Skip to content

The Real Heredity

8 June 2010

၀စီစ႐ိုက္ မ်ိဳး႐ိုးလိုက္မႈ

ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြက ေမြးလာတဲ့ ကေလးေလးေတြမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လက္မခံႏိုင္တဲ့၊ လက္မခံခ်င္လွတဲ့ အမူအက်င့္ေတြ၊ အေျပာအဆိုေတြ ေတြ႔ေနရၿပီဆိုရင္ အဲဒါေတြရဲ႕အဓိက လက္သည္ကို အရင္ဆံုး ျမင္ဖို႔ လိုပါတယ္။


“လက္ဦးဆရာ မည္ထိုက္စြာ၊ ပုဗၺာစရိယ မိနဲ႔ဘ”ဆိုတဲ့ စကားဟာ ေသခ်ာ စဥ္းစားေလေလ၊ ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္ေလေလပါ။ ကေလးေတြရဲ႕ အက်င့္စ႐ိုက္ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ မိဘေတြဆီက အေမြဆက္ခံ ရရွိခဲ့တာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဝစီစ႐ိုက္လို႔ဆိုၾကတဲ့ ႏႈတ္ခ်ိဳျခင္း၊ ႏႈတ္ၾကမ္းျခင္း၊ ဆဲတတ္ျခင္း၊ ယဥ္ေက်း ပ်ဴငွာျခင္း၊ တိုးတိုးသက္သာ ေျပာတတ္ျခင္း၊ ေအာ္ႀကီး ဟစ္က်ယ္ လုပ္တတ္ျခင္းအစရွိတဲ့ “ႏႈတ္မႈအက်င့္”ဟူသမွ်ဟာ မိဘဆီက အျပည့္အဝ အေမြ ဆက္ခံရတတ္စျမဲ (ဝါ) မ်ိဳး႐ိုးလိုက္တတ္ျမဲ ျဖစ္ပါတယ္။

မိဘလုပ္တဲ့သူကေတာ့ “ေရာ့… အင့္… ယူလဟဲ့။ မွတ္လဟဲ့”လို႔ အတိအက်ႀကီး ေပးလိုက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူမွန္းမသိခင္ အကေလးဘဝကတည္းက ျမင္ေန၊ ၾကားေနရေတာ့ မသင္ဘဲနဲ႔ အလိုလို တတ္လာတဲ့သေဘာပါ။

သည္ႏႈတ္မႈစ႐ိုက္ေတြအားလံုး မိဘေတြဆီက အေမြရလိုက္တယ္ဆိုတာအတြက္ ဘယ္သူမွ မျငင္းသာတဲ့ အထင္ရွားဆံုး ဥပမာကို ျပရမယ္ဆိုရင္ ဘာသာစကား တတ္ေျမာက္မႈပါပဲ။ ျမန္မာကေလးေတြဟာ ျမန္မာစကားကို သင္စရာ မလိုဘဲ တတ္လာသလို  တ႐ုတ္ကေလးေတြ၊ ကုလားေလးေတြ၊ တျခား ဘာသာစကား ေျပာတဲ့ လူမ်ိဳးအသီးသီးရဲ႕ ကေလးေတြဟာလည္း သက္ဆိုင္ရာ ဘာသာစကားအသီးသီးကို မသင္ဘဲ တတ္လာခဲ့တာဟာ မိဘဆီက ႏႈတ္မႈစ႐ိုက္ကို အျပည့္အဝ အေမြဆက္ခံတဲ့ သေဘာပါပဲ။

ကေလးငယ္ စကား မတတ္ခင္ကတည္းက သူ႔နားထဲကို ဝင္ေနတဲ့ ဘာသာစကားေတြကို သူ႔ဦးေႏွာက္ကေလးနဲ႔ လိုက္မွတ္ထားၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ သူလည္း စကား ေျပာတတ္လာၿပီဆိုတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ အဲလို မွတ္သားထားတဲ့ စကားလံုးေတြကို ခ်ေျပာၾကည့္ေတာ့တာပါ။ ေျပာတတ္စမွာ ေန႔စဥ္နဲ႔ အမွ် အသစ္တိုးေနတဲ့ ေဝါဟာရေတြ၊ ဝါက်ေတြကိုလည္း မွတ္ေနတုန္းပါပဲ။ မွတ္႐ံုတင္မကဘဲ အလ်ဥ္းသင့္ရင္ သင့္သလို သူေျပာတဲ့အခါမွာလည္း ထည့္သံုးေနတတ္ပါတယ္။
အဲဒီ့ကမွတစ္ဆင့္ ေက်ာင္းေနတဲ့အခါ၊ အိမ္ထက္ ပိုမိုက်ယ္ဝန္းတဲ့ လူ႔ေလာကထဲကို ေရာက္လာတဲ့အခါ၊ စာအုပ္ေတြ ဖတ္လာတဲ့အခါ၊ ႐ုပ္ရွင္ ဗီဒီယိုေတြ ၾကည့္လာတဲ့အခါမ်ားမွာ မိမိ ႏွစ္သက္ သေဘာက်တဲ့ စကားလံုးေလးေတြ၊ ဝါက်ေလးေတြ၊ စာတန္းေလးေတြကို တမင္ က်က္ေနစရာ မလိုဘဲ မွတ္ မွတ္ေနေတာ့တာမ်ား ေသတဲ့အထိကို မွတ္လို႔ မဆံုးႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ ႀကီးမွ ဘယ္လို မွတ္မွတ္၊ တကယ့္ အေျခခံျဖစ္တဲ့ မိခင္ ဘာသာစကား တတ္ေျမာက္မႈက်ေတာ့ မိဘေတြဆီက ျပည့္ျပည့္ဝ၀ အေမြရခဲ့တယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မျငင္းႏိုင္ပါဘူး။ မိဘေတြဆီက မဟုတ္ရင္ေတာင္ ေမြးစကတည္းက ကေလးနဲ႔ လက္ပြန္းတတီးေနခဲ့ရတဲ့ အဘိုးအဘြားေတြ၊ အေဒၚေတြ၊ သားခ်င္းေတြ၊ ကေလးထိန္းေတြဆီက ဘာသာစကား တတ္လာရတာ အေသအခ်ာပါ။

မိဘအမ်ား စဥ္းစားစရာ

ဘာသာစကားဆိုတဲ့ လူ႔ဘဝရဲ႕အေျခခံ ကိရိယာတစ္ရပ္လို ႀကီးမား က်ယ္ျပန္႔လွတဲ့ စြမ္းရည္တစ္ရပ္ကိုေတာင္ မိဘဆီက အေမြဆက္ခံ ရရွိခဲ့ေသးတာ။ အဲဒီ့ ဘာသာစကားကို သံုးစြဲတဲ့ ေလယူေလသိမ္း၊ စကားလံုး ေရြးခ်ယ္မႈ၊ အသံ အတိုးအက်ယ္စတဲ့ ဘာသာ စကားသံုးစြဲမႈကို ပံ့ပိုးေနတဲ့ အျခားအဂၤါရပ္ေတြမွာလည္း ကေလးေတြဟာ မိဘေတြ၊ ဒါမွမဟုတ္ သူတို႔နဲ႔ လက္ပြန္းတတီးေနၾကသူေတြဆီက ပံုတူကူးခ် ရရွိလိုက္တယ္ဆိုတာဟာလည္း ဘယ္လိုမွ အျငင္းမပြားႏိုင္တဲ့ အခ်က္ပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိဘလုပ္တဲ့သူေတြက သည္အခ်က္ကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္မိေနတတ္ၾကပါတယ္။ တကယ္ မသိတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သလို မိမိကိုယ္ကိုက် အျမဲတေစ တစ္ကြက္ခ်န္ ေတြးတတ္တဲ့ လူ႔သဘာဝေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ကေလးငယ္တစ္ေယာက္က လူပံုအလယ္မွာ မဖြယ္ရာတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို ေျပာခ်လိုက္တဲ့အခါ မိဘလုပ္တဲ့သူေတြက ခပ္ရွက္ရွက္နဲ႔ “အို… သည္ကေလး ဒါေတြကို ဘယ္က တတ္လာတယ္ မသိဘူး”လို႔  ညည္းခ်င္း ခ်တတ္ပါတယ္။ အမွန္က မိဘေတြကိုယ္တိုင္ဆီက၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ကေလးနဲ႔ လက္ပြန္းတတီး ေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က ရလာတာဟာ အင္မတန္ကို ေသခ်ာတဲ့အခ်က္ပါ။

ဒါေၾကာင့္ မိမိတို႔ရဲ႕ကေလးေတြ ဘယ္အရြယ္ကို ေရာက္ေနပါေစ။ ကေလးေတြမွာ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ အစပ္မတည့္လွတဲ့ အမူအက်င့္၊ အေျပာအဆို တစ္ခုခုကို ေတြ႔လိုက္ရၿပီဆိုတာနဲ႔ မိဘေတြဘက္က ပထမဆံုး စဥ္းစားသင့္တဲ့အခ်က္က အဲဒီ့အျပဳအမူ၊ အေျပာအဆိုကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကေရာ က်ဴးလြန္တတ္သလား ဆိုတာကိုပါ။

ကိုယ့္မွာ အဲလို အက်င့္ရွိမွန္း ေသခ်ာသြားရင္ ဒုတိယ ဆက္စဥ္းစားဖို႔ ေကာင္းတာက အဲဒီ့အက်င့္ကို ဘယ္က ရခဲ့သလဲဆိုတာကိုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္လည္း အဲလို အက်င့္ကို ကိုယ့္မိဘေတြဆီက ရခဲ့တာျဖစ္ဖို႔က ရာခိုင္ႏႈန္း အေတာ္မ်ားမ်ား ေသခ်ာေနပါတယ္။

ေရာဂါရဲ႕ဇစ္ျမစ္ကို အေသအခ်ာသိၿပီဆိုရင္ ကုဖို႔ လြယ္တတ္သလိုပါပဲ။ အခုလို ကိစၥမ်ိဳးေတြမွာလည္း ကိုယ့္ဆီမွာ ရွိတဲ့ အက်င့္ဆိုးေတြကို သတိထားၾကည့္လို႔ ျမင္လိုက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ကိုယ့္သားသမီးကို ျပဳျပင္ဖို႔ထက္ မိမိကိုယ္ကို ျပင္ဖို႔ အရင္ဦးဆံုး အားထုတ္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ သားသမီးကိုလည္း ျဖစ္ပံုပ်က္ပံု ကင္ပြန္းျခံဳကို ေသခ်ာဃန ခ်ျပၿပီး ေဆြးေႏြး ညႇိႏိႈင္းယူျခင္းအားျဖင့္ ျပဳျပင္ဖို႔ ႀကိဳးစားႏိုင္ရင္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ “ငါေျပာသလို လုပ္။ ငါလုပ္သလို လိုက္မလုပ္နဲ႔”တို႔၊ “ငါတို႔ကေတာ့ သခ်ႋဳင္းကုန္း ေျခတစ္ဖက္ လွမ္းေနၿပီမို႔ ျပင္လို႔ မလြယ္ေတာ့ဘူး၊ မင္းတို႔သာ လူ႔ဘဝမွာ လူဆက္လုပ္ရဦးမွာမို႔ ျပင္ခိုင္းေနရတာ”တို႔ဟာ ေတာ္ေတာ္ လက္လြတ္စပယ္ႏိုင္တဲ့ ဆံုးမနည္းမ်ိဳးပါ။ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ မလိုက္နာႏိုင္တဲ့၊ မက်င့္သံုးႏိုင္တဲ့ စည္းကမ္း တစ္ရပ္၊ က်င့္စဥ္ တစ္ခုကို ခ်မွတ္တယ္ဆိုတာဟာ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ ကင္းမဲ့တဲ့ လူ႔အႏၶမ်ားသာ က်ဴးလြန္တတ္ျမဲ ျဖစ္ပါတယ္။

စိတ္မွတ္မဲ့ တံု႔ျပန္မႈနဲ႔ မ်ိဳး႐ိုးလိုက္ျခင္းသေဘာ

လူတိုင္းမွာ စိတ္မွတ္မဲ့ တံု႔ျပန္မႈေတြ ရွိပါတယ္။ ျမင္သာ ထင္သာေအာင္ ေျပာရရင္ ႏွာေခ်တဲ့အခါ၊ ယားတတ္သူရဲ႕ ခါးကို တို႔လိုက္တဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ ႏႈတ္က အမွတ္တမဲ့ ထြက္လာတတ္တဲ့ စကားလံုးေတြဟာ အထင္ရွားဆံုး စိတ္မွတ္မဲ့ တံု႔ျပန္မႈေတြပါပဲ။ ထိုနည္းလည္းေကာင္းပဲ၊ တစ္စံုတစ္ခု လြတ္က်သြားတဲ့အခါ၊ ႐ုတ္တရက္ ထိတ္လန္႔စရာ တစ္ခုခု၊ နာက်င္မႈ တစ္ခုခု၊ ရယ္စရာတစ္ခုခု ၾကံရတဲ့အခါ၊ အံ့ဩသြားတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာလည္း စိတ္မွတ္မဲ့ တံု႔ျပန္တတ္ၾကစျမဲပါပဲ။ အဲဒီ့ကမွ တစ္ဆင့္တက္ၿပီး စိတ္တိုတဲ့အခါ၊ ဝမ္းသာတဲ့အခါ၊ ဝမ္းနည္းတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာလည္း လူတို႔ဟာ ျဖစ္လာတဲ့ ခံစားမႈကို စိတ္မွတ္မဲ့နည္း တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ထြက္ေပါက္ေပးကာ တံု႔ျပန္တတ္ၾကပါေသးတယ္။

“ဟတ္ခ်ိဳး ဆိတ္ဖြား၊ အသက္တစ္ရာ၊ အနာမရွိ၊” “ဟတ္ခ်ိဳး ဘုရား၊” “ဟဲ့… ေသာက္ပလုတ္တုတ္၊” “အာယိုယို၊” “ေသလိုက္ပါလား၊” “အေမ့၊” “Whoops a daisy!” “Oh, my god!” “Bless you!” “What the hell!” တို႔မွအစ အယုတၱ အနတၱ ဆဲသံမ်ိဳးစံုအဆံုး လူအားလံုးဟာ ႐ုတ္တရက္ ၾကံဳေတြ႔ ရင္ဆိုင္ရတဲ့ ကိစၥ တစ္ရပ္ရပ္အေပၚမွာ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ တံု႔ျပန္ျပတတ္ၾကပါတယ္။

တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အသံနဲ႔တင္ မကပါဘူး၊ ကိုယ္အမူအရာနဲ႔ပါ တံု႔ျပန္တတ္ ပါေသးတယ္။ မိန္းကေလး အေတာ္မ်ားမ်ားဆို သူတို႔မခံခ်င္တာ တစ္ခုခုကို ေျပာရင္ ေျပာသူကို လွမ္းၿပီး ပုတ္တာမ်ိဳး၊ တခ်ိဳ႕ေယာက္်ားေလးေတြက လက္သီးနဲ႔ ရြယ္လိုက္တာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အလြယ္ ေျပာရင္ေတာ့ “ေယာင္”ၿပီး လုပ္မိတဲ့ ကေယာင္ကတမ္း တံု႔ျပန္မႈကို စိတ္မွတ္မဲ့တံု႔ျပန္မႈ (reflex) လို႔ ဆိုလိုတာပါ။

အဲလို စိတ္မွတ္မဲ့ တံု႔ျပန္ၾကရာမွာ ေရရြတ္ၾကတဲ့ စကားလံုးေတြ၊ လႈပ္ရွားၾကတဲ့ ကိုယ္အမူအရာေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာလည္း အတုျမင္၊ အတတ္သင္ ဆိုသလို လူတစ္ေယာက္ရဲ႕စိတ္အာ႐ံုမွာ စြဲျမဲ ထင္ဟပ္ ကပ္ၿငိေနတဲ့ နမူနာ တစ္ခုခုအေပၚမွာ အေျခခံပါတယ္။

မ်ားေသာအားျဖင့္ မိခင္ရဲ႕နမူနာကို လူအေတာ္မ်ားမ်ားက အတုခိုးျဖစ္သြားတတ္ၾကပါတယ္။ မိခင္က “ပလုတ္တုတ္”လို႔ ေယာင္တတ္ရင္ သားသမီးေတြလည္း လိုက္ၿပီး “ပလုတ္တုတ္”ခ်င္သလို ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သည္အခ်က္ဟာ အျပည့္အဝမွန္တယ္လို႔ေတာ့ အေျပာရ ခက္ပါလိမ့္မယ္။ တခ်ိဳ႕ ကေလးငယ္ေလးေတြမွာ မိခင္၊ ဖခင္တို႔ ေယာင္ယမ္းေလ့ မရွိတဲ့ ေဝါဟာရမ်ိဳးနဲ႔ ေယာင္တတ္ၾကတာကို ေတြ႔ရလို႔ပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ကေလးတို႔ဘဝမွာ နီးစပ္ရာ လူတစ္ဦးဦးရဲ႕ ေယာင္တတ္ပံုကို သံေယာင္လိုက္ရာက စတင္တယ္ဆိုတာပါပဲ၊ မိခင္၊ ဖခင္ မဟုတ္ေတာင္ အဘိုး၊ အဘြား၊ အေဒၚ၊ ဦးေလး၊ ကေလးထိန္း စသူမ်ားရဲ႕ ေယာင္ပံုေလးေတြကို တမင္ကလာမဟုတ္ဘဲ အလိုလို အတုခိုးမိရာက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ေယာင္တတ္မႈ (ဝါ) စိတ္မွတ္မဲ့ တံု႔ျပန္မႈအသီးသီးကို ရရွိလာပါတယ္။


အဲဒီ့ကမွတစ္ဆင့္ မိသားစုဘဝထက္ ပိုမိုက်ယ္ဝန္းတဲ့လူ႔ေဘာင္ ဘဝထဲကို ေရာက္လာတဲ့အခါ ေက်ာင္းက၊ အရပ္ထဲက လူတစ္ဦးဦးရဲ႕ တံု႔ျပန္ပံုကို အမွတ္တမဲ့ ပံုတူကူးျဖစ္သြားတတ္ျပန္ပါတယ္။ လူဆိုတာက ပတ္ဝန္းက်င္ကိုလိုက္ၿပီး တံု႔ျပန္တတ္ၾကစျမဲျဖစ္ေလေတာ့ကာ မိမိေနထိုင္ရာ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ အလိုက္အထိုက္ျဖစ္ေနေအာင္ လူ႔ရဲ႕ ေမြးရာပါ အငံု႔စိတ္က အလိုလိုလိုက္ၿပီး ျပဳျပင္ေနထိုင္သြားတတ္တာမ်ိဳးပါ။

ႏႈတ္ၾကမ္း အာၾကမ္းနဲ႔ ပါးစပ္သရမ္းတဲ့ ဝန္းက်င္မွာ က်င္လည္ေနျဖစ္ရင္လည္း အေႏွးနဲ႔ အျမန္ပဲ ကြာပါလိမ့္မယ္၊ ကိုယ္တိုင္လည္း ႏႈတ္သရမ္း၊ အာၾကမ္းလာေတာ့မွာ အေသအခ်ာပါပဲ။

ဒါက ေယာင္တာ၊ ဆဲတာ အစရွိတဲ့ စိတ္မွတ္မဲ့တံု႔ျပန္ပံု အႏုစားေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကူးစက္ပံုပါ။

ခံစားမႈမ်ားကို တံု႔ျပန္ပံုမ်ား မ်ိဳး႐ိုးလိုက္မႈသေဘာ

အဲဒီ့ကမွတစ္ဆင့္တက္ၿပီး စိတ္ခံစားမႈမ်ားအေပၚ တံု႔ျပန္ပံုေတြကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း အလားတူပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲသလို စိတ္ခံစားမႈ အသီးသီးကို တံု႔ျပန္ရာမွာက်ေတာ့ ေယာင္ယမ္းတာလိုႀကီးမွာလိုမ်ိဳး မိမိက်င္လည္ရာ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုလိုက္ၿပီး အတုျမင္အတတ္သင္ယူတာမ်ိဳး နည္းပါးတတ္ပါတယ္။

စိတ္ခံစားမႈကို တံု႔ျပန္ၾကရာမွာေတာ့ ေယာင္ယမ္းတာထက္ အမ်ားႀကီး ပိုလို႔ အခ်ိန္ယူၿပီး ကူးယူ၊ ပြားယူထားတဲ့ “စ႐ိုက္”ဆိုတာက အဓိက အခန္းကဏၭမွာ ပါဝင္ေနပါတယ္။  လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ငယ္ဘဝ၊ အထူးသျဖင့္ ေမြးစမွသည္ ငါးႏွစ္ရြယ္ အေတာအတြင္းမွာ နီးစပ္ပတ္သက္ရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က အဲဒီ့လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈအေပၚ တံု႔ျပန္ပံုအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပံုသြင္းယူလိုက္ပါတယ္။

တစ္နည္းအားျဖင့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ပထမ ငါးႏွစ္တာကာလအတြင္းမွာ နီးစပ္ရတဲ့ မိခင္၊ ဖခင္တို႔ရဲ႕စ႐ိုက္၊ အတူေနသူ ေဆြမ်ိဳး ဉာတကာမ်ားရဲ႕ စ႐ိုက္၊ ကေလးထိန္းမ်ားရဲ႕စ႐ိုက္ေတြဟာ အဲဒီ့လူဆီမွာ စြဲျမဲလာေလမယ့္ တံု႔ျပန္ပံုအလံုးစံုရဲ႕ ၈၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ကို လႊမ္းမိုးထားတတ္စျမဲပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ စိတ္တို၊ စိတ္ဆတ္တဲ့ မိသားစုက ေပါက္ဖြားလာတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ဟာ စိတ္ရွည္သူ ျဖစ္လာဖို႔ အင္မတိ အင္မတန္ ခဲယဥ္းလွသလို သေဘာမေနာ ေကာင္းတဲ့ မိသားစုက ဆင္းသက္လာတဲ့ ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္မွာလည္း ဆိုးရြားတဲ့ သေဘာထားေတြ ပါလာဖို႔ ျဖစ္ႏိုင္ေခ် အင္မတန္ နည္းပါတယ္။

“အေဖ၊ အေမလည္း သည္ေလာက္ သေဘာမဆိုးပဲနဲ႔ သည္ကေလးက်မွ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အက်င့္တန္ေနသလဲ မသိဘူး”ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးကို မိသားစုတခ်ိဳ႕မွာ ၾကားဖူးၾကမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာ အေဖ အေမ ကိုယ္တိုင္က အဟုတ္ မဟုတ္လို႔သာ ကေလးေတြလည္း မူမမွန္တာကိုပဲ ေတြ႔ရပါတယ္။ လူဆိုတာက မိမိကိုယ္ကိုက်ေတာ့ အျမဲ ေဖာ့ေတြးတတ္ေနေလေတာ့ တစ္ခုခုဆို ကေလးကိုပဲ အျပစ္တင္ဖို႔ အားထုတ္လိုက္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ့ လူဆိုးစာရင္းထဲ သြင္းဖို႔ စဥ္းေတာင္ မစဥ္းစားမိတတ္ၾကပါဘူး။

နမူနာေတြ

သိမ္ေမြ႔ယဥ္ေက်းတဲ့ မိဘေတြကေမြးဖြားလာရင္ ကေလးေတြလည္း သိမ္ေမြ႔ ယဥ္ေက်းတာကို ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒါေတြကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေန႔စဥ္ လူမႈဘဝ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ တေစ့တေစာင္း သတိထားၾကည့္ရင္ ျမင္သာမွာပါ။ ထို႔အတူ “အမိယုတ္ ႏႈတ္ၾကမ္း၊ အဘယုတ္ လက္ၾကမ္း” ဆိုတဲ့ ဆို႐ိုးဟာလည္း အမွန္ပါပဲ။

နမူနာျပရျပန္ရင္ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အင္မတန္ စိတ္ျမန္တယ္၊ စိတ္တိုတယ္၊ ေဒါသႀကီးတယ္။

စိတ္တိုရင္ ေအာ္ၾကဟစ္ၾက၊ ဆဲၾကဆိုၾက၊ ႐ိုက္ၾက ႏွက္ၾကတဲ့ မိသားစုမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေပါက္ဖြားခဲ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္တိုတဲ့အခါ ေအာ္ဟစ္ဖို႔၊ ဆဲဆိုဖို႔၊ ႐ိုက္ႏွက္ဖို႔ အခါခပ္သိမ္း အားထုတ္ေနမိတတ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တင္လားဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္က ေမြးထားတဲ့၊ လက္ေတာက္ေလာက္ပဲ ရွိရွာၾကေသးတဲ့ သားနဲ႔ သမီးကလည္း စိတ္တိုရင္ ေအာ္ဟစ္ေနတတ္ၾကၿပီ။ မ်ိဳး႐ိုးလိုက္တယ္ဆိုတာ အဲလို အတုျမင္အတတ္သင္ရင္းက အက်င့္ဆိုးေတြ ကူးစက္ကုန္တာကို ေခၚတာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ အရမ္း ေဒါသျဖစ္လာတဲ့အခါေတြမွာ ႐ိုက္ခ်င္ ပုတ္ခ်င္တဲ့ စ႐ိုက္ၾကမ္းႀကီးနဲ႔ ျဖစ္ေနတာကိုသတိထားမိပါတယ္။ ေဒါသက ငယ္ထိပ္ကို ေရာက္သြားတဲ့အခါမ်ိဳးမွာေတာ့ ဘာကိုမွ မျမင္မိေတာ့ေအာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ကားေမာင္းေနခိုက္မွာမ်ား ေဒါသျဖစ္လို႔ကေတာ့ ေတြ႔ကရာ အကုန္ မဲတတ္ပါေတာ့တယ္။ သာမန္အခ်ိန္မွာ စည္းကမ္း လိုက္နာဖို႔ အျမဲတေစ သတိထားတတ္ေပမယ့္ ေဒါသ ထြက္ေနတဲ့အခါမွာ ယာဥ္စည္းကမ္း၊ လမ္း စည္းကမ္းေတြကိုလည္း ေဖာက္ခ်င္ ေဖာက္မိတတ္တယ္။

ကားေမာင္းၾကမ္းတာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ မူပိုင္ စ႐ိုက္လို႔ေတာင္ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ေဒါသထြက္ရင္ေတာ့  ၾကမ္းတဲ့အဆင့္ကေန ရမ္းတဲ့အဆင့္အထိ တက္သြားတတ္တယ္။

ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အဲဒီ့စ႐ိုက္က ကြ်န္ေတာ့္အေဖရဲ႕စ႐ိုက္။ အေဖ စိတ္တိုရင္လည္း ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ၊ ကားေမာင္းတာ တအားၾကမ္းလာ၊ ရမ္းလာတတ္တယ္။
ကြ်န္ေတာ့္ကို ကားေမာင္းသင္ေပးသူက ကြ်န္ေတာ့္အေဖ၊ အဲေတာ့ စိတ္တိုရင္လည္း ကားကို ခပ္ရမ္းရမ္း၊ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေမာင္းျခင္းျဖင့္ ကိုယ့္စိတ္ကို ထြက္ေပါက္ ေပးရမယ္လို႔ အေဖက အထူး မသြန္သင္ဘဲနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အလိုလိုတတ္လာတာလည္း သဘာဝက်ပါတယ္။

အလားတူပဲ၊ စိတ္တိုလာရင္ ကိုယ္အမူအရာပါ ၾကမ္းတမ္းလာတာလည္း အေဖ့စ႐ိုက္ပါပဲ။ ႐ိုက္မယ္ ႏွက္မယ္၊ ေအာ္မယ္ ဆဲမယ္ဆိုတာလည္း အေဖ့ဆီက ရတဲ့ အေမြလို႔ အတိအက် ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ေလးႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူနဲ႔ အႀကီးအက်ယ္ ရန္ျဖစ္တဲ့အခိုက္မွာ အဲဒါကို ကြ်န္ေတာ္ သြားေတြ႔တာပါ။ ဆန္းေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဆန္းပါတယ္။ ရန္ျဖစ္ေနတုန္းမွာပဲ ကြ်န္ေတာ္ဟာ မိမိကိုယ္ရဲ႕ အျပင္ဘက္ကို လြင့္ထြက္သြားသလို ျဖစ္သြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေဒါသ အျပည့္နဲ႔ မာန္ဖီေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ ထင္းထင္းႀကီး ျမင္လိုက္မိသလို ျဖစ္သြားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္ႏွာထား၊ ကြ်န္ေတာ့္ ေျခဟန္ လက္ဟန္၊ ကြ်န္ေတာ့္ႏႈတ္က ထြက္ေနတဲ့ အသံနဲ႔ စကားလံုးေတြ၊ အလံုးစံုဟာ ကြ်န္ေတာ္ မဟုတ္ဘဲ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္နဲ႔ အေဖ့႐ုပ္ႀကီး ျဖစ္ေနတာကို အလန္႔တၾကား ေတြ႔လိုက္ရတာပါ။

ဘဝမွာ အဲသေလာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ စက္ဆုပ္ ရြံရွာ မုန္းတီးတာမ်ိဳး တစ္ခါမွ မျဖစ္ဖူးဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ အဲလိုလည္း ျပန္ျမင္လိုက္မိေရာ ေတာ္ေတာ့္ကို စိတ္ပ်က္သြားခဲ့ပါတယ္။ သည္မွာတင္ အဲသည့္ေန႔က စၿပီး လင္မယားရန္ျဖစ္တဲ့အခါ လက္မပါမိေတာ့ေအာင္ ေအာင္ေအာင္ ျမင္ျမင္ ဆင္ျခင္သြားႏိုင္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ (ယေန႔ ဒုတိယအႀကိမ္ ထုတ္ဖို႔ အတြက္ ျပင္ဆင္ေရးသားေနခ်ိန္ျဖစ္တဲ့ ၂၀ဝ၃ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးကာလမွာဆိုရင္ အဲလို ေအာင္ျမင္စြာ ဆင္ျခင္ႏိုင္ခဲ့တာ ရွစ္ႏွစ္တင္းတင္းျပည့္ေျမာက္ခဲ့႐ံုမက ကိုးႏွစ္တာအတြင္းကို ခ်င္းနင္းဝင္ေရာက္ခဲ့ၿပီလည္းျဖစ္ပါတယ္။)

ကြ်န္ေတာ့္နည္းတူပဲ အင္မတန္ စိတ္ျမန္ၿပီး စိတ္တိုလြယ္တဲ့ မိတ္ေဆြရင္း တစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူစိတ္တိုရင္ မ်က္ႏွာထားပဲ ေျပာင္းသြားၿပီး စကားသံ မထြက္ေတာ့တာကို ေကာင္းေကာင္း သတိထားမိေနတယ္။

ဒါနဲ႔ တစ္ခါက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို ေမးၾကည့္မိတယ္။ “ခင္ဗ်ား အေဖေရာ စိတ္တိုရင္ ဘာလုပ္တတ္သလဲ“လို႔။ “အေဖ စိတ္တိုရင္ စကား မေျပာေတာ့ဘူးဗ်။ စိတ္တိုသြားၿပီဆိုတာနဲ႔ အေဖက သူ႔ဘာသာ တစ္ေယာက္တည္း ေနေနေတာ့တာပဲ။ အဲဒီ့ထက္ ပိုၿပီး စိတ္တိုလာရင္ေတာ့ အေဖက ပတၲလား တီးေနတတ္တယ္။ အေဖ့ ပတၱလားသံ ၾကား႐ံုနဲ႔ တစ္အိမ္လံုးကလည္း အေဖ စိတ္တိုေနၿပီဆိုတာကို သိၾကတယ္”လို႔ သူ ျပန္ေျဖပါတယ္။

ေကာင္းလိုက္တာ၊ သူတို႔ မိသားစုဘဝေလးကို အားက်လိုက္တာ။

အိမ္ေထာင္ေရး မ်ိဳးရိုးလိုက္မႈ

အိမ္ေထာင္ေရး မ်ိဳး႐ိုးလိုက္မႈကလည္း ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေအာင္ ခိုင္ခိုင္မာမာ ရွိေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။

မိဘေတြရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္မေျပရင္ အဲဒီ့မိဘမ်ိဳးက ေပါက္ ဖြားလာတဲ့ သားသမီးရဲ႕အိမ္ေထာင္ေရးလည္း အဆင္မေျပတတ္တာကို သတိထားၾကည့္ရင္ ျမင္ႏိုင္ပါေသးတယ္။ အေဖလုပ္တဲ့သူက အိမ္ေထာင္ တစ္ဆက္မက ထူမယ္ဆိုရင္လည္း သားလုပ္တဲ့သူဟာ တစ္လင္ တစ္မယား စနစ္ကို လိုလိုခ်င္ခ်င္ လက္ခံ က်င့္သံုးဖို႔ ခဲယဥ္းေနတတ္ျပန္တယ္။

အလားတူပဲ မိခင္လုပ္သူက အိမ္ေထာင္ေရးမွာ သစၥာမဲ့ခဲ့ဖူးရင္ သူက ေမြးလာတဲ့သမီးမွာလည္း အိမ္ေထာင္ေရးသစၥာ ခ်ိဳ႕ယြင္းဖို႔ ရာခိုင္ႏႈန္း မ်ားေနတတ္တယ္။
ခြ်င္းခ်က္ေတာ့ ရွိပါတယ္။ ေဖာက္ျပန္သူက ေယာက္်ားသားျဖစ္ၿပီး သားလုပ္သူက မိခင္ကို အလြန္ခ်စ္တဲ့ သားမ်ိဳးျဖစ္ေနခဲ့ရင္ေတာ့ သ ူယူတဲ့ မိန္းမအေပၚ စာနာစိတ္နဲ႔ ဆင္ျခင္သြားႏိုင္သလို ေဖာက္ျပန္သူက မိန္းမသားျဖစ္ၿပီး သမီးလုပ္သူက ဖခင္ရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြကို စာနာ သနားေနမိခဲ့ျပန္ရင္လည္း အဲလို မ်ိဳး႐ိုးလိုက္ခ်င္တဲ့ စ႐ိုက္မ်ိဳး ပ်က္ေကာင္း ပ်က္သြားႏိုင္ပါတယ္။

အျပန္အလွန္အားျဖင့္ သမီးက မိခင္ကို၊ သားက ဖခင္ကို စံျပအျဖစ္ အတုယူ အားက်တဲ့စိတ္က သိပ္ႀကီးမားေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ မိခင္၊ ဖခင္တို႔က အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္မႈကို က်ဴးလြန္ရင္ သူတို႔လည္း က်ဴးလြန္ဖို႔ ဝန္မေလးေတာ့ပါဘူး။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ေနာင္တစ္ခ်ိန္ လူႀကီးျဖစ္လာမယ့္ ကေလးေတြရဲ႕ စိတ္မွာ အိမ္ေထာင္ တစ္ဆက္မက ထူတာဟာ ဘာမွ မထူးဆန္းဘူးလို႔ ေတြးလိုက္မိသြားေအာင္ မိဘေတြဘက္က အမွတ္တမဲ့ ႐ိုက္သြင္းေပးလိုက္သလိုလည္း ျဖစ္သြားတတ္ပါေသးတယ္။

အဲဒါလည္း အေတြ႔အၾကံဳအရ ေျပာတာပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ ေဆြနီးမ်ိဳးစပ္ထဲမွာ အဲသလို အျဖစ္မ်ိဳး ရွိေနတယ္။ အဘိုးလုပ္သူက ပထမ အိမ္ေထာင္နဲ႔ သားတစ္ေယာက္၊ သမီး တစ္ေယာက္ ရတယ္။ ပထမအိမ္ေထာင္ တိမ္းပါးသြားေတာ့ အိမ္ေထာင္သစ္ ထူပါတယ္။ သမီး လုပ္တဲ့သူကေတာ့ အေဒၚ အပ်ိဳႀကီးေတြရဲ႕ လက္ေပၚမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့ရတာမို႔ အပ်ိဳႀကီးဘဝနဲ႔ အ႐ိုးထုတ္သြားပါၿပီ။

သားလုပ္တဲ့သူက အိမ္ေထာင္က်ၿပီး သမီးေလးတစ္ေယာက္ ေမြးတယ္။ သမီးေလး အပ်ိဳ မျဖစ္တျဖစ္မွာ ပထမ အိမ္ေထာင္ ဆံုးသြားျပန္ေတာ့ ေနာက္ အိမ္ေထာင္ထူတယ္။ မၾကာပါဘူး၊ သမီးလုပ္သူလည္း အရြယ္မတိုင္ခင္ အိမ္ေထာင္က်သြားတယ္။

သမီးက အဲဒီ့အိမ္ေထာင္နဲ႔ ေလး-ငါး-ေျခာက္ႏွစ္ ေပါင္းၿပီး ကေလး ႏွစ္ေယာက္အရမွာ ကြဲသြားတယ္။ ေနာက္အိမ္ေထာင္ ထပ္ျပဳတယ္။ ကေလး တစ္ေယာက္ ထပ္ရတယ္။ မၾကာပါဘူး၊ ေနာက္အိမ္ေထာင္ရဲ႕လက္ထဲကေန တျခား ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ေနာက္ကို လိုက္ေျပးျပန္တဲ့ သတင္း ၾကားလိုက္ရျပန္တယ္။

အဘိုးကတည္းက စလာလိုက္တဲ့ ဇာတ္လမ္း၊ ေျမးအထိ အခန္းဆက္နဲ႔ သြားလို႔ ေကာင္းေနတုန္း။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း သတိရလို႔ သိမီသူေတြကို ျပန္ေမးၾကည့္ေတာ့ အဘိုးေတာင္ မကဘူး၊ အဘိုးရဲ႕ အေဖ၊ လင္ သံုး ေယာက္ယူတဲ့ မိန္းကေလးရဲ႕ “ေဘး”ေတာ္ႀကီး ကိုယ္တိုင္ကလည္း အိမ္ေထာင္ ႏွစ္ဆက္ ရွိခဲ့ပါသတဲ့ခင္ဗ်။

ေအာင္မေလး… အိမ္ေထာင္ေရး မ်ိဳး႐ိုးလိုက္တတ္ပံုမ်ား၊ ေၾကာက္စရာ ေကာင္း ေကာင္းေသးေတာ့။

 

မ်ိဳး႐ိုးလိုက္ျခင္းကို ျပင္လို႔ ရႏိုင္၊ မရႏိုင္

သာမန္အားျဖင့္ေတာ့ ျပင္လို႔ မရဘူးလို႔ ေျပာႏိုင္ေပမယ့္ လက္ေတြ႔မွာ တကယ္ ျပင္ခ်င္စိတ္ရွိရင္ ျပင္လို႔ ရတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ကိုယ္ေတြ႔ကို အေျခခံၿပီး ေျပာတာပါ။

ကြ်န္ေတာ့္အေဖဘက္က မ်ိဳး႐ိုးဟာ အ႐ိုက္အႏွက္ကို အလြန္ ဝါသနာ ထံုၾကတဲ့အမ်ိဳးပါ။ သားသမီးတင္မကဘဲ ဇနီး မယားကိုပါ ႐ိုက္ႏွက္ၾကတဲ့ အထိပါ။ အေဖ့ဘက္က မ်ိဳး႐ိုးလိုက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္လည္း အၾကမ္းဖက္တဲ့ နည္းနဲ႔ ေဒါသေတြကို အထုပ္ျဖည္တဲ့ အလုပ္ကို ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ က်ဴးလြန္ခဲ့ဖူးေၾကာင္း အဖန္ဖန္ ဝန္ခံခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အေမ့ကို အေဖ ႐ိုက္ႏွက္ ႏွိပ္စက္ခဲ့စဥ္က အေဖ့ လုပ္ရပ္အေပၚ သိပ္ကို ရြံမုန္း စက္ဆုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲလို ရြံရွာ စက္ဆုပ္ဖူးတဲ့အမႈကိုပဲ ကိုယ္တိုင္ က်ဴးလြန္မိေနမွန္း သတိထားမိလာတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း ဆံုးမလိုက္ႏိုင္ၿပီး ဇနီး မယား၊ သမီးသားေတြကို ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမတဲ့ အလုပ္ကို တစ္သက္စာ စြန္႔လႊတ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီ့ သာဓကအရ တကယ္ ျပင္ခ်င္စိတ္သာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ရွိ႐ိုးမွန္ရင္ မ်ိဳး႐ိုးလိုက္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားၾကတဲ့ “အက်င့္ဆိုး ကူးစက္မႈ”ကို မိမိတို႔အလွည့္မွာ အဆံုးသတ္လိုက္ႏိုင္ပါတယ္။

 

အက်င့္ရဲ႕ သဘာဝ

ေလး-ငါး-ေျခာက္ႏွစ္သားေလးကိုပဲျဖစ္ျဖစ္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ရြယ္ သားသမီးကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အမူအက်င့္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ ျပဳျပင္ခ်င္ၾကပါတယ္ဆိုရင္ အဲဒီ့ အမူအက်င့္ရဲ႕ အရင္းအျမစ္ကို အရင္ဆံုး ျပန္စဥ္းစားရပါလိမ့္မယ္။ တစ္ခါတေလမွာ မိဘဆီက မဟုတ္ဘဲ ကေလးနဲ႔ လက္ပြန္းတတီး ေနခြင့္ရေနသူ တစ္ဦးဦးဆီက ကူးစက္လာတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။

ဥပမာေဆာင္ရရင္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ရွစ္ႏွစ္သမီးေလးမွာ အပ်ိဳေပါက္ေလး တစ္ေယာက္လို “ပဲမ်ား”တဲ့ သြင္ျပင္ဟန္ပန္ေလးေတြ ေတြ႔လိုက္ရတဲ့အခါ ေတာ္ေတာ္ မ်က္စိေနာက္သြားပါတယ္။ သူ႔အရြယ္နဲ႔ သူျဖစ္တာကို လက္ခံႏိုင္ေပမယ့္ အရြယ္မတိုင္ခင္မွာ ျဖစ္ေနတာမ်ိဳးက်ေတာ့ စိုးရိမ္စရာေကာင္းပါတယ္။

အေၾကာင္းရင္းကို ေစ့ငုလိုက္တဲ့အခါ အဲဒီ့တေလာက ကေလးေတြကို သူတို႔ရဲ႕သားခ်င္းတစ္ေယာက္ အိမ္မွာ ေလး-ငါး-ဆယ္ရက္ ထားလိုက္မိသြားတာက စတာပါ။ အဲဒီ့အိမ္က သူတို႔ရဲ႕ အစ္မဝမ္းကြဲေလးက ၁၄-၅-၆ ႏွစ္အရြယ္ အပ်ိဳေပါက္ေလးပါ။ ကေလးေတြကိုလည္း အေတာ္ ခ်စ္သလို ကေလးေတြကလည္း သူ႔ကိုခ်စ္ပါတယ္။
အပ်ိဳေပါက္ကေလးမွာ အပ်ိဳေပါက္ဟန္ပန္ အမူအရာေတြ ရွိေနတာ အျပစ္မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရွစ္ႏွစ္သမီးမွာ အဲဒီ့ဟန္ပန္ေတြ ကူးလာတာက်ေတာ့ ခိုးလို႔ခုလုႏိုင္ေနပါတယ္။

အဲဒီ့ျပႆနာကို ရွင္းတဲ့နည္းကလည္း သိပ္အခက္ႀကီး မဟုတ္ပါ ဘူး။ ကေလးနဲ႔ လက္ပြန္းတတီး ေနခြင့္ကို အသာေလး ႐ုပ္သိမ္းလိုက္တာနဲ႔တင္ ၿပီးပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေနကုန္ေနခမ္း အတူ ေနျဖစ္ေနေအာင္ ဖန္တီးေပးတာကို ေလွ်ာ့ခ်လိုက္တာပါ။ တစ္ခါတေလ သြားလည္တာ၊ ျပဳတာေလာက္က ဘာမွ မျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ ညအိပ္ညေန၊ ရက္ရွည္လမ်ား ထားမိမယ္ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုဟာ အထူးသင္စရာမလိုဘဲ ကူးလာမွာ သဘာဝပါပဲ။

အလားတူပဲ၊ ကေလးနဲ႔ လက္ပြန္းတတီးေနတဲ့ ကေလးထိန္းေတြ၊ ေဆြမ်ိဳးဉာတကာေတြေၾကာင့္ ကိုယ့္ကေလးမွာ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ အစပ္မတည့္လွတဲ့ အက်င့္စ႐ိုက္ တစ္ခုခုကိုမ်ား ေတြ႔လာရၿပီဆိုရင္ အဲသလို အတူမေနျဖစ္ေအာင္ နည္းလမ္းမ်ား ရွာၾကံႏိုင္ဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။

ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း အတူမေနဘူး၊ ကေလးကိုလည္း ဘယ္ကိုမွ ညအိပ္ ညေန ပို႔မထားဘူးဆိုတဲ့ၾကားက ကေလးမွာ ကိုယ္မႏွစ္ၿမိဳ႕လွတဲ့ အက်င့္စ႐ိုက္ကို ေတြ႔ေနရတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီ့ အက်င့္စ႐ိုက္ဟာ ကိုယ္၊ သို႔မဟုတ္ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ရဲ႕ အက်င့္စ႐ိုက္ပဲဆိုတာ ေသခ်ာေနပါၿပီ။ အဲလိုသာဆိုရင္ေတာ့ မိမိကိုယ္နဲ႔ မိမိအိမ္ေထာင္ဖက္ကို ျပဳျပင္ဖို႔ လိုအပ္လာပါေတာ့မယ္။

သည္ေနရာမွာလည္း “ေရႊက်င့္”ဆိုတာက အလြန္ ဆိုးရြားလွပါတယ္။ လင္ရယ္၊ မယားရယ္ျဖစ္လာၿပီး အတူေနတာ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး ၾကာလာတဲ့အခါမွာလည္း တစ္ေယာက္အက်င့္က တစ္ေယာက္ဆီကို အလြယ္တကူ ကူးသြားတတ္ပါေသးတယ္။ မိမိကိုယ္တိုင္ကိုပဲျဖစ္ေစ၊ မိမိပတ္ဝန္းက်င္ကိုပဲျဖစ္ေစ သတိထားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ လင္မယားခ်င္း အက်င့္ေတြ ကူးကုန္တတ္တဲ့ သာဓကေတြကို ျမင္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ အထူးသျဖင့္ အက်င့္ဆိုးဟာ အက်င့္ေကာင္းထက္ ပိုမို ကူးစက္လြယ္တာကို သတိထားသင့္ပါတယ္။

ျပဳျပင္ေရးအစ ကိုယ္တိုင္က

ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူသားေတြ အားလံုးဟာ ေကာင္းတာကို ေကာင္းမွန္း သိၾကသလို မေကာင္းတာကိုလည္း မေကာင္းမွန္း သိၾကသူခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ မေကာင္းတာကို လုပ္ဖို႔ လြယ္ၾကသေလာက္ ေကာင္းတာကို လိုက္နာ က်င့္သံုးဖို႔က်ေတာ ခက္ေနတတ္တာလည္း လူ႔သဘာဝပါပဲ။ သူမ်ားအျပစ္ကို ျမင္ဖို႔ လြယ္သေလာက္ ကိုယ့္အျပစ္ ကိုယ္ျမင္ခဲတာလည္း လူဆန္တဲ့၊ လူပီသလွတဲ့ လကၡဏာတစ္ရပ္ပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ ကိုယ္က ေမြးလာတဲ့ သားသမီးကိုက်ေတာ့ အေကာင္းဆံုး၊ အေတာ္ဆံုး၊ အတတ္ဆံုး၊ အလိမ္မာဆံုးေလးေတြ ျဖစ္ေနေစ့ခ်င္တာလည္း အဲလို လူထဲက လူေတြကပဲ ျဖစ္လာၾကတဲ့ မိဘဆိုသူတိုင္းရဲ႕ ေစတနာေတြ ပါပဲ။

အဲဒီ့ ေစတနာေတြကို အထေျမာက္ ေအာင္ျမင္ေစ့ခ်င္ရင္၊ ခရီးေရာက္ေစ့ခ်င္ရင္ေတာ့ သြန္သင္ေန႐ံု၊ ဆံုးမေန႐ံုနဲ႔ မၿပီးပါဘူး။ ေဟာရင္းသာ ပ်ံေတာ္မူသြားတယ္၊ နာသူမွာေတာ့ ဘာမွ မရလိုက္ဘူးဆိုတာ ေဟာသူကိုယ္၌က နည္းလမ္းမက်လို႔ ျဖစ္ရတာပါ။ သားသမီးနဲ႔ မိဘပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဆရာနဲ႔ တပည့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူႀကီးသူမနဲ႔ လူငယ္လူရြယ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အလုပ္ရွင္နဲ႔ အလုပ္သမားပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူနဲ႔ အအုပ္ခ်ဳပ္ခံပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ဦးက တစ္ဦးအေပၚ ဩဇာေညာင္းခ်င္တယ္ဆိုရင္ ေကာင္းတာေတြ၊ ျမတ္တာေတြကို ခ်ျပ၊ ဖိသင္၊ ႏွိပ္ကြပ္၊ ၾကပ္မတ္ေနလို႔ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ မေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါဘူး။ အဲလို ျဖစ္ေစခ်င္သူဖက္ကသာ ေကာင္းတာေတြ၊ ျမတ္တာေတြကို စံနမူနာအျဖစ္ အတုယူခ်င္စရာ ေကာင္းလာေအာင္ ေနျပ၊ က်င့္ၾကံျပ၊ အားထုတ္ျပႏိုင္မွသာ ထိေရာက္မွာပါ။


ေယာင္တတ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဆဲတတ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေဒါသႀကီးတာပဲျဖစ္ျဖစ္ မွားတယ္ဆိုတဲ့အသိကို ရဖို႔က ျပဳျပင္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာေရးအတြက္ ပထမဆံုး လိုအပ္ခ်က္ပါပဲ။ အထက္မွာ ဆိုခဲ့သလို လူဆိုတာ ကိုယ့္အတြက္ တစ္ကြက္ခ်န္ စဥ္းစားတတ္ျမဲျဖစ္ေနေတာ့ ဘာပဲ လုပ္မိ လုပ္မိ တရားတယ္လို႔ခ်ည္း ေတြးေနရင္ မွားမွန္း သိဖို႔ မလြယ္ပါဘူး။ မွားမွန္း မသိေသးရင္ ျပင္ဖို႔လည္း ခက္ပါလိမ့္မယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ ကြ်န္ေတာ္ မွားမွန္း သိဖို႔ အႏွစ္ ၃၀ ေက်ာ္ ၾကာခဲ့ပါတယ္။ အဲေတာ့ ပထမဆံုးအခ်က္က မိမိ က်ဴးလြန္မိတဲ့ ကိုယ္အမူအရာေတြ၊ ႏႈတ္အမူအရာေတြ မွားမွန္း သိႏိုင္ဖို႔ ပထမဆံုး လိုအပ္ပါတယ္။

မွားမွန္း အေသအခ်ာ သိရင္ ျပင္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵဆိုတာလည္း အလိုလို ေပၚေပါက္လာမွာပါ။ ဆႏၵရွိလာတဲ့အခါ နည္းလမ္းက ရွိလာမွာပါ။


အမွားကို ျပင္ခ်င္တဲ့ စိတ္သာ ရွိ႐ိုးမွန္ရင္ေတာ့ လူဆိုတာ သူသူ ကိုယ္ကိုယ္ ေကာင္းခ်င္တဲ့ေဇာကေလးေတြနဲ႔မို႔ မျဖစ္ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ ႀကိဳးစား ျပင္ဆင္သြားၾကမယ့္သူခ်ည္းပဲလို႔ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ စိတ္ခ်လက္ခ် ယံုေနမိရပါတယ္။

အက်င့္ဆိုတာကို ေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္ယူလို႔လည္း ရျပန္ပါတယ္။ “မ်က္စိအက်င့္၊ ဝမ္းအခ်င့္”ဆိုသလိုပါပဲ။ ဘယ္လို အက်င့္မ်ိဳးကိုမဆို ေန႔စဥ္ သတိထားၿပီး ေလ့က်င့္ယူမယ္ဆိုရင္ အက်င့္ေကာင္းဘက္ကို ေျပာင္းယူလို႔ ရပါတယ္။

စုတ္စုတ္ပဲ့ပဲ့ ေယာင္တတ္သူကလည္း ေယာင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေကာင္းတဲ့နည္းနဲ႔ ေယာင္တတ္ေအာင္ က်င့္လို႔ရပါတယ္။ တျခား စိတ္မွတ္မဲ့ တံု႔ျပန္မႈ အရင့္စားဆိုတဲ့ စ႐ိုက္မ်ားနဲ႔ မ်ိဳး႐ိုးလိုက္မႈေတြကိုလည္း သတိေလးနဲ႔ထိန္းၿပီး က်င့္ယူသြားမယ္ဆိုရင္ ျပဳျပင္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း စိတ္တိုရင္ လက္ပါတတ္တဲ့အက်င့္ကို ကြ်န္ေတာ္ေဖ်ာက္ႏိုင္ခဲ့တာ အဲဒီ့သတိပါ။

အဲေတာ့ လူ႔ဘဝမွာ လူေတြအျဖစ္ ရပ္တည္ရွင္သန္ေနၾကရာမွာ အက်င့္ဆိုးေတြ၊ အက်င့္ေကာင္းေတြနဲ႔ ေနေနၾကေပမယ့္ တကယ္တမ္းမွာ အဲဒီ့ အက်င့္ေတြအားလံုးကို ေပ်ာက္သြားေအာင္ ေဖ်ာက္ခ်င္ရင္လည္း အက်င့္ပါ ေအာင္ လုပ္ယူၿပီး ေဖ်ာက္ႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ပတ္ဝန္းက်င္ႀကီး ေကာင္းမြန္လာေအာင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ပဲ လုပ္ၾကရမွာပါ။ ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူကမွ လုပ္ေပးလို႔ မရပါဘူး။ သိၾကားမင္းႀကီးကလည္း ဆင္းၿပီး လုပ္ေပးႏိုင္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ဦးခ်င္းစီ၊ တစ္မိသားစုခ်င္းစီ ေကာင္းေနမွ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေနတဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုလံုး ေကာင္းေနမွာပါ။

ေကာင္းတာကိုေတာ့ လိုခ်င္တယ္၊ ေကာင္းတာကိုလည္း ျမင္ခ်င္၊ ၾကားခ်င္၊ ၾကံဳခ်င္၊ ခံစားခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ေကာင္းတာကို လုပ္ဖို႔၊ က်င့္ၾကံဖို႔ ခက္ေနေသးတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေလာကႀကီးကို၊ ပတ္ဝန္းက်င္ကို အျပစ္မတင္ေၾကးပါ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာက မိဘ၊ ဆရာသမားဆိုရင္ ေဝဖန္ဖို႔၊ ေစ့ငုဖို႔ ခက္ခဲ ေနတတ္စျမဲပါ။ မိဘ မွားခဲ့လို႔ ငါလည္း မွားေနတာပဲလို႔ ရဲရဲေျပာဝံ့သူ အင္မတန္ ရွားပါတယ္။ အဲဒီ့အစဥ္အလာႀကီးေၾကာင့္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ မိဘျဖစ္လာတဲ့အခါမွာလည္း ထပ္ဆင့္အမွားေတြကို က်ဴးလြန္ျဖစ္ေနတတ္ၾကၿပီး မိမိကိုယ္ကိုလည္း မိဘေနရာက လုပ္တာမို႔ အမွန္ခ်ည္းပဲလို႔ ေတြးေနမိတတ္ပါတယ္။

ေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးပမ္းၾကရာမွာ အစဥ္အလာ အေတြးေတြထဲက လြတ္ေအာင္ ႐ုန္းထြက္ႏိုင္ၾကမွ တကယ္ ေကာင္းတာကို ရမွာပါ။ အစဥ္အလာ အ႐ိုးစြဲ အေတြးေတြက ေကာင္းတယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားတာကို တကယ္ေရာ ေကာင္းရဲ႕လားလို႔ ဆန္းစစ္ႏိုင္မွ တကယ့္အေကာင္းကို ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဘိုးထက္ အေဖက ေတာ္ရမယ္၊ အေဖ့ထက္ သားက ေတာ္ရမယ္၊ သားထက္ေျမးက ေတာ္ရမယ္ဆိုၿပီး မ်ိဳးဆက္ တစ္ဆက္ၿပီး တစ္ဆက္ အဆင့္ဆင့္ ျမႇင့္တင္သြားႏိုင္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုးဟာ ေနာက္ေၾကာင္းကို အဂတိကင္းကင္းနဲ႔ သံုးသပ္ရဲဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။

လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မိမိပတ္ဝန္းက်င္ကို ေကာင္းေစခ်င္ရင္၊ မိမိရဲ႕ မိသားစုကိုေကာင္းေစခ်င္ရင္၊ ျပဳျပင္ေစခ်င္ရင္ မိမိကိုယ္ကို အရင္ဆံုးျပဳျပင္ရပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပဳျပင္ၿပီးမွ သူတစ္ပါးကို ျပဳျပင္ဖို႔ အားထုတ္မယ္ဆိုရင္ ျပင္ရတာလည္း လြယ္တယ္၊ အျပင္ခံရသူမွာလည္း လိုက္နာခ်င္စဖြယ္ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

(၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ မတိုင္မီ မမွတ္မိေတာ့တဲ့ သရဖူမဂၢဇင္းတစ္ေစာင္မွာ “ငွက္ေပ်ာပင္စိုက္ မိလိုက္ဘပါ ေ၀ါဟာေခၚ႐ိုး ေမာ္ကြန္းထိုးခဲ့” ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၁၂၀၅/၂၀၀၃(၁၂)နဲ႔ လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္က ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လမွာ ဒုတိယအႀကိမ္အျဖစ္ ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ တည္းျဖတ္ ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “သားငယ္ သမီးငယ္မ်ား ပဲ့ျပင္ ထိန္းေက်ာင္းျခင္း အႏုပညာ”စာအုပ္ထဲက စာတစ္ပုဒ္ကို ေကာက္ႏုတ္တင္ဆက္ထားတာပါ။)
Advertisements
3 Comments leave one →
  1. Sint permalink
    9 June 2010 8:08 am

    It’s very true!

  2. 13 June 2010 2:48 am

    ဖတ္ရႈ မွတ္သားသြားပါတယ္..
    ေယာင္တတ္တဲ့ အက်င့္ကို ထိန္းတဲ့ အက်င့္နဲ႔ ျပန္ျပင္ယူဖုိ႔ ႀကိဳးစားပါဦးမယ္

  3. ေ၀ေ၀ permalink
    16 June 2010 4:30 pm

    ဟုတ္တယ္ေနာ္…မေကာင္းတဲ့အက်င့္ ရလြယ္တယ္။

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: