Clear as mud

ႏႈတ္ခမ္းပဲ့ အၾကမ္းပန္းကန္ေလးတစ္လံုး

ယေန႔ ေန႔ခင္းစာကိုေတာ့ ဆူးေလဘုရားလမ္းႏွင့္ ပန္းဆိုးတန္းလမ္းကို ဆက္သြယ္ထားရာ လမ္းတိုေလးေပၚ၊ ကုန္သည္လမ္းႏွင့္ ကမ္းနားလမ္းၾကားမွ ဓာတ္ဆီဆိုင္ေဟာင္း ေနရာတြင္ ဖြင့္လွစ္ထားသည့္ ဆိုင္ကေလးမွာ စားရန္ စိတ္ကူးလိုက္မိပါသည္။ ထိုဆိုင္မွာ မူလက မႏၲေလးၿမီးရွည္၊ နန္းႀကီး၊ နန္းျပားစသည္တို႔ကို ေရာင္းပါသည္။ ယခုအခါတြင္မူ ထမင္းဟင္း၊ လက္ဖက္ရည္၊ ေကာ္ျပန္႔စိမ္းစသျဖင့္ စံုလင္လာပါသည္။

ထိုဆိုင္မွ ဟင္းေလးေတြက အစပ္တည့္သျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ့္ ႐ံုးႏွင့္ နီးသျဖင့္လည္းေကာင္း လမ္းေဘး လူသြားစႀကႍေပၚက ထိုဆိုင္ကေလးမွာ အခါအားေလ်ာ္စြာ စားေသာက္ျဖစ္တတ္ပါသည္။

ကေန႔လည္း ထိုဆိုင္ကေလးသို႔ မေရာက္တာ ၾကာေတာင့္ ၾကာၿပီမို႔ သြားျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ထိုတဝိုက္သည္ တရား႐ံုးမ်ား၊ ဘဏ္မ်ား၊ ဌာနဆိုင္ရာ ႐ံုးမ်ားရွိရာ ၿမိဳ႕လယ္ျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ ေန႔လည္ပိုင္းတြင္ အလြန္ စည္ကားလွသလို လမ္းေဘးဆိုင္မ်ားလည္း စံုလင္လွသည္။

ဆိုင္သို႔ေရာက္ေသာအခါ ငါးခူေၾကာ္ႏွပ္ တစ္ပြဲႏွင့္ ပဲေစာင္းလ်ားသီးသုပ္ တစ္ပြဲကို မွာယူကာ ဝင္ထိုင္လိုက္ပါသည္။ အနံ တစ္ေပခြဲ၊ အလ်ား ႏွစ္ေပ ခန္႔ရွိသည့္ စားပြဲပုေလး ႏွစ္လံုးကို ဆက္ထားေသာ ထီးေအာက္မွ စားပြဲလြတ္တြင္ ထိုင္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္လိုက္ခ်ိန္တြင္ ထိုစားပြဲမွာ မည္သူမွ မရွိပါ။
ထမင္းႏွင့္ ဟင္းမ်ားကို လာခ်ေပးသူက စားပြဲေပၚတြင္ အသင့္ရွိေနေသာ ေရေႏြးကရားကို မ ၾကည့္ၿပီး ေရေႏြးျဖည့္ရန္ ဆြဲယူသြားပါသည္။

ထိုအခိုက္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္စားပြဲႏွင့္ တစ္ဆက္တည္း ရွိေနေသာ အျခား တစ္ဖက္စြန္း၌ လူတစ္ေယာက္ ေရာက္လာကာ ေကာ္ျပန္႔စိမ္းမွာသည္ႏွင့္ ၾကံဳလိုက္ရပါသည္။ ဒါလည္း ျပႆနာမရွိပါ။ လူျပည့္ေနေသာ ဆိုင္မ်ားတြင္ စားပြဲတစ္လံုးကို စားသံုးသူအမ်ား မွ်ထိုင္ကာ စားေသာက္ရစျမဲမို႔ အထူးအဆန္းလည္း မဟုတ္ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္ထမင္း ကိုယ္သာ ေအးေအးေဆးေဆး စားေနလိုက္ပါသည္။

အမွန္က ကၽြန္ေတာ္သည္ ေရေႏြးၾကမ္းကို တစြတ္စြတ္ ေသာက္တတ္သူျဖစ္ပါသည္။ တစ္ေန႔တာအတြင္းတြင္ ေရအစား ေရေႏြးၾကမ္းကိုသာ အားထားၿပီး ေသာက္တတ္ပါသည္။ ထို႔အတူ ထမင္းစားေသာအခါတြင္လည္း ဟင္းခ်ိဳအစား ေရေႏြးၾကမ္းကိုသာ ေသာက္တတ္ျပန္ပါေသးသည္။

ယခုေသာ္ ေရေႏြး ျဖည့္ၿပီးေနာက္ ေရေႏြးၾကမ္းအိုး ျပန္ခ်ခ်ခ်င္းမွာ စားပြဲတစ္ဖက္စြန္းတြင္ ထိုင္ေနသူက ထိုအိုးကို လွမ္းယူလိုက္တာ ျမင္မိသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္ရန္ စိတ္ရွည္ရွည္ေစာင့္ရင္း ထမင္းကိုသာ ဆက္စားေနမိပါသည္။

ထိုသူ ၿပီးေလာက္ၿပီဟု ယူဆကာ ေရေႏြးၾကမ္းပန္းကန္ကို လက္လွမ္းလိုက္သာအခါက်မွ စိတ္ထဲတြင္ တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားရပါေတာ့သည္။

ဟုတ္ကဲ့…

ကၽြန္ေတာ္တို႔ စားပြဲအတြက္ အၾကမ္းပန္းကန္ ေလးလံုးတိတိ ခ်ထားပါသည္။ ထိုပန္းကန္ေလးလံုးအနက္မွ သံုးလံုးကို တစ္ဖက္စြန္းတြင္ ထိုင္ေနသူ ေမာင္မင္းႀကီးသားက အပိုင္စီးသြားပါၿပီ။ သံုးလံုးစလံုးတြင္ ေရေႏြးၾကမ္း အျပည့္ျဖည့္ကာ သူ႔အတြက္ တင္တင္ႀကိဳႀကိဳ အေအးခံထားျခင္းလည္း ျဖစ္ေလသည္။
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ တစ္လံုး ခ်န္ထားေဖာ္ရသည္ကိုပင္ ေက်းဇူးတင္ရမလိုျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ျပံဳးလိုက္မိရင္း စားပြဲေပၚတြင္ ေမွာက္ထားေသာ အၾကမ္းပန္းကန္ကို လွန္လိုက္ပါသည္။

ထိုက်န္ရွိေသာ အၾကမ္းပန္းကန္ေလးကား ႏႈတ္ခမ္းေလးမ်ား ပဲ့ေနပါၿပီ။ ပဲ့သည္မွ ပန္းကန္ႏႈတ္ခမ္းပတ္လည္ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ ျဖစ္သျဖင့္ ပန္းကန္လံုးေလးမွာ သနားစရာပင္ ေကာင္းေနေသးေတာ့သည္။

ခ်က္ခ်င္းလိုပင္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးက ဟိုဘက္ စားပြဲစြန္းမွ ပုဂၢိဳလ္ ျဖည့္ထားေသာ အၾကမ္းပန္းကန္ သံုးလံုးစလံုးကို ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ၾကည့္ျဖစ္သြားရပါသည္။ သူ႔ေရွ႕မွ ပန္းကန္ႏွစ္လံုးကား လံုးဝ စင္းလံုးေခ်ာ၊ ဘာ အပဲ့ အရြဲ႕မွ မပါ၊ က်န္တစ္လံုးမွာကလည္း ႏႈတ္ခမ္းတစ္ေနရာတြင္သာ မဆိုစေလာက္ကေလး ပဲ့ေနသည္။

သို႔ျဖစ္လွ်င္ ထိုသူ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေစတနာထားကာ ခ်န္ေပးထားေသာ တစ္လံုးသာ ထိုစားပြဲေပၚမွ အၾကမ္းပန္းကန္ေလးလံုးအနက္ သနားစရာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေနသည္မွာ ေသခ်ာေနေပေတာ့သည္။

စိတ္လက္ ၾကည္လင္ေနေသာေၾကာင့္ ထင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ျဖစ္ပံုကို ရယ္ခ်င္စိတ္ျဖင့္သာ ခံယူလိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ က်န္ရွိေနသည့္ ပန္းကန္အပဲ့ေလးကိုသာ ယူလိုက္ကာ က်က်နန ေဆးေၾကာေနမိရပါသည္။

ေဆးရင္းႏွင့္ စားပြဲတစ္ဖက္စြန္းမွ ပုဂၢိဳလ္ကို ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ အကဲခတ္လိုက္မိသည္။ ေကာ္လာကတံုး အက်ႌအျဖဴေပၚတြင္ အေပၚဖံုးအက်ႌ နံ႔သာေရာင္ကို သပ္ရပ္စြာ ဝတ္ဆင္ထားသူ လူရည္သန္႔တစ္ဦးပင္ ျဖစ္ပါသည္။ အသက္ ၅၀ ဝန္းက်င္ခန္႔ေတာ့ ရွိေလာက္ၿပီဟုလည္း မွန္းဆမိလိုက္သည္။

သူ႔မ်က္ႏွာထားကေတာ့ အနည္းငယ္ တင္းပါသည္။ သို႔မဟုတ္ပါကလည္း သူ႔စိတ္ထဲတြင္ အေႏွာင့္အယွက္ တစ္ခုခုလွ်င္လည္း ရွိေနႏိုင္သည့္ မ်က္ႏွာထားမ်ိဳးပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္မူ သူလိုလူမ်ိဳးေတြကို ေတြ႕ရဖူးေပါင္း မ်ားလွၿပီမို႔ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္မေနမိေတာ့ဘဲ ကိုယ့္ဘာသာ အသာေလး ႀကိတ္ျပံဳးေနလိုက္မိရပါသည္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ ကၽြန္ေတာ္ ေဆးေနေသာ ပန္းကန္ေလး၏ ႏႈတ္ခမ္းမွာ ျမင္မေကာင္းေအာင္သာ ပဲ့မေနပါက ထိုပန္းကန္ကိုပါ သူ ယူထားေလာက္သည္ကို ေတြးမိလာရပါသည္။

ထိုေရာအခါ ကၽြန္ေတာ္ ပိုျပံဳးမိသြားရပါေတာ့သည္။

အင္း… ပန္းကန္ေလးပဲ့ေနသည္ကိုပင္ ေက်းဇူးတင္ရဦးမည္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(၂၀ဝ၁ ဒီဇင္ဘာ ၁၂ထုတ္ မဟာသတင္းဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၈၈၀/၂၀၀၄(၉)နဲ႔ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလမွာ လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တုိက္က ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ “ေျဖေတြးေလးမ်ား” စာအုပ္မွာ ေဖာ္ျပထားတာေလးကို ျပန္လည္တင္ဆက္လိုက္တာပါ။)