Skip to content

How to Love Somebody Thoughtfully

16 May 2010

ဦးေႏွာက္သံုးၿပီး ခ်စ္တဲ့နည္း

ကၽြန္ေတာ့္အခ်စ္

ငယ္ငယ္တုန္းက ေရးဖူးတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို ျပန္ကိုးကားခ်င္ပါတယ္။

ခ်စ္တတ္ေသာစိတ္
ရွိသည္ဆိုပါလွ်င္
ခ်စ္သူဟူ၍လည္း ရွိလိမ့္မည္ပင္…

ခ်စ္တတ္ေသာစိတ္
ကင္းမဲ့ေနသည္ဆိုပါလွ်င္
ခ်စ္သူဟူ၍လည္း ရွိလိမ့္မည္မထင္…

ကိုယ့္တြင္
ခ်စ္တတ္ေသာစိတ္
မ်ားစြာရွိသည္ပင္…

သို႔လွ်င္
ခ်စ္သူလည္း မ်ားမည္ပင္

ခြင့္လႊတ္ပါခင္…။        ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္၊ ကြ်န္ေတာ့္ အသက္ ၂၀ မျပည့္ တျပည့္ေလာက္မွာ ေရးျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ ကဗ်ာေခါင္းစဥ္က “အယူခံ”တဲ့။
အဲတုန္းကတည္းက ကြ်န္ေတာ့္မွာ အသည္းေတြ ကြဲခဲ့၊ ေၾကခဲ့၊ မြခဲ့တာေတြ ေျပာမေကာင္းေအာင္ မ်ားလွပါတယ္။

အခု ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္အၾကာမွာ ကိုယ္ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ အခ်စ္လမ္းေၾကာင္းကို ျပန္ေစာင္းၾကည့္ေတာ့ ငယ္ဘဝကို လြမ္းမိေသးေတာ့တယ္။ ခုခ်ိန္ထိလည္း ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ခ်စ္တတ္ေနတုန္းပါပဲ။ လူကသာ အလိုက္အထိုက္ အိုသြားတယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲက အခ်စ္ကေတာ့ ၁၆ ႏွစ္သားလို ႏုပ်ိဳေနဆဲဆိုတာကို မရွက္မေၾကာက္ ဝန္ခံလိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။

လူနဲ႔ အခ်စ္

လူတစ္ေယာက္တည္းကို တစ္သက္လံုး ခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာ ဖေယာင္းတိုင္ တစ္တိုင္တည္းက တစ္သက္တာ ထာဝရ ေတာက္ေလာင္ေနမယ္လို႔ ေျပာတာနဲ႔ အတူတူပါပဲလို႔ ရွိတ္စပီးယားက ေျပာဖူးပါတယ္။ ဆိုလိုတာက လူသားတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ဘဝမွာ တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ခ်စ္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္ ျဖစ္ေတာင့္ျဖစ္ခဲကိစၥပဲဆိုတဲ့ သေဘာပါ။

ကြ်န္ေတာ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အဲသလို အခ်စ္သမားႏုႏုေလးေတြနဲ႔ မၾကာခဏ ၾကံဳရတယ္။ သည္တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ လူသားေတြေပါ့။ သူတို႔ေတြရဲ႕ အခ်စ္ဋီကာ အျဖာျဖာကို နားေထာင္ရင္း ကြ်န္ေတာ္ ျပံဳးေနမိတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ တစ္ေယာက္မကကို ခ်စ္ခ်င္လည္း ခ်စ္ေနႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အသိတရားမ်ိဳး ရခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။
ႏုစဥ္အခါ မလိမ္မိုး မလိမၼာတုန္းကေတာ့ သစၥာရွင္ႀကီး လုပ္ေနရတာကိုပဲ ဂုဏ္ယူရမလိုလိုပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း အသည္းေတြ တျဖန္းျဖန္းကြဲ၊ အလြဲေတြ တစ္သီႀကီးျဖစ္၊ အသစ္ေတြ အထပ္ထပ္ေပၚ၊ အေဖာ္ေတြ ခဏ ခဏ ေျပာင္းသြားတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ အေဟာင္းေတြ အသစ္ျဖစ္တတ္တဲ့ သံသရာမွာ တစ္မိသားနဲ႔ တစ္မိသားၾကားက သစၥာဆိုတာ ပညတ္တစ္ခုရယ္လို႔ပဲ သတိထားမိလာရပါတယ္။

ပိုဆိုးတာက လူေတြဟာ မိမိကိုယ္မိမိ ၾကံဖန္လွည့္ဖ်ားတတ္တဲ့သေဘာ သဘာဝကို ရိပ္စားမိလာတာပါပဲ။ သည္အခါ တစ္ဖက္သားရဲ႕အခ်စ္ကို သေဘာေပါက္လာသလို ကိုယ့္အခ်စ္ကိုလည္း ကိုယ္ျပန္သေဘာေပါက္သြားပါတယ္။

လူေတြဟာ သည္တစ္ေယာက္ကိုပဲ ခ်စ္လွပါေခ်ရဲ႕၊ ၾကင္နာလွပါေခ်ရဲ႕၊ ျမတ္ႏိုးလွပါေခ်ရဲ႕လို႔ အစ ကနဦးတုန္းက ယံုၾကည္ စြဲျမဲေနတတ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အေႏွးနဲ႔ အျမန္ဆိုသလို အဲဒီ့တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ခ်စ္တဲ့စိတ္က အနိစၥသေဘာထဲ ပါသြားတဲ့အခါ အဲဒါကို ဝန္ခံရမွာ လိပ္ျပာက မလံုခ်င္ဘူး။ မ်က္ႏွာမ်ားတဲ့သူ၊ သစၥာမဲ့တဲ့ သူရယ္လို႔လည္း ဘယ္သူကမွ အသတ္မွတ္ မခံခ်င္ဘူး။ ကိုဖိုးစြံ၊ မဝိုင္းဝိုင္းလည္ေတြလည္း အတူတူပဲ။ ကိုယ့္ကို လူႀကိဳက္မ်ားလို႔ ဂုဏ္ယူခ်င္တာက တစ္ဖက္။ မ်က္ႏွာမ်ား၊ သစၥာမဲ့သူလို႔ အေျပာမခံခ်င္တာက တစ္ပိုင္း။ သတ္သတ္စီ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။

ဒါနဲ႔ပဲ၊ ေထြးၿပီးသား တံေတြး ျပန္မ်ိဳဖို႔ ခက္တာမို႔ မႊန္မႊန္ထြန္ထြန္နဲ႔ အလြန္အကြ်ံ ေျပာမိခဲ့သမွ် အဖတ္ကေလး ဆည္၊ အိေႁႏၵေလးလုပ္ရင္း သည္ တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ခ်စ္ေနဆဲ၊ ခ်စ္ေနျမဲ၊ ဘာ၊ ညာ ေလွ်ာက္ေျပာေရာ။ လူဆိုတဲ့သေဘာကလည္း အဲလိုသာ စိတ္ပါလက္ပါ အထပ္ထပ္ေျပာ၊ ကိုယ့္အေျပာကို ကိုယ့္ဘာသာ အဟုတ္မွတ္လာ။ သည္မွာတင္ အမ်ားကိုလည္း လွည့္စားျဖစ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း လီဆယ္ျဖစ္ေနေတာ့တယ္။

အခုလို ေျပာလိုက္ေတာ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြ၊ ၃၀ မျပည့္ေသးခင္ တဖ်စ္ဖ်စ္နဲ႔ ခ်စ္လို႔ေကာင္းေနသူေတြ ေက်လည္ၾကမယ္ မထင္ဘူး။

ကြ်န္ေတာ္ေျပာတာ အမွန္ခ်ည္းပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ အားလံုး လက္ခံၾကစတမ္းဆိုတဲ့သေဘာနဲ႔ တင္ျပေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ အေတြ႕အၾကံဳ၊ ကြ်န္ေတာ့္ ပတ္ဝန္းက်င္က လူအသီးသီးရဲ႕ခံစားပံုေတြအေပၚ ကြ်န္ေတာ ္႐ႈျမင္ သံုးသပ္မိေလသမွ် စာဖတ္သူအမ်ား စဥ္းစား ၾကံဆႏိုင္ေအာင္ တစ္ေထာင့္ တစ္ေနရာက ေဆြးေႏြးသြားခ်င္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ရင္ခုန္ခ်စ္

တစ္ခါလည္း ေရးျပခဲ့ဖူးတယ္။ အဲတုန္းကေတာ့ “မႊန္စိတ္”လို႔ သညာ ေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခုေတာ့ လူငယ္ေတြရဲ႕ရင္ထဲမွာ ကိန္းတတ္ျမဲ စိတ္အေျခအေနမို႔ လွလွပပေလး ျဖစ္သြားေအာင္ “ရင္ခုန္ခ်စ္”လို႔ ေခၚလိုက္ရျပန္ပါ တယ္။ အမွန္ေတာ့ အတူတူပါပဲ။ သိုးေဆာင္း ဘာသာစကားနဲ႔ေတာ့ infatuation တဲ့။
ပုထုဇဥ္မွန္သမွ် တစ္ဘဝမွာ အနည္းဆံုး တစ္ခါေတာ့ ျဖစ္ေလ့ရွိတဲ့ စိတ္ပါပဲ။ ကံေကာင္းတဲ့သူေတြက်ေတာ့လည္း တစ္ခါမက ျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။ သည္ကိစၥဟာ အသက္ အရြယ္နဲ႔ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အသိပညာနဲ႔ေသာ္လည္းေကာင္း လံုးလံုးမသက္ဆိုင္ပါဘူး။ ယုတ္စြအဆံုး ဆင္ျခင္ဉာဏ္နဲ႔ေတာင္ မဆိုင္လွပါဘူး။


ဘုရင္ႀကီး ႐ူးသြားတာ၊ ရေသ့ႀကီး ဈာန္ေလွ်ာတာဆိုတာမ်ိဳးေတြ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဖတ္ခဲ့၊ နာခဲ့ဖူးတယ္။ ထိုနည္းတူပဲ၊ သူေဌးသမီး၊ ပညာတတ္မနဲ႔ အိမ္က ယာဥ္ေမာင္းနဲ႔ ဇာတ္လမ္း၊ လူေရတတ္ သူၾကြယ့္သားနဲ႔ ဆင္းရဲသူမ ဇာတ္လမ္း၊  မမႀကီးနဲ႔ ေမာင္ေလးနဲ႔ ဇာတ္လမ္း၊ ဦးနဲ႔ သမီး ဇာတ္လမ္းေတြကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဖတ္ဖူး ၾကားဖူးေနသလို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာလည္း ၾကံဳရျပန္တယ္။ ဒါတင္မကေသးဘူး၊ မယားႀကီး ငုတ္တုတ္နဲ႔ မယားငယ္ေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္သြားသူေတြ၊ လင္ႀကီး ရွိလ်က္နဲ႔ ေမ်ာက္မ ထားသူ မိန္းမသားေတြကိုလည္း ၾကားဖူး၊ ျမင္ဖူးၾကဦးမွာပဲ။


အဲဒီ့လူေတြအားလံုး တညီတၫြတ္တည္း ေျပာၾကတဲ့စကားမွာလည္း “အခ်စ္”ဆိုတာႀကီးနဲ႔ပါ။ အခ်စ္၊ အခ်စ္ဆိုၿပီး အဲသလို အသည္းအသန္ ျဖစ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အဲဒါ အခ်စ္မဟုတ္ဘူးလို႔ သတိထားမိသူလည္း ခပ္ရွားရွား။


သည္ေနရာမွာ ကြ်န္ေတာ့္အေတြ႕အၾကံဳအရ ေကာက္ခ်က္တစ္ခုေတာင္ ထုတ္ျပလိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။ အခ်စ္၊ အခ်စ္လို႔ ကိုယ္က ထင္ေနၿပီး ဆန္႔က်င္ဖက္လိင္အေပၚ စြဲစြဲလမ္းလမ္းနဲ႔ စားလည္း သူ႔စိတ္၊ အိပ္လည္း သူ႔ေတြး၊ ေဝးရင္ ေသမတတ္ ခံစားေနရၿပီ၊ ရင္ဘတ္ထဲမွာ ဆို႔တို႔တို႔၊ နာတာတာ၊ ေအာင့္ေတာင့္ေတာင့္ ျဖစ္လာၿပီဆိုတာနဲ႔ အဲဒါ အခ်စ္စစ္ မဟုတ္ဘူးလို႔ ယံုလိုက္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။ အခ်စ္စစ္က အဲသလို ဣေႁႏၵ မမဲ့ဘူး၊ အသည္းအသန္ မျဖစ္ဘူး။ ရင္ခုန္ခ်စ္က ေနမင္းနဲ႔တူရင္ အခ်စ္စစ္က လမင္းနဲ႔ တူတယ္။ ရင္ခုန္ခ်စ္က မီးလွ်ံဆိုရင္ အခ်စ္စစ္က စမ္းေရပါ။ ရင္ခုန္ခ်စ္မွာ အတၱ ရွိတယ္၊ အခ်စ္စစ္က အနတၱ။ ဆိုလိုတာက ရင္ခုန္ခ်စ္က ကိုယ္တြက္ကို တြက္ေနမိတတ္သေလာက္ အခ်စ္စစ္က ကိုယ့္တြက္ လံုးလံုးမပါဘူး။ ခ်စ္ေနရတဲ့ ခံစားမႈ သက္သက္ေၾကာင့္ တသိမ့္သိမ့္နဲ႔ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ ေအးေအးေလးရယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲသလို အခ်စ္စစ္မ်ိဳးကိုက်ေတာ့ ပုထုဇဥ္တိုင္း ခံစားခြင့္ ရဖို႔ သိပ္ခဲယဥ္းတယ္။ လူတစ္ရာမွာ ၂၀၊ အစိတ္ေတာင္ ခံစားဖူးခ်င္မွ ခံစားဖူးမွာပါ။ မ်ားရာစုကေတာ့ ရင္ခုန္ခ်စ္ကိုပဲ အခ်စ္စစ္လို႔ ထင္မိေယာင္မွား သြားတတ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း “အခ်စ္ဆိုတာ ငယ္တုန္း ႐ူးတာ သက္သက္ပါကြာ” ဆိုတဲ့ အထင္နဲ႔ ေသသာ သြားတယ္၊ အခ်စ္စစ္ကို မေတြ႕လိုက္ရဘူး။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း လြတ္တဲ့ ငါးက စြတ္ႀကီးေနတာကိုပဲ အခ်စ္စစ္လို႔ ထင္ၿပီး သည္တစ္ေယာက္ကို မရတာနဲ႔ တစ္သက္လံုး ငွက္ေပ်ာတံုး ဖက္သြားတာမ်ိဳးလည္း ရွိတယ္။

ထားပါေတာ့၊ အခ်စ္စစ္အေၾကာင္းကို စီကာပတ္ကံုး ေရးျပခဲ့ၿပီးၿပီမို႔ ဒါကို ထပ္ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။ “ရင္ခုန္ခ်စ္”ကိုပဲ ဆက္ေျပာပါရေစ။

ရင္ခုန္ခ်စ္ကေတာ့ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္အေပၚ စြဲလမ္းတဲ့စိတ္မွာ အေျခတည္ပါတယ္။ အာ႐ံုငါးပါးနဲ႔ ခံစားလို႔ရတဲ့ အရာတစ္ခုခုကို စြဲလမ္းတာမ်ိဳး ပါ။ ဆိုၾကပါစို႔၊ ႐ုပ္ရည္ တင့္တယ္လွပမႈကိုျဖစ္ျဖစ္၊ အသံသာတာကိုျဖစ္ျဖစ္၊ အမူအရာကိုျဖစ္ျဖစ္ စြဲလမ္းတတ္တာက မ်ားပါတယ္။ “ခ်စ္ျခင္းအစ မ်က္စိက” ဆိုတာကလည္း ရွိထားတဲ့အတြက္ အဓိကအားျဖင့္ မ်က္စိနဲ႔ ျမင္ရတဲ့ ႐ုပ္ရည္႐ူပကာယ၊ ဣေႁႏၵ၊ မွင္ေမာင္း၊ ေျခဟန္လက္ဟန္ အစရွိတာတို႔ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး က်ားနဲ႔ မတို႔ ၿငိတြယ္သြားတတ္ၾကတယ္။


အဲဒါကို စြဲလမ္းရာကေန သူ႔ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ထင္လာတယ္။ အဲဒီ့အထင္ကို ကိုယ့္ဘာသာ အဆိုသြင္း၊ ကိုယ့္ဘာသာ အတည္ျပဳလိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ခိုင္ခိုင္မာမာႀကီးကို ခ်စ္သလို ခံစားလာရတယ္။

စိတ္ရဲ႕သဘာဝကိုက မိမိကိုယ္ကို အမိန္႔ေပးသလို အထပ္ထပ္ ေျပာတာ နဲ႔ အဟုတ္ထင္တတ္တဲ့ သေဘာ ရွိတတ္စျမဲပါ။ အဲေတာ့လည္း ခ်စ္တယ္လို႔ ထင္ရာကေန ခ်စ္တဲ့စိတ္ ရွိသလိုလို ျဖစ္လာတာက ပထမ။

အဲဒီ့ေနာက္မွာ နီးစပ္ခြင့္၊ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ မရေသးဘူးဆိုရင္ ထင္တစ္လံုးနဲ႔ ရွိေနတတ္ျပန္ေရာ။ ဒါကလည္း လူ႔သဘာဝပဲ။ မရေသးတာ တစ္ခုခုကိုမ်ား လိုခ်င္မိၿပီဆိုရင္ အငမ္းမရ။ ကေလးေတြပဲၾကည့္။ ကစားစရာေလးတစ္ခုကို လိုခ်င္တဲ့အခါ အဲဒါေလးပဲ မ်က္စိထဲ ျမင္ေနေတာ့တယ္။ မေအ မိဘက ဝယ္လည္း ေပးေရာ ေပ်ာ္သြားတယ္။ ပထမေတာ့ အဲဒါေလးနဲ႔ပဲ ကစားေနေသးတာပဲ။ အဲ… ကာလ ေရြ႕ေလ်ာသြားေတာ့လည္း တစ္ခ်ိန္က တမက္တေမာ လိုခ်င္ဖူးတဲ့ ကစားစရာဟာ ေခ်ာင္ထဲ ေရာက္သြားေရာ။

ကြ်န္ေတာ့္တုန္းကဆို ပိုဆိုးေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို မိဘေတြ ဝယ္ေပးတဲ့ ကစားစရာေတြထဲမွာ ေဖာ့ေသနတ္ေလးတစ္လက္ ရွိဖူးတယ္။ သူ႔ ေခတ္နဲ႔သူ အေတာ္ ေဈးႀကီး ေပးရတဲ့ ေဖာ့ေသနတ္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ကေလး။ ႐ိုးကုမၸဏီက ဆိုလား၊ ဝယ္လာေပးတာ။ ကြ်န္ေတာ္ ေလး၊ ငါးႏွစ္သားမွာ ထင္ရဲ႕။

အဲဒါေလးရေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေပ်ာ္သလား၊ မေပ်ာ္သလား မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ မွတ္မိေနတာတစ္ခုက အဲဒီ့ေသနတ္ကေလးနဲ႔ ေဆာ့လို႔မွ မဝေသးခင္၊ ေသနတ္ကေလး လက္ထဲေရာက္လို႔ သံုးရက္ မျပည့္ခင္မွာ အေဖနဲ႔ အေမတို႔ သတ္ၾကရာမွာ ေသနတ္က ဓားစာခံျဖစ္ၿပီး ထက္ပိုင္းက်ိဳးသြားခဲ့တာကိုပါပဲ။

အေဖတို႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဝယ္ေပးခဲ့တဲ့ ကစားစရာေတြ  အမ်ားႀကီးရွိတဲ့ အထဲကမွ အဲဒီ့ေသနတ္ကေလးကို အခု ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာတဲ့အထိ မ်က္စိထဲမွာ ျမင္ေယာင္ေနမိတုန္း။ စြဲလမ္းတတ္ပံုမ်ား ေျပာပါတယ္။

ဆိုလိုခ်င္တာက ရည္းစားဦးေတာ့ ေျမးရတာေတာင္ မေမ့ဘူးဆိုတာလည္း ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ေဖာ့ေသနတ္လို လူ႔သဘာဝစစ္စစ္ပါပဲ။ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ၾကာၾကာေမ်ာေမ်ာ၊ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ မရလိုက္ဘူးဆိုရင္ အဲဒါမ်ိဳးကို လူ႔သဘာဝက ခိုင္ခိုင္မာမာ စြဲေနတတ္တယ္၊ ႏွစ္မ်ားစြာ ၾကာသည့္တိုင္ မေမ့ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။

ရင္ခုန္ခ်စ္ဟာ အဲသလိုပါ။ စြဲလမ္းတာကို အခ်စ္ဆိုတဲ့ တံဆိပ္ေလး ခပ္တည္တည္ ကပ္ေပးရင္းက မၿပီးႏိုင္၊ မစီးႏိုင္ျဖစ္တတ္တဲ့ သဘာဝ ရွိပါတယ္။
အဲဒါကို အယံုလြယ္တဲ့ မိန္းမသား၊ ေယာက္်ားသားေတြကေတာ့ မႊန္မႊန္ထြန္ထြန္နဲ႔ အိမ္ရာထူေထာင္လိုက္ၾကပါေရာ။ ၿပီးေတာ့မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း မွားမွန္းသိ၊ သည္အေျခက်ေတာ့မွလည္း ျပင္မရေတာ့လို႔ ဇြတ္မွိတ္ ေပါင္းသင္းရင္းကေန ေသတစ္ပန္ သက္တစ္ဆံုး လက္တြဲသြားရသူေတြ ရွိသလို တခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့လည္း ကြဲၾက၊ ကြာၾကရတာေတြရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ တစ္အိမ္တည္းေနၿပီး စိတ္ခ်င္း ကြဲေနတဲ့ လင္မယားေတြလည္း ရွိတတ္ေသးတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း အငယ္အေႏွာင္း ထားတဲ့သူက ထား၊ အိမ္ေထာင္ေရး ျပင္ပမွာ ဇာတ္လမ္းစံု ရွာသူကရွာ၊ ေပ်ာ္စရာ လိုက္စား သူက လိုက္စားသြားတာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိတတ္တယ္။
အဲသလို အခ်ိန္မွာ သြားေမးၾကည့္ပါ၊ ဟိုတုန္းကေတာ့ ခ်စ္ခဲ့တာပါလို႔ ေျပာမယ့္သူရ ွိသလို ခ်စ္တယ္လို႔ ထင္မိခဲ့တာပါလို႔ ဝန္ခံမယ့္သူေတြလည္း ရွိပါလိမ့္မယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း အႀကီးကိုလည္း ခ်စ္ပါတယ္၊ အငယ္ကိုလည္း ခ်စ္တာပါပဲလို႔ ဝန္ခံရဲတဲ့သတၱိမ်ိဳးေတြ ရွိေနပါလိမ့္မယ္။

အဲဒါ ရင္ခုန္ခ်စ္ရဲ႕ သဘာဝပါပဲ။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရင္ခုန္ခ်စ္ျဖစ္ျဖစ္၊ အခ်စ္စစ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေယာက္မကကို ခ်စ္လို႔ရတဲ့ သေဘာကလည္း အတိအလင္း ရွိေနပါေသးတယ္။

သာဓက

တစ္ေယာက္မကကို ခ်စ္လို႔ရတဲ့ သာဓကေလး အရင္ျပလိုက္ပါဦးမယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူသားတိုင္းမွာ အေဖနဲ႔ အေမဆိုတာ ရွိတယ္။ အေဖ့ကို ပိုခ်စ္တဲ့သူ၊ အေမ့ကို ပိုခ်စ္တဲ့သူဆိုတာေတြလည္း ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေဖ့ကို ပိုခ်စ္လို႔ အေမ့ကို လံုးလံုး မခ်စ္ဘူးလို႔ ေျပာလို႔ ရႏိုင္ပါ့မလား။ အလားတူပဲ၊ အေမ့ကို သိပ္ခ်စ္တာမို႔ အေဖ့ကို မခ်စ္ဘူးလို႔ ယတိျပတ္ ေျပာရင္ မွန္ပါ့မလား။

စဥ္းစားၾကည့္ၾကစမ္းပါ။

အဲဒါဆိုရင္ လူတစ္ေယာက္မကကို ခ်စ္လို႔ရတယ္ဆိုတဲ့ သာဓကက ခိုင္လံုစ ျပဳလာပါၿပီ။

သားသမီးရွိတဲ့သူေတြဆိုရင္လည္း ကိုယ္ေတြ႕သိမွာပါ။ သားကို အခ်စ္ ပိုမိလို႔ သမီးကို မခ်စ္တဲ့ မိဘ၊ အႀကီးဆံုး၊ ဒါမွမဟုတ္ အေထြးဆံုးကို အခ်စ္ ပိုမိလို႔ တျခား သားသမီးေတြကို မခ်စ္ဘူးဆိုတဲ့ မိဘမ်ား ေလာကမွာ ရွိမယ္ထင္သလား။ ဆယ္ေယာက္ရွိရင္ ဆယ္ေယာက္စလံုးကို ခ်စ္တဲ့ မိဘခ်ည္းပါပဲ။

ေနာက္တစ္ဆင့္ ထပ္တိုးရင္ ေမာင္ႏွမသားခ်င္းကိစၥ။ ေမာင္ႏွမသားခ်င္းထဲမွာလည္း ပိုခ်စ္တဲ့သူေတြ၊ ကိုယ္နဲ႔ ပိုနီးစပ္သူေတြရွိေနေသးတာပါပဲ။ အဲသလို ပိုခ်စ္သူေတြေၾကာင့္ တျခားေမာင္ႏွမေတြကို မခ်စ္ေတာ့ဘူးလို႔ ဘယ္သူမွ မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ တစ္ေယာက္ကို ပိုခ်င္ပိုမွာေပမယ့္ တျခား ေမာင္ႏွမေတြကို ခ်စ္တာလည္း ခ်စ္တာပါပဲ။


သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြထဲမွာေရာ အခ်စ္ဆံုး၊ အခင္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ မရွိဘဲ ေနပါ့မလား။ ဒါေပမယ့္ အဲလို အခ်စ္ဆံုး၊ အခင္ဆံုးေၾကာင့္ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြကို မခ်စ္ဘဲ၊ မခင္ဘဲေနေတာ့တာမွ မဟုတ္ဘဲ။


သည္မွာတင္ ရွင္းပါတယ္။ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ကိုလည္း ဘယ္လူသား မဆို တစ္ေယာက္မက ခ်စ္ေနႏိုင္ပါတယ္။ ပိုတာနဲ႔ ေလ်ာ့တာသာ ကြာပါမယ္၊ ခ်စ္ခ်င္ရင္ ဆယ္ေယာက္ေလာက္ေတာင္ ခ်စ္လိုက္လို႔ ရေသးတယ္။

အဲ… တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ လူ႔ေဘာင္မွာ စည္းကမ္း သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ရွိတယ္၊ က်င့္ဝတ္ေတြ ရွိတယ္။ အဲဒါေတြေၾကာင့္ အဘြားကို အဘိုးက လွိမ့္ခဲ့တယ္၊ အေမ့ကို အေဖက လွည့္ခဲ့တယ္။ သည္အစဥ္အလာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕အိမ္ေထာင္ဖက္ေတြကို လွည့္ဖို႔ ပတ္ဖို႔ အလြယ္တကူျဖစ္ေနတတ္ၾကတယ္။ မင္းက လြဲရင္ ဖြဲန ဲ႔ဆန္ကြဲပါလို႔ ေျပာတာလည္း အစဥ္အလာအရ ႏႈတ္က်ိဳးေနလို႔ ေျပာျဖစ္ေနတဲ့စကားပါ။

အဲဒါကို ယံုရင္ ယံုတဲ့သူက မိုက္ရာက်ပါတယ္။ သူ႔ရင္၊ ကိုယ့္ရင္ထဲ ဘယ့္သူ ဘယ္သူမွ ဝင္ၾကည့္လို႔မရေလေတာ့ လွ်ာမွာ အ႐ိုးမပါတိုင္း ႏႈတ္ဖ်ားနဲ႔ ေျပာေလသမွ် အေဟာဝတ ေကာင္းေပစြလို႔ ေအာက္ေမ့မိရင္ ေအာက္ေမ့သူရဲ႕အမွားပါ။

အမွန္က ရင္ခုန္ခ်စ္နဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တကယ့္အခ်စ္စစ္နဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္မိေလသမွ်မွာ တစ္ေယာက္မကကို ခ်စ္ေနမိတတ္တာ သဘာဝပါ။ မေတြ႕ေသးလို႔ မျမင္ဖူး၊ မူးကို ျမစ္ထင္ေနတာမ်ိဳးျဖစ္ေစ၊ ေတြ႔ၿပီးေသာ္လည္း ဝန္မခံခ်င္၊ ဝန္မခံရဲတာပဲျဖစ္ေစ ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္၊ မဟုတ္လို႔ကေတာ့ လူမွန္ရင္ အခ်စ္ရွိသလို အခ်စ္ရွိတိုင္းလည္း တစ္ေယာက္မကကို ခ်စ္လို႔ရႏိုင္သူခ်ည္းပါပဲ။

 

ဆင္ေျခ

သည္ေနရာမွာ ဆင္ေျခတက္လိုသူမ်ားအတြက္ ဆင္ေျခကန္ေပးပါရေစဦး။

ကြ်န္ေတာ္အခုေျပာေနတာ ေယဘုယ်သေဘာပါ။ ဆိုလိုတာက လူ တစ္ရာမွာ ၉၉ ေယာက္ေလာက္မွာ ရွိတတ္ျမဲ စိတ္အေန၊ ေပၚတတ္ျမဲ အခ်စ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဆြးေႏြးေနတာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ျခြင္းခ်က္ထဲက လူေတြ မပါ ပါဘူး။

တစ္ေယာက္တည္းကို တစ္သက္စာခ်စ္ၿပီး တစ္သက္လံုး ေပါင္းသြားတာျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္သက္လံုး တရရနဲ႔ တမ္းတေနတာမ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္လည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါက တစ္ရာ တစ္ေယာက္၊ တစ္ေထာင္ တစ္ေယာက္၊ တစ္ေသာင္း တစ္ေယာက္ေလာက္မွာသာ ရွိတတ္တဲ့ စိတ္ေတြပါ။ အမ်ားစု (အထူးသျဖင့္ လူ႔ေဘာင္မွာ ဘာလုပ္လုပ္ တင့္တယ္တယ္ဆိုတဲ့ လိုင္စင္ႀကီးေတြ ကိုင္ထားတဲ့ ေယာက္်ားအမ်ားစု)ကေတာ့ အထက္မွာ ေရးခဲ့သလို ဝန္ခံရဲသူနဲ႔ ဝန္မခံရဲသူသာ ကြာပါလိမ့္မယ္၊ ရင္ထဲမွာ တစ္ခ်စ္မက ရွိေနႏိုင္သူခ်ည္းပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ့္အဆိုကို ဆင္ေျခကန္ခ်င္သူေတြထဲမွာ အသက္ ၄၀ ေအာက္ေတြမ်ား ပါေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ခံမျငင္းခ်င္ပါဘူး၊ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဆင္ေျခတက္ဖို႔အတြက္ အနည္းဆံုး အသက္ ၄၀ ျပည့္ေအာင္ ေစာင့္ပါဦးလို႔ပဲ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီ့အခါက်မွ အခ်စ္ဆိုတာကို တုတ္ထမ္းၿပီး ျငင္းၾကရေအာင္ပါ။

သည္ေဆာင္းပါးရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္

အခုတေလာမွာ ဘာျဖစ္ေနတယ္ မသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ “ကိုခ်စ္ေၾကြ”ေတြ၊ “မခ်စ္ေၾကြ”ေတြနဲ႔ခ်ည္း ၾကံဳေနရတယ္။ ေရႊျမင့္မိုရ္ တစ္ေတာင္လံုး တံုးမွတ္လို႔ ခုန္ဖို႔ ျပင္ေနၾကသူေတြ၊ ခုန္ျဖစ္သြားၾကသူေတြကို ၾကည့္ၿပီး ၾကားထဲက ရင္ေမာေနမိတယ္။

ေလာကမွာ ခ်စ္ရတာ၊ အိမ္ေထာင္ျပဳရတာ လြယ္ကူလွသေလာက္ တစ္သက္တာ ထာဝရ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ လက္တြဲသြားဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္ ခက္ခဲပါတယ္။ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ဆိုတဲ့ ႀကိယာဝိေသသနကို ထင္းထင္းႀကီး ေရးထားတာ သတိထားၾကေစလိုပါတယ္။

လူငယ္ေတြက အခ်စ္ကို သိပ္ကိုးကြယ္တတ္ၾကတယ္၊ သိပ္လည္း အထင္ႀကီးတတ္ၾကတယ္။ အဲဒီ့ေရႊအခ်စ္ကို ေရႊအထင္ေတြ စြတ္ႀကီးၿပီး ေရႊအမွားေတြ က်ဴးလြန္ဖို႔လည္း ဝန္မေလးတတ္တာ လုလင္ပ်ိဳ၊ လံုမပ်ိဳတိုင္းရဲ႕ သဘာဝပါ။

ေနာက္တစ္ခ်က္က တစ္သက္လံုး လက္တြဲဖို႔ဆိုတဲ့ကိစၥအတြက္ မေန႔တစ္ေန႔ကမွ ေတြ႕တဲ့သူကိုျဖစ္ျဖစ္၊ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုး၊ ေလးႏွစ္ေလာက္အတြင္းမွာ စုစုေပါင္းမွ လြန္ေရာ ကြ်ံေရာ၊ နာရီေပါင္း သံုး၊ ေလးရာေလာက္သာ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ဆက္ဆံဖူး၊ စကားေျပာဖူးသူကိုျဖစ္ျဖစ္ သတ္မွတ္ ဆံုးျဖတ္လိုက္တာမ်ိဳးဟာ အင္မတန္ ထိတ္ပ်ာစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ မေသမခ်င္း ေပါင္းရမယ့္ သူကို ဘာမွ အေကာင္အထည္ ျပလို႔မရတဲ့ “ေရႊအခ်စ္”ဆိုတာႀကီးနဲ႔ တိုင္းတာၿပီး ဆံုးျဖတ္ရင္ အမွားႀကီး မွားၿပီး အလြဲႀကီး လြဲေတာ့မွာပါ။ အဲလို လုပ္ခဲ့ၿပီး ကံစြပ္လို႔ အဆင္ေျပသြားတဲ့သူဆိုတာကလည္း အိမ္ေထာင္ေပါင္း တစ္ေထာင္မွာ တစ္အိမ္ေထာင္ေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္လည္း လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ၊ အထူးသျဖင့္ ငယ္ႏုသူ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အဲဒီ့ေရႊအခ်စ္ဆိုတာႀကီးကို ယံုစားၿပီး ဘဝႀကီး တစ္ခုလံုးကို စြန္႔လႊတ္လိုက္ဖို႔ ဝန္မေလးပါဘူး။ ၿပီးေတာ့မွ “ကြ်န္ေတာ္၊ ကြ်န္မတို႔ျဖင့္ အိမ္ေထာင္ေရး ကံမေကာင္းဘူး”လို႔ အေကာင္အထည္ ျပလို႔ မရတဲ့ “ေရႊကံ”ကို ယမယ္ခ်ျဖစ္သြားပါေရာလား။
ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ပြဲထဲက လူရႊင္ေတာ္ေတြေျပာသလို ရွင္ႀကီးဝမ္းေရာ၊ ရွင္ငယ့္ဝမ္းေရာ ဝင္ၿပီးၿပီမို႔ အနံ႔စံုလည္း ခံၿပီးၿပီ။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း အိမ္ေထာင္သည္၊ စာအစမွာ ဆိုခဲ့သလို အင္မတန္ ခ်စ္တတ္တဲ့စိတ္ကေလးနဲ႔လည္း ျဖစ္ေန၊ တျခားသူေတြရဲ႕ ခ်စ္ျပႆနာအေထြေထြကိုလည္း မွ်ေဝ ခံစားေပးလိုက္၊ အတိုင္ပင္ခံလိုက္၊ ေျဖရွင္းေပးလိုက္လုပ္ေနတာမို႔ အခ်စ္၊ အခ်စ္လို႔ ေအာ္ရင္း က်ဆံုးသြားတဲ့ အခ်စ္သူရဲေကာင္း အေျမာက္အျမားကို ျမင္ၿပီးတဲ့သူ။ အဲေတာ့ လူငယ္ေလးေတြ အခ်စ္ေၾကာင့္ ခံစားေနရတာေတြ၊ မိုက္မွားေနၾကတာေတြကို ၾကည့္ၿပီး အေတာ့္ကို မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္ရပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ သည္ေဆာင္းပါးကို ေရးတာပါ။

 

လူဆိုတာ မတ္တတ္ရပ္ေနတဲ့ သတၱဝါ

အမ်ားသိတဲ့အတိုင္းပါပဲ၊ လူဟာ “ေလးဘက္သြား” သတၱဝါ မဟုတ္ပါဘူး။ မတ္တတ္ရပ္တဲ့ သတၱဝါပါ။

ဒါေၾကာင့္ အစီအစဥ္အတိုင္း ေျပာမယ္ဆိုရင္ ဦးေႏွာက္က ကိုယ္အဂၤါ အစိတ္အပိုင္းအားလံုးရဲ႕ အထက္မွာ ရွိပါတယ္။ တိရစၦာန္ေတြကေတာ့ ေလးဘက္သြားတာမို႔ ကိုယ္အဂၤါ အစိတ္အပိုင္းနဲ႔ ဦးေႏွာက္နဲ႔က ေယဘုယ်အားျဖင့္ တစ္တန္းတည္းပါ။

ဒါေၾကာင့္ လူမွန္ရင္ အရာရာမွာ ဦးေႏွာက္ကသာ ေရွ႕ေဆာင္ေနသင့္ပါတယ္။ “အူမေတာင့္မွ၊ သီလေစာင့္မယ္”ဆိုတဲ့ အေတြးအျမင္မ်ိဳးဟာ လူနဲ႔ မထိုက္တန္ပါဘူး။ အူမဆိုတာ ဦးေႏွာက္ရဲ႕ ေအာက္၊ ဟိုးအေဝးႀကီးမွာ ရွိတဲ့ အဂၤါအစိတ္အပိုင္းပါ။ သီလေစာင့္တဲ့အလုပ္က အသိဉာဏ္နဲ႔ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္၊ ဦးေႏွာက္နဲ႔ လုပ္တဲ့အလုပ္။ အဲေတာ့ အူမရဲ႕အလိုကိုပဲ ဦးေဆာင္ခိုင္းၿပီး ဦးေႏွာက္ထဲကအသိကို ေဘးဖယ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ မတ္တတ္ရပ္ေနတဲ့ သတၱဝါ မပီသႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ မတ္တတ္ရပ္ေနတဲ့ သတၱဝါ ပီသဖို႔အတြက္ ဦးေႏွာက္က အားလံုးရဲ႕အထက္က ေနရပါလိမ့္မယ္။

အလားတူပဲ၊ အေတြ႕အထိသာယာမႈကို ဦးစားေပးမိမယ္ဆိုရင္လည္း အဲဒါ မတ္တတ္ရပ္ေနတဲ့ သတၱဝါ မပီသတဲ့အမႈကို ျပဳလိုက္တာပဲ။ အခု ေဆြးေႏြးေနတဲ့ ခ်စ္ကိစၥမွာလည္း ႏွလံုးသားကိစၥပါ။ ရင္ထဲမွာ နင့္တင့္တင့္၊ ဆို႔တို႔တို႔ျဖစ္ေအာင္ ခံစားရတဲ့ ခံစားခ်က္ကို ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး ဆင္ျခင္ဉာဏ္ကို ေပယ်ာလကံ ထားလိုက္မယ္ဆိုရင္ ေလးဘက္သြားတဲ့ သတၱဝါနဲ႔ ဘာမွ သိပ္ျခားနားေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သတိထားမိဖို႔ လိုပါတယ္။

ခ်စ္တာေတာ့ ခ်စ္တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အနိစၥတရားထဲမွာ ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္းဆိုတာလည္း ပါဝင္ေနတာမို႔ အခ်စ္လည္း မျမဲ၊ အမုန္းလည္း မျမဲပါဘူး။ ဒါ့အျပင္ အထက္မွာ ေဆြးေႏြးခဲ့သလို ခ်စ္တယ္ဆိုတာမွာလည္း တစ္ေယာက္မကကို ခ်စ္လို႔ ရပါတယ္။ ခ်စ္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္တိုင္း လိုက္ညားၾကစတမ္းဆိုျပန္ရင္ မတ္တတ္ရပ္ေနတဲ့ သတၱဝါ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တာမို႔ လူအသီးသီးဟာ တစ္လင္တစ္မယားစနစ္ကို ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံ က်င့္သံုး ျဖစ္ေနၾကတာပါ။

အဲဒါကို သတိထားမိၿပီဆိုရင္ ငယ္တုန္း၊ ႏုတုန္းအခိုက္မွာျဖစ္ျဖစ္၊ မႊန္ထူေနခ်ိန္မွာျဖစ္ျဖစ္ ကမူးရွဴးထိုးနဲ႔ ဆင္ကန္းေတာတိုး ေလွ်ာက္လုပ္ၾကမယ့္အစား ဆင္ျခင္တံုတရားေလးေတြကို ေရွ႕တန္းတင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ မတ္တတ္ရပ္ေနတဲ့ သတၱဝါ ပီသလာပါလိမ့္မယ္။

တစ္ခုေတာ့ သတိထားပါ။ ခံစားခ်က္ဆိုတာက လူကို အင္မတန္ ဒုကၡေပးပါတယ္။ လိႈက္လိႈက္သည္းသည္း ခံစားေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ ဦးေႏွာက္က မွ်မွ်တတ၊ ဓမၼဓိ႒ာန္က်က် စဥ္းစားႏိုင္စြမ္းေတြ ေလ်ာ့က်သြားတတ္တာကို သတိထားမိဖို႔လိုပါတယ္။ “အခ်စ္နဲ႔ စစ္မွာ အားလံုး တရားတယ္”ဆိုတဲ့ စကားဟာ မႊန္ေနတဲ့လူေတြရဲ႕ လက္သံုးစကားပါ။ ခ်စ္ေနတုန္းေတာ့ တရားသလိုလိုျဖစ္ေနၿပီး အဲဒီ့အခ်စ္ေရာဂါလည္း ၿငိမ္က်သြားေရာ “မွားပါေပါ့လား”လို႔ တႏံု႔ႏံု႔ ျဖစ္ရပံုကိုက် အဲဒီ့အဆိုကို ရြတ္ခဲ့တဲ့သူေတြက ရွက္ရွက္နဲ႔ မ်ိဳသိပ္ထားခဲ့ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။


လူငယ္ေတြအေနနဲ႔ အခ်စ္နဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ မူလက ဆင္ျခင္ဉာဏ္ေလး ရွိေနဦးေတာင္ အမွားမွားအယြင္းယြင္းေတြ ျဖစ္ကုန္တတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မတ္တတ္ရပ္ေနတဲ့ သတၱဝါပီသခ်င္ၾကတယ္ဆိုရင္ျဖင့္ မစားႏိုင္၊ မအိပ္ႏိုင္၊ တမိႈင္မိႈင္၊ တေတြေတြျဖစ္ေနၿပီဆိုတာနဲ႔ အဲဒီ့ခ်စ္စိတ္ကို က်က်နနေလး ျပန္သံုးသပ္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။ မိမိကိုယ္မိမိေသခ်ာေအာင္ အရင္ဆံုး လုပ္ပါ။ တစ္မိသားနဲ႔ တစ္မိသား စုလ်ားရစ္ပတ္လက္ထပ္တယ္ဆိုတာ အင္မတန္ လြယ္ကူပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့တစ္မိသားနဲ႔ တစ္မိသား တစ္သက္လံုး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္၊ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ လက္တြဲသြားႏိုင္ဖို႔ဆိုတာက်ေတာ့ အဲသေလာက္ မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ ခ်စ္တာကို ႀကိဳက္သေလာက္ခ်စ္ပါ။ ေသလုေမ်ာပါး ခ်စ္ခ်င္သပဆိုလည္း ခ်စ္လိုက္ပါဦး။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ပါးစံု ေပါင္းဖက္ဖို႔ အေရးက်ေတာ့ ဘဝႀကီးတစ္ခုလံုးနဲ႔ ဆိုင္ေနတာမို႔ အေလာသံုးဆယ္ မဆံုးျဖတ္သင့္ဘူးလို႔ အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္။

မိန္းကေလးေတြအေနနဲ႔လည္း ကိုယ့္ကိုမွ မရရင္ ေသမတတ္ ခံစားေနရပါၿပီ၊ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကိုမွ တစ္ေန႔ မျမင္ရရင္ ေရေသာက္တာေတာင္ နင္ေနပါတယ္ဆိုတဲ့ သူမ်ိဳးမ်ား ေတြ႕လာရင္ အလြယ္တကူ မယံုစားေစခ်င္ပါ ဘူး။ အဲဒါ မႊန္ေနလို႔ပဲဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါနဲ႔။ အဲလိုစကားမ်ိဳးေတြကို ကိုယ့္အဘြား၊ ကိုယ့္အေမ၊ ကိုယ့္အစ္မေတြလည္း တြင္တြင္ ၾကားခဲ့ၿပီး ေနာက္က်မွ အိမ္ျပင္ကို ထြက္ဖို႔ တိတ္တိတ္ျဖစ္ေစ၊ ေျဗာင္က်က်ျဖစ္ေစ၊ တစ္ခ်ိန္လံုး  ေျခလွမ္းျပင္ေနတဲ့ ေယာက္်ားနဲ႔ လက္တြဲေနၾကရတာမ်ိဳးကို သတိရလိုက္ေစခ်င္ပါတယ္။


အခ်ဳပ္အေနနဲ႔ကေတာ့ စာအစမွာ ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း အခ်စ္ဆိုတာ တစ္ေယာက္မကကို ခ်စ္ခ်င္လည္း ခ်စ္လို႔ ရတတ္တဲ့သေဘာ၊ ထာဝရ တည္တံ့ ခိုင္မာေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ ကုန္ခန္းခ်င္လည္း ကုန္ခန္းသြားတတ္တဲ့ သေဘာေတြကို ႏွလံုးသြင္းၿပီး သတိေလးနဲ႔ ခ်စ္တတ္ၾကေစခ်င္တာပါပဲ။

(၁၉၉၉ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလထုတ္ သရဖူမဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၄၀၀၉၅၉၀၅၀၉ နဲ႔ လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္က ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလမွာ ဒုတိယအႀကိမ ္ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ “ေတြးေတာ ဆင္ျခင္မႈ အႏုပညာ”စာအုပ္ထဲက စာတစ္ပုဒ္ကို တင္ဆက္ထားတာပါ။)
Advertisements
7 Comments leave one →
  1. Sint permalink
    16 May 2010 11:37 am

    Absolutely agree with you!

  2. 16 May 2010 8:50 pm

    ေလာကမွာ ခ်စ္ရတာ၊ အိမ္ေထာင္ျပဳရတာ လြယ္ကူလွသေလာက္ တစ္သက္တာ ထာဝရ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ လက္တြဲသြားဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္ ခက္ခဲပါတယ္။
    မွတ္သားမိပါတယ္။
    Thanks for this post

  3. khin pyae sone permalink
    16 May 2010 9:23 pm

    ဟား ဟား ဆရာကေတာ့လုပ္ခ်လုိက္ျပန္ၿပီ တဖ်စ္ဖ်စ္နဲ႔ ခ်စ္တယ္ဆုိပဲ ခ်စ္ေတာင္မခ်စ္ခ်င္ေတာ့ဘူး ဆရာ့ေျပာပုံၾကီးက….:P
    ဟြန္႔ အပ်ဳိႀကီးျဖစ္ဖုိ႔ေတာ့ နီးေနၿပီ 😦

  4. thiri aye permalink
    6 June 2010 12:14 pm

    ဆရာရွင့္၊ ကၽြန္မက ဆရာ့ပရိသတ္ပါ၊ တက္ကသိုလ္ ေအာင္သိန္းေက်ာ္ ဆိုတဲ့ကေလာင္ နဲ့ ေရးတဲ့ အခန္းဆက္၀တ္ထုကို လစဥ္ေစာင့္ေမ်ာ္အားေပးခဲ့သူပါ။
    အေရွ့ုကေဆာင္းပါးမွာ dopamine (ဒိုပါမင္း), norepinephrine (ေနာ္ အပီ နက္ဖရင္း),phenylethenolamine (ဖီနိုင္း အီသေနာ္လမင္း) ေတြကို
    ဆရာ အသံထြက္ထားပံုက ရီစရာေကာင္းေနသလိုပဲ။ ဆရာ ဓာတုေဗဒ သင္ယူခဲ့ဖူးမွာေသခ်ာပါတယ္။ဒါေႀကာင့္ မွန္မွန္ကန္ကန္ အသံထြက္နိုင္လိမ့္မယ္လို့ ေမ်ွာ္လင့္ပါတယ္။

    • lettwebaw permalink
      6 June 2010 12:31 pm

      ဆရာမ သီရိေအး ခင္ဗ်ား… ဟုတ္ကဲ့… ကၽြန္ေတာ္ ဓာတုေဗဒ နည္းနည္းပါးပါး သင္ဖူးပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ကပါ။ ေမ့လည္း ကုန္ပါၿပီ။ မွန္မွန္ကန္ကန္ အသံမထြက္တတ္တာမို႔ ဆရာမဘက္က မရယ္ဘဲနဲ႔ အမွန္ကို ျပဳျပင္ေပးမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္က တအားေက်းဇူးတင္မိမွာပါ။ အသံထြက္မွန္မ်ားကို တဆိတ္ေလာက္ လမ္းၫြန္တည့္မတ္ေပးေစခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

      • lettwebaw permalink
        6 June 2010 12:43 pm

        တစ္ခုဗ်ာ… အဂၤလိပ္မွာ “ပ”သံေတာ့ မရိွဘူးခင္ဗ်။ ေနာက္ “မင္း”ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔လည္း အဂၤလိပ္က မထြက္မွာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ “ေနာ္ရက္ဖီနက္ဖွရီး(န္)”ဆိုရင္ အဂၤလိပ္သံနဲ႔ နီးစပ္မယ္ထင္ပါတယ္။ အလားတူပဲ “ဖီႏိုင္း(လ္)အက္သေနာ(လ္)မီး(န္)”ဆိုရင္လည္း ဆရာမ လိုခ်င္တဲ့အသံနဲ႔ နီးစပ္မယ္ထင္ပါတယ္။ “အီသေနာ္ လမင္း”ဆိုတာႀကီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဓားမိုးၿပီး အသံထြက္ခိုင္းေတာင္မွ ေရးမိမယ္ မထင္ေၾကာင္းပါ။ “ဒိုဖွမင္း(န္)”ကေတာ့ မူရင္း အသံထြက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး နီးစပ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ Cassette ကို ကက္ဆက္၊ Olympics လိ႔ု အိုလံပစ္လို႔ အသံဖလွယ္သလို အလြဲႀကီးေတာ့ မဖလွယ္ပါရေစနဲ႔လား ခင္ဗ်ား။

  5. Aung Maun permalink
    7 July 2014 4:29 pm

    ီကိုၾကီးေက်ာ္ခင္ဗ်။ မမေလးသီရိေအးက လူမ်ိဳးအမ်ိဳးမိ်ဳးရဲ႕ အင္းဂလစ္ရွ္အသံထြက္ေတြနဲ႔ ဖေမးလီးယားျဖစ္ေနတဲ့ ဒို႔ကိုဂ်ီးေက်ာ္ရဲ႕ ပေရာ္ဖက္ရွန္နယ္ျဖစ္မႈကို စမ္းခ်င္တယ္ထင္တယ္။

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: