True Story: The Guy In Trouble

ႀကီးေဆး ထိုးၿပီး ဒုကၡမ်ားသြားရသူ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္ ျဖစ္ရပ္ကေလးကို https://nookycontent.wordpress.com/2010/08/03/enlarged-but/ မွာ တင္ဆက္ထားပါတယ္။ သဘာ၀က ဖန္တီးေပးထားသေလာက္ကို အားမလို အားမရ ျဖစ္လို႔ေကာင္းေနၾကတဲ့ အစ္ကိုပုရိသမ်ား မလြဲမေသြ ဖတ္သင့္ၾကသလို ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က ေယာက္်ားသား အရြယ္စံုကိုလည္း သည္အသိပညာေလးေတြ မွ်ေ၀ေပးဖို႔ လိုမယ္ ထင္ပါသဗ်ား။

Would you really want to mend your ways?

တကယ္ ျပင္ခ်င္စိတ္ ရိွပါရဲ႕လား

မေန႔က တင္လိုက္တဲ့ “တစ္ႏွစ္ခြဲသားကို ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမသူရဲ႕ စိတ္အခံ”ဆိုတဲ့ ပို႔(စ္)မွာ ကာယကံရွင္က comment ထပ္တင္လာပါတယ္။ သူ႔ comment ကို ဖတ္ၿပီးတဲ့အခါမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ ႐ူးမွန္း သိသြားပါတယ္။ လူေတြရဲ႕ အသိဉာဏ္အဆင့္ကို ျမႇင့္တင္ႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္စြမ္း၊ ဉာဏ္စြမ္းရိွသမွ် ဘက္ေပါင္းစံု၊ မီဒီယာေပါင္းစံုကေန အားထုတ္ႀကိဳးပမ္းေနသမွ်ဟာ ဘာဆိုဘာမွ အရာမေရာက္ပါလားလို႔ ေတြးျဖစ္ေစတဲ့ comment ေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေကာင္မွ မဟုတ္ပါဘူး၊ အလကားေကာင္ပါ၊ အ႐ူး ထၿပီး ေတာင္ေရးေျမာက္ေရးေတြ ေလွ်ာက္ေရးမေနနဲ႔၊ ေတာင္ေျပာ ေျမာက္ေျပာေတြလည္း ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့လို႔ သူ႔ comment က ထုတ္မေျပာသည့္တိုင္ ေျပာလိုက္ဘိသကဲ့သို႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခံစားရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မျဖစ္စေလာက္ အားေလး တစ္ခုတည္းနဲ႔ေတာ့ ထစ္ခနဲရွိ လက္ပါခ်င္တဲ့ အစဥ္အလာတစ္ခုကို ႐ိုက္ခ်ိဳးဖ်က္ဆီးလို႔ မရဘူးဆိုတာကိုလည္း သေဘာေပါက္လာရတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ အဲလို ခံစားသြားရေစတဲ့ သူ႔ comment ကို အရင္ဖတ္ၾကည့္ေတာ္မူၾကည့္ၾကပါဦး။ အဲဒါ အဆံုးမွာမွ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေဆြးေႏြးပါ့မယ္။

က်ေနာ့္ comment ေၾကာင့္ ဆရာစိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္မယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္း သိပါတယ္။ က်ေနာ့္ comment အေပၚ ေ၀ဖန္မႈေတြ ရိွေနမယ္ဆိုတာလည္း က်ေနာ္ သိပါတယ္။ သိရဲ႕သားနဲ႔ မင္းဘာလို႔ေရးရတာလဲကြလို႔ ေမးလာရင္… ဟုတ္ကဲ့… က်ေနာ့္ရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကို ေျပာျပေစခ်င္တာပါ ဆရာ၊

က်ေနာ့္ရဲ႕မိုက္မဲမႈေတြနဲ႔ ထပ္တူမဟုတ္ေတာင္ ဆင္တူေလးေတြ က်ေနာ့္၀န္းက်င္မွာ ရိွေနတာေလးေတြကို ေျပာျပခ်င္မိတာပါဆရာ။ မမိုက္ခ်င္ဘဲ မိုက္မဲျဖစ္ေနတဲ့ အျဖစ္အပ်က္မ်ားေပါ့ဆရာ။ ေနာက္ၿပီး ဆရာ့ရဲ႕ post ကိုဖတ္ၿပီး မျပင္ႏိုင္တဲ့ က်ေနာ့္အက်င့္ကိုလည္း ၀န္ခံခ်င္လို႔ပါဆရာ။

လူ႔အႏၶေျပာလည္း ခံရေတာ့မွာပဲ ဆရာေရ… က်ေနာ့္ေယာကၡထီးကို သြား႐ိုက္လို႔ မျဖစ္ဘူးဆရာရဲ႕။ ဗလျခင္းမတူသလို၊ ဇျခင္းလည္း မတူဘူးဗ်၊ သူ႔အေၾကာင္း ေျပာျပရမယ္ဆိုရင္ ရဲထြက္တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္၊ လိမ္ညာမႈေတြကို လုပ္ဖူးတဲ့သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္၊ ေထာင္က်ဖူးတယ္၊ အရက္သမားတစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္၊ သာမန္လူေကာင္းတစ္ေယာက္မဟုတ္ဘူးလို႔ သတ္မွတ္လို႔ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

က်ေနာ့္မိန္းမကိုေတာ့ က်ေနာ္႐ိုက္ပါတယ္၊ ဆံုးမပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဆရာ့စကားနဲ႔ ေျပာရင္ သူက က်ေနာ့္ထက္ဆိုးတဲ့ လူ႔အႏၶလို႔ ေျပာရမလား မသိဘူးဗ်။ က်ေနာ္ ဘယ္ေလာက္ ေျပာေျပာ ဘယ္ေလာက္ဆိုဆို ျပင္ႏိုင္စြမ္းမရိွတဲ့သူပါ။ သူနဲ႔ က်ေနာ္က ၁၁ ႏွစ္ ကြာပါတယ္။ ဆယ္တန္းအထိပဲ ေက်ာင္းပညာသင္ဖူးတဲ့သူပါ။ စာဖတ္ဖို႔ကို စိတ္မ၀င္စားတဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ အခု သူ႔အသက္က ၂၁ ပဲ ရိွပါေသးတယ္။ သူ႔မိသားစုရဲ႕ စ႐ိုက္လကၡဏာေတြကို သိၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ က်ေနာ္ သူ႔ကို ေဖ်ာင့္ဖ် စည္း႐ံုးခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ့္ရဲ႕ စည္း႐ံုးမႈ မေအာင္ျမင္ပါဘူး။

က်ေနာ္ သူနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ကတည္းက တစ္အိုးတစ္အိမ္ သပ္သပ္ေနပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အသက္ကငယ္ေတာ့ သူ႔အတြက္ ၾကည့္ၿပီး သူ႔မိဘေတြနဲ႔ နီးတဲ့ ေနရာမွာ အိမ္ငွားၿပီး ေနခဲ့ပါတယ္။ ညားကာစကတည္းက သူ႔ကို ကေလးမယူဖို၊ အလုပ္တစ္ခု ရေအာင္လုပ္ဖို႔၊ ကိုင္ပိုင္အိမ္ေလး ျဖစ္တဲ့အခါမွ ကေလးယူဖို႔ က်ေနာ့္ရဲ႕ plan ေတြကို သူ႔ကို ေျပာဆို တိုင္ပင္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ရဲ႕ စကားေတြက အရာမေရာက္ခဲ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီကတည္းက ဟာ… သြားၿပီ ငါယူတဲ့မိန္းမက ေတာ္ေတာ္ေခါင္းေၾကာမာတဲ့မိန္းမပါလား? သူ လုပ္ခ်င္တာ၊ သူျဖစ္ခ်င္တာကို လုပ္တတ္တဲ့ မိန္းမပါလားဆိုၿပီး ေနာင္တလည္းရ၊ စိတ္လည္းပ်က္မိပါတယ္။ စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ပဲ ခရီးဆက္ခဲ့ရပါတယ္ဆရာ။

ဆရာ့စာထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကို ဆရာသိေအာင္ ဆက္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္အခု သူ႔မိဘေတြနဲ႔ ေ၀းတဲ့ေနရာကို ေျပာင္းေရြ႕ခဲ့ပါၿပီ။ ႏွစ္လပဲ ရိွပါေသးတယ္ခင္ဗ်ာ။ အဲဒီ ႏွစ္လအတြင္းမွာပဲ က်ေနာ့္သားက ေတာ္ေတာ္ လူရည္လည္လာပါတယ္။ ဟိုေနရာစပ္စပ္ ဒီေနရာစပ္စပ္ လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္လာပါတယ္။ ခက္တာက သူလုပ္ခ်င္တာေတြ မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ မျပင္ဆင္ထားႏိုင္တာကေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕အားနည္းခ်က္ပါပဲဆရာ။

ဆရာသံုးသပ္သလိုပဲ က်ေနာ္ဟာ မာနႀကီးတဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ။ ဆရာေျပာသလို တစ္ဖက္သားကို ကိုယ့္ဘက္ပါလာေအာင္ လုပ္ႏိုင္တဲ့အစြမ္းသတိၱမရိွပါဘူး။ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဗ်ဴဟာက ဒီလူနဲ႔ အဆင္မေျပရင္ ခပ္ကင္းကင္းေနမယ္၊ ေရွာင္ခြာမယ္ဆိုတဲ့ ဗ်ဴဟာပါ။ က်ေနာ္ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး အဲ့ဒီလိုပဲ က်င့္သံုးခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ့္ဗ်ဴဟာ မမွန္ဘူးလို႔ သိလာတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲ့ဒီနည္းနဲ႔ က်ေနာ္ အသားက်ေနပါၿပီ။ အခုေလာေလာဆယ္အထိ အဲ့ဒီနည္းအတိုင္းပဲ ေနထိုင္ေနပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

ေရွာင္ရင္း ေရွာင္ရင္းနဲ႔ ဘယ္ေလာက္အထိေရွာင္ဖို႔စဥ္းစားမိလာသလဲဆိုေတာ့ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းရဲ႕ အျပင္ဘက္ကို ထြက္ဖို႔ပါ စဥ္းစားထားတဲ့သူ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ သည္လူမေကာင္းဘူး၊ ဟိုလူမေကာင္းဘူး၊ ဟာ… သည္လူလည္း မေကာင္းဘူးပဲ၊ ငါေရာေကာင္းရဲ႕လား၊ ဟာ… တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ငါလည္းမေကာင္းပါလား? ေတာ္ၿပီ… လူေတြနဲ႔ ေ၀းတဲ့ေနရာကို သြားတာပဲ ေကာင္းတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ ဆရာ ေျပာသလို သူ႔ကို ရေအာင္ သိမ္းသြင္းမယ္ဆိုတဲ့ ဉာဥ္မ်ဳိး က်ေနာ့္မွာ မရိွဘူးဗ်။

ဒါေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္မွာ က်ေနာ့္မိန္းမကိုေတာ့ ရမ်ားရမလားလို႔ သိမ္းသြင္းရင္း (အင္တိုက္အားတိုက္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး) တစ္ဖက္ကလည္း ငါ ေ၀းရာ ေျပးရမယ္ဆိုတာလည္း ေတြးလ်က္ပါပဲခင္ဗ်ာ။


ကေလးအေၾကာင္းဆက္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ့္သားက အနည္းငယ္ေတာ့ သိေနပါၿပ။ ဥပမာ ထမင္းစားမယ္လို႔ မိဘေတြက ျပင္ဆင္ေနၿပီဆိုရင္ စားပြဲခံုကို မလာတာမ်ဳိး (စားပြဲခံုက ေသးေသးေလးမို႔လို႔ပါ)၊ မနက္ က်ေနာ့္အတြက္ ထမင္းဗူး ထည့္ေနၿပီဆို သူ႔ပန္းကန္ကို ယူလာၿပီး သူ႔အတြက္ထည့္ခိုင္းတာမ်ဳိး၊ ေရဆာရင္လည္း ေသာက္ေရဗူးကို လက္ညိႇုဳးထိုးတတ္တာမ်ဳိး၊ သား ေဘာလံုးေရာဆိုရင္ ေဘာလံုးရွာတတ္တာမ်ဳိး။ အဲ့ဒီလိုမ်ဳိး အနည္းအက်ဥ္း သိေနေတာ့ သည္အခ်ိန္ကတည္းက မဆံုးမထားရင္ သည့္ထက္ႀကီးလာရင္ ဆံုးမလို႔ရႏိုင္ပါ့မလားလို႔ က်ေနာ္ေတြးမိပါတယ္။ သူ႔အေမနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ ယွဥ္ရင္ သူ႔အေမအေပၚ ေတာ္ေတာ္အႏိုင္က်င့္ပါတယ္။ ဆံပင္ေတြဆြဲေစာင့္တယ္၊ မ်က္ႏွာကို ႐ိုက္တယ္၊ ထိုင္ေနတဲ့အခ်ိန္ ေနာက္ဘက္ကေန ဖက္ၿပီး ကိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ဥံဳဖြ ဆိုၿပီးလုပ္တယ္။ သူ႔အေမအိပ္ေနရင္ သူ႔အေမဗိုက္ေပၚ တက္ခုန္တယ္။က်ေနာ့္အေပၚေတာ့ အဲ့ဒါေတြ တစ္ခုမွ မလုပ္ပါဘူး။ မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ ခပ္တန္းတန္း ေနပါတယ္။ ေခ်ာ့ျမဴတယ္၊ ေပြ႕ဖက္တယ္။ ပါးကိုနမ္းေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရမ္းႀကီးအေရာမ၀င္ပါဘူး။

က်ေနာ္ ေၾကာက္ေနမိတာက က်ေနာ့္သားက ၄ ဂဏန္းသမား။ စေနသားပါ။ သည္အရြယ္ကတည္းက အၫႊန္႔ ခ်ဳိးမထားရင္ အၫႊန္႔က်ဳိးပါ့မလားလို႔ စိတ္ထဲေတြးမိပါတယ္။ (အသက္ႀကီးတဲ့အထိ ေ၀းရာ မေျပးႏိုင္ခဲ့ရင္ဆိုၿပီး ေတြးၾကည့္တာပါ။)

ကေလး အငိုမတိတ္တာ တိတ္ေအာင္႐ိုက္ၿပီး တိတ္ခိုင္းတာကလည္း အက်င့္လုပ္ေပးတာလို႔ပဲ ေျပာပါရေစဆရာ။ အခုပဲ႐ိုက္ အခုပဲျပန္ေခ်ာ့တာမ်ဳိး လုပ္ရင္ ငိုေၾကာလည္းရွည္ေနမွာစိုးလို႔ပါ။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ငယ္ငယ္က က်ေနာ့္အေဖရဲ႕အ႐ိုက္ကိုခံရၿပီးတဲ့အခါမွာ မငိုဖို႔အတြက္ ဖိအားေပးျခင္းခံရပါတယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စက္ဆုပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီလိုမလုပ္ရင္ ေတာက္ေလွ်ာက္ငိုေနေရာပဲဆရာေရ၊ ဘယ္လိုမွ ေခ်ာ့လို႔မရဘူး၊ ေခ်ာ့ရင္ သူကေတာင္ စိတ္ေကာက္ေသးရဲ႕။

ေယာကၡထီးေၾကာင့္ ကေလးကို ဖိမ႐ိုက္တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ သူ႔ေရွ႕မွာ ႐ိုက္တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ က်ေနာ္လိုခ်င္တဲ့ပံုစံကို သြတ္သြင္းဖို႔အတြက္ ႐ိုက္ႏွက္ရျခင္းပါပဲ။ က်ေနာ္ လိုခ်င္တာက က်ေနာ့္ကို အ႐ိုအေသမတန္တဲ့ အျပဳအမူေတြ မလုပ္ဖို႔၊ အိမ္ကပစၥည္းေတြ မဆံုး႐ံႈးဖို႔ မလိုအပ္ဘဲ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ေစဖို႔ပါပဲခင္ဗ်ာ။

က်ေနာ့္ရဲ႕႐ႈပ္ေထြးလွတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြေၾကာင့္ ဆရာ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္သြားရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

ကိုယ့္ဆရာက သည္ comment မွာ တစ္ႏွစ္ခြဲ သားေလးကိုသာမက သူ႔ထက္ ၁၁ ႏွစ္ငယ္တဲ့ အသက္ ၂၁ ႏွစ္အရြယ္ သူ႔ဇနီးကိုပါ ႐ိုက္ႏွက္ ဆံုးမ တယ္ဆိုတာႀကီးကို ထည့္ေရးထားပါတယ္။ သည္ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ “စိတ္ထဲမွာ ဆံုးမလိုက္ရင္ လူေတြ ျပဳျပင္လာလိမ့္မယ္”ဆိုတဲ့ အစြဲအလြဲႀကီးတစ္ခု စြဲေနပါတယ္။ ခါးပိုက္ႏိႈက္ေတြ၊ သူခိုးေတြ၊ ဓားျပေတြ၊ မူးယစ္ေဆးသမားေတြကို ဥပေဒက ဆံုးမတဲ့အေနနဲ႔ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ခဲ့တာ ေခတ္အဆက္ဆက္၊ ႏိုင္ငံတိုင္းလိုလိုမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့သူေတြရဲ႕ အက်င့္က ေထာင္က ထြက္လာတဲ့အခါ ျပင္႐ိုးထိုးစံ ရိွပါသလား။ မခိုး၊ မဆိုး၊ မတိုက္၊ မလုေတာ့ဘူး၊ မူးယစ္ေဆး မသံုးေတာ့ဘူးလို႔ေရာ ဘယ္ႏိုင္ငံ၊ ဘယ္အက်ဥ္းေထာင္က အာမခံႏိုင္ပါသလဲ။

ကၽြန္ေတာ္က ဆံုးမတာကို လံုး၀ မယံုၾကည္ပါဘူး။ ကေလးလည္း ကေလးအေလ်ာက္၊ ေခြးလည္း ေခြးအေလ်ာက္ သူ႔အသိဉာဏ္နဲ႔ သူ ရိွၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ အလားတူပဲ အေလးစားခံထိုက္တဲ့ သက္ရိွေတြလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ခံယူပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ အသက္ ၂၀ ထဲကို ခ်င္းနင္း ၀င္ေရာက္စ ျပဳေနတဲ့ သားတစ္ေယာက္ ရိွပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖက သိပ္ကို ႐ိုက္တတ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း အတုျမင္ အတတ္သင္ၿပီး သူ႔ တစ္သက္မွာ သူ႔ကို ႏွစ္ခါ သံုးခါ ႐ိုက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေဒါသနဲ႔ ႐ိုက္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေဒါသေျပတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္မွားသြားမွန္း သိလို႔ သားကို ေတာင္းပန္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာင္ကို ဆင္ျခင္မယ္လို႔လည္း ကတိေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္သားကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ခင္စြာပဲ ေနပါတယ္။ အတူေနၾကတဲ့အခါ ျပႆနာေတြေတာ့ ရိွတာေပါ့။ တစ္ေန႔ကပဲ သူ လူမွန္း သူမွန္း မသိေအာင္ အရက္မူးလာတယ္။ သူ႔ကို တိုက္တာက ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေနတယ္။ မူးၿပီးေတာ့ ဂ်ီက်ေနတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္က ေျပေျပျပစ္ျပစ္ ေခ်ာ့ေမာ့ေနတဲ့ၾကားက ရမ္းတဲ့အဆင့္ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဒါသက ငယ္ထိပ္ေရာက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ထဆဲတယ္။ အမွန္ကို ၀န္ခံရရင္ လက္သီးနဲ႔လည္း ဆြဲထိုးခ်င္သြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အေမနဲ႔ သူ႔အစ္မနဲ႔က ကၽြန္ေတာ့္ကို တားလိုက္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ သတိ၀င္သြားတယ္။ ေဒါသကေတာ့ ျဖစ္ေနဆဲပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ေရွာင္ေနလိုက္ပါတယ္။ တစ္ညလံုး ေဒါသျဖစ္ေနတာပါ။ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေျပပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ကြယ္ရာမွာ လံုးလံုးေနေနၿပီး အိပ္ခ်လိုက္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ရက္မနက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ေျပသြားပါၿပီ။ အမွန္ကိုလည္း ျမင္ႏိုင္စြမ္း ရိွသြားပါၿပီ။ သား ႏိုးလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာကန္ေတာ့ပါတယ္။ မေန႔ညက သူမွားခဲ့တာမ်ားအတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္လို႔လည္း ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျပာပါတယ္။ “သား ဘာမွ မမွားပါဘူးကြာ။ ေတာင္းပန္စရာလည္း မလိုပါဘူး”လို႔ပါပဲ။ ဟုတ္တယ္ေလ။ သူ သတိလက္လြတ္ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ျဖစ္သြားတာအတြက္ ကၽြန္ေတာ္က ေဗြယူစရာလား။

ေျပာခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ့္သားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ၾကားမွာ ခ်စ္ခင္မႈနဲ႔ အျပန္အလွန္ ေလးစားမႈသာ ရိွခဲ့ပါတယ္။ သား ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ “လူကေလးလို”ပဲ ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံခဲ့ပါတယ္။ ေနရာေပးခဲ့တယ္၊ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြ အမ်ားအျပား ေပးခဲ့ပါတယ္။ ကေလးမို႔ ကေလးလို မွားေနတဲ့ အမွားေတြ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ခြင့္လႊတ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံျဖစ္လာေအာင္ အခ်ိန္ယူ ပံုသြင္းခဲ့ရပါတယ္။

ေဖ်ာင့္ဖ်စည္း႐ံုးတယ္ဆိုလို႔ ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ခုနစ္ႏွစ္ ငယ္ပါတယ္။ သူ စာဖတ္တယ္ဆိုေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ခ်ိန္ သူ႔အသက္ ၂၄ ႏွစ္အထိ ေလးနက္တဲ့စာေတြ မဖတ္ခဲ့ပါဘူး။ အေပ်ာ္ဖတ္ေတြသာ ဖတ္ခဲ့ဖူးတာပါ။ ႐ုပ္ရွင္ဆိုလည္း ျမန္မာကားနဲ႔ ကုလားကားေလာက္သာ ၾကည့္တတ္တာပါ။ အခုအခါမွာေတာ့ စာေကာင္းေတြကို မက္မက္ေမာေမာဖတ္ေနၿပီ ျဖစ္သလို The Pianist, The Queen, The Kite Runner တို႔လို ႏိုင္ငံျခား႐ုပ္ရွင္ကားေကာင္းေတြကိုလည္း အရသာခံ ၾကည့္တတ္သြားပါၿပီ။ အဲဒါကို တစ္ရက္ တစ္မနက္နဲ႔ စည္း႐ံုးရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး လုပ္ယူခဲ့ရတာပါ။ ပထမပိုင္းမွာ ၀တၳဳတို ေကာင္းေလးေတြကို ဖတ္ခိုင္းပါတယ္။ သူဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ ႏွစ္ေယာက္ ေဆြးေႏြးယူပါတယ္။ ဘယ္ဇာတ္ေကာင္က ဘယ္လို၊ ဘယ္ဇာတ္ကြက္က ဘယ္လို၊ သူ႔အျမင္ ကိုယ့္အျမင္ ဖလွယ္ရင္း သူမျမင္တာေလးေတြကို ေဆြးေႏြးျပသြားပါတယ္။ တစ္ခါတေလ သူ ဖတ္ရမွာ စိတ္မပါရင္ ကိုယ္က သူ႔ကို ဇာတ္လမ္း အစအဆံုး ေျပာျပတာမ်ိဳးလည္း ရိွပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ေဆြးေႏြးပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားကားေတြလည္း ေဘးက ထိုင္ ဘာသာျပန္ေပးရင္း ဘာေလးက ဘယ္လို အစရိွသျဖင့္ ျဖည့္ျဖည့္ေျပာေပးသြားတယ္။

အၾကမ္းဖ်င္းေျပာရင္ အခုအေျခအေနကို ေရာက္ဖို႔အတႊက္ ငါးႏွစ္ကေန ခုနစ္ႏွစ္အထိ အခ်ိန္ယူခဲ့ရပါတယ္။ အခ်ိန္ေပးခဲ့ရပါတယ္။ ပ်ဥ္းမနား မဟာၿမိဳင္ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက မိန္႔ၾကားဖူးတယ္။ သူ႔ကို လူႀကီးတစ္ေယာက္က တရားထိုင္ဖို႔ စည္း႐ံုးခဲ့ပံုေလးပါ။ “တရားထိုင္ကြာ”လို႔ သူ႔ကို အဲဒီ့လူက ဘယ္တုန္းကမွ မေျပာခဲ့ဖူးဘူးတဲ့။ “လာ… တို႔ႏွစ္ေယာက္ တရားထိုင္လိုက္ၾကရေအာင္”လို႔သာ ေျပာခဲ့ဖူးတာခ်ည္းပါပဲတဲ့။ ဆိုလိုတာက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ပူးေပါင္းပါ၀င္မႈ၊ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ စံျပလုပ္ေဆာင္မႈမ်ားနဲ႔သာ တစ္ဖက္သား ကိုယ့္ဖက္ပါလာေအာင္ ဆြဲယူႏိုင္တယ္ဆိုတာကို ဆရာေတာ္က မီးေမာင္းထိုးျပခဲ့တာပါ။ သြန္သင္တာ၊ ၫႊန္ၾကားတာ၊ ဆံုးမတာမ်ားဟာ အေပၚစီးကမို႔ ဘယ္လူသားကမွ ခံခ်င္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ပဲ့ျပင္တယ္ဆိုကတည္းက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္ေနပါၿပီ။ ထိန္းေက်ာင္းတယ္ဆိုတာလည္း ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ လယ္ကြင္းထဲ ဆင္းၿပီး ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အဲဒီ့သတၱ၀ါေတြနဲ႔ အတူေလွ်ာက္ရပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံ၀င္လာေအာင္ လုပ္ယူရာမွာ အခ်ိန္ေပးရပါတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ရပါတယ္။ ပါးစပ္ကေလးနဲ႔၊ တုတ္ကေလးနဲ႔ မရဘူးလား ဆိုရင္ေတာ့ ရတဲ့အခါ ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ပါးစပ္မလႈပ္ႏိုင္၊ တုတ္မကိုင္ႏိုင္တဲ့အခါ ေခါက္႐ိုးက ျပန္က်ိဳးသြားမွာပါ။ အခ်ိန္ယူၿပီး ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ကာ ခ်စ္ခင္စိတ္နဲ႔၊ ေမတၱာနဲ႔ ေျပာင္းယူရင္ေတာ့ ေရရွည္ခိုင္ျမဲတဲ့ အမူအက်င့္တစ္ခုကို ရလာပါလိမ့္မယ္။

ေစာေစာက ကၽြန္ေတာ့္သား အသက္ ၂၀ ဟာ သိပ္ကို အိမ္ျမဲပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္၊ သူ႔ကို အိမ္ထဲမွာသာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေက်ာင္းသြားခ်ိန္၊ အားကစား႐ံု သြားခ်ိန္၊ ရည္းစားနဲ႔ ခ်ိန္းေတြ႕ခ်ိန္ေတြေတာ့ ျခြင္းခ်က္ေပါ့ဗ်ာ။ ညဥ္႔နက္သန္းေခါင္ ထြက္လည္တယ္ဆိုတာ အင္မတန္နည္းလွသလို အေပါင္းအသင္းနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္တာလည္း မရိွသေလာက္ပါ။ ရံဖန္ရံခါ ႏွစ္လ တစ္ခါ၊ သံုးလတစ္ခါေလာက္ သူ႔အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ဘီယာဆိုင္ ထိုင္တာမ်ိဳးေတာ့ ရိွတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မတားတတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာက စည္းကမ္းတစ္ခုပဲ ရိွပါတယ္။ “ႀကိဳက္တာလုပ္၊ မလိမ္နဲ႔”ဆိုတဲ့ စည္းကမ္းပါ။ လိမ္တာတစ္ခုကိုပဲ ျပင္းျပင္းထန္ထန္တားပါတယ္။ (ဒါ ေရွ႕က ကၽြန္ေတာ့္ပို႔(စ္)ေတြထဲမွာ အက်ယ္ေရးၿပီးသားပါ။)

ေျပာခ်င္တာက ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကို ျဖတ္သန္းေနစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကၽြန္ေတာ့္သားမွာ ဘာျပႆနာမွ ႀကီးႀကီးမားမား မရိွခဲ့ဘူး။ နားေပါက္ ေဖာက္ခ်င္တယ္၊ ေဖာက္။ ဆံပင္ ဆိုးခ်င္တယ္၊ ဆိုး။ ကၽြန္ေတာ္ မႏွစ္သက္တာေတြျဖစ္ေပမယ့္ ဘာမွ အေရးမႀကီးတာေတြအတြက္ ျပႆနာအျဖစ္မခံဘူး။ ဒါေတြက အခ်ိန္တန္ရင္ သူ႔ဟာနဲ႔သူ ၿပီးသြားမွာေတြ။ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တာက စာနာနာဖတ္တဲ့ လူသား။ အဲဒါျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ သူတို႔ေတြ စာမဖတ္တတ္ခင္ကတည္းက ပ်ိဳးေထာင္ခဲ့တယ္။ အခု ကၽြန္ေတာ့္သားေရာ၊ သမီးေရာ စာဖတ္တဲ့၀ါသနာ အျပည့္ရိွေနၾကတယ္။ ေတာ္ၿပီ၊ သည္ေလာက္ဆိုရင္။ က်န္တာက လူငယ္တို႔ဘာ၀ လုပ္ခ်င္တာ အကုန္လုပ္။ လုပ္သမွ် မိဘ သိရပါေစ။ ဒါမွ အခ်ိန္မီ ကုလို႔ ရမွာ။ ဒါပဲ။

အခု အဲဒီ့အက်င့္ေၾကာင့္ ဘယ္ေလာက္အထိ ဆိုးလာလဲဆိုေတာ့ ေက်ာင္းလခေတာင္းရမွာေတာင္ သားက အေဖနဲ႔ အေမကို အားနာတယ္၊ သနားတယ္ဆိုတဲ့ အဆင့္ကို အလိုလို ေရာက္လာတယ္။ မုန္႔ဖိုးေတာင္းဖို႔မ်ားေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခက္ေနရွာတယ္။ ဖေအက နားလည္စြာနဲ႔ မေပးမိရင္၊ ေမ့ေနရင္ အိပ္ထဲ တစ္ျပားမွ မရိွဘဲ ေနခ်င္ေနတတ္ေနတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္သား ေတာ္ေၾကာင္း ၾကြားေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေတာ္လည္း မေတာ္ေသးပါဘူး။ သို႔ေသာ္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ဆက္ဆံေရးကို ႐ုပ္လံုး ေပၚေအာင္ ေဖာ္ျပလိုက္တာပါ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ သူ႔ကို တေလးတစား ပဲ့ျပင္ထိန္းေက်ာင္းခဲ့တာမို႔ သည္အေျခအေနကို ေရာက္လာတာပါ။

တစ္ဆက္တည္း ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ့္သမီးက မိဘအေပၚမွာ တအားဆိုးပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ သူ မေက်နပ္တာက ကၽြန္ေတာ့္ကိုပါ။ ကၽြန္ေတာ္က သူကေလးဘ၀က သူ႔မ်က္စိေအာက္မွာတင္ အိမ္ေထာင္ေရးေဖာက္ျပန္မႈ ႏွစ္မႈတိတိ က်ဴးလြန္ခဲ့တာကိုး။ အဲေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ အရမ္းကို ကန္႔လန္႔တိုက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္႐ိုက္ခ်င္ခဲ့မိတယ္၊ ႏုတ္ႏုတ္စင္းပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ကို သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကန္႔လန္႔တိုက္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါ သူ႔အမွား မဟုတ္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ့္အမွားကို သူအခဲမေက်မွန္း ရိပ္မိသိရိွသြားတဲ့အတြက္ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ သိပ္႐ိုက္ခ်င္ေနခ်ိန္မွာ စိတ္ကိုထိန္းၿပီး သူ႔ကို ခါတိုင္းထက္ ပိုခ်စ္ျပခဲ့ပါတယ္။

ကေလးေတြကို ႐ိုက္ခ်င္စရာ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္မွာ သူတို႔ေလးေတြ အခ်စ္ခံခ်င္ဆံုး အခ်ိန္ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတဲ့ ကေလးသူငယ္ စိတ္ပညာ အဆိုအမိန္႔ တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲကို အျမဲဆြဲထည့္ခဲ့၊ ႏွလံုးသြင္းခဲ့ၿပီး သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ ခါတိုင္းထက္ ပိုခ်စ္ျပခဲ့ပါတယ္။ ပိုယုယခဲ့ပါတယ္။ ပိုအေလးေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါလည္း အခ်ိန္ အၾကာႀကီး ယူရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ျပစ္မႈေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ကမၻာ့ကုန္သြယ္ေရးဗဟိုအေဆာက္အအံုႀကီးဟာ မိနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာ ၿပိဳက်ပ်က္စီးသြားပါတယ္။ အဲဒီ့အေဆာက္အအံုႀကီးကို ျပန္ေဆာက္ဖို႔က်ေတာ့ မိနစ္ပိုင္းနဲ႔ ျပန္တည္လို႔ မရပါဘူး။ ဒါကို နားလည္တဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းအခ်ိန္ေပး အရမ္း ၀ါယမစိုက္ခဲ့ရပါတယ္။

အခု ငါးႏွစ္ေလာက္ အၾကာမွာ ကၽြန္ေတာ့္သမီးလည္း အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားပါၿပီ။ တစ္ခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ကန္႔လန္႔တိုက္ခဲ့တဲ့ သမီးမွ ဟုတ္ပါေလစလို႔ သံသယျဖစ္ေလာက္ေအာင္ သူ႔ဘက္က လိမ္မာေနပါၿပီ။ အပိုးက်ိဳးေနပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ တုတ္တစ္ခ်က္ မကိုင္ခဲ့ပါဘူးခင္ဗ်ား။

ကၽြန္ေတာ့္အဘိဓာန္မွာ ဆံုးမ၊ သြန္သင္၊ ၫႊန္ၾကားဆိုတာေတြ မရိွသလို ႐ိုေသဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရလည္း မရိွပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္တန္ဖိုးထားတာက ေလးစားမႈပါ။ ရိုေသက တစ္လမ္းသြား၊ တစ္ဖက္သတ္ပါ။ ေလးစားမႈက အျပန္အလွန္ သေဘာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အာရွသားေတြ ေခတ္ေနာက္က် က်န္ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ေတြရဲ႕ အရင္းခံက ႐ိုေသမႈကို ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး ေလးစားမႈကို မ်က္ကြယ္ျပဳလိုက္ၾကလို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို ျမင္တဲ့ အာရွသားေတြ ျပင္ႏိုင္ခဲ့ၾကလို႔လည္း အခုအခါမွာ အာရွက်ားေတြ ျဖစ္လာေနၾကပါတယ္။

က်ေနာ့္ဗ်ဴဟာ မမွန္ဘူးလို႔ သိလာတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲ့ဒီနည္းနဲ႔ က်ေနာ္ အသားက်ေနပါၿပီ ဆိုတဲ့ စကားကို ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံပါတယ္။ ျပင္ခ်င္စိတ္ရိွရင္ ဘယ္ေလာက္ အသားက်က် ျပင္လို႔ရတယ္ဆိုတာလည္း ျဖည့္စြက္ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စာေတြထဲမွာ ပါၿပီးသားပါ။ ကၽြန္ေတာ္က မ်ိဳးနဲ႔ ႐ိုးနဲ႔ ခ်ီၿပီး ႐ိုက္တတ္သူမို႔ဆိုတဲ့ ဆင္ေျခကို ေကာင္းေကာင္း ေပးလို႔ရႏိုင္သူမို႔ မိန္းမနဲ႔ ကေလး႐ိုက္တာကို အသားက်ေနတဲ့သူပါ။ ကေန႔အခါမွာ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးကို လက္ဖ်ားနဲ႔ေတာင္ မတို႔ေတာ့တာ ၁၆ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီျဖစ္သလို ကၽြန္ေတာ့္သားသမီးေတြကိုလည္း ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ႐ိုက္ႏွက္ျခင္း မရိွတာလည္း ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီလို႔ ခပ္တင္းတင္း ေျပာႏိုင္ေနပါၿပီ။ အဲဒါဘာလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က ကိုယ့္လုပ္ရပ္ မမွန္မွန္း ရင္ထဲ အသည္းထဲက တကယ္ သိလို႔တကယ္ျပင္ခ်င္စိတ္ အျပည့္နဲ႔ ျပင္ခဲ့လို႔ပါပဲ။

ဘုရားေဟာနဲ႔ပဲ နိဂံုးခ်ဳပ္ပါရေစ။ ၀ီရိယရိွသူအတြက္ ဘယ္အရာမဆို ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ဆႏၵတကယ္ရိွသူအတြက္ ဘယ္အရာမဆို ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ဘုရားရွင္က ေဟာခဲ့ပါတယ္။ ပါဠိလို ေရးျပတတ္ေပမယ့္ အလကား ဇယား႐ႈပ္မွာမို႔ ေရးမျပေတာ့ပါဘူး။

အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ စာေရးလာတဲ့ ဆရာေနေအးလိႈင္အပါအ၀င္ လူသားအားလံုးအေနနဲ႔လည္း တကယ္ျဖစ္ခ်င္ရင္ တကယ္လုပ္လို႔ရတယ္ဆိုတာကို ဘုရားက ေဟာၿပီးသားမို႔ ကိုယ္ တကယ္ျဖစ္ခ်င္ မျဖစ္ခ်င္သာ ေသခ်ာေအာင္ လုပ္ၾကပါလားဗ်ာလို႔ ေလေပ်ာ့ေလးနဲ႔ တိုက္တြန္းလိုက္ခ်င္ပါသဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ

အတၱေက်ာ္

(ရန္ကုန္ ၀၃၀၈၁၀)