About Diamond Earrings, Fakes, and Cheeks

စိန္နားကပ္၊ စိန္အတုနဲ႔ ပါးမ်ားအေျကာင္း


ဘဝမွာ တခ်ိဳ႕လူေတြက “စိန္နားကပ္” ျဖစ္လာၾကတယ္၊ တခ်ိဳ႕ေတြကက်ေတာ့ “စိန္အတု”၊ အဲ… တခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့ “ပါး”ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကပါတယ္။


ေန႔စဥ္လူမႈဘဝကို တေစ့တေစာင္း ၾကည့္မိေတာ့ အဲဒီ့အတိုင္းပဲ ေတြ႕ေနရတယ္။ သည္အခါ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ ကိုယ္ကေရာ၊ စိန္နားကပ္လား၊ စိန္တုလား၊ ပါးလားေပါ့။


နာမည္ေက်ာ္ရင္၊ ဩဇာရွိရင္၊ ရာထူးႀကီးရင္၊ တစ္ခုခုမွာ သိပ္ေတာ္ေနရင္ အဲသလို လူရဲ႕အနားမွာ လူေတြ ဝိုင္းေနတတ္ပါတယ္။ အဲဒါက လူႀကီးေတြတင္လား ဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ကေလးဘဝမွာကတည္းက အဲလို အမူအက်င့္ေလးေတြ စေတြ႕ခဲ့ရဖူးတာ။

အတန္းထဲမွာဆို စာေတာ္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ရွိသလို၊ ဘယ္သူ႔သား၊ ဘယ္ဝါ့သားဆိုတာေတြလည္း ရွိတယ္။ အဲသလို ေက်ာင္းသားေတြနားမွာ အေျခြအရံဆိုတာ ေပါမွေပါ။ စာေတာ္တဲ့သူနားမွာသာ မေပါ ရွိရမယ္၊ ဘယ္သူ႔သား၊ ဘယ္ဝါ့သားနားမွာေတာ့ ဝိုင္းဝိုင္းကို လည္လို႔။ လူမွန္းသူမွန္း မသိတသိ၊ ကေလးဘဝကတည္းက “မ်က္ႏွာႀကီးဆာတယ္”ဆိုတာကို သတိထားမိခဲ့ဖူးပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္မွာေတာ့ မူလကတည္းက ရွိေနတဲ့ သိမ္ငယ္စိတ္ေၾကာင့္ လားေတာ့မသိဘူး။ အဲသလို ဝိုင္းေနသူေတြကိုဆို ေဝးေဝးက ေရွာင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဝိုင္းခံရသူအေပၚမွာ မ႐ႈဆိတ္တဲ့စိတ္ မျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ဝိုင္းေနသူေတြကိုေတာ့ တေစ့တေစာင္း အကဲခတ္မိခဲ့တာ ငယ္ငယ္တည္းကပဲ။

ႀကီးလာလို႔ လူေတာသူေတာထဲ ေရာက္လာေတာ့ လူေတြရဲ႕အဲဒီ့ အမူအက်င့္ကို ပိုၿပီး ျပက္ျပက္ထင္ထင္ ျမင္လာရပါတယ္။ လူရြယ္လူလတ္ေတြေတာင္ မဟုတ္ဘူး၊ လူအိုလူမင္းေတြမွာေတာင္ အဲသလို ဝိုင္းခ်င္တဲ့ စ႐ိုက္ေလးေတြ ရွိေနတာ ျမင္ရတယ္။

အဲဒီ့မွာ ဘာသြားေတြ႕သလဲဆိုေတာ့ “ပင္ကိုအေရာင္အဝါ”ဆိုတာပါ။ ပင္ကိုအေရာင္အဝါ ထြက္လာဖို႔အတြက္က ပင္ကိုအစြမ္းအစနဲ႔ အရည္အခ်င္း ရွိေနဖို႔ လိုပါတယ္။ ေျပာင္းျပန္ ျပန္ေျပာရရင္ ပင္ကိုအစြမ္းအစ၊ အရည္အခ်င္း မရွိသူမ်ားမွာ ပင္ကိုအေရာင္အဝါ မရွိပါဘူး။ သည္အခါမွာ ပင္ကို အေရာင္အဝါရွိသူတို႔ရဲ႕ အရိပ္ကို ခိုလံႈၿပီး မိမိကို လူျမင္ေအာင္ အားထုတ္ရေတာ့တာပါ။

အဲသလို တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ အေရာင္အဝါကို အားျပဳလိုက္ရင္းက “သူကေတာ့ ကိုဘယ္သူ႔ရဲ႕ ညာလက္႐ံုးႀကီးပဲ”ဆိုတာေလာက္မ်ား ျဖစ္သြားၿပီဆိုရင္ အဲလိုလူေတြအတြက္ ဘဝဟာ ၿပီးျပည့္စံုသြားတတ္စျမဲပါ။ အမွန္ေတာ့ သူဟာ တျခားသူရဲ႕ အရိပ္ကို ခိုၿပီးမွ မိမိရဲ႕ျဖစ္တည္မႈေလးအတြက္ အသက္ ဆက္ေနရတဲ့ဘဝကို ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္ေနတာပါပဲ။

တခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့ ေတာ္တယ္။ သူတို႔က အေရာင္အဝါရွိသူရဲ႕အရိပ္ကို ခိုတာေတာ့ မွန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့လူရဲ႕အေရာင္အဝါကို မီၿပီး မိမိ ထြန္းလင္း ေတာက္ပလာဖို႔အတြက္ လံုးဝ အားမထုတ္ဘူး။ မိမိရဲ႕ပင္ကို အရည္အခ်င္းအစြမ္းအစကို ခြ်န္ျမလာေအာင္ အဲဒီ့လူရဲ႕အရိပ္ကိုခိုရင္းက ႀကိတ္ႀကိဳးစားတယ္၊ အားထုတ္ေနတယ္၊ လံု႔လစိုက္ေနတယ္။

တစ္ခ်ိန္မွာ အဲဒီ့အေရာင္အဝါရွိသူရဲ႕အရိပ္ေအာက္က လြတ္ေအာင္ ႐ုန္းထြက္လိုက္ၿပီး မိမိကိုယ္ပိုင္ အရည္အခ်င္းအစြမ္းအစနဲ႔ ရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္တတ္ၾကတယ္။ မိမိ ခိုလံႈခဲ့သူရဲ႕အားနည္းခ်က္ေတြ၊ အားသာခ်က္ေတြကို အနီးကပ္ ေလ့လာ သင္ခန္းစာယူၿပီး မိမိကိုယ္တိုင္ ရပ္တည္တဲ့အခါမွာ အမွားနည္းေအာင္ လုပ္ယူတယ္။ အဲသလိုလူမ်ိဳးကေတာ့ စိန္နားကပ္ေရာင္ေၾကာင့္ ေျပာင္တဲ့ပါးမဟုတ္တာ ေသခ်ာတယ္။ သူတို႔က ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ စိန္နားကပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ယူခဲ့ၾကတာကပဲ။

အဲ… တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဝိုင္းတဲ့အထဲလည္း မပါဘူး၊ မွီတဲ့အထဲလည္း မပါဘူး။ သူ႔ဘာသူ ရပ္တည္ႏိုင္တဲ့ စိန္နားကပ္ေတြ။ သည္လိုလူေတြလည္း ေတာ္တာပါပဲ။ အဲ… တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ဝိုင္းတဲ့အထဲလည္း မပါ၊ မွီတဲ့အထဲလည္း မပါတာေတာ့ မပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ဘာသာ ရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္လည္း အားမထုတ္ဘဲ၊ တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ အေရာင္အဝါကို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ပံုတူကူးတဲ့ စိန္နားကပ္အတုေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။ အမ်ားသံုးစကားနဲ႔ေျပာရရင္ “ဒုတိယဖိုးစိန္”ေတြေပါ့။

စိန္တစ္လံုးဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္က အလုပ္ျဖစ္ေနရင္ ကိုယ္က တစ္လံုးစိန္ဆိုတဲ့ နာမည္မ်ိဳးနဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါးပဲ လိုက္ေရာင္းတာမ်ိဳး၊ ေမာင္ဘ ဆိုတဲ့သူက ေဗဒင္မွာ နာမည္ႀကီးေနရင္ ေမာင္ဘာဆိုတဲ့ မနီး႐ိုးစြဲ နာမည္မ်ိဳးနဲ႔ ေဗဒင္လိုက္ေဟာတာမ်ိဳးဟာလည္း ဒုတိယဖိုးစိန္အလုပ္ေတြပါပဲ။ ရၿပီးသားနာမည္၊ ထင္ေပၚၿပီးသား နာမည္ကို သံုးၿပီး ဆင္တူ ႐ိုးမွားလုပ္ရင္း ပရိသတ္ကို ပံုမွား႐ိုက္ဖို႔ အားထုတ္တာပါပဲ။ ဒါကေတာ့ စိန္တုေတြေပါ့။

အဲေတာ့ အစမွာဆိုခဲ့သလို တခ်ိဳ႕လူေတြက စိန္နားကပ္ေတြ ျဖစ္ေနၾကသလို၊ တခ်ိဳ႕က စိန္တု၊ တခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့ ပါးေတြျဖစ္ေနၾကပါေတာ့တယ္။ အမွန္ကေတာ့ ဒါေတြ အားလံုးဟာ လူ႔စ႐ိုက္၊ လူ႔သဘာဝေတြ ျဖစ္သလို၊ သူ႔ဘဝနဲ႔သူ၊ သူ႔ကုသိုလ္နဲ႔သူ၊ သူ႔အကုသိုလ္နဲ႔သူသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ သားေတြ၊ သမီးေတြအပါအဝင္ လူငယ္ေလးေတြကိုေတာ့ သည္အေၾကာင္းေလးကို ေျပာျပခ်င္ေနမိတယ္။

ဘဝမွာ စိန္နားကပ္ ျဖစ္ခ်င္သလား၊ စိန္တု ျဖစ္ခ်င္လား၊ ပါးျဖစ္ခ်င္သလားဆိုတာ သူတို႔ေတြ ေရလည္ေအာင္ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ ရွင္းျပခ်င္မိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ လူတိုင္းမွာ ကိုယ့္ဘဝကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ေတြ၊ ဖန္တီးခြင့္ေတြ ရွိေနတာ မဟုတ္လား။

စာဖတ္သူလူႀကီးမင္းကေရာ စိန္နားကပ္လား၊ စိန္တုလား၊ ပါးလား ဆိုတာ စာေစာင္ေလး ေဘးခ်ၿပီး ခဏေလာက္ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ပါလား။

ကြ်န္ေတာ္ နားလည္သေလာက္ေျပာရရင္ေတာ့ ဘယ္သူမွ ပါးမျဖစ္ခ်င္ဘူး ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူလံုးျပခ်င္တဲ့ ေဇာေၾကာင့္ အေရာင္အဝါ ရွိသူေတြနား ေျပးေျပး ကပ္ရင္း ပါးျဖစ္မွန္းမသိ၊ ျဖစ္ကုန္ၾကရတာလည္း လူအေတာ္မ်ားမ်ားပါပဲေလ။

(၂၀ဝ၁ ေအာက္တိုဘာ ၁ ထုတ္ မဟာသတင္းဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၈၈၀/၂၀၀၄(၉)နဲ႔ လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္က ၂၀၀၄ ဒီဇင္ဘာမွာ ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ ေျဖေတြးေလးမ်ား စာအုပ္ထဲက စာတစ္ပုဒ္ကို ေဖာ္ျပလိုက္တာပါ။)