Skip to content

Reminiscence

12 June 2010

ကဲခ်င္ဦးေလ မွတ္ပလား

အခ်ီ

သည္စာကို သည္တစ္ႀကိမ္ ေရးရေပဦးမည္။


ငါးေခါက္ေျမာက္ ေရးျခင္း…။ ေရးလိုက္၊ မႀကိဳက္လိုက္၊ ျပင္လိုက္၊ ျပန္ေရးလိုက္၊ မႀကိဳက္လိုက္။

ယခု ေနာက္ဆံုး ဒႆမအႀကိမ္ ေရးပါဦးမည္။ သည္တစ္ခ်ီေတာ့ ျပန္ျပင္ရန္ စိတ္မကူးေတာ့ပါ။ စာမူပိတ္ရက္က အလြန္အင္မတန္ နီးကပ္ေနၿပီေလ။ ဇာတ္အလိုကို ခပ္တိုတို ရွိေစဖို႔ စာဖြဲ႔ၿပီး ဇာမခ်ဲ႕လိုေတာ့ပါ…။

အဖြင့္

ကြ်န္ေတာ္ ေမာင္ေရခ်မ္းကား ပထမႏွစ္ သိပၸံဘာသာတြဲ တက္ေနေသာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား အေကာင္းစားေလး ျဖစ္ေတာ္မူသည္။ အမည္ရင္း ေမာင္ေရခ်မ္းမွန္လည္း ကာတြန္းတင္ေအာင္နီ၏ ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ ကိုျပာေလာင္ႏွင့္ ဆင္သျဖင့္ေက်ာင္းတြင္ “ေရျပာေလာင္ခ်မ္း”ဟု တြင္သတတ္။

မည္သို႔ပင္ေလာင္ေလာင္၊ ေလာင္ေလာင့္မွာလည္း အသည္းနဲ႔ပါ။

ထို႔ျပင္တဝ တကၠသိုလ္ေရာက္သည္ဆိုလွ်င္ပဲ အတြဲေလး တစ္ေယာက္ေလာက္ လိုခ်င္ေသာ သေဘာသဘာဝကို မလြန္ဆန္ႏိုင္ေသာ အသည္းနဲ႔ ေလာင္ေလာင့္မွာ ရည္းစား ရွာမိပါ၏။ မာမီ့ကို အားမကိုးဘဲ သားသား ကိုယ္တိုင္ ရွာျခင္းျဖစ္ေလသည္။

စံုနံ႔သာၿမိဳင္ ရွာပံုမဖြင့္ဘဲ ကြ်န္ေတာ့္အတန္းတြင္း၌ ရွာပံုဖြင့္ေသာ္ အတန္းမွ အလွစာရင္းဝင္ “လူစီလူး”အား ေတြ႕ေလသည္။ ႏြားႀကိဳက္မွေတာ့ ရွမ္းေခ်ာျမဲမို႔ လူစီလူး လွ/မလွ အေဆြစာဖတ္သူ ခန္႔မွန္းႏိုင္မည္ပဲ။

လိုရင္းကို အပိုကင္းေအာင္ ဆိုရရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ လူစီလူးတို႔ “ၾကည္”သြားၾကပါသည္။

သိတယ္မႈတ္လား…၊ ကြ်န္ေတာ္က “ရႊီး”ေကာင္းတယ္ေလ။ ၿပီးေတာ့ အရပ္ကေလး နည္းနည္း နိမ့္တာက လြဲလို႔၊ အသားကေလး နည္းနည္း မည္းတာက လြဲလို႔၊ ပါးစပ္ကေလး နည္းနည္းျပဲတာက လြဲလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေမာင္ေရခ်မ္းက ခ်စ္စရာေလး။

ကိုင္း… ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေဖာ္ သူေတာ္ေကာင္း ျဖစ္ေခ်ေရာ့မည္။

ထားဦးစို႔…

သေဘာတရား

သၾကားလံုး…

“သၾကားလံုး”ဆိုတာက… အဲ… တင္စားျခင္းပါ။

သၾကားလံုးကားခ်ိဳ၏၊ ေမႊး၏၊ အရသာ ျပည့္ဘိ၏၊ ငံုၿပီး စုပ္ရ၏ဟု (ဥတုေဘာဇနက်မ္းမဟုတ္ေသာ)“အုဒုေဗာဇဏ”က်မ္းက ဆိုသည္။ ထို႔ႏွယ္ ခ်ိဳေသာ၊ ေမႊးေသာ၊ အရသာ ျပည့္ေသာ၊ ငံုၿပီး စုပ္ရေသာအရာကို သၾကားလံုးဟု ကင္ပြန္းတပ္ျခင္းပါ။

အတြဲေလး ရွိလာသည္ဆိုလွ်င္ပဲ တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္ခ်င္သည္ေပါ့…။ အဲ… မ်က္ႏွာခ်ည္း ထိုင္ၾကည့္ေနလို႔ ဘယ္ ဖီလင္လာမလဲ၊ လက္ကေလးေတာ့ ကိုင္ခ်င္သည္ေပါ့။ အဲ… လက္ကေလးခ်ည္း ကိုင္လို႔ ဘယ္ ဖီလင္လာမလဲ၊ ပါးကေလးေတာ့ နမ္းခ်င္သည္ေပါ့။ အဲ… ပါးကေလးခ်ည္း နမ္းေနလို႔ ဘယ္ဖီလင္လာမလဲ၊ သၾကားလံုးေလးေတာ့ စားခ်င္သည္ေပါ့။

သည္ေတာ့… အတြဲရွိလွ်င္ “ဆိတ္ကြယ္ရာ” ရွာရစျမဲ။

သို႔ေသာ္…

ဆိတ္ကြယ္ရာတို႔မွာ ဆိတ္ကိုသာ ကြယ္ႏိုင္ပံုရသည္။ လူ မကြယ္ေခ်။ လူေတြကလည္း ၾကည့္ေတာ့သာ ႐ိုးပံု႐ိုးပန္း၊ အေခ်ာင္းအေျမာင္းေတာ့  ငတက္ဖ်ား ႐ံႈးလိမ့္မည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ခ်စ္သူစံုတြဲမ်ားသည္ ဆိတ္ကြယ္ရာ၊ အဲ… လူကြယ္ရာ ရွာရတတ္ပါသတည္း။

သဟာက သေဘာတရား…။

ျဖစ္စဥ္ (၁)

ဆိုေတာ့…

ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ လူစီလည္း လူကြယ္ရာ ရွာၾကပါသည္။

ေျပာရတာ ရွက္လိုက္ပါဘိ…။

တကၠသိုလ္ ပရဝုဏ္ က်ယ္လွသလို။ အေဆာက္အအံုလည္း ေပါပါ သည္။ သို႔ေပတည့္ “လူကြယ္ရာ”ကား ရွားပါးသည္။ ရွိသည့္ေနရာမ်ားမွာလည္း အတြဲဦးေရႏွင့္ မမွ်တသျဖင့္ လူကြယ္ရာ ရွားပါးျခင္းကား ကမၻာ့ေလာင္စာ ရွားပါးျခင္းႏွယ္တည့္…။

သၾကားလံုး၏ အရသာကို ေကာင္းစြာ သိၿပီးျဖစ္ရကား အ႐ူး အမဲသား စားမိသလို ျဖစ္ေနေတာ့၏။ သို႔ျဖစ္၍ လူကြယ္ရာ ရွာျခင္းအလုပ္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႀကိဳးစား၍ လုပ္ေလသည္။

တစ္ညေန…

ထံုးစံအတိုင္း လူကြယ္ရာ ရွာၾကပါသည္။ ရွာလွ်င္ ေမာတတ္သည္မို႔ စာၾကည့္တိုက္အနီးမွ ေဖ်ာ္ရည္တစ္ခြက္စီ ႀကိဳတင္၍ ေသာက္ျဖစ္ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ လူကြယ္ရာ ရွာဖို႔ ေျခလွမ္း စပါသည္။

စာၾကည့္တိုက္အနီးမွ ထြက္ခဲ့ၾကသည္မို႔ နီးရာ ႐ုကၡေဗဒဌာန အေဆာက္အအံုသို႔ ေလွ်ာက္ခဲ့ပါသည္။ ၿပီး… ေလွကားအတိုင္း အေပၚဆံုးသံုးထပ္သို႔ တက္ခဲ့ၾက၏။ ဝိဇၨာဌာန အေပၚဆံုးထပ္မ်ားတြင္ လူကြယ္ရာ အခန္းလြတ္မ်ား ရွိတတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သိပၸံဌာနဘက္တြင္လည္း ရွိေလမည္လားဟု ေတြးၿပီး တက္ခဲ့ျခင္းပါ။

အေပၚဆံုးသို႔ ေရာက္ေသာ္ စႀကႍအတိုင္း အေရွ႕ဘက္သို႔ လွမ္းခဲ့ၾကပါ သည္။ အခန္းလြတ္မ်ား ရွိသည္ျဖစ္လည္း လူတစ္စု၊ လူႏွစ္ဦးစသျဖင့္ ေနရာယူၿပီး ျဖစ္ေန၍ ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့ပါ၏။ သတၱေဗဒဌာနႏွင့္ ဆက္သြယ္ေသာ တံခါးသို႔အေရာက္တြင္ အဘယ္အရပ္သို႔ ဆက္ခ်ီရမည္ကို ႐ုတ္တရက္ စဥ္းစား၍ မရသျဖင့္ ဟို သည္ လွည့္ပတ္ ၾကည့္မိပါသည္။

ထိုအခါ…

ေျမာက္အရပ္၌ စႀကႍတစ္ခုကို ေတြ႕ရပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ယင္းစႀကႍဘက္ ေျခဦးလွည့္ခဲ့ၾကပါသည္။ ထိုစႀကႍကား သတၱ၊ ႐ုကၡ ဌာနမ်ားႏွင့္ ဓာတုေဗဒဌာနတို႔ကို ဆက္သြယ္ေသာ စႀကႍျဖစ္သည္။ တစ္ဖန္ ယင္းစႀကႍသည္ ေငြသြင္းဌာန၏ အထက္ထပ္ရွိ သိပၸံခန္းမ(S.A.)၏ အမိုးသို႔လည္း ေပါက္ေလသည္။
သိပၸံခန္းမ၏ အမိုးမွာ အကာအရံမ်ားႏွင့္ ျပန္႔ျပဴးေသာ ေနရာပင္။ လူသြား လူလာဟူ၍ ကြ်န္ေတာ္ ေမာင္ေရခ်မ္းႏွင့္လူစီလူးတို႔သာ ရွိေလရာ “လူကြယ္ရာ”ပင္ ျဖစ္ေခ်ၿပီ။

ရွက္ရွက္နဲ႔ပဲ ေျပာရေတာ့မည္။

သို႔ကလိုနဲ႔… ထိုအရပ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ လူစီလူးတို႔ ႏွစ္ပါးၾကည္ၾကပါေလသတည္း။

ေပ်ာ္လိုက္သည့္ ျဖစ္ျခင္း၊ ေရနံဆီ ထုတ္ဖို႔ စာအုပ္ ထပ္ရန္ပင္ ေမ့သြားသတတ္… အဟတ္… အဟတ္…

အေဟာ…

တစ္ခု က်န္ခဲ့ပါသည္။

ထိုအခ်ိန္ကား ညေန သံုးနာရီ ဆယ့္ငါးမိနစ္…

ျဖစ္စဥ္ (၂)

သံုးနာရီ ေလးဆယ္…

အမွန္အခ်ိန္လင့္၍ ျပန္ခ်ိန္သင့္ၿပီမို႔ သၾကားလံုးစားျခင္းကို မဝတဝ၊ ဆန္႔တငံ့ငံ့ႏွင့္ ရပ္လိုက္ရသည္။ အဝတ္အစားမ်ား ေသသပ္ေအာင္ျပဳျပင္ၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား လက္တြဲ၍ ပီတိ ဗရပြ၊ ၾကည္ႏူးမႈ ကိုယ္ငွႏွင့္ လာရာလမ္းအတိုင္း ျပန္ခဲ့သည္။

အဲ… ဝင္ခဲ့ေသာ အေပါက္သို႔ ေရာက္လတ္ေသာ္ တံခါးက ပိတ္လ်က္သား။ ယင္းတံခါးမွာ သတၱ၊ ႐ုကၡဌာနမ်ားဘက္တြင္ျဖစ္၏။ ဝင္ခဲ့စဥ္က ဖြင့္ထားသည္ျဖစ္လည္း ယခုမူ ပိတ္ေခ်ၿပီ။ တံခါးကိုဆြဲၾကည့္ေသာ္ ေသာ့ခတ္သြားမွန္း သိလိုက္ရသည္။

ဓာတုေဗဒဌာနဘက္ အေပါက္သို႔ သြားၾကည့္ေသာ္လည္း ထိုႏွယ္ပင္ ေသာ့ႏွင့္…။

သၾကားလံုး အရသာေတြ ဘယ္ ေခ်ာင္ဂေလာင္သို႔ ေရာက္သြားမွန္းပင္ မသိ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထြက္စရာ မသက္သာေလေတာ့ၿပီ။

လူစီကေတာ့ ပိုက္လံုးမွ တြယ္ဆင္းရန္ အဆိုျပဳသည္။ ေတာင္စြယ္ ေနကြယ္သည္ႏွင့္ သူ ဆင္းမည္တဲ့။ ေယာက္်ားေလး ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေတြးပင္ မေတြးရဲ။ ျပဳတ္က်လွ်င္ ေတာ္ေသး။ တစ္ခုခုနဲ႔ ၿငိၿပီး တန္းလန္းႀကီး ျဖစ္ေနမွ အခက္။ သူ ဆင္းမည္ဆိုလွ်င္ပင္ မၾကည့္ရဲေပါင္။

သို႔ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဇီဝဌာနဘက္ တံခါးၾကားမွ ေခ်ာင္းၾကည့္ေသာ္ လူရိပ္လူေရာင္ မေတြ႕ရေခ်။ “လူကြယ္ရာ”ကား လူကြယ္လြန္း၍ ထင့္။ အတန္ၾကာ ေစာင့္ေသာ္လည္း လူရိပ္ မျမင္ရေတာ့ဘဲ ညရိပ္သာ ကဲလာသည္။

ေျမႀကီးေပၚတြင္ လူအခ်ိဳ႕ ရွိေလမည္ ထင္၏။ သူတို႔ကို ဟစ္ေအာ္ အကူအညီ ေတာင္းရ ေကာင္းမလား စဥ္းစားျပန္၏။ ေအာ္လိုက္က ရပ္ေက်ာ္ ရြာေက်ာ္ ျဖစ္သြားႏိုင္သည့္ကိန္းႀကီးက အလိန္းလိန္းႏွင့္မို႔ မေအာ္ရဲ။

ထို႔ေၾကာင့္ ဓာတုေဗဒဌာနဘက္ တံခါးသို႔ ေလွ်ာက္ခဲ့ျပန္သည္။

ျဖစ္စဥ္ (၃)

အဆိုပါတံခါးၾကားမွ ေခ်ာင္းၾကည့္ၾကျပန္သည္။ လူရိပ္ မေတြ႕ရျပန္။ ထို႔ေၾကာင့္ ခါးလည္ေလာက္ဆီထိ စိတ္ဓာတ္က်သြားသည္။

စႀကႍဝရံတာမွ ၾကည့္ေသာ္ ဓာတုေဗဒဌာန အလယ္ထပ္တြင္ ဆရာမတစ္ဦး ရွိေန၏။ သူကား ျပန္ရန္ ျပင္ဆင္ေနဟန္တူသည္။ ျခင္းေတာင္းကို ဝရံတာေဘာင္၌ တင္ကာ ထဘီ ျပင္ဝတ္ေနေလ၏။ အႏွီ ဆရာမသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတြက္မူ ေမခလာတည့္။ ထို႔ေၾကာင့္…

“ဆရာမ……ဆရာမ”

အသံလာရာ ကြ်န္ေတာ့္ထံ ဆရာမ၏ မ်က္လံုးမ်ား ေရာက္လာသည္။ ကြ်န္ေတာ္က…

“ကြ်န္ေတာ္တို႔ သည္အေပၚထပ္မွာ ပိတ္မိေနလို႔။ အဲဒါ… ဆရာမ ကူညီပါလား…”

ကြ်န္ေတာ္ ေျပာေနခိုက္မွာေတာ့ ဟန္ႏွင့္ ပန္ႏွင့္ နားေထာင္ေသာ္လည္း စကားဆံုးေသာ္ သူႏွင့္ မဆိုင္သလို၊ သူ မသိသလို၊ သူ႔ကို ေျပာလိုက္တာပဲ မဟုတ္သလို၊ ဘာလို၊ ခပ္တည္တည္ႏွင့္၊ ျခင္းေလးဆြဲလ်က္ ေကာ့ေကာ့ ေကာ့ေကာ့ႏွင့္ ထြက္သြားေလသည္။ (ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို တေစၦဟု ထင္သြားသလား မသိ…။)

ဟင္း… ဆရာမမို႔လို႔… ႏို႔မဟုတ္ရင္…

ျဖစ္စဥ္ (၄)

သံုးနာရီ ငါးဆယ္…

ဓာတုေဗဒဌာနဘက္ တံခါးၾကားမွ ေခ်ာင္းၾကည့္မိရျပန္သည္။

လားလား… ေဘာင္းဘီဝတ္ လူတစ္ေယာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရွိရာ ဘက္သို႔ ေလွ်ာက္လာသည္ကို ေတြ႕ရျပန္သည္။

ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ လက္တစ္ကမ္းခန္႔သို႔ သူ ေရာက္လာသည္ႏွင့္…

“သည္မယ္… ေနာင္ႀကီး”

သူ ဟိုဟိုသည္သည္ ၾကည့္သည္။ က်ီးၾကည့္ေၾကာင္ၾကည့္…။ အသံသာ ၾကားရၿပီး လူကို မျမင္ရေတာ့ သူ ေသြးပ်က္သြားပံုရသည္။

“သည္မွာ… ခင္ဗ်ား ေရွ႕တည့္တည့္က တံခါးၾကားထဲမွာ။ သည္မွာဗ်… သည္မွာ… သည္မွာ…”

ထပ္ေခၚေတာ့မွ သူ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတြ႕သြားသည္။

“ကြ်န္ေတာ့္ကို ေခၚတာလား…”

“ဟုတ္ပါတယ္… ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို တဆိတ္ ကူညီပါလား”

“ဪ္… ေျပာပါ”

“ကြ်န္ေတာ္တို႔ သည္မွာ ပိတ္မိေနလို႔…။ အဲဒါ သည္တံခါးေသာ့ေလး ရွာေပးပါလား…”

“ခင္ဗ်ား တစ္ေယာက္တည္းလား…”

“ဟင့္အင္း… ကြ်န္ေတာ့္အမ်ိဳးသမီးပါ ပါတယ္”

“ေကာင္းၿပီေလ… ကြ်န္ေတာ္ သြားေမးၾကည့္ေပးမယ္”

“ဟုတ္ကဲ့ဗ်ာ… ေက်းဇူးမေမ့ပါဘူး”

သူ ဆင္းသြားသည္။

ကြမ္းတစ္ယာညက္ခန္႔အၾကာတြင္ သူျပန္ေရာက္လာသည္။

“ဝမ္းနည္းပါတယ္။ သည္တံခါးက… အသံုးမလိုေတာ့လို႔ အေသ ပိတ္ထားတာတဲ့၊ ေသာ့လည္း ေပ်ာက္သြားၿပီတဲ့။ တျခားတစ္ဖက္က ႀကိဳးစားၾကည့္ဦးေပါ့ဗ်ာ…”

“ဪ… ေက်းဇူးပဲဗ်ာ”

မတင္ခ်င္ပဲနဲ႔ တင္လိုက္ရသည္။ ေက်းဇူးကို ေျပာပါသည္။

ျဖစ္စဥ္ (၅)

ဓာတုဘက္က လမ္းဆံုးသြားၿပီမို႔ ဇီဝဘက္ တံခါးကို လွမ္းခဲ့ရျပန္သည္။ တံခါးေပါက္မွ ေခ်ာင္းၾကည့္ေသာ္ သတၱေဗဒဌာန သံဘာဂ်ာတံခါးကို ပိတ္ေနေသာ ေသာ့ကိုင္ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးအား ေတြ႕ရျပန္သည္။ သူ႔မွာ ရွိေသာ ေသာ့ေတြထဲတြင္ ဤတံခါးေသာ့လည္း ပါတန္ေကာင္းသည္မို႔ အားက နည္းနည္း ျပန္တက္လာ၏။

ရင္ေခါင္းေလာက္ထိ…။

ဆိုေတာ့ တံခါးကို တဝုန္းဝုန္း ထုရင္း ပါးစပ္က ေအာ္ေခၚရေလသည္။ သူ ေရာက္လာ၏။

“ကြ်န္ေတာ္တို႔ သည္ေပၚမွာ ပိတ္မိေနလို႔ဗ်ာ။ အဲဒါ သည္တံခါးေသာ့မ်ား မရွိဘူးလား…”

“ခင္ဗ်ားတို႔ ဘယ္က ဝင္ခဲ့ၾကသလဲ”

“သည္အေပါက္ကပဲ…”

“သည္ေနရာက မဝင္ရဘူးဗ်…”

“ကြ်န္ေတာ္တို႔မွ မသိဘဲေလ…”

“အင္း… သည္ေသာ့ကိုင္တဲ့ ဆရာက ခုေလာက္ဆို သူ႔အိမ္ ျပန္ေရာက္ေနၿပီ…”

“သူ ဘယ္မွာေနလဲဟင္…”

“အင္းစိန္မွာလို႔ ၾကားဖူးတာပဲ…”

“ေနာင္ႀကီး မကူညီႏိုင္ဘူးလားဗ်ာ…”

“အား… ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲဗ်။ ခင္ဗ်ားတို႔ သည္ညေတာ့ သည္မွာပဲ အိပ္ၾကေပေတာ့။ မနက္ဖန္မွ ထြက္လို႔ရမယ္။ အဲ… တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ မနက္ဖန္က်ရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ အေရးယူခံရလိမ့္မယ္။ သည္အခန္းက စာေပးစာယူသင္တန္းက ပစၥည္းထားတဲ့ စတိုခန္းဗ်။ မဝင္ရတဲ့ အခန္း…”

ေျပာေျပာဆိုဆို သူ ထြက္သြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ဆုေတာင္းလိုက္၏။ သည္လူ ေသခါနီးဆဲဆဲမွာ “ခင္ဗ်ားေသမွာ အေသအခ်ာပဲ။ ခင္ဗ်ား ေသရင္ ေခါင္းလွလွေလးနဲ႔ ထည့္ေပးမယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျမႀကီးထဲ ေရာက္ရင္ေတာ့ တီေတြက ခင္ဗ်ားကို ပြဲေတာ္တည္ၾကမွာပဲ…”စသျဖင့္ အားေပးသူ ေပၚလာပါေစလို႔…။

ျဖစ္စဥ္ (၆)

ေလးနာရီ ဆယ္မိနစ္…

စိတ္ဓာတ္ကေတာ့ ဒူးဆစ္အထိ က်ေနေပၿပီ။ သည္ပံုအတိုင္းသာဆိုလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္လူစီ သည္ည သည္မွာ အိပ္ျဖစ္ေခ်ေရာ့မည္။

မအိပ္ျဖစ္ပါေစနဲ႔။

အဘယ့္ေၾကာင့္နည္း။

ကုန္ေဈးႏႈန္းေတြက ႀကီးလို႔ပါပဲ၊ ၿပီး… ဘြဲ႕ရလွ်င္ အလုပ္ကလည္း လက္မဲ့ျဖစ္မည္ အေသအခ်ာ၊ ဘာနဲ႔ သြားစားၾကရမွာတဲ့လဲ။

ကြ်န္ေတာ္ ေရေရလည္လည္ ေဆြးသတည္း။

မိလူစီကလည္း မိန္းမသားတို႔ သဘာဝအတိုင္း ပြစိပြစိႏွင့္၊ သခြတ္ပင္က မီးတက်ီက်ီ…။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ စိတ္ပိန္ေနရသည့္အထဲ…။ လမ္းကလည္း ဆံုးေနေပၿပီ။ ရွိသည့္ အေပါက္ ႏွစ္ေပါက္ကလည္း ေသာ့မရွိေသာ ေသာ့ခေလာက္မ်ားႏွင့္…။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ဦး ေစာေစာက ခ်စ္ရည္လူးခဲ့ၾကေသာ အရပ္သို႔ ျပန္ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကျပန္သည္။ ထိုေနရာမွ ၾကည့္ေသာ္ သိပၸံခန္းမ၏ ေျမာက္ဘက္ ဝရံတာကို ျမင္ရေလသည္။ တစ္ေအာ္ေလာက္ အကြာတြင္ ႐ူပေဗဒဌာန ရွိေလသည္။ ထိုေနရာတြင္လည္း တံခါးမ်ားကား ပိတ္… လ်က္…။

လူစီက အၾကံသစ္တစ္ခု ျပဳျပန္သည္။ သိပၸံခန္းမ ဝရံတာသို႔ ခုန္ခ်မလို႔တဲ့။ ဟင္း… မိလူစီ၊ က်ဳပ္တို႔က ဝတၳဳေတြထဲက ဇာတ္လိုက္ေတြ မဟုတ္ဘူးဗ်ိဳ႕…။ ခင္ဗ်ား ေတြးလိုက္သမွ်ေတာ့ ရင္မသည္းဖိုစရာေတြ…။ နည္းတဲ့အျမင့္မွ မဟုတ္ဘဲ…။

ဟိုး… ေအာက္ဆံုးထပ္ ေထာင့္ရွိ ေရဘံုဘိုင္တြင္ လူတစ္ေယာက္ ေဆာင့္ေၾကာင့္ေလး ထိုင္၍ ခ်ိဳင့္ေဆးေနသည္။

ထိုစဥ္…

သိပၸံခန္းမ ဝရံတာသို႔ လူတစ္ေယာက္ ေရာက္လာသည္။ သူကား ကြ်န္ေတာ္တို႔အတန္းမွ အတန္းကိုယ္စားလွယ္ ျဖစ္ေနသည္ကို အံ့ဩ ဝမ္းေျမာက္ဖြယ္ ေတြ႕ရေလသည္။ ေနာက္ဆံုး ေကာက္႐ိုးမွ်င္ေလးပင္။

“ေဟ့ေကာင္… အီးစီ”

သည္ေကာင္ ေခါင္းေမာ့လာသည္။

“ေအာ… ျပာေလာင္။ အဲေလ… ေရခ်မ္း…”

“တိုးတိုးကြ… သည္နားလာဦး…”

“တံေတြးေတာ့ ေထြးမခ်နဲ႔ေနာ္…”

“ဟာ… အေရးထဲ ရွီးတဲ့မွပဲ။ လာပါကြ…”

“ဟား… ျပာေလာင္တို႔ ျမာေထာင္က်ေနတာကိုးကြ”

“ဘယ္ကလာ… သည္မွာ ေခြးျဖစ္ေနတာကြ”

“ေအး… ငါတို႔လဲ မင္းလိုဆို ျဖစ္ခ်င္စမ္းပါဘိကြာ…”

သည္ေကာင္ ေအာက္တည့္တည့္ ေရာက္လာသည္။

“ငါတို႔ သည္ေပၚမွာ ပိတ္မိေနလို႔ကြ…”

“ဟင္… မင္းတို႔ ဝင္ခဲ့တဲ့ အေပါက္ကေကာ…”

“ပိတ္သြားၿပီကြ။ ေသာ့ခတ္သြားၿပီ…”

“ေသာ့ကေကာ…”

“ေသာ့ကိုင္တဲ့သူ ျပန္သြားၿပီတဲ့…”

“ဘယ္မွာ ေနသတဲ့လဲ… ငါ့မွာ ကားပါတယ္၊ ငါ သြားယူေပးမယ္”

“အား… ဘယ္သိမလဲ”

“သြားေမးမယ္ေလ…”

“ေဟ့ေကာင္… လုပ္မေနနဲ႔။ မလြယ္ဘူး…”

“ဘယ္လို လုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ…”

“ငါတို႔ကို ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္း ရွာေပးပါလား…”

“ေအး… ငါ့ကားထဲမွာ အုန္းဆံႀကိဳးတစ္ေခြေတာ့ ပါတယ္။ ေနဦး… သြားယူေပးမယ္”

သည္ေကာင္ ထြက္သြားေလသည္။ ပင့္သက္ သံုးခါ႐ိႈက္ခန္႔အၾကာမွာ သူ ျပန္ေရာက္လာသည္။ လက္ထဲတြင္ ႀကိဳးေခြတစ္ေခြႏွင့္…။

“မိေအာင္ဖမ္းေနာ္…”

“ေအးပါ…”

သူ လွမ္းပစ္သည္။ မေရာက္ေခ်။    ေနာက္ထပ္ ပစ္၏။ ကြ်န္ေတာ္ မိလုမိခင္တြင္ ျပန္က်သြားျပန္သည္။

“မင္းကလည္း ညံ့ပါ့…”

ကြ်န္ေတာ့္ကို ေျပာသည္။ ဘယ္ခံခ်င္မလဲ…။

“မင္းပဲ ေရာက္ေအာင္ ပစ္ပါဦး…”

အားႏွင့္ မာန္ႏွင့္ ထပ္ပစ္သည္။ ႀကိဳးက ကြ်န္ေတာ္ရွိရာသို႔ မေရာက္၊ ကြ်န္ေတာ္ရွိရာ အျမင့္ထက္ေက်ာ္ကာ ဟိုးေျမႀကီးသို႔ က်သြားသတည္း။

“ေတာ္လိုက္တဲ့ေကာင္ကြာ… သြားေကာက္”

သည္ေကာင္ တစ္ေခါက္ဆင္းရျပန္သည္။ ႀကိဳးေကာက္၍ ျပန္တက္လာသည္။ တစ္ခါထပ္ပစ္၏။ မေရာက္ျပန္၊ စိတ္က သိပ္ မရွည္ခ်င္ေတာ့၊ သည္လိုေကာင္မ်ိဳးကို မ်က္စိလည္ လမ္းမွားၿပီး အီးစီ ခန္႔ထားမိတာ အမွားပဲ။

သို႔ေပတည့္ သူ႔ေက်ဇူးက ရွိေနသည္။ သည္အေကာင္ ဇြဲေတာ့ရွိသည္။ ထပ္၍ ပစ္သည္။

သည္တစ္ခ်ီေတာ့ ရလိုက္သည္။

သို႔ႏွင့္…

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရွိေနရာတြင္ ခ်ည္စရာ ေနရာ ရွာသည္။ သံတစ္ေခ်ာင္း၊ ငုတ္တစ္ေခ်ာင္းပင္ မရွိေခ်။ ယင္းႀကိဳးႏွင့္ အရွည္တူေနရာေလာက္တြင္မွ သံေလွကားတစ္ခုသာ ခ်ည္စရာရယ္လို႔ ရွိသည္။ ထိုေနရာတြင္ ခ်ည္မွေတာ့ ႀကိဳးသည္ ေအာက္သို႔ ေရာက္စရာ လမ္းမျမင္…။

ထို႔ေၾကာင့္ ႀကိဳးသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔အတြက္ ဘာမွ အဖိုးမတန္ေတာ့။

“ေဟ့ေကာင္… ခ်ည္စရာ ေနရာ မရွိဘူးကြ…”

“ေဟ… အဲဒါမွ ေဆြးပဲ…”

“ေရာ့… မင့္ႀကိဳး…”

သည္ေကာင္ ႀကိဳးကို ျပန္ေခြလိုက္ရင္း…

“ဒါျဖင့္ ဘယ္လို လုပ္ၾကမလဲ…”

“ငါလည္း မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး…”

ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ဓာတ္ကား ေျခမ်က္စိေအာက္ အႏုတ္လကၡဏာအထိ က်ေနၿပီ။ စိတ္ပ်က္သြားၿပီကား အလြန္အမင္း…။ ေရခ်မ္းေတာ့ အခုတစ္ခ်ီမွာ “ေရေလာင္” ျဖစ္ေနၿပီ။ ပညတ္သြားရာ ဝက္သက္ပါေရာ့ထင့္…။

ျဖစ္စဥ္ (၇)

ေလးနာရီခြဲ…


အီးစီလည္း အၾကံထုတ္ေနဆဲ။ လူစီဆိုေသာ မိန္းမကေတာ့ ပြစိပြစိ။ ကြ်န္ေတာ္ ကဲ၍ ျဖစ္ရသည္တဲ့ေလ။ သူက်ေတာ့ မကဲတာ က်ေနတာပဲ၊ ဟင္း… ေျပာ မေျပာခ်င္ဘူး။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရာက္ေနရာႏွင့္ ေအာက္ဆံုး တည့္တည့္ရွိ၊ ေစာေစာက ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ေရဘံုဘိုင္တြင္ ေနာက္လူတစ္ဦး ခ်ိဳင့္ေဆးေနျပန္သည္။ သူက ခ်ိဳင့္ေဆးေနရင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို လွမ္းၾကည့္ေန၏။

ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ကို ဂ႐ုမစိုက္အား…။ ႐ုတ္တရက္ ေပၚလာေသာ စိတ္ကူးကို အီးစီအား အဆိုသြင္းသည္။

“ေဟ့ေကာင္… ေလွကားတစ္စင္းေလာက္ မရႏိုင္ဘူးလား…”

“အာ… ဘယ္မွာ သြားရွာရမလဲကြ…”

“ရေအာင္ ရွာေပါ့… တစ္ေနရာရာမွာ ရွိမေပါ့…”

“ဟ… ဒါေတာ့ နင္ေျပာမွလား ေရျပာေလာင္ရ…”

“ဆရာတို႔ ဘာျဖစ္ေနလို႔ ေလွကား လိုခ်င္တာလဲ…”

ေရဘံုဘိုင္မွ ပုဂၢိဳလ္ဆီက ေနာက္ဆံုးအေမးကို ေမးသံ ၾကား၍ သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ လွမ္းေျဖလိုက္သည္။

“ဪ္… ကြ်န္ေတာ္တို႔ သည္မွာ ပိတ္မိေနၿပီး ဆင္းလို႔ မရေတာ့လို႔…”

“ဆရာတစ္ေယာက္တည္းလား…”

“ဘယ္က ဆရာ ရမလဲ။ ေက်ာင္းသားဗ်… ေက်ာင္းသား…”

“အဲ… ခင္ဗ်ား တစ္ေယာက္ထဲလား…”

အေရးထဲ… ေရွ႕ေနမင္းႏွင့္ ၾကံဳရျပန္ၿပီ။

“စကစ္လည္း ပါတယ္ဗ်ိဳ႕…”

“ေၾသာ္… ဒါဆို ရပါတယ္၊ ေအာက္မွာ ေလွကား ရွိတယ္…”

အင္း… “စကစ္”သာ မပါရင္ မရေတာ့မယ့္ ပံုမ်ိဳး…။

ကြ်န္ေတာ္က အီးစီကို ၫႊန္ၾကားရျပန္သည္။

“ေဟ့ေကာင္… သြားသယ္ေခ်ကြာ…”

ေကြးေသာလက္ မဆန္႔မီ သူျပန္ေရာက္လာသည္။ သူႏွင့္အတူ လူႏွစ္ဦးက ဝါးေလွကားတစ္စင္းကို သယ္လာသည္။ မဆီမဆိုင္ ေဇာ္ဝမ္းႏွင့္ ခ်ိဳျပံဳးတို႔ ပါဝင္ေသာ “ေရႊေလွကားနဲ႔ တက္ခဲ့ပါ” ႐ုပ္ရွင္ကို သတိရမိေသး၏။ ကြ်န္ေတာ္ ေမာင္ေရခ်မ္းႏွင့္ လူစီလူးတို႔လည္း “ဝါးေလွကားနဲ႔ ဆင္းခဲ့ပါ”ဟု အမည္တပ္၍ ဇာတ္ကား တစ္ကား ႐ိုက္လွ်င္ သင့္မည္ ထင္မိေသး၏။

ေလွကားကို ေထာင္ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရွိရာသို႔ မီရန္ လူတစ္ရပ္ခြဲေလာက္ လိုေနျပန္ေသး၏။ ေလွကားသို႔ ေျခခ်ရန္ မလြယ္ေခ်တကား။

ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ဓာတ္ကား ေျခမ်က္စိေအာက္ အဝီစိအထိ ေစာက္ထိုးႀကီး က်သြားေလၿပီတည္း။

“ကိုင္း… ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ”

ကြ်န္ေတာ္ ညည္းလိုက္မိေတာ့သည္။

အီးစီက သူ႔ေမးေစ့ကို ပြတ္ရင္း စံုေထာက္ဦးစံရွား စတိုင္ျဖင့္ စဥ္းစားေနရင္း လက္ဖ်စ္ တစ္ခ်က္တီးကာ…

“အား… သိပၸံခန္းမထဲမွာ ခံုေတြ ရွိသားပဲ။ ခံုခုရင္ ရမွာေပါ့…”

သည္တစ္ခါေတာ့“မဟာအီးစီပညာေက်ာ္”ကို စိတ္ထဲက ခ်ီးက်ဴးလိုက္မိသည္။ အီးစီရာထူးႏွင့္ ထိုက္တန္ပါေပ၏။ ကြ်န္ေတာ္သာ ရွင္ဘုရင္ ျဖစ္လွ်င္ သူ႔အား ပညာရွိခန္႔ရန္ပင္ စိတ္ကူးလိုက္မိေသး…။

ကြမ္းတစ္ယာ မညက္တညက္တြင္ ခံုေတြ ဆင့္၍ ေလွကားကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရွိရာသို႔ မီေအာင္ သူတို႔ လုပ္လိုက္ၾကသည္။ ကိုင္း…

“လူစီ အရင္ဆင္း…”

ကြ်န္ေတာ္က ကြ်န္ေတာ့္ ဖိနပ္၊ လူစီ့ဖိနပ္ႏွင့္ လြယ္အိတ္စသည့္ ပရိကၡရာတို႔ကို ပစ္ခ်လိုက္သည္။ ၿပီးမွ လူစီ့အား ေဖးမ၍ ဆင္းေစသည္။

လူစီ ဆင္းသည္ေပါ့။ အီးစီက ေလွကားကို ေအာက္က ထိန္းထား၏။

သို႔ေသာ္    ေလွကားတစ္ဝက္ခန္႔အေရာက္တြင္ မေ႐ႊလူစီက ေအာက္က အီးစီကို…

“မၾကည့္နဲ႔ေနာ္…”တဲ့။

စိုးရိမ္တႀကီး ေမာ္ၾကည့္ေနရွာေသာ အီးစီ၏ ေမာ့ေနေသာ ေခါင္းလည္း ကမန္းကတန္း ငံု႔သြားၿပီးသကာလ “ဟာ… အေရးထဲ၊ မၾကည့္ပါဘူး”ဟု ပလံုးပေထြး ေျပာသံ ၾကားရေလသည္။

လူစီလူး ေအာက္ေရာက္ၿပီးေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ ေမာင္ေရခ်မ္း ဆင္းေတာ္မူၿပီ။

အင္း… ခုမွပဲ စိတ္ဓာတ္ ေနရာမွန္ျပန္ေရာက္သတည္း။

ဟိုး… ဇာတ္လမ္း မဆံုးေသးပါခင္ဗ်ား။

ျဖစ္စဥ္ (၈)

ေလွကားႏွင့္ ခံုမ်ားကို ေနသားတက်ျဖစ္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ပါ ဝင္ကာ ပို႔ရ သယ္ရပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ကယ္ဆယ္ေရး ေကာ္မတီအား ေက်းဇူးတင္ စကား ေျပာၾကားရသည္။ ၿပီးေသာ္ ကယ္ဆယ္ေရး ေကာ္မတီဝင္ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးက ကြ်န္ေတာ့္အား… “ခင္ဗ်ားတို႔ အခန္းထဲက ဆရာနဲ႔ ဝင္ေတြ႕ လိုက္ပါဦး”ဟု ဆိုကာ အခန္းတစ္ခုသို႔ ၫႊန္ပါသည္။ အခန္းတြင္း၌ လူႀကီးတစ္ေယာက္ ရွိေလသည္။ အခန္း၏ အသြင္အျပင္၊ လူႀကီး၏ ပံုသဏၭာန္အရ ေက်ာင္းတြင္ အေရးပါေသာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ နားလည္လိုက္ပါသည္။ ထိုပုဂၢိဳလ္ၾကီးက ကြ်န္ေတာ္တို႔အား ဩဝါဒစကား ေျပာၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ အမည္၊ ခံုအမွတ္၊ အတန္း၊ အဓိကဘာသာ စသည္မ်ားကို ေရးမွတ္ထားလိုက္ေတာ့သည္။

အခ်

အထင္ကရ တင္ျပခဲ့သမွ်မွာ ကြ်န္ေတာ္ ေမာင္ေရခ်မ္း ႏုစဥ္အခါက ၾကံဳခဲ့ ေတြ႕ခဲ့ရေသာ အျဖစ္အပ်က္ကေလးပါ။ သည္အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္ေျပာင္း ေျပာမိေသာ္ ေနာင္ေတာ့္ ေနာင္ေတာ္မ်ားက ကြ်န္ေတာ့္အား သတိခ်ပ္ဖြယ္မ်ားကို ထပ္ေျပာပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္အေနႏွင့္ သည္လိုအျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးကို ဘယ္သူမွ မၾကံဳေစခ်င္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔သာ ကံေကာင္းလြန္း၍ အေျခအေနဆိုးမွ လြန္ေျမာက္ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။
အကယ္၍သာ ထိုေန႔က အသင္းအမႈေဆာင္ အစည္းအေဝး မရွိ၍ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတန္းကိုယ္စားလွယ္ သိပၸံခန္းမသို႔ ေရာက္မလာခဲ့လွ်င္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ဦး၏ ကံၾကမၼာသည္ တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံု ျဖစ္ေခ်ေရာ့မည္။

ေနာင္ေတာ့္ ေနာင္ေတာ္မ်ားက ဆိုပါသည္။ တစ္ခါက ယခုကဲ့သို႔ပင္ အခန္း တစ္ခု၌ စံုတြဲတစ္တြဲ ပိတ္မိခံရဖူးေၾကာင္း၊ သူတို႔မွာမူ အခန္းေအာင္းခဲ့ရၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔တြင္မွ ထြက္ခြင့္ရခဲ့ေၾကာင္း၊ ယင္းျပစ္မႈေၾကာင့္ ေက်ာင္းမွ ထုတ္ပယ္ျခင္းခံခဲ့ရေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ သိရေလသည္။

ထို႔ေၾကာင့္…

ေနာင္လာ ေနာက္သားမ်ားႏွင့္ ေနာင္လာ ေနာက္သမီးမ်ား၊ ယခုလက္ရွိ ခ်စ္သူစံုတြဲမ်ား ကြ်န္ေတာ္တို႔ကဲ့သို႔ အျဖစ္မဆိုးရေလေအာင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔အျဖစ္ကို နမူနာ ယူႏိုင္ၾကေစဖို႔ သည္အေၾကာင္းကို ရွက္ရွက္နဲ႔ပဲ… (အင္းေလ… ခုမွေတာ့ မရွက္ေတာ့ပါဘူး) ဖြင့္ခ်လိုက္ပါသည္။

ေနာက္ဆံုး… ကြ်န္ေတာ္ ေမာင္ေရခ်မ္း ဆုေတာင္းလိုက္ပါသည္။

“ခ်စ္သူမ်ား ကံေကာင္းပါေစသတည္း”

ထို႔ထက္…

“ခ်စ္သူမ်ား ကြ်န္ေတာ္တို႔လို ပိတ္မိခံရေသာေဒသသို႔ မေရာက္ၾကပါဘဲ ခ်စ္သူမ်ား ေကာင္းရာ သုဂတိလားေစေသာဝ္…”

သည္ဝတၳဳကို “၁၉၇၆-၇၇ ရန္ကုန္ဝိဇၨာႏွင့္သိပၸံတကၠသိုလ္ ႏွစ္လည္ မဂၢဇင္း”တြင္ တစ္ႀကိမ္၊ ၁၉၉၅ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ၌ တကၠသိုလ္ စိန္ရတုအထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ထုတ္ေဝေသာ “ေရွ႕ေျပးမဂၢဇင္း”တြင္  တစ္ႀကိမ္ စုစုေပါင္းႏွစ္ႀကိမ္ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးၿပီး စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၁၆၁၁/၂၀၀၃(၁၁)ျဖင့္ လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္က ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “ေျခရာၿပိဳးေျပာက္လြမ္းပြင့္ေကာက္သီ (ကိုယ္တိုင္ၾကံဳ၀တၳဳတိုမ်ား)” စာအုပ္မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ၁၉၇၆ ခုႏွစ္၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃၄ ႏွစ္က ငယ္မူလက္ရာေလးပါပဲ။
Advertisements
8 Comments leave one →
  1. smms permalink
    12 June 2010 2:54 pm

    ခုေခတ္ဆိုရင္ေတာ့ မျဖစ္ေလာက္ဘူး ထင္တယ္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား အမ်ားစုမွာ ဖုန္းေလးေတြ ကိုယ္စီဆိုေတာ့… ဖုန္းဆက္ၿပီး ေခၚ႐ံုေပါ့။
    အင္းေလ… မျဖစ္ေလာက္ေတာ့ပါဘူး… ေသခ်ာတယ္။ ေသခ်ာဆို ေရးထားတဲ့ တကၠသိုလ္မွ မရွိေတာ့ပဲ။

    ၃ နာရီ ၅၀ က အဲဒီ့တုန္းက ေတာ္ေတာ္ ေနာက္က်ေနၿပီလား။ အံၾသစရာ…

    • lettwebaw permalink
      12 June 2010 5:24 pm

      ဟုတ္တယ္… အဲတုန္းက ေတာ္ေတာ္ ေနာက္က်တယ္။ လူစီလူးရဲ႕ အိမ္က ျပႆနာရိွတယ္။ ေက်ာင္းဆင္းရင္ အိမ္တန္းျပန္ရတာ။ အျပင္မွာ နည္းနည္းေလးမွ အခ်ိန္ပိုေနခြင့္ မရခဲ့ဘူး။ မွတ္မိေသးတယ္၊ ၁၉၇၇ သႀကၤန္တစ္ညမွာ သူ႔အစ္မနဲ႔ သူနဲ႔ နားလည္မႈယူၿပီး လစ္ထြက္ၾကတယ္။ ည ၉ နာရီထိုးမွာ ခ်ိန္းထားတဲ့ေနရာေရာက္ေတာ့ သူ႔အိမ္က သူ႔ကို ေဒါင္းေတာက္ေအာင္ ရွာေနၿပီ။ သူ႔အစ္မက ထြက္ခြင့္မရလိုက္ဘဲ သူတစ္ေယာက္တည္း အျပင္ကို ေရာက္ေနတာ။ လူ႔ကို ေခါင္းနပန္းႀကီးလို႔။ လူစီလူးက ေတာ္ရွာတယ္၊ အိမ္ကိုပဲ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ျပန္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္တယ္။ အိမ္က သိပ္ႏွိပ္စက္မွ ျပန္ဆင္းခဲ့မယ္၊ အဲေတာ့မွ ေမာင္ တာ၀န္ယူပါတဲ့။ ေတာ္ေသးတယ္။ သူ႔အိမ္ကလည္း မႏွိပ္စက္ေပလို႔။ ေက်းဇူးႀကီးပါတယ္ လူစီလူးရယ္။

      • smms permalink
        15 June 2010 11:42 am

        မႏွိပ္စက္တဲ့ သူ႕အိမ္ကလည္း ေက်းဇူးၾကီးတာေပါ့ ဆရာ 😀

      • lettwebaw permalink
        15 June 2010 6:37 pm

        ဟုတ္တယ္။ မိေကာင္းဖခင္ ပီသခဲ့ၾကပါေပတယ္။ သားသမီးကို မလိုအပ္ဘဲ ေခ်ာက္ထဲ တြန္းခ်တဲ့ အစဥ္အလာ မိဘမ်ိဳးမဟုတ္တာ ကိုယ့္အတြက္ေရာ သူ႔အတြက္ပါ အလြန္ေက်းဇူးတင္ထိုက္ပါတယ္။

  2. sdl permalink
    12 June 2010 9:57 pm

    နယ္မွာလည္း ရွိတယ္ဗ်၊ ျမိဳ႕စြန္ေဘာလံုးကြင္းထဲ ခ်ိန္းေတြ႕ၿပီး ေသာ့ပိတ္မိခံလိုက္ရတဲ့ ဆယ္တန္း အစ္ကိုႀကီး အစ္မႀကီးစံုတဲြကေတာ့ စက္ဘီးေတြ ေသာ့ခတ္ထားခဲ့ၿပီး သံပန္းတံခါးကို ေက်ာ္ဆင္းလာၾကတယ္။

  3. 13 June 2010 2:38 am

    မၾကံဳဖူးဘူး… ဒါေပသိ ဖတ္ရင္းနဲ႔ေတာ့ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔။ ၿပီးေတာ့ ရယ္လဲရယ္ရေသးတယ္။
    Thanks to read it.

  4. 13 June 2010 10:46 pm

    ခိုးစားခ်င္တာကိုး.. ခံရတာေတာင္နည္းေသးတယ္ေနာ္..
    စိတ္ဝင္စားစရာ.. ဟာသေလးစြက္ထားလို႕ ဖတ္လို႕ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။

  5. ေ၀ေ၀ permalink
    15 June 2010 10:55 am

    ရယ္ရတယ္ ..ဘၾကီး ၁၉၇၆-၇၇ ဆို တူမေတာင္ေမြးေသးဘူးပဲ း)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: