Should you know how to cope with name-calling

နာမ ပညတ္ နာယူတတ္ေသာ္

ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမေမက စိတ္လိုလက္ရရွိရင္ “သား”လို႔ေခၚတယ္။ “သား” လို႔ ေခၚတာမ်ားတယ္လို႔ပဲ ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕။

အေဖကေတာ့ “သား”လို႔ အေတာ္ေလး ေခၚခဲတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ေခၚခဲ့ဖူးတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ကြ်န္ေတာ္က ငယ္ဘဝကို အလိုလို ေမ့လိုက္တဲ့ အငံု႔စိတ္နဲ႔မို႔ သိပ္ေကာင္းေကာင္း မမွတ္မိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ သိသေလာက္ အေဖက ကြ်န္ေတာ့္ကို နာမည္ရင္းနဲ႔ပဲ ေခၚတာမ်ားတယ္။

ေက်ာင္းေနတဲ့ဘဝ ေရာက္လာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း နာမည္ရင္းအတိုင္းပဲ ေခၚၾကတယ္။ လူႀကီးတခ်ိဳ႕က ကြ်န္ေတာ့္ကို “အာလူးေၾကာ္”လို႔ နာမည္ေျပာင္ေခၚခဲ့ဖူးတယ္။ ခပ္ငယ္ငယ္တုန္းကပါ။

တခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့လည္း ဘာလို႔မွန္းမသိဘူး၊ ငယ္ငယ္ကတည္းက ကြ်န္ေတာ့္ကို “ဇာတ္လိုက္”လို႔ ေခၚၾကေသးတယ္။ အခုခ်ိန္ထိလည္း အဲလို ရံဖန္ရံခါ အေခၚခံေနရဆဲပဲ။ အဲသလို အေခၚခံရတဲ့အခါမွာေတာ့ နည္းနည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္ခ်င္တယ္။ ဝမ္းပဲ သာရမလိုလို၊ စိတ္ပဲ ဆိုးရမလိုလို၊ ဘာမွန္းမသိဘူး။

ရွင္ျပဳတဲ့အခါ ကိုရင္ဘြဲ႕က “ရွင္အာစရ”တဲ့။ ကြ်န္ေတာ့္ဦးႀကီးကေတာ့ “ရွင္အာျပဲ”လို႔ ခ်စ္စႏိုး ေခၚတယ္။ ခ်စ္စႏိုး ေခၚမွန္းသိေနေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ခဲ့ဘူး။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ “ကိုရင္”လို႔ ေခၚၾကတယ္။

ႀကီးမွ သာသနာ့ေဘာင္ တစ္ေခါက္ျပန္ဝင္ၿပီး ဒုလႅဘ ရဟန္းခံတဲ့အခါ မွာလည္း ငယ္တုန္းက ဘြဲ႕ကိုပဲ ျပန္ယူလိုက္တယ္။ သာသာနာ့ေဘာင္မွာ သိရတဲ့ ဦးဇင္းေတြ၊ ကိုယ္ေတာ္ႀကီးေတြက “ကိုယ္ေတာ္”တို႔၊ “ဦးဇင္း”တို႔နဲ႔ ေခၚေဝၚ သံုးႏႈန္း ေျပာဆိုတာေတြလည္း ခံခဲ့ရဖူးတယ္။

သည္လိုနဲ႔ နည္းနည္းႀကီးလာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက “ေဟ့ေကာင္”လို႔ ေခၚတာမ်ိဳးလည္း ခံဖူးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ “မေအ…”ေတြ၊ “ႏွမ…”ေတြနဲ႔ ေခၚေဝၚသံုးႏႈန္းတာမ်ိဳး၊ “ငါ”နဲ႔ တိုင္းထြာၿပီး ေခၚေဝၚ သံုးႏႈန္းတာမ်ိဳးေတြလည္း ၾကံဳလာရတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အခါခပ္သိမ္းေတာ့ စိတ္မဆိုးျဖစ္ပါဘူး။ သူက ခင္လို႔၊ မင္လို႔ ေခၚတာမွန္း သိေနရင္ စိတ္မဆိုးျဖစ္ဘူး၊ ကိုယ္နဲ႔ သိပ္အစပ္မတည့္သူက ေခၚရင္ေတာ့ စိတ္ဆိုးလား ဆိုးရဲ႕၊ အဲဒီ့အေခၚအေဝၚေလးေၾကာင့္ပဲ ရန္ျဖစ္လား ျဖစ္ရရဲ႕။

ကြ်န္ေတာ့္ ပထမဆံုး ရည္းစားကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို “ကို”တဲ့။ အမယ္… တယ္ နားဝင္ခ်ိဳတာ ခင္ဗ်။ တခ်ိဳ႕ေကာင္မေလးေတြက “သူ”လို႔ သံုးျပန္တယ္။ ဒါလည္း နားေထာင္လို႔ ေကာင္းေနဆဲပါပဲ။ တခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့ လည္း “ယူ”တဲ့။

ေနာက္ ရည္းစားတစ္ေယာက္ကက်ေတာ့ “ေမာင္”တဲ့။ ဒါလည္း အနိပ္သား။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း “ကို”တုန္းက တစ္“ကို”တည္း “ကို” ခဲ့ဖူးသလို အခုလည္း “ေမာင္”ေနရတာ အေမာ။

သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာလည္း “မင္း”လို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ရည္ၫႊန္း သံုးစြဲသူေတြ ရွိသလို “ခင္ဗ်ား”လို႔ စိုက္လိုက္မတ္တတ္ ေျပာသူေတြ ရွိတယ္။

မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ “နင္”ေပါ့။ ဟုတ္ေနတာပဲ။

အဲလိုပဲ၊ အသက္ကေလး ၂၀ နား နီးလာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ကို နာမည္ရင္းအတိုင္း ေခၚသူေတြ ရွိသလို “ကို”တပ္ၿပီးမွ ေခၚသူေတြလည္း ရွိလာတယ္။ တစ္ခ်ိန္က်ရင္ “ဦး”တပ္ၿပီး အေခၚခံရဦးမယ္ဆိုတာ အဲတုန္းကတည္းက ရိပ္စားမိခဲ့ပါတယ္။


မၾကာပါဘူး၊ ေက်ာင္းၿပီးစမွာ က်ဴရွင္ဆရာ တက္လုပ္လိုက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို “ဆရာ”လို႔ ေခၚသူေတြ အလိုလို ေပါလာတယ္။ အဲသလို အေခၚခံရတာလည္း အေတာ္ေတာ့ အရသာရွိသား။ နာမည္မွာလည္း “ဦး” ထည့္ၿပီး အေခၚခံလာရတယ္။

ျမန္မာစကား မတတ္တဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားအစံုနဲ႔ပတ္သက္ရတဲ့ အေပ်ာ္တမ္း အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႕ကိုေရာက္သြားေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ျမန္မာနာမည္က ျပႆနာ။ သူတို႔ေခၚရင္ အၿမီးအေမာက္ မတည့္ဘူး။ ခက္တာက ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ျမန္မာတန္မဲ့ အဂၤလိပ္နာမည္နဲ႔ အေခၚခံရမွာကို မႀကိဳက္တတ္ဘူး။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္နာမည္က အဖ်ားစာလံုးေတြကို ေပါင္းေပးလိုက္တယ္။ ေအာ္ပီက်ယ့္ကို ေအပီေကလို႔ေခၚသလို ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း “ေအတီေက”လို႔ ေခၚၾကဖို႔ ေျပာရတယ္။

သည္လိုနဲ႔ ဂ်ပန္ေတြ၊ အိႏၵိယေတြ၊ အစၥေရးေတြ၊ ဂ်ာမန္ေတြ၊ ျပင္သစ္ေတြ၊ အဂၤလိပ္ေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကို “ေအတီေက”လို႔ပဲ ေခၚၾကျပန္တယ္။ ေမေမကလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို တစ္ခါတစ္ရံ “ေအတီေက”ပဲ ေခၚတယ္။ အဲသလို “ေအတီေက”လို႔ ေခၚၾကတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြထဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ ငယ္တဲ့ ကေလးေတြေတာင္ ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔လူမ်ိဳး၊ သူ႐ို႕စ႐ိုက္နဲ႔မို႔ ဘယ္လိုမွ မေနခဲ့ဘူး။

ေနာင္အခါ ႏိုင္ငံျခား အဖြဲ႕အစည္းေတြမွာ အလုပ္ လုပ္ျဖစ္သြားတဲ့အခါက်ျပန္ေတာ့ “ေအတီေက”က ဆက္တြင္ေနတယ္။ သည္အခါမွာလည္း ကြ်န္ေတာ့္ထက္ ငယ္တဲ့ ျမန္မာတခ်ိဳ႕က “ေအတီေက”ပဲ ေခၚသလို တခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့ “ကိုေအတီေက”တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ မေနခဲ့မိျပန္ဘူး။

တခ်ိဳ႕ရည္းစားေတြက “ေအာင္”လို႔ေခၚတယ္၊ တခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့ “ကိုကို” ျဖစ္လာတယ္။ တခ်ိဳ႕က “ေမာင္။” အဲ… ရည္းစားႏွစ္ေယာက္ တစ္ၿပိဳင္တည္း ထားမိတဲ့ အခါက်ေတာ့ ျပႆနာက တက္ေရာ။ သူတို႔ကို ေခၚတဲ့ အေခၚအေဝၚေတြ လြဲကုန္တတ္သလို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း “ေမာင္”လိုက္၊ “ေအာင္”လိုက္၊ “ကိုယ္”လိုက္ လုပ္ေနရတာနဲ႔ အေယာင္ေယာင္ အမွားမွားေတြ ျဖစ္ကုန္ပါေရာလား။ အဲဒီ့မွာတင္ ျပႆနာေတြ အေထြးလိုက္တက္၊ ငိုတာ၊ ယိုတာ၊ ေဆာင့္တာ၊ ေအာင့္တာ၊ ျဖတ္တာ၊ ကြဲတာေတြ ခံရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ မွတ္သြားတယ္။

သူတို႔က ဘယ္လိုေခၚေခၚ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ “ကိုယ္”လို႔ပဲ တစ္သမတ္တည္း သံုးသလို၊ သူတို႔ကိုလည္း လူဘယ္ေလာက္ ေျပာင္းေျပာင္း “ခ်စ္”လို႔ တစ္သမတ္တည္း ေခၚေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္ေတြ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။

စာေရးတဲ့အခါက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို “ကိုဆူဒိုနင္”လို႔မ်ား ေခၚလိုက္ရင္ ဘယ္လိုႀကီးမွန္း မသိဘူး၊ ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ေပးခ်င္ရာ ေပးလိုက္တဲ့နာမည္မို႔ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က အဲဒီ့နာမည္ကို သိပ္သေဘာ မေတြ႕လွတာအမွန္ပဲ။ ခက္တာက အဲဒီ့နာမည္ကမွ သြားအက်ိဳးေပးေနတယ္။ အဲေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ္ႀကိဳက္ႀကိဳက္၊ မႀကိဳက္ႀကိဳက္ အဲသလို အေခၚခံရတာ ေခၚသူမွာ အျပစ္မရွိျပန္ဘူး။

ပိုဆိုးတာက အခုေနာက္ပိုင္း “အတၱေက်ာ္”ဆိုတဲ့ နာမည္ကို ခံယူမိတဲ့ေနာက္ပိုင္း ဆရာသုေမာင္နဲ႔ ေတြ႕ေတာ့မွ ခြက္ခြက္လန္ေတာ့တာ။ ကြ်န္ေတာ္က “ဆူဒိုနင္”ဆိုတဲ့ ကေလာင္နာမည္ကို ႀကိဳက္လွတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါနဲ႔ ကေလာင္နာမည္အသစ္ ေမြးလိုက္တာ။ “ေအတီေက”လည္း မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ “အတၱေက်ာ္” ထြက္လာတယ္။ အမယ္၊ သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာ့ နာမည္ေလးက လွသလိုလိုပဲ။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္လည္း အေတာ္ေက်နပ္သြားတယ္။ အဲ… ဆရာသုေမာင္နဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ သူက ကြ်န္ေတာ္ကို ဘယ္လိုေခၚတယ္မွတ္လဲ။ “ကိုအတၱ”တဲ့ခင္ဗ်။ သြားျပန္ၿပီ၊ နာမည္အမွည့္ မွားျပန္ၿပီဆိုတာ ခ်က္ခ်င္း သိလိုက္တယ္။

႐ံုးမွာလည္း ရာထူးနိမ့္သူ ျမန္မာဝန္ထမ္းတခ်ိဳ႕က ကြ်န္ေတာ့္ကို “ဆရာ”လို႔ ေခၚတတ္ၾကတယ္။ လံုျုခံေရး တာဝန္က်ေတြ၊ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္သားေတြ၊ ယာဥ္ေမာင္းေတြက အဲသလို ေခၚတာ မ်ားပါတယ္။

စာေရးသူျဖစ္လာေတာ့ “ဆရာ”အေခၚခံရတဲ့ ႏႈန္းထား ပိုစိပ္လာေပမယ့္ က်ဴရွင္ဆရာဘဝမွာ အသားက်ၿပီးသားဆိုေတာ့ “ဆရာ”အေခၚခံရတဲ့အတြက္ ထူးၿပီး မၾကည္ႏူးမိေတာ့တာလည္း အမွန္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကေလာင္နာမည္ကို အဖ်ားဆြတ္ၿပီး “ဆရာဆူ”လို႔ ေခၚရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အီလည္လည္ႏိုင္ရျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ေစာေစာကလိုပါပဲ၊ “ေခၚသူမွာ အျပစ္မရွိဘူးဟဲ့”လို႔ မိမိကိုယ္ကို ျပန္ဆံုးမရင္း ေနလိုက္ရျပန္တယ္။

ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို “ကိုႀကီး”လို႔ ေခၚတာမ်ားတယ္။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း “ကိုကို”တဲ့။ စကားေျပာရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ေလကို လိုက္ၿပီး “ညည္း”နဲ႔ “က်ဳပ္”နဲ႔ ေျပာလားေျပာရဲ႕။ “ရွင္”နဲ႔ “ကြ်န္မ”သံုးလားသံုးရဲ႕။

ခြန္းႀကီးခြန္းငယ္ျဖစ္ၾကရင္ေတာ့ “နင္”ေတြ၊ “ငါ”ေတြပါ ပါလာတတ္ တယ္။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ထက္ ခုနစ္ႏွစ္ငယ္ေတာ့ အဲလိုမ်ား သူက သံုးလိုက္ရင္ အသည္း ဆတ္ဆတ္ခါ နာမိေသးတယ္။ “တိရစၦာန္မ၊ ေတာ္ေတာ္ ႐ိုင္းတာပဲ”လို႔ ေအာက္ေမ့လား၊ ေအာက္ေမ့ရဲ႕။ (ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ကို ေဖေတြ၊ ေမာင္ေတြ ကိုင္တုတ္ ထားတာက် တရားတယ္လို႔ ထင္ေနမိသဗ်ား။)

သမီးေလး ေမြးၿပီး သမီးႏႈတ္က ပထမဆံုး ထြက္လာတဲ့စကားလံုးက “ပါပါး”တဲ့။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေခၚတာ။ သမီးက “ေမေမ”ဆိုတဲ့ စကားလံုးထက္ အမ်ားႀကီး ေစာၿပီး “ပါပါး”ကို တတ္သြားတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာ တစ္ခါမွ မေမွ်ာ္လင့္၊ မသံုးစြဲဖူးတဲ့ အေဖကို ေခၚတဲ့ အေခၚအေဝၚပဲ။ ကြ်န္ေတာ္က ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္ “ေဖေဖ”လို႔ သံုးခဲ့ေပမယ့္ သမီးက ကြ်န္ေတာ့္ကို “ပါပါး”လို႔ ဘယ္သူမွ မသင္ဘဲ ေခၚေနခဲ့တယ္။

အဲလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို သမီးေရာ၊ သူ႔ေနာက္မွ ေမြးတဲ့ သားေတာ္ေမာင္ ေမ်ာက္ေလာင္းေလးကေရာ “ပါပါးႀကီး”လို႔ ေခၚၾကတယ္။ သူတို႔ မေအကိုက်ေတာ့ “ေမေမ”တဲ့။ ဘာလဲ မသိဘူး။

အခု ခုနစ္ႏွစ္နဲ႔ ကိုးႏွစ္စီ ေရာက္လာၾကတဲ့အခါ “ေဖေဖ”လို႔ ေျပာင္းေခၚဖို႔ သူတို႔ကို စကား စၾကည့္မိခဲ့ဖူးေသးတယ္။ ႏွစ္ေကာင္စလံုးက ခါးခါးသီးသီးပဲ၊ ရယ္လို႔ပဲ ေနၾကတယ္။ “မေခၚႏိုင္ပါဘူး၊  ပါပါးႀကီးက ပါပါးႀကီးပဲေပါ့”တဲ့။

အသက္ကေလးရလာေတာ့ တခ်ိဳ႕လူငယ္ေလးေတြက “ဦး”လို႔ ေခၚ ၾကျပန္တယ္၊ “အန္ကယ္”လို႔ ေခၚတဲ့သူကလည္း ေခၚတယ္။ အေခၚခံရ ခါစတုန္းကေတာ့ နည္းနည္း ကြ်ဲၿမီးတိုခ်င္သလို ျဖစ္မိခဲ့ရေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့လည္း ႐ိုးသြားတာပါပဲ။

တခ်ိဳ႕ကေတာ့လည္း ယဥ္ေက်းသမႈအရ “အစ္ကို”လို႔ ေခၚတာမ်ိဳးလည္း ခံဖူးတယ္။

ၾကည့္စမ္း၊ အခုလို ခ်ေရးလိုက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္တစ္ေယာက္တည္းကို နာမည္မ်ိဳးစံု၊ နာမ္စားမ်ိဳးစံုနဲ႔ အေခၚခံခဲ့ရတာေတြ၊ အေခၚခံေနရတာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။

အေမတို႔၊ အေဖတို႔က “သား”လို႔ မေခၚဘဲ နာမည္ရင္းအတိုင္း ေခၚတဲ့အခါက်ေတာ့ ရင္ထဲမွာ ေအာင့္တယ္။ “ေခြးေကာင္”လို႔ အေမတို႔က ေခၚ လိုက္ေပမယ့္ ခ်စ္စႏိုး အေခၚခံရမွန္း သိေနျပန္ရင္ ေက်နပ္တယ္။

သူငယ္ခ်င္းေတြက မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ ေျပာလာရင္လည္း ဘာမွ မျဖစ္ဘူး။ သိပ္ႀကီးလည္း မရင္းႏွီး၊ ကိုယ္နဲ႔လည္း မတိမ္းမယိမ္းက မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ ေျပာလာရင္ေတာ့ စိတ္က ကြက္ခ်င္တယ္။


သူငယ္ခ်င္းေတြက “မေအ၊ ႏွမ” ကိုင္ၿပီး ေျပာေနျပန္ရင္လည္း ဘာမွ မျဖစ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ စိတ္အခန္႔မသင့္တဲ့အခါမွာေတာ့ အဲဒါနဲ႔တင္ ထ ျပႆနာ တက္ရတာလည္း ၾကံဳဖူးတယ္။

တပည့္ေလးေတြက “ဆရာ”ေခၚတာရယ္၊ စာဖတ္ပရိသတ္က “ဆရာ”ေခၚတာရယ္၊ ေရးေဖာ္ေရးဖက္ခ်င္းက “ဆရာ”ေခၚတာရယ္၊ စားေသာက္ဆိုင္စားပြဲထိုးက “ဆရာ”ေခၚတာရယ္မွာ အေလးအေပါ့ခ်င္း ကြာျခားမွန္းကိုလည္း သတိထားမိေနတတ္ျပန္တယ္။

“ဆူဒိုနင္”ဆိုတဲ့ကေလာင္နာမည္ကို ကိုယ့္ဘာသာ ေပးမိထားခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီ့နာမည္နဲ႔ အေခၚခံရရင္ျဖစ္ေစ၊ “ဆရာဆူ”လို႔ ေခၚရင္ျဖစ္ေစ နည္းနည္း မေနတတ္၊ မထိုင္တတ္ ျဖစ္ခ်င္ေနတုန္းပဲ။ ေနာက္ပိုင္း ခံယူတဲ့ အတၱေက်ာ္က်လည္း “ကိုအတၱ”ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ”ဆရာအတၱ”ေသာ္လည္းေကာင္း အေခၚခံရရင္ နည္းနည္း ငုပ္သြားတယ္။

“ေအတီေက”ဆိုတာကိုက်ေတာ့ ဘယ္သူက ေခၚေခၚ၊ ဘယ္အရြယ္က ေခၚေခၚ ဘာမွ မျဖစ္မိျပန္ဘူး။

ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူက “ကိုကို”ပဲ ေခၚေခၚ၊ “ညည္း”လို႔ပဲ သံုးသံုး၊ “ရွင္”နဲ႔ပဲ ေျပာေျပာ၊ ဘာမွ မျဖစ္မိေပမယ့္ “နင္”လို႔ ေျပာတဲ့အခါက်ေတာ့ နည္းနည္း နင္သြားတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြဟာ ဘာျဖစ္လို႔ အေခၚအေဝၚေတြကို စြဲလမ္းေနရတာလဲလို႔။

ဟုတ္တယ္။

တစ္ရက္မွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ မၾကာေသးခင္ကမွ ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္လာတဲ့ မိတ္ေဆြသစ္ တစ္ေယာက္က ဟိုးဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က အလုပ္တစ္ခုမွာ သူ အဆင္မေျပခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းကို ေျပာျပတယ္။ အဲဒီ့အလုပ္မွာ သူ႔ထက္ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ ငယ္တဲ့ ျမန္မာမိန္းကေလးတစ္ေယာက္က သူ႔ကို “ကို” မတပ္၊ “ဦး” မပါဘဲ သူ႔နာမည္ရင္းအတိုင္း ေခၚခဲ့တာကို ေတာ္ေတာ္ ႐ိုင္းတယ္လို႔လည္း သူက မွတ္ခ်က္ေပးတယ္။

ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အဲဒီ့မိန္းကေလးနဲ႔လည္း တစ္မိုးတည္းေအာက္မွာ အတူ အလုပ္လုပ္ခဲ့ဖူးတယ္။ အသက္အရြယ္အရ သူက ကြ်န္ေတာ့္ထက္ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ ငယ္တယ္၊ ရာထူးအရလည္း သူက ကြ်န္ေတာ့္ေအာက္ သံုး၊ ေလးဆင့္ နိမ့္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ကေလးမက ကြ်န္ေတာ့္ကို ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား ေခၚ သလို “ေအတီေက”လို႔ပဲ တြင္တြင္ ေခၚခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ဘာဆို ဘာမွ မျဖစ္ခဲ့မိဖူးဘူး။ သူ ႐ိုင္းတယ္၊ ျမန္မာတန္မဲ့နဲ႔ သက္သက္မဲ့ လူဝါးဝတယ္လို႔လည္း တစ္ခါမွ မေတြးမိခဲ့ဖူးဘူး။ သူနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ဆက္ဆံေရးမွာလည္း အဖုအထစ္ေတြ မျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ခိုင္းစရာရွိ ခိုင္းလိုက္၊ ေနာက္စရာရွိ ေနာက္လိုက္၊ ေျပာင္လိုက္၊ စိတ္ဆိုးစရာရွိ ဆိုးလိုက္နဲ႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္၊ မိသားစုဝင္ခ်င္း ဆက္ဆံသလို ဆက္ဆံႏိုင္ခဲ့တယ္။

သည္ကေန႔ အဲဒီ့႐ံုးမွာ ကြ်န္ေတာ္အလုပ္ မလုပ္ေတာ့ေပမယ့္ မၾကာခဏေတာ့ ဆံုျဖစ္ေနေသးတယ္။ သူ အကူအညီလိုရင္ ေတာင္း၊ ကြ်န္ေတာ္ လိုရင္လည္း ေတာင္း၊ အျပန္အလွန္ ဆက္ဆံျဖစ္ရင္လည္း ခါတိုင္းအတိုင္းပဲ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို “ေအတီေက”ပဲ ေခၚတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲ  ဘယ္လိုမွကို မေနခဲ့ဘူး။

ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြကေတာ့ အဲဒါကိုပဲ ယိုးမယ္ဖြဲ႔ၿပီး သည္ကေလးမအေပၚ မၾကည္မလင္ ျဖစ္ေနတာကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ သည္ေမးခြန္းက ေပၚလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြဟာ အေခၚအေဝၚေတြကို ဘာလို႔ သည္ေလာက္ေတာင္ စြဲလမ္းေနရတာလဲလို႔။

ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ တစ္ခုရွင္းသြားပါတယ္။

အေခၚအေဝၚထက္ သေဘာထားက ပိုအေရးႀကီးတယ္လို႔ ခံယူလိုက္ရင္ ကိစၥျပတ္တာပါပဲ။

ဟုတ္တယ္ေလ။

“မေအ၊” “ႏွမ”နဲ႔ေသာ္လည္းေကာင္း “ေခြးတိရစၦာန္”လို႔ေသာ္လည္းေကာင္း အေခၚခံရေပမယ့္ ေခၚသူက ကိုယ္နဲ႔ တရင္းတႏွီးလည္း ရွိတယ္၊ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ အစပ္တည့္သူလည္း ျဖစ္ေနတယ္၊ ရယ္ရယ္ေမာေမာ၊ ေျပာဆိုေနရင္း ေခၚတာမ်ိဳးဆိုရင္ အေခၚခံရသူက ဘာမွမျဖစ္ဘူး။

ဒါေပမယ့္ “ေဟ့ေကာင္”လို႔ ေခၚတာေလးေလာက္ေပမယ့္ ေခၚသူက ေဒါသနဲ႔ ေခၚတာျဖစ္ေစ၊ အေက်ာႀကီးနဲ႔ ေခၚတာလို႔ျဖစ္ေစ အေခၚခံရသူမွာ ခံစားရၿပီဆိုတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ နားခါးသြားတတ္စျမဲပဲ။

အဓိကကေတာ့ ကိုယ္က ဘယ္ႏွလံုးသားမ်ိဳးနဲ႔ နာယူသလဲဆိုတာပါပဲ။ အေခၚခံရသူရဲ႕စိတ္က ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္မႈနဲ႔ နာယူလိုက္ရင္ ဘယ္လို ေခၚေခၚ ဘာျပႆနာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ အေခၚခံ ရသူရဲ႕ႏွလံုးက မၿငိမ္းခ်မ္း ရင္ေတာ့ “ဆရာသမား”လို႔ ေခၚတာကိုပဲ ကိုယ့္ကို “ရိ”တယ္လို႔ ေတြးမိႏိုင္ပါတယ္။

တကယ္လည္း “ရိ”ၿပီး ေခၚတာမ်ိဳးရွိတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေခၚတဲ့ အထဲမွာ “ဇာတ္လိုက္”ဆိုတဲ့ အေခၚအေဝၚမ်ိဳးဟာ တစ္ခါတစ္ရံ ခပ္ရိရိ ေခၚတာမ်ိဳးပါ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႐ံုးက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ မိတ္ေဆြရင္းႀကီး ကိုထူးျခားကေတာ့ လူတကာကို “အန္ကယ္”ေခၚတဲ့ ဝါသနာနဲ႔။ သူ႔အသက္က ကြ်န္ေတာ့္ထက္ ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္ႏွစ္ႀကီးေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း “အန္ကယ္”လို႔ပဲ ေခၚေဝၚသံုးႏႈန္းတယ္။

သူနဲ႔ အေနၾကာလာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူ႔လိုပဲ လူတကာကို “အန္ကယ္”တစ္လွည့္၊ “ဦးေလး”တစ္လွည့္ ေခၚလိုက္ လုပ္ေနတယ္။

စာေပေလာက ဦးမ်ိဳးၫႊန္႔ကို “အန္ကယ္”လို႔ ေခၚမိေတာ့ ပထမပိုင္း သူ႔ခမ်ာ အခံရ ခက္ေနပံ ုရတယ္။ လူရည္လည္တဲ့သူမို႔လို႔သာ စိတ္မဆိုးတာ။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ထက္ ဆယ္ႏွစ္သာသာ ႀကီးေပမယ့္ အဲလိုအေခၚခံရတာေတာ့ ဘယ္ႀကိဳက္ပါ့မလဲ။

ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ငယ္တဲ့ သူ႔သား ကိုေနမ်ိဳးၫြန္႕(အလကၤာဂ်ာနယ္)ကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္က “ဦးေလး”လို႔ ေခၚတာမို႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူ သေဘာေပါက္သြားပံု ရတယ္။ ကိုေနမ်ိဳးၫြန္႔ကလည္း လူပါးပဲ။ လူခ်င္း ဆံုတာနဲ႔ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို “ဦးေလး၊ ဦးေလး”ဆိုၿပီး သူက ဦးေအာင္ ခပ္စိပ္စိပ္ ေခၚထားတတ္ျပန္တယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ခ်င္း ခင္ေနေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး။ ဘယ္လို ေခၚေခၚ၊ ဘာ ျပႆနာမွ မရွိဘူး။ “ေမာင္ေနမ်ိဳးၫြန္႔ႏွယ္၊ သက္သက္မဲ့ နာမ္ႏွိမ္ေနရန္ေကာ”ေတြ၊ ဘာေတြ တစ္ခါမွ မစဥ္းစားျဖစ္ဘူး။

ေနာက္တစ္ခုကိုလည္း ကိုယ္ေတြ႕ ၾကံဳဖူးထားတာ ရွိေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔႐ံုးမွာ စီမံခန္႔ခြဲေရးအရာရွိတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ သည္လူက စီမံခန္႔ခြဲေရးနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို တာဝန္ယူရေတာ့ အင္မတန္ အမုန္းခံရရွာတယ္။ ဝန္ထမ္းဆိုတာေတြကလည္း မတစ္ရာသားမ်ားပီပီ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္သူကို စိန္ေခၚသလို လုပ္တဲ့ ပ်က္ကြက္မႈအစံု၊ က်ဴးလြန္မႈအစံုကို လုပ္တတ္ၾကတယ္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ႐ံုးမွာ ေအာက္ေျခဝန္ထမ္း အားလံုးက သူ႔ကို ႐ို႐ိုေသေသ ဆက္ဆံၾကတယ္။ “ဆရာ၊” “ဆရာ”နဲ႔ တစ္“ဆရာ”တည္း “ဆရာ”ေနလိုက္ၾကတာ သူတို႔အစား အေမာသား။ အဲ… တစ္ေန႔က်ေတာ့ လံုျခံဳေရး တာဝန္က် ဝန္ထမ္းႏွစ္ေယာက္ သူတို႔ခ်င္း ေျပာေနတာကို အမွတ္မထင္ ၾကားလိုက္တယ္။ အဲဒီ့ စီမံခန္႔ခြဲေရး အရာရွိကို သူတို႔က ကြယ္ရာမွာ “ႏြားႀကီး”လို႔ ေခၚေဝၚ ရည္ၫႊန္း သံုးစြဲေနၾကတာကလား။

ကြ်န္ေတာ္ အေတာ္သေဘာက်သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း ကြယ္ရာမွာ သူတို႔ေခၚခ်င္သလို ေခၚၾကမွာပဲ၊ ေရွ႕တင္ေတာ့ “ဆရာ”က တစ္ျပားဖိုးမွ မေလ်ာ့ေစရဘူး။
အဲဒါထက္စာရင္ ကြ်န္ေတာ့္ ေရွ႕မွာလည္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ဆရာမေခၚဘဲ “ေအတီေက”လို႔ နာမည္တပ္ေခၚ၊ ကြ်န္ေတာ့္ကြယ္ရာမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ရည္ၫႊန္းတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာလည္း “ေအတီေက”လို႔ပဲ ရည္ၫႊန္းတဲ့သူမ်ိဳးက ေရွ႕တင္ “ဆရာ”ေခၚၿပီး ကြယ္ရာမွာ ေခၚခ်င္သလို ေခၚေနတဲ့သူေတြထက္ စာရင္ အပံုႀကီး သာပါေသးလားလို႔ ေတြးမိရပါတယ္။

ဆိုလိုတာက အေခၚအေဝၚထက္ သေဘာထားက ပိုအေရးႀကီးတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြက အေခၚအေဝၚ(ပညတ္)ေတြကို အစြဲလမ္း လြန္ေနတယ္လို႔ တစ္ခါတစ္ခါ ေတြးမိတယ္။

အဲဒီ့ကေန ဆက္ေတြးမိတာက သိုးေဆာင္းဆို႐ိုးစကားေလး တစ္ခုပါ။ “ႏွင္းဆီပန္းကို ဘယ္လိုနာမည္နဲ႔ ေခၚေခၚ၊ ေမႊးျမဲ ေမႊးေနမွာပါပဲ”လို႔ ဘာသာျပန္လို႔ ရမယ္ ထင္ပါတယ္။

ဟုတ္ပါရဲ႕။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း ဘယ္လို ေခၚေခၚ၊ ေခၚခ်င္သလိုေခၚ၊ ကြ်န္ေတာ္က ကြ်န္ေတာ္အျဖစ္ကေန ေရြ႕ေလ်ာသြားမွာမွ မဟုတ္တာ။ ေခၚသူက “ႏြားႀကီး”လို႔ ေခၚလိုက္တာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ႏြားျဖစ္သြားမွာ မဟုတ္သလို ေခၚသူက “မေအ”နဲ႔ ကိုင္တုတ္ေပမယ့္ သူ ေျပာတဲ့ဘဝကို ေရာက္သြားတာမွ မဟုတ္တာ။ အဲဒါကိုမွ ကြ်န္ေတာ္က လိုက္လႈပ္ခတ္ေနမိရင္ ကြ်န္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္က သေဘာထား မမွန္ရာကို ေရာက္သြားႏိုင္တယ္ဆိုတာကို ေတြးမိလာရတယ္။

အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဘယ္သူက ဘယ္လို ေခၚေခၚ၊ ဘယ္လိုသံုးသံုး ဘာမွမျဖစ္မိေတာ့တာ မ်ားတယ္။ ေဒါသနဲ႔ ေခၚရင္လည္း ေခၚသူရဲ႕ေဒါသကို နားလည္ေပးလိုက္ရင္ သိပ္မလႈပ္ခတ္ေတာ့ဘူး၊ မစၦရိယနဲ႔ ေခၚရင္လည္း ေခၚသူရဲ႕ မစၦရိယကို သတိထားလိုက္မိရင္ ဘာမွမျဖစ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။

ပါရမီခံ ရင့္သန္လြန္းလွလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ တရားေတြ ဘာေတြ ေပါက္တဲ့အဆင့္ကိုလည္း မေရာက္ႏိုင္ေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ သေဘာထားေလး နည္းနည္း မွန္သြားတာနဲ႔ ေနရထိုင္ရတာ ပိုမို ေပါ့ပါးလာတာေတာ့ အမွန္ပဲ။

အစတုန္းက ထိတိုင္း သိေန၊ သိတိုင္း ထိေနမိသမွ် အခုက်ေတာ့ အဲဒါေတြဟာ ဘာမွ သိပ္အေရးမႀကီးမွန္း သတိထားမိသြားတာနဲ႔အတူ ဘာမဟုတ္တာေလးေတြနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ အညႇိဳးမခံျဖစ္ေတာ့ဘူး။

ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ေလ၊ သည္အခ်က္က ထင္ရွားေလေလပဲ။

တစ္ေန႔မွာ ၂၄ နာရီ ရွိတယ္။ အိပ္ခ်ိန္က ပ်မ္းမွ် ရွစ္နာရီ ထား။ သိစိတ္နဲ႔ ေနေနတဲ့အခ်ိန္က တစ္ေန႔မွာ ၁၆ နာရီ ရွိတယ္။ အလုပ္လုပ္တဲ့ အခ်ိန္က တစ္ေန႔ကို ရွစ္နာရီ၊ အလုပ္သြား အလုပ္ျပန္အတြက္ အခ်ိန္ယူရတာက ႏွစ္နာရီ၊ သံုးနာရီေလာက္ ရွိတယ္။ ဆိုေတာ့ တစ္ေန႔မွာ အလုပ္အတြက္အခ်ိန္က ဆယ္နာရီ၊ ၁၁ နာရီေလာက္ ရွိေနတယ္။ တစ္ေန႔တာမွာ ကိုယ္တြက္ သက္သက္က်န္တဲ့ အခ်ိန္က တကယ့္တကယ္ ေလး၊ ငါးနာရီေလာက္ပဲ ရွိေတာ့တာ။ အဲဒီ့အခ်ိန္ေလးမွာ သူမ်ားက ေျပာလိုက္တာ၊ ဆိုလိုက္တာ၊ ေခၚေဝၚ၊ သံုးစြဲ၊ တိုင္းထြာလိုက္တာေလးေတြကို တႏံု႔ႏံု႔ ေတြးရင္း ဘာ မဟုတ္တာေတြနဲ႔ ဦးေႏွာက္ အ႐ႈပ္ခံေနျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ေတြက တစ္နာရီေလာက္ေလးပဲ ရွိေနတယ္ဆိုဦးေတာင္ ႏွေမ်ာစရာႀကီးရယ္။

လက္ေတြ႕မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူသားေတြဟာ အဲသလို ဘာမဟုတ္တာေတြနဲ႔ပဲ စိတ္ကို အ႐ႈပ္ခံျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြကိုက ေသခ်ာတြက္ၾကည့္မယ္ဆို မနည္းလွဘူး။

ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ အသက္ႀကီးလာလို႔လားမသိဘူး၊ အခ်ိန္ကို ႏွေမ်ာတတ္လာတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ မတိမ္းမယိမ္းေတြ၊ ကိုယ့္ထက္ငယ္တဲ့သူေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေၾကြေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္က အသက္ရွင္ခြင့္ ရေနတာေလးကိုပဲ ေက်းဇူးတင္လွၿပီ။ ဘယ္ေလာက္အထိ ဆက္ရွင္ေနဦးမယ္ဆိုတာလည္း ေသခ်ာတဲ့ကိစၥ မဟုတ္ေတာ့ အခ်ိန္ကို အလြန္ႏွေမ်ာေနမိရတယ္။

အဲလို ႏွေမ်ာတာနဲ႔အတူ ဘာမဟုတ္တာေတြနဲ႔ စိတ္အ႐ႈပ္ခံ၊ ဦးေႏွာက္ အေျခာက္ခံၿပီး အခ်ိန္ျုဖန္းမေနခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ သေဘာထားမွန္မွန္နဲ႔ ေနမိေအာင္ မိမိကိုယ္ကို က်င့္ယူေနမိတယ္။

သေဘာထားမွန္ေလေလ၊ ေနရထိုင္ရတာ ေပါ့ပါးေလေလဆိုတာကိုလည္း စာေတြ႕မဟုတ္ဘဲ ကိုယ္တိုင္သိ သိလာရတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိသေလာက္ကို ျပန္ေဖာက္သည္ခ်လိုက္တာပါ။ စာဖတ္သူမ်ားလည္း စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။

(၁၉၉၉ ခုႏွစ္ မတ္လထုတ္Fashion Image မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၄၀၀၉၅၉၀၅၀၉ နဲ႔ လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္က ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလမွာ ဒုတိယအႀကိမ္အျဖစ္ ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ “ေတြးေတာဆင္ျခင္မႈ အႏုပညာ”စာအုပ္ထဲက တစ္ပုဒ္ကို ျပန္လည္တင္ဆက္လိုက္တာပါ။)