Skip to content

Domestic Violence

18 July 2010

အိမ္တြင္း ညႇဥ္းပန္း ႏွိပ္စက္မႈ

စကားဦး

သရဖူမဂၢဇင္းထဲမွာ အိမ္ေထာင္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ေဆြးေႏြး တိုင္ပင္ႏိုင္ပါတယ္လို႔ ဖိတ္ေခၚလိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို လူ အေတာ္မ်ားမ်ား ဆက္သြယ္လာၾကပါတယ္။ လူကိုယ္တိုင္ လာေရာက္သူေတြ ရွိသလို၊ နယ္ကေန စာနဲ႔ ေရးသား ေဆြးေႏြးၾကသူေတြလည္း ပါပါတယ္။ အမ်ားစုကေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရး ျပႆနာမ်ိဳးစံုနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရသူ အမ်ိဳးသမီးေတြပါပဲ။ အလႊာေပါင္းစံု၊ အသက္အရြယ္ေပါင္းစံုပါ။ အသက္အရြယ္ေပါင္းစံု ဆိုရာမွာ ၂၀ ေက်ာ္ကေန ၆၀ ေက်ာ္အထိ ပါဝင္ေနတာပါပဲ။

၆၀ ေက်ာ္ အိမ္ေထာင္ရွင္ေတြေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ မေဆြးေႏြးတန္ေကာင္းဘူးလို႔ ေတြးထားတာ လက္ေတြ႕မွာ အခု သံုးလေလာက္အတြင္းမွာကို ၆၀ ေက်ာ္ အိမ္ေထာင္ရွင္ သံုးဦးနဲ႔ ေတြ႕လိုက္ရၿပီးပါၿပီ။

အမ်ားစုရဲ႕ ျပႆနာေတြထဲက ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကို အထိခိုက္ေစဆံုး ျပႆနာတစ္ရပ္ကို ေဆြးေႏြးခ်င္လာရပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ေခါင္းစဥ္မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့အတိုင္း “အိမ္တြင္း ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈ”ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

လူနဲ႔ လူခ်င္း ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္တဲ့ အမူအက်င့္ကို ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ မခံစားႏိုင္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က အသက္ ၁၉ ႏွစ္အထိ ဖေအရဲ႕ ကြ်ဲလိုႏြားလို ႐ိုက္ႏွက္မႈကို ခံခဲ့ရဖူးသူျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အေမခမ်ာမွာလည္း အသက္ ၄၉ ႏွစ္၊ အေဖ ကြယ္လြန္ခ်ိန္အထိ အေဖ့ရဲ႕ ႐ိုက္ႏွက္ ႏွိပ္စက္မႈကို ခံခဲ့ရရွာပါတယ္။ အေဖ မရွိေတာ့တာဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သားအမိအတြက္ အညႇဥ္းဆဲခံဘဝက လြတ္ေျမာက္တာပါ။ အေဖ မရွိတာ အခုဆို ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေပမယ့္ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက အေဖ့ကို တသသ လြမ္းေနတာမ်ိဳးေတြလည္း တစ္ခါမွ မျဖစ္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ အဲေလာက္ အထိကို ရက္ရက္စက္စက္ အႏွိပ္စက္ခံခဲ့ရတဲ့ ဘဝမွာ ကြ်န္ေတာ္ လူလားေျမာက္ခဲ့ရတာပါ။

ကေန႔ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ လူႀကီးတစ္ေယာက္၊ ခင္ပြန္းသည္ တစ္ေယာက္၊ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ေနရာကို ေရာက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ ေဖေဖ့ရဲ႕ က်ဴးလြန္မႈေတြရဲ႕ အရင္းခံကို သေဘာေပါက္လာၿပီး နားလည္သြားႏိုင္ခဲ့၊ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေပမယ့္ အေဖ့ကို သိပ္မလြမ္းလွတာလည္း အမွန္ပါပဲ။ ရင္ထဲမွာ ဆူးႀကီးတစ္ေခ်ာင္း စူးသလို နာက်င္ခံစားမႈဟာ လူမွန္း မသိတသိ အခ်ိန္ကတည္းကေန အသက္ ၁၉ ႏွစ္အထိ ရက္မျပတ္သေလာက္ဆိုေတာ့လည္း ေဖေဖ့ကို လြမ္းလို႔ မရ၊ ခ်စ္လို႔ မရႏိုင္တဲ့ စိတ္ဟာ ေသရာေညာင္ေစာင္းအထိ ပါေနေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕။

အဲေတာ့ အိမ္တြင္းညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈကို ဘယ္လိုမွ မခံစားႏိုင္တာ အင္မတန္ သဘာဝက်ေနပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို လာေရာက္ တိုင္ပင္ ေဆြးေႏြးၾကတဲ့ အိမ္ေထာင္ရွင္ေတြထဲမွာ အိမ္တြင္းညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈမ်ားရဲ႕ သားေကာင္ေတြ ပါဝင္လာတဲ့အခါ ေတာ္ေတာ့္ကို လႈပ္လႈပ္ခတ္ခတ္ ခံစားရပါတယ္။

ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း လာေရာက္ တိုင္ပင္ၾကတဲ့အထဲမွာ သည္ကိစၥဟာ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကို အထိခိုက္ဆံုးျဖစ္ေနတာမို႔ အိမ္တြင္း ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ကို ေဆြးေႏြးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။

အခုအခါမွာ ကုလသမဂၢအဖြဲ႕အစည္းမ်ားအပါအဝင္ အစိုးရမဟုတ္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားကပါ “အိမ္တြင္းအၾကမ္းဖက္မႈ” (domestic violence) လို႔ အမည္တပ္ထားတဲ့ အိမ္ေထာင္တြင္း ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈကို ကာကြယ္ႏိုင္ေအာင္ ကမၻာတစ္ဝွန္းမွာ အင္တိုက္အားတိုက္ေဆာင္ရြက္ေနတာကို အားရစရာ ေကာင္းေအာင္ ေတြ႕ေနရပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီမွာလည္း မိခင္နဲ႔ ကေလး ေစာင့္ေရွာက္ေရးအသင္းနဲ႔ တျခား အမ်ိဳးသမီးမ်ားဆိုင္ရာ အသင္းအဖြဲ႕ေတြမွာ သည္ကိစၥကို အက်ယ္တဝင့္ ေဆြးေႏြးေနၿပီမို႔ အမ်ားႀကီး အားရစရာ ေကာင္းေနေတာ့တာလည္း အမွန္ပါ။

ဒါေပမယ့္ အိမ္ေထာင္သည္ အမ်ားစုအေနနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အၾကမ္းဖက္တတ္သူ (ဝါ) ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္တတ္သူ ျဖစ္ေနမွန္း၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း ကိုယ္ဟာ အၾကမ္းဖက္ခံ (ဝါ) အႏွိပ္စက္ခံျဖစ္ေနမွန္း သတိ မထားမိတတ္ၾကတာမို႔ ကိုယ္ဟာ ဘယ္ေနရာကို ေရာက္ေနသလဲ ဆိုတာ ခန္႔မွန္းႏိုင္မယ့္ အခ်က္အလက္မ်ားကို တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။

ကိုယ္ဟာ ညႇဥ္းပန္း ႏွိပ္စက္တတ္တဲ့ အိမ္ေထာင္သည္လား

လူအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ့ အေတာ္ အဟုတ္ မွတ္တတ္တဲ့ သဘာဝနဲ႔ပါ။ ကိုယ္လုပ္သမွ် ေတာ္ တည့္ မွန္ကန္ေနတယ္၊ တရား မွ်တေနတယ္လို႔ ထင္ျမင္ယူဆတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ ကိုယ္ဟာ အႏိုင္က်င့္တတ္၊ ညႇဥ္ပန္းႏွိပ္စက္တတ္တဲ့ အိမ္ေထာင္သည္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။

သည္ေနရာမွာ ႐ိုက္ေမာင္း ပုတ္ေမာင္း လုပ္တတ္တဲ့ ညႇဥ္ပန္းႏွိပ္စက္မႈကို ဆိုလိုတာမို႔ အမ်ားက ေယာက်္ားေတြကခ်ည္း ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္သူေတြ၊ မိန္းမေတြက သနားစရာ သားေကာင္ေတြအေနနဲ႔ ေတြးမွာပါ။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ေတာ့ သည္လို ေတြးတာလည္း မမွားေတာ့ မမွားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိစၥမ်ားေျမာင္ လူတို႔ေဘာင္လို႔ ဆိုတဲ့အတိုင္း နည္းနည္း ရွားေပမယ့္ အထိုက္အေလ်ာက္ ရွိေနတဲ့ အစုတစ္စုကေတာ့ အညႇဥ္းဆဲခံ ေယာက်္ားသားမ်ားနဲ႔ ညႇဥ္းပန္းသူ မိန္းမသားမ်ားပါပဲ။

က်ားပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္တာကို ဝါသနာ ထံုရင္ ထံုေနတတ္ေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ့ လူတစ္ဖက္သားအေပၚ ညႇဥ္းပန္း ႏွိပ္စက္ေနမိတယ္လို႔ မထင္ဘဲ တရားတယ္လို႔ ထင္ခ်င္ထင္ေနႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ဟာ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္တတ္သူ ဟုတ္/မဟုတ္ ေအာက္ပါ ေမးခြန္းေတြနဲ႔ စစ္ေဆးၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။

ဘယ္သူ႔ကိုမွ သည္အေျဖေတြ ျပရမွာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ကိုယ့္စိတ္ ကိုယ္မလွည့္ဖ်ားဘဲ အမွန္အတိုင္း ေျဖၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။

  1. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္က ကိုယ့္ကို ေၾကာက္ေနရလား။
  2. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ကို သတ္မယ္လို႔ တစ္ခါေလာက္ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ႀကိမ္းဝါးဖူးပါသလား။
  3. ကိုယ္လုပ္တာမွ၊ ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တာမွ အမွန္လို႔ ထင္ေနလား။
  4. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ကို ႐ိုက္ဖူး၊ နားရင္း အုပ္ဖူး၊ ဆံပင္ ဆြဲဖူး၊ လည္ပင္း ညႇစ္ဖူးပါသလား။
  5. သဝန္တိုတတ္သလား။
  6. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ ဘာလုပ္ေနတယ္၊ ဘယ္မွာရွိေနတယ္ဆိုတာကို သိကို သိခြင့္ရွိတယ္လို႔ အျပည့္အဝ ယံုၾကည္သလား။
  7. ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဦးေဆာင္သူ၊ ႀကီးၾကပ္ကြပ္ကဲသူအျဖစ္ ယံုၾကည္ ယူဆထားသလား။
  8. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ အနာတရျဖစ္ေနတာ၊ ငိုေနတာ၊ ဒဏ္ရာရတာေတြကို ျမင္ရတဲ့အခါ စိတ္ထဲမွာ ေက်နပ္ အားရေနတတ္သလား။
  9. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ကို ႐ိုက္ႏွက္ေပးဖို႔လိုတယ္၊ ေအာ္ဟစ္ေပးဖို႔ လိုတယ္လို႔ ယံုၾကည္ ယူဆေနသလား။
  10. အ႐ိုက္ခံရေအာင္၊ အေအာ္ခံရေအာင္ အိမ္ေထာင္ဖက္ကိုယ္၌က လုပ္ေနတာလို႔ ယံုၾကည္ယူဆသလား။
  11. ႐ိုက္ႏွက္မႈ၊ အျပင္းအထန္နာက်င္ေစမႈစတာတို႔နဲ႔ ဖမ္းဆီး စြဲဆိုခံရဖူးသလား။
  12. ကိုယ္ဟာ ေဒါသျဖစ္ရင္  ဘာဆို ဘာမွ မျမင္တတ္ေတာ့တဲ့ လူစားမ်ိဳး ျဖစ္ေနသလား။
  13. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ေရးျပႆနာကို တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ဖြင့္ေျပာ တိုင္ပင္ၿပီး အကူအညီေတာင္းလိုက္မယ္ဆိုရင္ လူေတြက ကိုယ္ မွားတယ္လို႔ ဝိုင္းေျပာၿပီး ကိုယ့္ကိုပဲ ျပင္ခိုင္းၾကမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္အတြက္ အင္မတန္ အေရးႀကီးတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ၊ မာနေတြ ခ်လိုက္ရေတာ့မွာလို႔ ျမင္မိတဲ့အတြက္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မတိုင္ပင္ဘဲ ထားမိေနသလား။
  14. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္က ကိုယ္နဲ႔ လမ္းခြဲဖို႔ ႀကိဳးစား အားထုတ္ဖူးသလား။

ေမးခြန္းေတြက အင္း/ဟင့္အင္းသာ ေျဖစရာလိုတဲ့ ေမးခြန္းေတြပါပဲ။ ေမးခြန္း ေလး၊ ငါးခုကို အင္းလို႔ ေျဖမိထားတယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္မွာ ညႇဥ္းပန္း ႏွိပ္စက္တတ္တဲ့ ဉာဥ္ဆိုး ရွိေနတာ ေသခ်ာေနၿပီလို႔သာ မွတ္ပါေတာ့။ ယတိျပတ္ ေျပာၾကစတမ္းဆိုရင္ေတာ့ သည္ေမးခြန္း၁၅ခုထဲမွာ သံုးခု အထိပဲ “အင္း”လိုက္သင့္ပါတယ္။ သံုးခုထက္ေက်ာ္ရင္ ကိုယ္ဟာ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္တတ္တဲ့ အိမ္ေထာင္သည္ျဖစ္ေနပါၿပီ။

အဲလိုဆိုရင္ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ မိမိစိတ္ကို ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕လာေအာင္ တရား႐ႈမွတ္မႈကို အခ်ိန္ေပးတာမ်ိဳး၊ တရားနာတာမ်ိဳးေတြ လုပ္သင့္ပါတယ္။

ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္အေပၚ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္လိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ “ကိုယ္မွားသြားတယ္ကြာ၊ ေနာက္ ဒါမ်ိဳး မျဖစ္ေစရဘူး”လို႔ လွ်ာဖ်ားေလးနဲ႔ ေျပာလိုက္႐ံုနဲ႔ မလံုေလာက္ဘူးဆိုတာ သတိခ်ပ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မွားလို႔ မွားမွန္းသိမွ ျပင္လို႔ရမွာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ဟာ အိမ္ေထာင္သက္ ငါးႏွစ္အထိ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္ စက္တတ္တဲ့၊ စိတ္တို ေဒါသထြက္ရင္ ဇနီးမယားကို ႐ိုက္ႏွက္တတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးရင္ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူကို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က အျမဲေတာင္းပန္တတ္တယ္။ တကယ္လည္း အူထဲအသည္းထဲကကို လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေတာင္းပန္တာပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း အဲသလို လုပ္တတ္ေနတဲ့အတြက္ အေတာ့္ကို ရြံရွာ စက္ဆုပ္ေနခဲ့မိတယ္။

ဒါေပမယ့္ စကားဦးမွာ ေရးခဲ့တဲ့အတိုင္း ဖေအက အင္မတန္ အ႐ိုက္သန္တဲ့အေဖ၊ အဲဒီ့အေဖနဲ႔ ၁၉ ႏွစ္လံုးလံုး ေနခဲ့ရေတာ့ အဲဒီ့အက်င့္ဆိုးကို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က ပံုတူကူးခ် အတုခိုးတာ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ကို အလိုလို အ႐ိုးထဲမွာ စြဲေနတာမို႔ ေနာင္တသာ ရတယ္၊ အက်င့္က မေပ်ာက္တတ္ႏိုင္ဘူး။ တစ္ခ်ီမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူကို ကာယကံေျမာက္ နာက်င္ေအာင္ လုပ္ေနမိတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္နဲ႔ အေဖ့ စ႐ိုက္ႀကီး တြဲလ်က္သားျဖစ္ေနသလို ျမင္လိုက္ရပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္ေလာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ရြံသြားတာ တစ္ခါမွ မျဖစ္ဖူးဘူး။

ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္အေဖဟာ ဇနီးမယားနဲ႔ သားကြ်န္ေတာ့္ကို ႐ိုက္ႏွက္တဲ့ေနရာမွာ ဧတဒဂ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ အေဖ့ကို ကြ်န္ေတာ္ အလြန္ စက္ဆုပ္ခဲ့ပါတယ္။ အခု ကြ်န္ေတာ္ အင္မတန္ စက္ဆုပ္တဲ့ အမူအက်င့္ကို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ က်ဴးလြန္ေနမိတာကို မွန္ထဲ ျပန္ၾကည့္သလို ထင္းခနဲ ျမင္လိုက္ရတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္ ရြံရွာလို႔ မဆံုးေအာင္ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။

သည္မွာတင္ နဂိုကတည္းက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မွားမွန္းသိေနလ်က္နဲ႔ အက်င့္ပါစြာ က်ဴးလြန္ျဖစ္ေနတဲ့အမႈကို ဘယ္ေလာက္ စိတ္တိုတို၊ ေဒါသျဖစ္ျဖစ္၊ လံုးဝဥႆံု မက်ဴးလြန္ျဖစ္ေတာ့ေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္သြားခဲ့တာ အခုဆို ခုနစ္ႏွစ္ေက်ာ္၊ ရွစ္ႏွစ္ထဲကို ေရာက္လာခဲ့ပါၿပီ။ သားသမီးေတြကို ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမတဲ့ အလုပ္ကိုလည္း အလ်ဥ္း မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

ေျပာခ်င္တာက တစ္ဖက္သားေက်နပ္ေအာင္ “မွားပါတယ္”လို႔ ေခြ်းသိပ္တာမ်ိဳးထက္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ကိုယ့္အျပဳအမူ မွားယြင္းမွန္း ေသေသခ်ာခ်ာႀကီး သတိထားမိေနဖို႔က ပထမအဆင့္ပါ။ မွားမွန္းသိလာၿပီဆိုရင္ ျပင္ဖို႔ နည္းလမ္း ရွာရတာက ဒုတိယအဆင့္ပါ။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ကံေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ အားတိုင္း မိမိကိုယ္ကို ေဝဖန္ေရး လုပ္ေနတာက တစ္ေၾကာင္း၊ စိတ္ပညာ၊ လူမႈေရးပညာ စာအုပ္စာတမ္းေတြကို ဖတ္႐ႈျဖစ္၊ ဆင္ျခင္ျဖစ္ေနတာက တစ္ေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ သိပ္အခ်ိန္မေႏွာင္းခင္မွာ ျပင္လိုက္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ကိုယ့္ရဲ႕ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈကို ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္က လြယ္လြယ္နဲ႔ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္၊ ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္လိုက္ႏိုင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ မထားေစခ်င္ပါဘူး။ ယံုၾကည္မႈတစ္ခု ပ်က္ယြင္းသြားရင္ျဖစ္ေစ၊ တစ္ခုခု စြဲျမဲယံုၾကည္သြားတဲ့အခါမွာျဖစ္ေစ အဲဒီ့ယံုၾကည္မႈကို ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ဖို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ အစြဲေပ်ာက္ဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ယူရတာကို မေမ့အပ္ပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္တိုင္က ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္တတ္သူ ျဖစ္ေနၿပီဆိုရင္ တစ္ဖက္သားကို ေတာင္းပန္ဝန္ခ်႐ံုနဲ႔ မလံုေလာက္တာကို သတိရေနဖို႔ လိုသလို ျပဳျပင္မယ္ဆိုရင္လည္း အခ်ိန္ယူရမွာ၊ တစ္ဖက္သားက ကိုယ့္အေပၚ ခြင့္လႊတ္ဖို႔၊ ကိုယ့္လူမဆန္မႈေတြကို ေမ့ေဖ်ာက္ဖို႔လည္း  အခ်ိန္ယူရဦးမွာေတြကိုပါ ႀကိဳေတြးထားဖို႔ အၾကံေပးလိုက္ပါရေစ။

ေကာင္းပါၿပီ။

သည္အထိက ကိုယ္ဟာ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္တတ္တဲ့ အိမ္ေထာင္သည္မ်ိဳး ဟုတ္/မဟုတ္ ဆန္းစစ္တဲ့အပိုင္းပါ။

အခုဆက္သြားမွာကေတာ့ ကိုယ္ဟာ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ခံေနရတဲ့ အိမ္ေထာင္သည္မ်ား ျဖစ္ေနသလားလို႔ စစ္ခ်င္ရင္ စစ္ၾကည့္ႏိုင္ဖို႔ ေမးခြန္းေလးေတြပါပဲ။

ကိုယ္ဟာ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ခံေနရတဲ့ အိမ္ေထာင္သည္လား

အိမ္ေထာင္ေရးမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က လႊမ္းမိုးခ်င္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အိမ္တြင္းညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈေတြ ေပၚေပါက္လာရတတ္စျမဲပါပဲ။ စိတ္ကို ညႇဥ္းဆဲတဲ့နည္းနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ္ကို ညႇဥ္းဆဲတဲ့နည္းနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္မွာ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ မေနရဲေတာ့ေလာက္ေအာင္ လုပ္မိသြားတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးကိုလည္း အိမ္တြင္းညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈက ဖန္တီးေပးတတ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ဟာ အညႇည္းပန္းခံရသူမ်ား ျဖစ္ေနသလားဆိုတာ သိခ်င္ရင္ ေအာက္ပါ ေမးခြန္းေတြကို ေျဖၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။

