Skip to content

Distress in the Convocation Hall

6 June 2010

ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ခန္းမထဲက အလြမ္း

အပ်ိဳး

၁၉၉၅ခုႏွစ္၊ တကၠသိုလ္စိန္ရတုသဘင္…။


စာေရးဆရာျဖစ္ဖို႔ အဖ အညိဳအညင္၊ အမိ အဆိုအေျပာ၊ အားလံုးေသာ လူတို႔ရဲ႕ အေငါ့အေထ့ ခံၿပီး မရကုပ္ကပ္ ႀကိဳးစားလာခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္။ တကၠသိုလ္ ေရာက္ကတည္းက စာတိုေပစ ေရးသားရင္း ေက်ာင္းမဂၢဇင္းမွာ သံုး-ေလးခါ ပါဖူးလိုက္တာနဲ႔တင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ စာေရးဆရာအျဖစ္ ခပ္တည္တည္ သတ္မွတ္လိုက္ၿပီးသကာလ ဖေနာင့္ သံစူးတဲ့လူလို ၾကြတ၊ ေျမာက္တ ျဖစ္ခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္…။

ထိုကၽြန္ေတာ္သည္ ယခုႏွယ္ တကၠသိုလ္ စိန္ရတုကာလသို႔ ေရာက္လာေသာအခါ တစ္ပုဒ္တစ္ေလမွ မေရးရလွ်င္ စားလို႔လည္း ေကာင္းေကာင္း မဝင္၊ အိပ္လွ်င္လည္း ေကာင္းေကာင္း မရ၊ ထိုင္ခ်လည္း တစ္ခုခုက တင္ပါးေအာက္မွာ ခုေနသလို၊ ဟိုဟိုသည္သည္ ေတာင္ေတာင္အီကာ ေယာင္ခ်ာလည္ေနပါေတာ့တယ္။

ဒါနဲ႔… မေရးရ မေနႏိုင္ေအာင္ ေရာဂါသည္းေနတဲ့အတူတူ၊ မထူးပါဘူး၊ ေရးျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ေရးကို ေရးလိုက္ဦးမယ္။ ၿပီးကာမွ မဂၢဇင္း တစ္ခုခုကို ပို႔ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ကေလာင္ျပင္တယ္။


သိတယ္မဟုတ္လား၊ တကၠသိုလ္ဆိုတာ အင္မတန္ လြမ္းစရာ ေကာင္းတဲ့ ကိစၥ။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီ့ တကၠသိုလ္ႀကီးကို အင္မတိ အင္မတန္႔ကို ခ်စ္တာ…။ အလယ္တန္း ေက်ာင္းသားဘဝေလာက္ကတည္းက အဲဒီ့ တကၠသိုလ္ႀကီးကို စိတ္ကူးနဲ႔ ႐ူးခဲ့တာ။

ဒါေၾကာင့္ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ေတာင္ ကံ့ေကာ္ေတာနဲ႔ ေဝးမွာ စိုးလို႔ အမွတ္ေကာင္းေကာင္း ရေအာင္ မေျဖခဲ့တာသာ ၾကည့္…။ ေတာ္ၾကာ… အမွတ္ေတြ စြတ္ေကာင္းေနၿပီး ေဆးတို႔၊ စက္မႈတို႔၊ သြားတို႔၊ တိ-ကုတို႔ ဝင္ကုန္ရင္ ကြ်န္ေတာ္အႏွစ္ႏွစ္ အလလက အိပ္မက္ မက္ခဲ့ရတဲ့ ကံ့ေကာ္ ေရႊျပည္နဲ႔ ေဝးမွာ စိုးလို႔ ဆယ္တန္းကို သူလိုငါလိုေလာက္ ေအာင္႐ံု လုပ္ခဲ့တာပ။ (အမွန္ကေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေသာက္ဖ်င္းႏိုင္တာကို ၾကံဖန္ ၾကြားၾကည့္တာေနာ္… ဟီး… ဟီး။ ဤကား စကားညႇပ္။)

ေက်ာင္းၿပီးသြားတာေတာင္ သံေယာဇဥ္ မကုန္ႏိုင္ဘဲ ေက်ာင္းထဲ ခဏ၊ ခဏ သြားၿပီး စိတ္ကစားရတာလည္း အေမာ။ အခုဆို ေက်ာင္းနဲ႔ ေဝးခဲ့တာ ၁၆ ႏွစ္ ရွိကၿပီ။ ဒါလည္း ေက်ာင္းနားက ျဖတ္မိ ျဖတ္မိ၊ ေက်ာင္းထဲ အေၾကာင္းသင့္လို႔ ေရာက္ ေရာက္၊ ကိုယ့္ဇာတိ ျပန္ေရာက္သလို အူရြလို႔ ေကာင္းေနတုန္း။


အဲသေလာက္ကို သံေယာဇဥ္ ရွိလွပါတဲ့ ေက်ာင္းေတာ္မဟာႀကီး စိန္ရတု ဆင္တဲ့ကာလမွာ မွတ္မွတ္ရရေလး တစ္ခုခုမွ မေရးရရင္ ေသတာေတာင္ ေျဖာင့္ခ်င္မွ ေျဖာင့္ေတာ့မွာမို႔ တစ္ခုခု ေရးလိုက္စမ္းမယ္၊ ကိုင္း… ရြာစားေရ၊ အဲေလ… အယ္ဒီတာေရ… ထည့္လို႔သာ ေပးလိုက္ပ… (ခင္ဗ်ာ့ မဂၢဇင္းထဲကို… ေျပာတာေနာ္) ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးရဲ႕ တကၠသိုလ္ အလြမ္း… အမ္း… ဟမ္း… ဟမ္း…

 

အေတာ

အမွန္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ “ေရျပာေလာင္ခ်မ္း”ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းေလးပါပဲ။ စာဖတ္သူေတြ မွတ္မိၾကဦးမလားေတာ့ မသိဘူး။ ေရွ႕ေျပး မဂၢဇင္း ဇန္နဝါရီလထုတ္မွာပါတဲ့ “ကဲခ်င္ဦးေလ… မွတ္ပလား” ဇာတ္ လမ္းထဲက “ေရျပာေလာင္ခ်မ္း”ကိုေလ။ နာမည္ရင္းက ေရခ်မ္း၊ ဒါေပသည့္ ကာတြန္းတင္ေအာင္နီရဲ႕ ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ “ျပာေလာင္”နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ရယ္မို႔ သူ႔ကို ေရျပာေလာင္ခ်မ္းလို႔ အားလံုးက ေခၚၾကသဗ်။

အဲဒီ့ ေရခ်မ္းက ေက်ာင္းသာ ၿပီးသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔က အဆက္အသြယ္ တယ္… မျပတ္လွပါဘူး။ သည္ေမာင္က ခ်စ္စရာေတာ့ အေတာ္ေလး ေကာင္းသဗ်…။ ေကာင္းဆို ေက်ာင္းတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို သူနဲ႔ လူစီလူးနဲ႔ ဇာတ္ေလး ေျပာျပလိုက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဖိုးေရးခ်င္ကလည္း ေကာက္ေရးလိုက္တယ္။ ေက်ာင္းမဂၢဇင္းလည္း ထြက္ေရာ လူစီလူးလည္း ေဒါသူပုန္ေတြ ထေတာ့တာပဲေပါ့။ ဘယ့္ႏွယ္… သူနဲ႔ ေရခ်မ္းနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ခ်င္းသာ သိသင့္တဲ့ ဇာတ္ကို ေရခ်မ္းက ေဟာင္ဖြာ လိုက္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေကာက္ေရးလိုက္ေတာ့ တစ္ေက်ာင္းလံုး ဟိုးေလးတေက်ာ္ေတြ ျဖစ္၊ လူစီလူးမွာ အရွက္ႀကီး ရွက္ရပါတယ္ဆိုၿပီး ေရခ်မ္းကို ပါး႐ိုက္လို႔ ျဖတ္သြားပါေရာလား…။


အဲဒါနဲ႔ ေရခ်မ္း အဲတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာေသးတယ္။ အသည္းကြဲ ဇာတ္လမ္းေလး လာေျပာတာ။ အရက္ကေလး လက္ႏွစ္လံုးေလာက္ကို ေရတစ္ပံုးေလာက္ ေရာေသာက္ၿပီး သူက ေျပာျပတာေပါ့။ သူ႔ အလြမ္းေဝဒနာကိုေလ။ ေျပာပံုကိုလည္း ၾကည့္ဦး…။ တဟီးဟီးနဲ႔… ငိုတာ မဟုတ္ဘူး၊ ရယ္ၿပီးေျပာတာ…။ အဲသလိုကို ခ်စ္စရာ ေကာင္းလွတဲ့ ေကာင္…။

ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ ေျပာတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးေတြ ႀကိဳးၾကား ေရးလာရင္း ေနလာလိုက္တာ အခုလို တကၠသိုလ္ စိန္ရတုအတြက္ စာေရးမယ္လည္း ၾကံမိေရာ… ဇာတ္လမ္းေတြ ေပါလြန္းတဲ့ သင္းဆီ ေျပးကပ္မိရေတာ့တာပဲ။

တကယ္ေတာ့ သူ႔ဘဝကိုက အင္မတန္ ဇာတ္ေပါတာကလား…။ တကၠသိုလ္တုန္းကလည္း ေနရာတကာ စပ္စပ္စပ္စပ္နဲ႔ ေနခဲ့တဲ့ ေကာင္မ်ိဳးဆိုေတာ့ သူ႔မွာ တကၠသိုလ္ ဇာတ္တစ္ခုခုေတာ့ က်န္တန္ေကာင္းရဲ႕လို႔ ေတြးၿပီး သူ႔ဆီ ေျပးလိုက္တာ…။

ထင္တဲ့အတိုင္းပါပဲဗ်ား…။ ေမာင္မင္းႀကီးသားက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဇာတ္ ေျပာျပတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အၾကံနဲ႔ သြားတဲ့သူဆိုေတာ့ အသင့္ပါသြားတဲ့ ကက္ဆက္နဲ႔ ဖမ္းထားလိုက္တာေပါ့၊ ၿပီးေတာ့… သူေျပာတဲ့စကားအတိုင္း ျပန္ခ်ေရးလိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ တကၠသိုလ္အလြမ္းဇာတ္ကို ေဟာသလို ရလာတာေပါ့…။

အတိုင္

ကၽြန္ေတာ္ အဲတုန္းက ဒုတိယႏွစ္ ေက်ာင္းသားဗ်။ မႏၲေလးေဆာင္မွာ တက္ရတာ။

ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္က တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားစင္စစ္ ျဖစ္ပါလ်က္ကနဲ႔ အေဆာင္ေန ေက်ာင္းသားမဟုတ္ရင္ တကၠသိုလ္ဘဝ အရသာကို ျပည့္ျပည့္ဝ၀ ခံစားရတယ္လို႔ တယ္ မထင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ရန္ကုန္လိပ္စာနဲ႔ တက္တဲ့ေကာင္ဆိုေတာ့ အေဆာင္ေနခြင့္ေတာ့ ဘယ္ရပါ့မလဲေလ။
ဒါေပမယ့္ လူၾကံရင္ ထရံေတာင္ ျပကၡဒိန္ ခ်ိတ္လို႔ ရေသးတာပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္ေနမလဲ။ ဒုတိယႏွစ္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းထဲကို ေမာ္လၿမိဳင္ ေကာလိပ္တို႔၊ ပုသိမ္ ေကာလိပ္တို႔က ေျပာင္းလာတဲ့ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားအသစ္ေတြ ေရာက္လာတယ္။

အဲသလို ေျပာင္းလာတဲ့အထဲက ျမင့္ေဆြဆိုတဲ့ ၿမိတ္သားတစ္ေယာက္လည္း ပါတယ္။ ဆိုင္းဘာဘာဆံပင္နဲ႔၊ အျမဲတန္းလို ေက်ာ့ေနတဲ့ေကာင္။ အဲဒီ့ေကာင္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ခင္သြားတယ္။ အဲဒီ့မွာတင္ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေရငတ္တုန္း ေရတြင္းထဲ အေတာင့္လိုက္ က်သြားေတာ့တာပါပဲ။

က်ဆို ျမင့္ေဆြ (ဘိတ္စုတ္)က ပဲခူးေဆာင္ကေန ေက်ာင္းတက္ရတဲ့ အေဆာင္ေန ေက်ာင္းသားေလ။ သူက နယ္က ေက်ာင္းလာတက္တာဆိုေတာ့ အေဆာင္ရတာေပါ့။ သည္မွာတင္ အေဆာင္ေက်ာင္းသား အရသာ ခံစားခ်င္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း အဆင္ေျပသြားတာပဲ။

အားအားရွိ ျမင့္ေဆြ႕အခန္း သြားေနေတာ့တာေပါ့၊ အိမ္ကိုလည္း ျပန္ခ်င္မွ ျပန္ျဖစ္တယ္။ ပဲခူးေဆာင္မွာပဲ အိပ္ခ်င္အိပ္တယ္။ အဲသလို ေနခဲ့တာ၊

ဇာတ္လမ္းက ဘိတ္စုတ္ရဲ႕ အခန္းေဖာ္က စတာ။ အဲဒီ့ေကာင့္ နာမည္ရင္းေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ နာမည္ေျပာင္ကေတာ့ “ခပတ-တုတ္” တဲ့…။

ဟုတ္တယ္…

ဘယ္သူက ဘယ္လို စလိုက္မွန္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေသအခ်ာေတာ့ မသိဘူး။ အဲဒီ့ေကာင့္အရပ္က ေတာ္ေတာ္ေလး ပ်ပ္ၿပီး အလံုးအဖန္က ေသးေတာ့ ေခြးပစ္တဲ့တုတ္လို႔ ေခၚၾကရင္း အတို ေခါက္လိုက္တဲ့အခါ “ခပတ-တုတ္”လို႔ တြင္သြားေတာ့တာပဲ။

ဇာတ္လမ္းကို ခပတ-တုတ္က စတာ…။ သူက ကၽြန္ေတာ္တို႔လို သိပၸံေက်ာင္းသား မဟုတ္ဘူး။ ဒႆနိကေဗဒ ေက်ာင္းသား…။ ဘိတ္စုတ္ရဲ႕ အခန္းေဖာ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔လည္း ရင္းႏွီးသြားေတာ့တာေပါ့။ သူေတာ္ခ်င္းခ်င္း သတင္းေလြ႕ေလြ႕ေလ…။

အဲဒါ… တစ္ေန႔ေတာ့ ခပတ-တုတ္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာတယ္။

“ေရျပာေလာင္ခ်မ္း၊ မင္း မနက္ဖန္က်ရင္ ငါတို႔ ဌာနမႉးနဲ႔ လိုက္ေတြ႕ ေပးစမ္းပါကြာ…”

“ဘာလုပ္ဖို႔တံုး…”

“ဒီလိုကြ… ငါတို႔ ဌာနမႉးက ငါ့ကို ခိုင္းထားတာ တစ္ခု ရွိလို႔။ ပြဲ တစ္ပြဲမွာကြာ ဌာနမႉးက အားကစားယိမ္းတစ္ခု တင္ခ်င္တယ္။ အဲဒါ ငါ့ကို သီခ်င္း ရွာခိုင္းတယ္ကြာ၊ ငါကလည္း ဂစ္တာသာ မေတာက္တေခါက္ တီးတတ္တာ၊ မင္းလို မႏွံ႔စပ္လွဘူး။ မင္းကေတာ့ ဘိ(တ္)ေတြ၊ တိုင္မင္ဂ္ေတြ၊ တယ္မ္ပိုေတြ နားလည္တယ္ဆိုေတာ့ အဆင္ေျပမယ္ေလ…”

ဟား… ကၽြန္ေတာ့္ဘဝင္ ေလဟပ္သြားေတာ့တာေပါ့။ ခပတ-တုတ္ ဆိုတဲ့ေကာင္က ကၽြန္ေတာ့္ကို အဲသလို ဆရာတင္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အႀကီးအက်ယ္ ေျမာက္သြားတယ္။ “ဘာရမလဲ၊ ငါကြ”လို႔ ဥဒါန္းက်ဴးခ်င္စိတ္ကို မနည္း ဘရိတ္အုပ္ရင္း ခပ္အင္အင္ ဟန္ပန္နဲ႔ “လိုက္ဆိုလည္း လိုက္တာေပါ့ကြာ…”လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ အမွန္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဟိုသင္းနဲ႔ႏွလံုး ေတြ႕ေနၿပီ။

တိုတိုေျပာရရင္ေတာ့ဗ်ာ၊ ေနာက္တစ္ရက္မွာ သူတို႔ ဌာနမႉး ဆရာမႀကီးကို ဆံုရတယ္။ ဆရာမႀကီးက ေခ်ာခ်ာခန္႔ခန္႔ႀကီးဗ်။ ဒူးယား စီးကရက္ကို ေသာက္တာကလည္း ဘာလွသလဲ မေမးနဲ႔။ တစ္ေခတ္တစ္ခါဆီက တင္တင္မူ ေဆးလိပ္ေသာက္တာထက္ေတာင္ လွေသး။ (အိမ္ေရာက္လို႔ အေမ့ျပန္ေျပာျပေတာ့မွ အဲဒီ့ဆရာမႀကီးက ေရႊမန္းမယ္ ရဖူးသူ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အထင္ကရ ဓာတ္ပံုဆရာႀကီးတစ္ဦးကဆို အဲဒီ့ဆရာမႀကီးနဲ႔ တင္တင္မူသာ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့ေနရာမွာ အလွဆံုး မိန္းမမ်ားျဖစ္တယ္လို႔ ေရးဖူးေၾကာင္း သိရပါတယ္။)

ဆရာမႀကီးက အားကစားယိမ္းတစ္ခု လုပ္ခ်င္ေနတဲ့အေၾကာင္း၊ အဲဒီ့ ယိမ္းအတြက္ နရီကေတာ့ သံုးခ်က္စည္းမ်ိဳးျဖစ္တဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ကပဲ သင့္တင့္မယ့္ ေတးသြားမ်ိဳးကို ၾကံဆေပးဖို႔အေၾကာင္း စတာေတြကို ေျပာလာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အာမဘေႏၲ ခံလိုက္တယ္။

ဒါေလးမ်ား…

အဲတုန္းက ၁၉၇၇ခုႏွစ္ေလာက္ဆိုေတာ့ အခု ေအ႐ိုးဗစ္လို႔ ေခတ္စား ေနတဲ့ (အ႐ိုးဗစ္ခ္စ္) ကာယေလ့က်င့္ခန္းေတြ မေပၚေသးဘူး။ ဆရာမႀကီးက ေခတ္မီသူဆိုေတာ့ သူ႔ေက်ာင္းသူေတြနဲ႔ အားကစားလႈပ္ရွားမႈ ယိမ္းအက တစ္ခုကို ထြင္တဲ့သေဘာ။ ကၽြန္ေတာ္က မဆီမဆိုင္လွပါဘဲ ခပတ-တုတ္ရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ အဲဒီ့အစီအစဥ္အတြက္ ေတးသြား ရွာတဲ့ အလုပ္ကို ေစတနာ့ဝန္ထမ္း လုပ္ေပးရတာ…။

သံုးခ်က္စည္းဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ ေတးသြားသေဘာအရ ေဝါ့လ္တ္ဇ္ (Waltz)။ ဆိုေတာ့… ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ေဒါက္တာဇီဗားဂိုးဇာတ္ကားရဲ႕ ဇာတ္ဝင္သီခ်င္းက အလြယ္တကူ ဝင္လာတယ္။ ေနာက္တစ္ပုဒ္က်ျပန္ေတာ့ ျပင္သစ္လို မင္းကို ကိုယ္ခ်စ္တယ္ (Je t’aime)၊ အဂၤလိပ္လို ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္တယ္ (Love at First Sight) ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးလည္း ေခါင္းထဲ ဝင္လာတယ္။

ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီ့ သီခ်င္းေလးႏွစ္ပုဒ္ကို ဂစ္တာေလးနဲ႔ တီးၿပီး ဆရာမႀကီးကို ဆိုျပလိုက္တယ္။ ဆရာမႀကီးက နားေထာင္ၾကည့္ၿပီး သူ႔ေက်ာင္းသူမေတြနဲ႔ တိုက္ၾကည့္ခိုင္းတယ္။ သူ႔ေက်ာင္းသူမေတြရဲ႕ ကိုယ္ လက္ လႈပ္ရွားမႈေတြနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ေတးသြား စီးခ်က္ အံဝင္/မဝင္ ကိုက္ၾကည့္တာ။ အံဝင္သြားေတာ့ ဆရာမႀကီးက ေန႔တိုင္း လာတိုက္ေပးဖို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အားေနတဲ့ေကာင္ပီပီ လုပ္ေပးပါ့မယ္ေပါ့…။

ဒါေပမယ့္ ခက္တာက သီခ်င္းေတြက အဂၤလိပ္သီခ်င္းေတြ။ ဒုတိယအပုဒ္ဆို အဂၤလိပ္စာသားကို ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါမွ မၾကားဖူးဘူး။ သည္ေတာ့ ေန႔စဥ္ တိုက္တဲ့အခါ ဒါဒါဒါ… ဒီဒီဒီ… ဆိုၿပီး ပါးစပ္နဲ႔ ေတးသြားကို ဆိုညည္းရင္း အကတိုက္ရတာ တယ္ဟန္မက်ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ နားေထာင္ရင္းေတာင္ နားညည္းလာတယ္။ တကယ္…


ဒါနဲ႔… ဘာရမလဲ၊ ေရျပာေလာင္ခ်မ္းပဲ။ နာမည္ ေလးလံုးနဲ႔ေနတာ၊ ကဗ်ာ႐ူး၊ စာ႐ူး၊ သီခ်င္း႐ူး၊ စြယ္စံု႐ူးပဲ။ အဲဒီ့ ေတးသြားေတြထဲ ဆရာမႀကီးတို႔ အစီအစဥ္နဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ့ စာသားေတြ ထည့္ခ်ၿပီး သီခ်င္း တိုက္ရာမွာ စာသား အဆိုနဲ႔ တိုက္ေပးတာေပါ့…။

ဆရာမႀကီးက ေန႔တိုင္းပဲ သူကိုယ္တိုင္ ႀကီးၾကပ္ၿပီး အက တိုက္ေပးတာ။ အဲလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စာသားထည့္ ဆိုေပးေနတာ ႏွစ္ရက္ေလာက္ ရွိေတာ့ ဆရာမႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာတယ္။

“ေမာင္ေရခ်မ္း၊ မင္းလည္း အသံ ေကာင္းသားပဲ။ သီခ်င္း စာသားေလးေတြကလည္း တို႔လုပ္ထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ ဆီေလ်ာ္ေနေတာ့ တကယ့္ပြဲက်ရင္ မင္းကိုယ္တိုင္ပဲ စင္ေပၚတက္ဆိုရင္း တို႔အစီအစဥ္ကို ေဝေဝဆာဆာေလး လုပ္လိုက္ရေအာင္…”

ကၽြန္ေတာ့္လို ဖိုးဆိုခ်င္အတြက္ ဒါဟာ မဟာ့မဟာ အခြင့္အေရး တစ္ရပ္ပဲေလ။ သည္ယံုျမင္လို႔ သည္ေလွာင္အိမ္ ေဆာက္ခဲ့တာ မဟုတ္ေပမယ္လို႔ ရလာတဲ့ အခြင့္အေရးကိုေတာ့ ဘယ္ လက္လြတ္ခံခ်င္ေတာ့မလဲ။ မူေတာင္ မမူႏိုင္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ တစ္ခါတည္း တန္းၿပီး ဟုတ္ကဲ့… ေကာင္းပါတယ္ ခင္ဗ်ာ လိုက္တာေပါ့။

အဆို

တိုတိုေျပာရရင္ေတာ အဲသလိုနဲ႔ တီးဝိုင္းေတြ ဘာေတြနဲ႔ စနစ္တက် တိုက္ျဖစ္သြားၿပီး တကယ္ဆိုရမယ့္ေန႔ ေရာက္လာေတာ့တာပါပဲ။ ေနရာက ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ခန္းမႀကီးထဲမယ္။ ဒုတိယႏွစ္ ေက်ာင္းသားဘဝကတည္းက ေရခ်မ္းတို႔က ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ စင္ျမင့္ေပၚ တက္လာခဲ့ဖူးတာ၊ ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ မွတ္လို႔…
တိုက္တဲ့အခါေတြမွာေတာ့ ဘယ္… ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ခန္းမထဲ ဝင္ကဲ်လို႔ ရမလဲ၊ တကယ့္ ပြဲေန႔က်မွ စင္ေပၚေရာက္တာေပါ့။ ဝတ္စံုျပည့္ အစမ္း ေလ့က်င့္တာလည္း အျပင္မွာ က်င့္ထားတာ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဝတ္စံု မလိုလွပါဘူး။ သီခ်င္းႏွစ္ပုဒ္၊ အကႏွစ္ခ်ိဳးဆိုေတာ့ ေဘာင္းဘီရွည္နဲ႔ တစ္ခါ၊ ပုဆိုးနဲ႔ တစ္ခါေပါ့။ ကိုယ္ဝတ္ခ်င္သလို ဝတ္႐ံုပဲေလ။

တကယ္ဆိုတဲ့အခါက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဇာတ္ခံု အေတြ႕အၾကံဳက နည္းေတာ့ ဒူးေတြ တုန္ခ်င္သလိုလိုႀကီးရယ္…။ ဒါေပမယ့္ ေရခ်မ္းပဲ၊ “ရဲခ်မ္း”လို႔ေတာင္ ေျပာင္းလိုက္ဖို႔ ေကာင္းေအာင္ ရဲတဲ့ေနရာ (ေသာက္ရွက္ မရွိတဲ့ ေနရာ)မွာ ထိပ္ဆံုးက ကၽြန္ေတာ္ေလ။

ဆိုခ်လိုက္တာေပါ့၊ ခပ္တည္တည္ပဲ။ အကအဖြဲ႕က စင္အျပည့္ ေနရာယူထားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က စင္ရဲ႕ ယာဘက္ေထါင့္ ယြန္းယြန္းကေလးကေန မွင္ေမာင္းအျပည့္နဲ႔ ဆိုတာ။ ဝဲလက္တြင္ ဓာတ္ခြက္ မိုက္ခ႐ိုဖုန္း၊ ယာလက္တြင္ သီခ်င္းစာရြက္ ကိုင္လ်က္ အိုက္တင္အျပည့္ေပါ့ခင္ဗ်…။

အမွန္ကေတာ့ ကိုယ္တိုင္ ေရးထားတဲ့ သီခ်င္း စာသားလည္း ျဖစ္၊ အထပ္ထပ္လည္း ဆိုဖူးေနခဲ့ၿပီမို႔ အလြတ္ရေနတဲ့ စာသားေတြပဲ၊ သီခ်င္း စာရြက္ မလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ပံုေပးခ်င္တာက တစ္ေၾကာင္း၊ ပရိသတ္ကို မၾကည့္ရဲတဲ့ အတူတူ၊ မ်က္လံုး ထားစရာ ေနရာ ရွိေနဖို႔ အၾကံအဖန္လုပ္တဲ့ သေဘာအေနနဲ႔ တစ္ေၾကာင္း၊ ေပါင္း ႏွစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ သီခ်င္းစာရြက္ကို ကိုင္ခ်လိုက္တာပါ။

ပထမတစ္ပုဒ္၊ ပထမအခ်ိဳးမွာ ပုဆိုးနဲ႔ တိုက္ပံုနဲ႔ အက်အန ဆိုခ်လိုက္ၿပီးေတာ့ အဆင္ေျပတယ္။ ပရိသတ္က အားနာပါးနာ လက္ခုပ္တီးေပးတာကလည္း ေသာေသာကို ညံလို႔…။ ေကာင္မေလးေတြ ေဘာင္းဘီတိုေလးေတြနဲ႔ ကတာကို အားေပးတယ္လို႔ကို မထင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ အဆို ေကာင္းလြန္းလို႔ လက္ခုပ္ေတြ တီးၾကေပတာပဲလို႔ မွတ္တယ္။

ေဘာင္းဘီရွည္၊ ဘြတ္ဖိနပ္၊ ေခြးလည္ပတ္ စတာေတြကို အက်အန ဝင္လဲတယ္။ ေကာင္မေလးေတြဆီက မွန္နဲ႔ ဘီးကို ငွားလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ ေကသာကို မလိုအပ္လွဘဲ ထပ္ၿဖီးတယ္။

ယိမ္းထဲက ေကာင္မေလးေတြက “ကိုေရျပာေလာင္က ခုလိုေတာ့လည္း သမိစ္ပဲ”တဲ့…။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ “ေစာေစာက ျမန္မာဝတ္စံုနဲ႔တုန္းကလည္း ကိုေရျပာေလာင္ခ်မ္းတို႔က ခံေၾကာ၊ အဲေလ… ခန္႔ေခ်ာႀကီးပါကြာ”တဲ့…။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ သြား အေခ်ာင္း ၃၀ ေလာက္ ေပၚေအာင္ ၿဖီးတီးတီးႀကီးကို ျဖစ္လို႔။ ပီတိေတြ ျဖာလိုက္တာမ်ား၊ ရွဴရွဴးေတြေတာင္ ပါမတတ္ပဲ။

ဆရာမႀကီးက တစ္ေအာင့္ေလာက္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႕ကို အခ်ိန္က်တဲ့အေၾကာင္း လာေျပာတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း စင္ေပၚတက္၊ ကန္႔လန္႔ကာေနာက္မွာ ေနရာယူလိုက္တယ္။ တီးဝိုင္းက အေတာ တီးလံုးကို စ အတီးမွာ ကန္႔လန္႔ကာ ပြင့္သြားတယ္။ ကန္႔လန္႔ကာလည္း ျပည့္ျပည့္ဝ၀ ပြင့္သြားေရာ၊ ကြ်န္ေတာ္လည္း စ ဟဲရေတာ့တာပဲ။

အငို

ဒုတိယအႀကိမ္မွာလည္း ပထမအႀကိမ္တုန္းကလိုပဲ။ ဓာတ္ခြက္ တစ္ဖက္၊ စာရြက္တစ္ဖက္။ ပိုရဲေနၿပီေလ၊ သည္ပရိသတ္နဲ႔ကလည္း ရင္းႏွီးသြားသလို ရွိေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိုက္တင္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ပို႔စ္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ႐ိႈးေတာ့တာေပါ့။

ပရိသတ္ႀကီးကလည္း ၿငိမ္လို႔။ (အားေပးတာ… အားေပးတာ။)

ကၽြန္ေတာ္လည္း ေစာေစာက အပုဒ္တုန္းကလို စင္ေထာင့္မွာ ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းေလး မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေျခေလး ရသေလာက္ လွမ္းလို႔။ အၿငိမ္မေနေတာ့ဘူး။ အားပါးတရဆိုလို႔ကလည္း၊ ဘာေကာင္းသလဲ မေမးနဲ႔။ လမိုင္းကလည္း ခုမွ ပိုကပ္လာသလိုလို။

သီခ်င္းဆံုးတဲ့အထိ ေျဖာင့္လို႔။ ပရိသတ္ လက္ခုပ္သံအၾကားမွာ ဦးၫႊတ္လို႔ ပရိသတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ဂါရဝျပဳလိုက္တယ္။ အဲသလို ယဥ္ေက်းတာ။ သည္သူငယ္ တယ္ေတာ္ပါကလားလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အားေပးလိုက္မိရေသး…။

ဦးၫႊတ္ၿပီး ေခါင္း ျပန္အမတ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ယာဘက္က တစ္စံုတစ္ရာ ရိပ္ခနဲ ေျပးဝင္လာတယ္။

မည္းမည္းႀကီး…

႐ုတ္တရက္မို႔ ဘာမွန္း ညာမွန္း စဥ္းစားခ်ိန္ မရလိုက္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္ အလန္႔တၾကား ခုန္ေရွာင္လိုက္တယ္။ သတိရလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ ညာဘက္က ရိပ္ခနဲ ဝင္လာတဲ့ မည္းမည္းႀကီးက ကန္႔လန္႔ကာႀကီးဆိုတာ  သိလိုက္တယ္။

ျမတ္စြာဘုရား…

ပရိသတ္က အံုးခနဲ ရယ္လိုက္တယ္။ ဟာ… သြားၿပီ…။ ကြ်န္ေတာ္ ခုန္ေရွာင္လိုက္တာက ေနာက္ကို မဟုတ္ဘဲ ေရွ႕ကို ခုန္ေရွာင္မိတာဆိုေတာ့ ကန္႔လန္႔ကာအျပင္ကို ေရာက္သြားတာ…။

အက တစ္ဖြဲ႕လံုးက ကန္႔လန္႔ကာ ေနာက္မွာ…၊ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေကာင္တည္း ကန္႔လန္႔ကာ အျပင္ဘက္မွာ အေတာင့္လိုက္ႀကီး…။ ပရိသတ္ရဲ႕ ရယ္သံေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ၁၅ ျပားဖိုးေလာက္ (ခု ကာလတန္ဖိုးနဲ႔ဆို က်ပ္ ၃၀၀ ဖိုးေလာက္) ရွက္သြားတယ္။

ဒါေပမယ့္ ေရျပာေလာင္ခ်မ္းေလ… သိတယ္မဟုတ္လား၊ မ်က္ႏွာကို “ဘရာဆို” ေၾကးဝါေခ်းခြ်တ္ေဆး တိုက္ထားတာ…။ ေရခ်မ္းတို႔ မ်က္ႏွာက သည္ေလာက္နဲ႔ေတာ့ ေျပာင္႐ံုမကဘူး။ လက္လက္ကို ထလို႔…

အလြမ္း

႐ုတ္ခ်ည္းစဥ္းစားမိတာက ကန္႔လန္႔ကာရဲ႕ သေဘာထားအမွန္…။

သည္ ကန္႔လန္႔ကာက ေဘးတိုက္ ႏွစ္ျခမ္းေစ့လာတဲ့ ကန္႔လန္႔ကာမ်ိဳး။ အထက္ကေန ေအာက္ကိုခ်တဲ့ ဇာတ္ပြဲထဲက ကန္႔လန္႔ကာ ကားလိပ္ႀကီးမ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ အလယ္ေကာင္ ႏွစ္ျခမ္းေစ့တဲ့ ေနရာကေန ကန္႔လန္႔ကာ ေနာက္ကို ျပန္ဝင္လို႔ ရမွာပဲ။

ဟုတ္ကၿပီ။ ဒါေလးမ်ား…

ပရိသတ္ႀကီးရဲ႕ရယ္သံ နည္းနည္း လွပ္သြားခိုက္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ေမာင္ေရခ်မ္းသည္ စင္ေထာင့္မွေန စင္အလယ္ ကန္႔လန္႔ကာ ႏွစ္ျခမ္း ေစ့ရာသို႔ ခပ္မွန္မွန္ ေျခလွမ္း၊ ခပ္လွ်မ္းလွ်မ္း မ်က္ႏွာထားႏွင့္ ခပ္ၾကြားၾကြား သြားရပါေတာ့သည္။ ဝဲလက္တြင္ ဓာတ္ခြက္၊ ယာလက္တြင္ စာရြက္ႏွင့္၊ မာန္ ပါပါ၊ ဟန္ခါခါ၊ ဈာန္သာသာ ၾကြလိုက္သည္တြင္…

ကန္႔လန္႔ကာ ႏွစ္ခုၾကားအေစ့သို႔ ေရာက္ရန္ ေျခသံုးလွမ္းမွ်သာ အလိုမွာ လက္ထဲက ဓာတ္ခြက္ႀကိဳးက ကၽြန္ေတာ့္ကို တုန္႔ခနဲ ေဆာင့္ဆြဲ ထားလိုက္ျပန္ပါေတာ့တယ္။
ဓာတ္ႀကိဳးက တိုေလေတာ့ကာ စင္အလယ္ထိ မေရာက္။ ဆိုေတာ့… ဓာတ္ခြက္ ကိုင္ထားသူ ကြ်န္ေတာ့္ချမာေလးမွာလည္း ဟန္အတိ၊ မာန္အျပည့္ႏွင့္ ေလွ်ာက္လာရာက လမ္းခြတ္လတ္တြင္ ဟတ္ေကာ့ (half caught) ႀကီးႏွင့္ ဆတ္ခနဲ ရပ္လို႔သြား… ပရိသတ္ႀကီးက တဝါးဝါး။

အံမယ္မင္းတဲ့… မင္း… ဇာတ္ဆရာ ]စိန္ေရျပာေလာင္ခ်မ္း}တို႔အျဖစ္မ်ား ငိုခ်င္းသာ ခ်လိုက္ခ်င္စမ္းေတာ့တယ္။

အခ်

ကန္႔လန္႔ကာ ေနာက္ဘက္ဆီက အသံတစ္သံက ေပၚလာတယ္။


“ေပး… ေပး… မိုက္ခ႐ိုဖုန္းကို ကားလိပ္ေအာက္ကေန လွမ္းလွိမ့္လိုက္…”

ပရိသတ္ႀကီးက တဝါးဝါး သေဘာက်ေနတုန္းမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဇာတ္စင္ၾကမ္းျပင္ေပၚ ဒူးေထာက္လို႔ ဓာတ္ခြက္ကို အသံရွင္ ေျပာတဲ့အတိုင္း ကန္႔လန္႔ကာ ေအာက္ကေန ထိုးထည့္လိုက္တယ္။

ၿပီးေတာ့လား… ၿပီးေတာ့ ခပ္တည္တည္ပဲေပါ့။ ေျပာင္႐ံုမက လက္လက္ထ ေတာက္ပတဲ့ မ်က္ႏွာပိုင္ရွင္ ေရျပာေလာင္ခ်မ္းပဲ၊ ဘာရမလဲ။ ရယ္ေနတဲ့ ပရိသတ္ကို စပ္ျဖဲျဖဲ မ်က္ခြက္နဲ႔ ဦးသံုးႀကိမ္ၫႊတ္ၿပီး စင္ေရွ႕အစြန္မွာ ရွိတဲ့ ေလွကားအတိုင္းပဲ ဆင္းခ်လိုက္တာေပါ့။

ဘယ့္ႏွယ့္လဲ… စာေရးဆရာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတ္လမ္းေလးက လြမ္းစရာ မေကာင္းေပဘူးလား။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ခန္းမႀကီးကို ျမင္တိုင္း သည္အေၾကာင္းကို ေတြးမိၿပီး တစ္ေယာက္တည္း ျပံဳးေနမိတာ သည္ေန႔အထိပါပဲ စာေရးဆရာရယ္… ခြစ္… ခြစ္… ခြစ္…

(၁၉၉၅ ခုႏွစ္က မေဟသီမဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၁၆၁၁/၂၀၀၃(၁၁)နဲ႔ လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္က ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ဇြန္လမွာ ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “ေျခရာၿပိဳးေျပာက္ လြမ္းပြင့္ေကာက္သီ (ကိုယ္တိုင္ၾကံဳ၀တၳဳတိုမ်ား)” စာအုပ္မွာ ေဖာ္ျပထားတာေလး တစ္ပုဒ္ကို တင္ဆက္လိုက္တာပါ။)
Advertisements
2 Comments leave one →
  1. Sint permalink
    7 June 2010 12:19 am

    It’s very fun to read. Thank you!

  2. 6060 permalink
    14 June 2010 4:14 pm

    ေတာ္ေတာ္ လြမ္းစရာေကာင္းတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးပဲေနာ္ ဘႀကီး။ မ်က္ရည္အေတာင့္လုိက္ က်တယ္ (ငိုလုိ႔ မဟုတ္ဘူး… ရယ္လုိ႔ :P)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: