Skip to content

The Day I Became a Mom

9 May 2010

ကၽြန္မ ေမေမျဖစ္တဲ့ ေန႔

ကြ်န္မ ေမေမျဖစ္တဲ့ေန႔က သမီးကို ေမြးတဲ့ေန႔ မဟုတ္ဘဲ သမီးကို ေမြးၿပီး ခုနစ္ႏွစ္ၾကာေတာ့မွသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ့ေန႔ မတိုင္ခင္အထိကေတာ့ မတရား အႏွိပ္စက္ခံေနရတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ၾကံ႕ၾကံခံႏိုင္ေအာင္ အားထုတ္ရင္းနဲ႔ ကြ်န္မတစ္ေယာက္ ဗ်ာမ်ားေနခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မမွာ ရွိသမွ် ကိုယ္စြမ္း ဉာဏ္စြမ္း မွန္သမွ်ကို စိုက္ထုတ္ၿပီး “ေျခာက္ျပစ္ကင္း”တဲ့ အိမ္ကေလး တစ္ေဆာင္ ျဖစ္ေနေအာင္ ႀကိဳးစားရပါတယ္။ မႀကိဳးစားလို႔လည္း မရပါဘူး။ ကြ်န္မခင္ပြန္းက ညေနတိုင္း တစ္အိမ္လံုးကို က်က်နန စစ္ေဆး ၾကည့္႐ႈတတ္တာကိုး။ သည္ေတာ့ကာ ကြ်န္မသမီးေလး ေတာ့တီးေတာ့တ မတ္တတ္စမ္းတာကိုေတာင္ သတိမထားမိလိုက္ေတာ့ဘူး။

ဘယ္ေတာ့မွ မေက်နပ္ႏိုင္တတ္သူ တစ္ေယာက္ ေက်နပ္ေအာင္ မေနမနား အားထုတ္ ႀကိဳးပမ္းေနရင္းနဲ႔ပဲ တစ္ႏွစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္ ကုန္သြားတာကို ႐ုတ္တရက္ သတိထားမိလာပါတယ္။ ကုန္သြားတဲ့အခ်ိန္ေတြကို ဘယ္လိုမွ ျပန္မရႏိုင္တာကိုလည္း သတိထားမိသြားတယ္။

အဲ… ဒါေပမယ့္ ပံုမွန္ “မိခင္”တစ္ေယာက္ လုပ္တဲ့ အလုပ္ေတြကိုေတာ့ ကြ်န္မ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ သမီးရဲ႕ေက်ာင္းေတြ၊ က်ဴရွင္ေတြ၊ အားကစား သင္တန္းေတြ၊ ပန္းခ်ီသင္တန္းေတြကို မပ်က္ေအာင္ စီစဥ္ေပးခဲ့တာမ်ိဳး၊ ေက်ာင္းကပြဲေတြ၊ ကဗ်ာရြတ္ပြဲေတြ၊ ဆုေပးပြဲေတြကို မပ်က္မကြက္တက္ ေရာက္ခဲ့တာမ်ိဳး၊ မိဘဆရာအသင္း ေဆြးေႏြးပြဲေတြ တက္တာမ်ိဳးေတြေပါ့။ အဲဒါေတြလည္း ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္းပဲ လုပ္ခဲ့ရတာပါ။


ထမင္းစား စားပြဲမွာ တစ္ခုခု ဖိတ္သြားတဲ့အခါ ေဒါသူပုန္ ထတတ္တဲ့ ကြ်န္မခင္ပြန္းေၾကာင့္ သမီးေလး စိတ္ငယ္သြားရင္လည္း သမီးကို ကြ်န္မ ေဖ်ာင့္ဖ်ေပးရပါတယ္။ “ဘာမွ မျဖစ္ဘူး သမီး၊ သမီးေဖေဖက သမီးကို ခ်စ္ပါတယ္ကြယ္။ ႐ုတ္တရက္မို႔ ႐ိုက္လိုက္၊ ေငါက္လိုက္တာပါ”ဆိုတာမ်ိဳးေတြ ေျပာေပးတာမ်ိဳးေပါ့။ ညဘက္မွာ ကြ်န္မေယာက္်ား မူးမူးနဲ႔ ျပန္လာတဲ့အခါ ေအာ္ဟစ္၊ ဆဲဆို၊ စြပ္စြဲတာေတြ အားလံုးကိုလည္း သမီးေလး မၾကားရေလေအာင္ ကြ်န္မ တတ္အားသမွ် ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သမီးနဲ႔ ကြ်န္မတို႔အတြက္ အေကာင္းဆံုးလမ္းကို ကြ်န္မ ေရြးလိုက္ရပါတယ္။ ကြ်န္မတို႔အတြက္ နားခိုစရာအရပ္တစ္ခု မဟုတ္တဲ့ ကြ်န္မေယာက္်ားရဲ႕ အရိပ္ေအာက္ကေန အၿပီးအပိုင္ ထြက္လိုက္တာပါပဲ။

အဲဒီ့ေန႔က်ေတာ့မွ ကြ်န္မဟာ တကယ့္ေမေမဘဝကို ေရာက္တာပါ။

အဲဒီ့ေန႔ညေနက ကြ်န္မတို႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ဟာ ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ အိုးသစ္အိမ္သစ္ေလးမွာ ညစာ ထိုင္စားေနၾကပါတယ္။ သမီးကို ကြ်န္မ အျဖစ္ေစခ်င္ဆံုး အေနအထားနဲ႔ ညစာ ေကြ်းခြင့္ရတဲ့ ပထမဆံုး ညခင္းေပါ့ရွင္။ ညစာကို ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ ဘာ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္မွ မျဖစ္ဘဲ သမီးေလး စားေစခ်င္ခဲ့တာ ဟိုအိမ္မွာ ေနခဲ့စဥ္ ကာလတစ္ေလွ်ာက္လံုးပါ။


သားအမိႏွစ္ေယာက္ဟာ တစ္ေန႔တာအတြင္း ေက်ာင္းမွာ သမီးၾကံဳခဲ့ရသမွ်ကို ေျပာဆိုေနၾကပါတယ္။ သည္အခ်ိန္မွာ သမီးရဲ႕ ထမင္းပန္းကန္ ေဘးမွာ ခ်ထားတဲ့ ေခ်ာကလက္ ႏြားႏို႔ဖန္ခြက္ကို သမီးရဲ႕ လက္ကေလးနဲ႔ တိုက္မိၿပီး ေမွာက္က်သြားပါေလေရာ။ စားပြဲခင္း ျဖဴျဖဴေလးမွာေရာ၊ ေဆးျဖဴျဖဴ သုတ္ထားတဲ့ နံရံမွာပါ ညိဳညစ္ညစ္ျဖစ္သြားတာကို ၾကည့္ရင္းကေန သမီးရဲ႕ မ်က္ႏွာငယ္ငယ္ေလးကိုလည္း ကြ်န္မ လွမ္းၾကည့္လိုက္မိပါတယ္။

သမီးရဲ႕ မ်က္ဝန္းထဲမွာ စိုးရြံ႕မႈေတြ။

လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္၊ သူ႔ဖေအရဲ႕ အိမ္မွာ ရွိေနတုန္းက သူ႔အေဖရဲ႕ မ်က္စိေအာက္မွာသာ ဒါမ်ိဳးျဖစ္ရင္ ဘယ္ေလာက္အထိ အေျခအေနဆိုးသြားမယ္ ဆိုတာကို သိေနတဲ့ မ်က္လံုးေလးေတြပါ။

သမီးရဲ႕ အဲဒီ့ မ်က္ႏွာေလးကို တစ္လွည့္၊ နံရံျဖဴျဖဴေပၚမွာ စီးက်ေနဆဲ ေခ်ာကလက္ႏို႔ရည္ ညိဳညစ္ညစ္ေတြကို တစ္လွည့္ ၾကည့္ရင္းက ကြ်န္မ ရယ္ခ်လိုက္မိပါတယ္။ သမီးကေတာ့ ကြ်န္မေတာ့ ႐ူးသြားၿပီလို႔ မွတ္မွာပဲ။

“အနားမွာ ညည္းအေဖ ရွိမေနတာ မေကာင္းဘူးလား သမီးရဲ႕”လို႔ ကြ်န္မက အေတာမသတ္ ရယ္ရင္း ေျပာလိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ သမီးကလည္း တသိမ့္သိမ့္ ရယ္ပါေတာ့တယ္။ ကြ်န္မတို႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ မတိုင္ပင္ဘဲနဲ႔ ရယ္ေနမိၾကတာမ်ား မ်က္ရည္ေတာင္ ထြက္တဲ့အထိပဲ။

ကြ်န္မတို႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေရွ႕ခရီးဟာ စိုစိုေျပေျပ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ျဖဴးျဖဴးရွိေတာ့မယ္ဆိုတာကို အဲဒီ့အခ်ိန္ေလးမွာတင္ပဲ ႏွစ္ေယာက္စလံုး သိလိုက္ၾကပါတယ္။
သားအမိႏွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ေၾကာင့္ တစ္ခုခု ဖိတ္စင္ ကုန္တဲ့အခါတိုင္းမွာ သမီးက “သမီး ေခ်ာကလက္ ႏြားႏို႔ေတြ ေမွာက္ခ် လိုက္တဲ့ေန႔ကို မွတ္မိေသးလား ေမေမ။ အဲဒီ့ေန႔ဟာ သမီးတို႔ သားအမိအတြက္ ေတာ္တည့္ မွန္ကန္တဲ့အလုပ္ကို ေမေမ လုပ္လိုက္တဲ့ေန႔ပဲ ေမေမရဲ႕။ အဲဒီ့ေန႔ကို သမီး ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မွာ မဟုတ္ဘူး”လို႔ ေျပာတတ္တာ ကေန႔ သမီးအသက္ ႏွစ္ဆယ့္ေလးႏွစ္ျပည့္ၿပီးခ်ိန္၊ အဲဒီ့ေန႔က စတင္ ေရတြက္ရင္ ဆယ့္ခုနစ္ႏွစ္ေတာင္ ၾကာခဲ့ၿပီးခ်ိန္ အထိပါပဲ။

အဲဒီ့ေန႔ဟာ ကြ်န္မ ေမေမျဖစ္တဲ့ေန႔ေပါ့။ ေမေမတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာဖို႔အတြက္ သမီးရဲ႕ ေက်ာင္းေတြ၊ က်ဴရွင္ေတြ၊ အားကစား သင္တန္းေတြ၊ ပန္းခ်ီသင္တန္းေတြကို မပ်က္ေအာင္ စီစဥ္ေပးတာမ်ိဳး၊ ေက်ာင္း ကပြဲေတြ၊ ကဗ်ာရြတ္ပြဲေတြ၊ ဆုေပးပြဲေတြကို မပ်က္မကြက္ တက္ေရာက္တာမ်ိဳးနဲ႔ မၿပီးပါဘူး။ အိမ္ကို သန္႔ရွင္း ေျပာင္လက္ေနေအာင္ လွဲက်င္း သုတ္သင္ထားၿပီး အရသာရွိတဲ့ ဟင္းေကာင္း ေကြ်းေကာင္းေတြကို ခ်က္ေကြ်းေန႐ံုနဲ႔လည္း မေအပီသမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေျခအေန မေကာင္းတာကို သမီး မသိေအာင္ ဖံုးထား၊ ဖိထားရင္း ေကာင္းခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာေၾကာင့္လည္း မေအျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။

ကြ်န္မအတြက္ကေတာ့ ဖိတ္သြားတဲ့ ႏြားႏို႔အေပၚမွာ ရယ္ႏိုင္တဲ့ ေန႔မွာမွ တကယ့္ ေမေမအစစ္ျဖစ္တဲ့ေန႔လို႔ ယူဆပါတယ္ရွင္။

Linda Jones ေရးတဲ့ The Day I Became a Mom ကို ျပန္ဆို ေဖာ္ျပလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

အႏွိပ္စက္ခံ အိမ္ေထာင္ေရးဘဝထဲမွာ ကေလးေတြ မ်က္ႏွာကိုေထာက္ ၿပီး ေအာင့္ခံေနပါတယ္ဆိုသူမ်ားအတြက္ စဥ္းစားၾကည့္ခ်င္စရာ ကိုယ္ေတြ႕ ျဖစ္ရပ္ကေလးတစ္ခု ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

တကယ္ေတာ့ အႏွိပ္စက္ခံ အိမ္ေထာင္ေရးဘဝမွာ ကေလးေတြလည္း ရင္နဲ႔ မဆံ့ေအာင္ ခံစားရတတ္တာလည္း အမွန္ပါပဲ။ ကေလးေတြရဲ႕ ကိုယ္ရည္ ကိုယ္ေသြးေတြ၊ အစြမ္းအစေတြ က်ဆင္းသြားေအာင္ အႏွိပ္စက္ခံ အိမ္ေထာင္ေရးက ေကာင္းေကာင္းႀကီး လုပ္ေပးတတ္ပါတယ္။

အဲသလို အိမ္ေထာင္ေရးဘဝထဲကို ေရာက္ေနတဲ့ မေအတစ္ေယာက္ရဲ႕ တာဝန္ကို မီးေမာင္းထိုးျပလိုက္တဲ့ စာတစ္ပုဒ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ သံုးသပ္ပါတယ္။

စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းမ်ား ဘယ္လို သေဘာရပါသလဲခင္ဗ်ာ။

[၂၀ဝ၃ခုႏွစ္  ဇူလိုင္လ ၂၈ ရက္ေန႔ထုတ္ “အေတြးသစ္”ဂ်ာနယ္  အတြဲ ၃၊ အမွတ္ ၁၄၃ မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၁၆၁၀/၂၀၀၃ (၁၁) နဲ႔ လက္တြဲေဖာ္ စာအုပ္တိုက္က ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလမွာ ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ “ဘ၀တူရိယာ” (ေမာဟေျပ ပံုတိုပတ္စမ်ား – ၂) စာအုပ္ထဲက စာတစ္ပုဒ္ကို ေကာက္ႏုတ္တင္ဆက္လိုက္တာပါ။]
Advertisements
One Comment leave one →
  1. thawtar permalink
    9 October 2011 3:54 pm

    ဟုတ္ကဲ့ အတူေနဖို႔ အဆင္မေျပရင္ခြဲေနၾကတာအေကာင္းဆံုးျဖစ္မယ္ထင္တယ္ေနာ္ ဆရာ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: