေတာ့ဘဲ ကားရပ္စရာေနရာလည္း ေပါ၊ လူသူလည္း သိပ္မထူထပ္လွတဲ့ ခ႐ိုင္႐ံုးေလး တစ္႐ံုးကို ေရြးလိုက္ ပါတယ္။ ဒါလည္း ႀကိဳတင္စိတ္ကူးထားတဲ့အတိုင္းပါ။

မနက္ ဆယ္နာရီထိုးကို အဲဒီ့႐ံုး အေရာက္လာဖို႔လည္း ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္သူကို မွာၾကားခ်ိန္းဆိုၿပီးပါၿပီ။ တကယ္လည္း ဆယ္နာရီ မထိုးခင္ ဆယ္မိနစ္ေလာက္မွာ အဲဒီ့႐ံုးကို ေရာက္သြားပါတယ္။ ေနာက္ ငါးမိနစ္ေလာက္ေနေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္သူလည္း ေရာက္လာပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က တရား႐ံုးခ်ဳပ္ေရွ႕ေန လိုင္စင္ကို ကိုင္ေဆာင္ထားသူျဖစ္လင့္ကစား သည္ေလာကနဲ႔ ေဝးေနခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ေလာက္ရွိခဲ့ၿပီမို႔ ႐ံုးပရဝုဏ္အတြင္းက လက္ႏွိပ္စက္ဆရာတစ္ေယာက္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ကိစၥမွာ လိုသလို စီစဥ္ေပးဖို႔ အကူအညီေတာင္းရပါတယ္။ အဲဒီ့ပုဂၢိဳလ္ကလည္း လိုလိုခ်င္ခ်င္ပဲ ကူညီေပးပါတယ္။


ကြ်န္ေတာ့္ႏိုင္ငံသားလက္မွတ္ထဲ က အလုပ္အကိုင္ေနရာမွာ “စာေရး ဆရာ”လို႔ ေရးထားတာကိုေတြ႕ေတာ့ သူက ကြ်န္ေတာ့္ ကေလာင္နာမည္ကို ေမးရွာတယ္။ အေရးထဲမွာ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း လြယ္လြယ္ကူကူ “ျမတ္ခိုင္”လို႔ ေျဖလိုက္တယ္။ သူက အံ့ဩတႀကီးနဲ႔၊ ဟင္… ဆရာျမတ္ခိုင္က ဓာတ္ပံုထဲမွာ ပိုေခ်ာတယ္ေနာ္တဲ့ဗ်။ အလကား ေလွ်ာက္ေျပာတာပါ။ အဟုတ္မွတ္မေနၾကနဲ႔ဦးေနာ္။ ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ေျဖလိုက္တာက ဟာ၊ အေရးထဲမွာဗ်ာ၊ အဲဒါကို သိခ်င္မေနပါနဲ႔ေတာ့ ဟူလို။
သို႔ကလို သူက တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ လိုလိုခ်င္ခ်င္ ကူညီရွာေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အျဖစ္က အဆင္မေျပဘူး။


ဇာတ္ေပါင္းရင္ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ဆယ္နာရီ မထိုးခင္ကတည္းက ႀကိဳေရာက္တဲ့အျပင္ လိုအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းမ်ားလည္း အဆင္သင့္ ပါသြားပါလ်က္ကနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ကြာရွင္းျပတ္စဲျခင္း စာခ်ဳပ္ကို မြန္းတည့္ ၁၂ နာရီခြဲ ေက်ာ္ကာမွ ေအာင္ျမင္စြာ ခ်ဳပ္ဆိုႏိုင္သြားပါေတာ့တယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္က မူလ ရည္ရြယ္သလို ၿမိဳ႕နယ္အဆင့္ တရား႐ံုးမွာ လက္မွတ္ေရးထိုး ခ်ဳပ္ဆိုျဖစ္ခဲ့တာမဟုတ္ေတာ့ဘဲ ၿမိဳ႕နယ္ထက္ တစ္ဆင့္ျမင့္တဲ့ ခ႐ိုင္တရားသူႀကီးရဲ႕ ေရွ႕ေမွာက္မွာ လက္မွတ္ေရးထိုးခဲ့ၾကရတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္ဆိုတာ အဲဒီ့အျဖစ္ေၾကာင့္ ေျပာတာပါ။

ျဖစ္ပံုက သည္လိုပါ ခင္ဗ်။

ကြ်န္ေတာ္တို႔က အဲဒီ့႐ံုးနဲ႔ စိမ္းေလေတာ့ကာ ေစာေစာက ေျပာတဲ့ အဲဒီ့႐ံုး ပရဝုဏ္ထဲက လက္ႏွိပ္စက္ဆရာက တစ္ဆင့္ ဆိုင္ရာၿမိဳ႕နယ္တရား႐ံုးရဲ႕ ေရွ႕ဖတ္စာေရးႀကီးဆီကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အမႈသြားတင္ပါတယ္ ခင္ဗ်။


သည္အခါမွာ ေရွ႕ဖတ္စာေရးက ဘာေျပာလႊတ္သလဲဆိုေတာ့ “ဟာ၊ မနက္ ေစာေစာစီးစီး မဂၤလာ မရွိတဲ့ ကိစၥႀကီးနဲ႔ စလိုက္လို႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ”လို႔ ေျပာသတဲ့ခင္ဗ်။ ၿပီးေတာ့ ေန႔ကလည္း တနလၤာေန႔ ျဖစ္ေနေလေတာ့ကာ ရက္သတၱ တစ္ပတ္စာ ႐ံုးဖြင့္ရက္မ်ားရဲ႕ အစအဦး ေန႔လည္း ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ သည္လို မဂၤလာ မရွိတဲ့ အမႈနဲ႔သာ ဖြင့္မယ္ဆိုရင္ သူတို႔အတြက္ လပ္မေကာင္းႏိုင္ဘူးလို႔ အယူရွိေတာ္မူတယ္လို႔လည္း ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမႈတစ္ခုခုကို အရင္စစ္ဦးမယ္။ အဲဒါၿပီးေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကိစၥကို ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္မယ္၊ ေစာင့္ပါဦးလို႔လည္း ေျပာပါသဗ်။

ကြ်န္ေတာ္ မ်က္ျဖဴလန္မတတ္ ျဖစ္သြားတယ္။ ဘုရား၊ ဘုရား၊ မစည္ကားအပ္တဲ့အရပ္လို႔ သတ္မွတ္ၾကတဲ့အထဲမွာ တရား႐ံုးေတာ္ဆိုတာလည္း တစ္ခု အပါအဝင္ပါ။ လင္မယားကြာရွင္းတဲ့ကိစၥက မဂၤလာမရွိေသးလို႔ ေရွ႕က အမႈတစ္ခုခု အရင္စစ္ပါရေစဦးဆိုေတာ့ အဲဒီ့အမႈကက်ေတာ့ မဂၤလာရွိသတဲ့လား။ ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ့္ကို နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္သြားရပါတယ္။ ဘယ့္ႏွယ့္ကြယ္၊ သူ႔လိုသာဆို လပ္ေကာင္းဖို႔အတြက္ တနလၤာေန႔တိုင္း ထိမ္းျမားလက္ထပ္တဲ့ စံုတြဲ တစ္တြဲကို အပတ္စဥ္ ရွာၾကံ ျဖည့္တင္းထားရမလို ျဖစ္ေနၿပီ။


အခု အဲသလိုလည္းမဟုတ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကိစၥကို အသာထားၿပီး အမႈတစ္မႈမႈကို အရင္စစ္မယ္ဆိုပဲ။ အမႈဆိုကတည္းက တရားလိုရယ္၊ တရား ၿပိဳင္/တရားခံရယ္ ပါလာၿပီ။ ဘက္ႏွစ္ဖက္ ျငင္းၾကခုန္ၾက၊ ေလွ်ာက္လဲၾကၿပီ။ ဒါေတြဟာ မဂၤလာတဲ့လားကြယ္။


ေအာင္မယ္မင္း… ေလာက၌ ကြ်န္ေတာ္ဉာဏ္မမီႏိုင္ေသာ ျခင္းရာမ်ားကား မ်ားလင့္တည္းဟု ညည္းတြားရမလိုေတာင္ ျဖစ္သြားသဗ်။


ေအးေလ၊ ေစာင့္ဆိုေတာ့လည္း ေစာင့္႐ံုေပါ့လို႔ ေအာက္ေမ့ၿပီး ႐ံုးပရဝုဏ္ထဲက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ရပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ကူညီတဲ့ လက္ႏွိပ္စက္ဆရာက ေဘးမွာ လာထိုင္ရင္း သူ႔႐ံုး အေၾကာင္းကို ေျပာျပေနေသးတယ္။ အဲဒီ့႐ံုးက ၿမိဳ႕နယ္ တရားသူႀကီးေတြထဲက တစ္ေယာက္ကဆို လင္မယား ကြာရွင္းတဲ့ကိစၥကို လံုးလံုး လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္မေပးဘူးတဲ့ဗ်ား။


တကယ့္ အံ့ဘြယ္သုတပါပဲ။ ဒါမ်ိဳးေတြ ရွိမွန္း အဲေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ့္ ခမ်ာေလးမွာ မွတ္သားရပါေတာ့တယ္။ ဘယ့္ႏွယ့္ကြယ္၊ ဘယ္အမႈဆိုရင္ျဖင့္ လက္မခံဘူး၊ ဘယ္အမႈမ်ိဳးမွ လက္ခံမယ္လို႔ တရားသူႀကီးေတြမွာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိေနေလမွန္း အဲေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ့္ခမ်ာေလးမွာ သေဘာေပါက္သြားတယ္။


ကံက ဆိုးခ်င္ေတာ့ အဲဒီ့ေန႔က ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကြာရွင္းေရးကိစၥအတြက္ ၁၁ နာရီခြဲတဲ့အထိ လက္ခံေဆာင္ရြက္ေပးမယ့္ တရားသူႀကီးကို ရွာလို႔ကို မေတြ႕ႏိုင္ေသးဘူး။ ဒါနဲ႔ လက္ႏွိပ္စက္ဆရာက ခ႐ိုင္႐ံုးဘက္ကို ေျခဦးလွည့္ေပးရွာတယ္။ ခက္တာက ခ႐ိုင္တရားသူႀကီးကလည္း သင္တန္းတစ္ခု သြားတက္ေနရေသးတာမို႔ ႐ံုးကို ေရာက္မလာေသးဘူး။ လာခါေတာ့ နီးၿပီလို႔ ဆိုတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာလည္း ေစာင့္ေပါ့။


အေရးထဲ မိေက်ာင္းသား လက္ႏွိပ္စက္ဆရာက “ဆရာတို႔ ႏွစ္ေယာက္ က ကြဲဖို႔ ကံမပါလို႔နဲ႔တူတယ္ဗ်။ မၾကံဳစဖူး ထူးထူးကဲကဲကို အဆင္မေျပတာေတြ ဆက္တိုက္ၾကံဳေနရတာ”လို႔ ဆိုေနေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ သူ႔ကို မခ်ိျပံဳးေလးပဲ ျပံဳးျပရေတာ့တယ္။

၁၂ နာရီ စြန္းစြန္းမွာမွ ခ႐ိုင္တရားသူႀကီး ေရာက္လာတယ္။ သူ မေရာက္လာခင္မွာ ၿမိဳ႕နယ္ဘက္က အဆင္ေျပပလားလို႔ လက္ႏွိပ္စက္ဆရာခမ်ာ ေျပးေျပး ၾကည့္ေပးရွာေသးတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ၿမိဳ႕နယ္႐ံုးအေျဖက တစသမတ္တည္းပဲ၊ မဂၤလာမရွိတဲ့ကိစၥမို႔ ေစာင့္ဦး။ ဒါပဲ။

ခ႐ိုင္တရားသူႀကီးကေတာ့ သိပ္ကို အဆင္ေျပပါတယ္။ ေရာက္လာလို႔ ကြ်န္ေတာ့္ လက္ႏွိပ္စက္ဆရာက သြားေျပာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စံုတြဲကို ခ်က္ခ်င္းေခၚ၊ ေမးစရာ ရွိတာ ေမးၿပီးတဲ့ေနာက္ သူ႔ေရွ႕ေမွာက္မွာ လက္မွတ္ ထိုးခိုင္းၿပီး လိုအပ္တာမ်ားကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာျဖစ္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးပါေတာ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ့္မွာလည္း သက္ျပင္းကို အဲေတာ့မွ ဟင္းခနဲ ခ်ႏိုင္ေတာ့တယ္။

အဲ… ေျပာခ်င္တာက အၾကင္သူသည္ တရား႐ံုးေတာ္သို႔ သြားေရာက္ၿပီးသကာလ လင္မယား ကြာရွင္းျပတ္စဲ လိုသည္ဆိုျငားအံ့။ ထိုသူသည္ တနလၤာေန႔ကိုလည္းေကာင္း၊ မနက္ ႐ံုးဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းကာလကိုလည္းေကာင္း ေဝရာမဏိ ေဝးစြာ ေရွာင္ၾကဥ္အပ္ေပ၏ ဆိုတဲ့ နီတိတစ္ခုကို ရပ္သိရြာသိ ထုတ္ထားသင့္၊ မသင့္ ေဆြးေႏြးၾကည့္ခ်င္တာပါပဲ။

ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတယ္။ သည္စာမူကိုလည္း “ေကာင္းသတင္း”ဂ်ာနယ္ကို ပို႔မွာ။ သူတို႔ကလည္း မဂၤလာမရွိတဲ့ကိစၥကို ေရးရမလားဆိုၿပီး ပယ္လိုက္မွျဖင့္ အခက္။ ဟက္… ဟက္… ဟက္
အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
ဆူဒိုနင္

(၁၂၀၆၀၄)

(၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ဇြန္လထဲမွာ ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ ေကာင္းသတင္း ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တာေလးကို ျပန္လည္တင္ဆက္လိုက္တာပါ။)