  1. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ကို ေနရာတကာမွာ ေၾကာက္ေနရသလား။
  2. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္က ကိုယ့္ကို သတ္မယ္ျဖတ္မယ္လို႔မ်ား ႀကိမ္းဝါးဖူးသလား။
  3. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ ေက်နပ္ေအာင္ ဘယ္လိုမွ လုပ္ေပးလို႔ မရေတာ့ဘူး၊ မွန္တာေတြ၊ မွားတာေတြလည္း သူနဲ႔ ေျပာလို႔ မရေတာ့ဘူးလို႔ ယူဆေနမိၿပီလား။
  4. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္က ကိုယ့္ကို ႐ိုက္ဖူး၊ နားရင္းအုပ္ဖူး၊ ဆံပင္ဆြဲဖူး၊ လည္ပင္းညႇစ္ဖူးပါသလား။
  5. ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္က ကိုယ့္ကို ေအာ္ဟစ္ဖူးပါသလား။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း အသံုးမက်ဘူး၊ ဖ်င္းတယ္၊ ညံ့တယ္လို႔ သူက ေျပာဖူးပါသလား။
  6. အိမ္ထဲမွာ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ ရွိေနတဲ့အခါ နားရြက္ေတာင္ မလႈပ္မိေအာင္ ေနႏိုင္မွ တန္ကာက်မယ္လို႔ ေတြးေနမိၿပီလား။ မဟုတ္လို႔ကေတာ့ တစ္မ်ိဳးမဟုတ္ တစ္မ်ိဳး ရမယ္ ရွာၿပီး ပြဲၾကမ္းေတာ့မယ္လို႔ ခံစားေနရၿပီလား။
  7. ကိုယ့္မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ သြားလာ ေနထိုင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ၊ တယ္လီဖုန္းေျပာတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္က လိုက္ ကန္႔သတ္ေနပါသလား။
  8. ကိုယ္မလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ေတြကို ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္က ဇြတ္အတင္း လုပ္ခိုင္းတတ္သလား။
  9. ေဆြမ်ိဳးမိသားစုေတြ၊ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ေရးအတြက္ ရတက္မေအးႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနၾကၿပီလား။
  10. ကေလးေတြကေရာ ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ကို ေၾကာက္ေနၾကသလား။
  11. ကိုယ္ကိုယ္ႏိႈက္က အသံုးမက်လို႔သာ အႏွိပ္စက္ခံေနရတာလို႔ ေတြးမိတဲ့ အေျခအေနကိုေရာ ေရာက္ေနၿပီလား။
  12. ကိုယ္ဟာ အႏွိပ္စက္ခံဘဝကို ေရာက္ေနၿပီ၊ ကယ္မယ့္သူလည္း မရွိေတာ့ဘူးလို႔ ေတြးေနမိၿပီလား။

သည္ေမးခြန္း ၁၂ ခုမွာလည္း သံုးခုထက္ ပိုၿပီး “အင္း”လိုက္ေနမိခဲ့ၿပီ ဆိုရင္  စာဖတ္သူဟာ အညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ခံရတဲ့ အိမ္ေထာင္သည္တစ္ဦး ျဖစ္ေနပါၿပီ။

စာဖတ္သူဟာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး ျဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္ နီးစပ္ရာ မိခင္နဲ႔ကေလးေစာင့္ေရွာက္ေရးအသင္းက တာဝန္ရွိသူေတြဆီမွာ အက်ိဳးအေၾကာင္း သြားေျပာၿပီး အၾကံဉာဏ္မ်ား ရယူပါလို႔ တိုက္တြန္းပါရေစ။ ကေန႔ကာလ မိခင္နဲ႔ကေလး ေစာင့္ေရွာက္ေရးအသင္းက တာဝန္ရွိသူမ်ားဟာ အမ်ိဳးသမီးေတြ အားကိုးအားထားျပဳလို႔ အထိုက္အေလ်ာက္ ရေနၿပီျဖစ္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းျဖစ္သလို အိမ္တြင္း ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈ ကာကြယ္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ နည္းလမ္းမ်ားကိုလည္း အထိုက္အေလ်ာက္ သိရွိေနၾကၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း နီးစပ္ရာ အမ်ိဳးသမီးအသင္းအဖြဲ႕ တစ္ခုခုကျဖစ္ေစ၊ ဘာသာေရးအသင္းအဖြဲ႕ တစ္ခုခုကျဖစ္ေစ တာဝန္ရွိသူမ်ားကို အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပၿပီး အကူအညီ ရယူသင့္ပါတယ္။

ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္က အသက္ကို အႏၲရာယ္ျပဳတာမ်ိဳး မဟုတ္ေစကာမူ ကိုယ့္ကို အႀကီးအက်ယ္ အနာတရ ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ့သူမ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္ အေရးေပၚ အထုပ္တစ္ထုပ္ ျပင္ဆင္ထားဖို႔ အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံ၊ ႏိုင္ငံသားလက္မွတ္ (မွတ္ပံုတင္)၊ အိမ္ေသာ့၊ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္၊ ေမြးစာရင္း အစရွိတာေတြပါ အဆင္သင့္ ထည့္ထားဖို႔ပါပဲ။ လိုအပ္ရင္ အခ်ိန္မေရြး လစ္ထြက္ႏိုင္ဖို႔ပါ။

ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ဖက္ရဲ႕ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈကို သည္အတိုင္း ငံု႔ခံမေနၾကေစခ်င္ပါဘူး။ အဲသလို ၿငိမ္ခံေန႐ံုနဲ႔ သည္အက်င့္ဆိုးႀကီး ေပ်ာက္သြားမွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ေန႔တျခား ပိုဆိုးလာဖို႔သာ အေၾကာင္းမ်ားပါတယ္။

ျပစ္မႈဆိုင္ရာ ဥပေဒ (ရာဇသတ္ႀကီး) အရလည္း အႏိုင့္အထက္ျပဳမႈ၊ အျပင္းအထန္ နာက်င္ေစမႈတို႔မွာ လင္နဲ႔ မယားမို႔လို႔၊ မိဘနဲ႔ သားသမီးမို႔လို႔ ဆိုတဲ့အတြက္ ျခြင္းခ်က္ေတြ၊ ကင္းလြတ္ခြင့္ေတြ ေပးမထားပါဘူး။ လင္က မယားကိုျဖစ္ေစ၊ မယားက လင္ကိုျဖစ္ေစ၊ မေအမိဘက သားသမီး တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုျဖစ္ေစ အသက္ေသသည္အထိ သတ္မိတဲ့အခါ လူသတ္မႈ က်ဴးလြန္ရာ ေရာက္သလိုပဲ အႏိုင့္အထက္ျပဳရာ၊ ထိခိုက္နာက်င္ေစရာမွာလည္း ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကိုမဆို က်ဴးလြန္ က်ဴးလြန္ ျပစ္မႈေျမာက္တာဟာ ဥပေဒ ျပ႒ာန္းခ်က္တိုင္းမွာ ပါတဲ့ “မည္သူမဆို” ဆိုတဲ့ စကားရပ္နဲ႔တင္ လံုေလာက္လို႔ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ အျပင္းအထန္ ထိခိုက္နာက်င္ေအာင္၊ ဒဏ္ရာရေအာင္၊ ေသြးထြက္သံယိုျဖစ္ေအာင္ လုပ္တဲ့အတြက္ သက္ဆိုင္ရာ ရဲစခန္းမွာ တိုင္တန္း အမႈဖြင့္ႏိုင္ပါတယ္ဆိုတာကိုပါ တစ္ပါတည္း ထည့္သြင္း တင္ျပလိုက္ပါတယ္။

တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒဏ္ရာကိုေတာ့ ျပႏိုင္ၾကဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒဏ္ရာ မေပၚေအာင္ ႏွိပ္စက္ထားတာမ်ိဳးဆိုရင္လည္း သက္ဆိုင္ရာ ဆရာဝန္ရဲ႕ ေထာက္ခံခ်က္ (ေဆးလက္မွတ္)ကို ရယူၿပီးမွ ရဲစခန္းမွာ အမႈဖြင့္ တိုင္တန္းတာမ်ိဳးမွ ဥပေဒအရ အက်ံဳးဝင္မွာပါ။ ဒဏ္ရာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ မျပႏိုင္ဘဲနဲ႔၊ ပါးႏွစ္ခ်က္ေလာက္ အခ်ခံရတာနဲ႔တင္ ရဲစခန္း သြားတိုင္မယ္ ဆိုရင္လည္း မသင့္ေတာ္လို႔ ျဖည့္စြက္ေျပာလိုက္ရတာပါခင္ဗ်ား။

(၂၀ဝ၁ ခုႏွစ္ ဧၿပီလထုတ္ သရဖူမဂၢဇင္း အမွတ္ ၄၂ မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္က စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၁၇၅/၂၀၀၃ (၂) နဲ႔ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ဇြန္လမွာ ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ အတၱေက်ာ္ရဲ႕ “ထိမ္းျမားေပါင္းဖက္ ရန္ျဖစ္လ်က္ပင္ ခ်စ္ၾကင္ေနနည္း” စာအုပ္ထဲမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။)

 

Advertisements
8 Comments leave one →
  1. Moe Cho Thinn permalink
    19 July 2010 8:20 am

    ကိုယ္ဟာ ညွင္းပန္း ႏွိပ္စက္တတ္တဲ႔ အိမ္ေထာင္သည္လား ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းေတြကို ေျဖၾကည္႔တာ၊ အင္းးးးး limit က ၃ခါပဲ ရွိသင္႔တယ္ဆိုေတာ႔ တဆိတ္ေတာ႔ နည္းလြန္းၿပီ ထင္ပါရဲ႔.. 😀

    • lettwebaw permalink
      19 July 2010 9:36 am

      အားမငယ္ပါနဲ႔ ဆရာမေလးရယ္… သည္စာေရးတဲ့သူ ကိုယ္တိုင္လည္း အဲဒီ့ေမးခြန္းေတြ ေျဖတဲ့အခါ (၁၉၉၄ ခုႏွစ္အထိ) (အမွတ္စဥ္ ၁၊ ၃၊ ၄၊ ၁၂၊ ၁၄)တို႔မွာ “အင္း” ၅ ခါ လိုက္ရပါတယ္။ အခုေတာ့ ၄ က လံုးလံုး ျပတ္သြားတာ ၁၆ ႏွစ္တင္းတင္း ရိွပါၿပီ။ ။ အဲေတာ့ ၁ နဲ႔ ၃ ပါ ျပဳတ္သြားၿပီေပါ့။ အိမ္ေထာင္သက္ကလည္း အခုဆို ၂၂ ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီကိုးေလ။ အခ်ိန္ေတြ ယူၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေ၀ဖန္ေရးလုပ္၊ ျပဳျပင္ယူရတာပ ဆရာမေလးရယ္။ သို႔ေသာ္ အဲဒီ့ အင္းေတြ ေလ်ာ့ေအာင္ အားထုတ္ႏိုင္ေလေလ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးကလည္း ပိုၿပီး သာယာေလဆိုတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေလးေတာ့ မွ်ေပးလိုက္ခ်င္ပါသဗ်ာ။ (ဆရာမေလးရဲ႕ဗလ အားကိုးနဲ႔ေတာ့ အႏိုင္ မက်င့္နဲ႔ေနာ္။ ကိုေက်ာ္၀ဏၰေလး သနားပါတယ္ :D)

  2. Moe Cho Thinn permalink
    21 July 2010 3:35 am

    အံမယ္ .. ဆရာ႔ေလာက္ မဆိုးပါဘူး။

  3. 21 July 2010 10:14 pm

    ေအးဗ်ာ….
    ေမးခြန္းေလးေတြက သိပ္ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတာပဲ။ ခက္တာက ကြ်န္ေတာ္ေျဖလို႔ မရေသးဘူးဗ်ာ။(ကြ်န္ေတာ္က လူပ်ဳိေလးကိုးဗ်။) ကူးေတာ႔ ကူးထားလုိက္ဦးမယ္ဗ်ာ။ ေျဖခ်ိန္တန္မ ေျဖၾကည္႔တာေပါ႔။

    • lettwebaw permalink
      21 July 2010 10:33 pm

      ကိုယ့္ဆရာေလးတို႔မ်ား ေတာ္လွသဗ်ာ… ေနရာတက် ေၾကာ္ျငာ၀င္သြားပံုေလးက သင္းတယ္။ အရပ္ကတို႔ေရ… မစၥတာ Nd S က “လူပ်ိဳေလး”တဲ့ ခည 😀

  4. 19 August 2011 11:52 pm

    Sayar .. Please let me share this on my Facebook

  5. ျငိမ္းသူ permalink
    12 May 2013 7:42 pm

    ဆရာရွင့္

    လက္ထပ္စာခ်ဳပ္နဲ႕ပတ္သက္ပီး ဥပေဒဆုိင္ရာ အနည္းငယ္ကို ေမးလုိပါတယ္။ ဆရာ့ကုိ ဘယ္လိပ္စာကေန လွမ္းေမးလုိ႕ရပါလဲရွင့္။

    • lettwebaw permalink*
      15 May 2013 6:13 pm

      အခုလိုပဲ ေမးႏိုင္ပါတယ္။

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: