Parkway Eye Centre

ပါ့(ခ္)ေ၀း မ်က္စိကု ဗဟိုဌာန – ဥံဳဖြ ျမင္ရေစသတည္း

“ကြ်န္ေတာ္ ေဆးကုလာတာ ၂၁ ႏွစ္ ရွိပါၿပီ။ အမွန္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က မေလးႏိုင္ငံသားပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေလာက္တုန္းက စကၤာပူကို စာသင္ဖို႔ ေရာက္လာတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ စကၤာပူ အစိုးရက သိပ္နပ္တယ္ဗ်။ ပထမဆံုးက ကြ်န္ေတာ့္ကို ပညာသင္ဆု ခ်ီးျမႇင့္လိုက္ျခင္းနည္းနဲ႔ စကၤာပူက မခြာႏိုင္ေအာင္ လုပ္လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္က်ေတာ့ စကၤာပူ ႏိုင္ငံသူ အမ်ိဳးသမီး ေခ်ာေခ်ာေလးနဲ႔ ဖ်ားေယာင္းလိုက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း စကၤာပူမွာ ေခ်ာင္ပိတ္မိသြားေတာ့တာပဲဗ်ိဳ႕”

ပရိသတ္က အုန္းခနဲ ပြဲက်သြားပါတယ္။

“ေဒါက္တာ လီ”လို႔ အလြယ္ေခၚၾကတဲ့ ေဒါက္တာ “လီဟန္မင္း”က ဆင္းဂလစ္(ရွ္)လို႔ ေခၚတဲ့ စကၤပူရသားေတြ ေျပာေနက် အဂၤလိပ္စကားနဲ႔ ေျပာလိုက္တာပါ။

စကၤပူရသားမ်ားရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း သန္႔ျပန္႔တဲ့ အသြင္အျပင္၊ သပ္ရပ္တဲ့ အဝတ္အစားနဲ႔ ဆရာဝန္ေလးကို ႐ုတ္တရက္ ၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ အခုမွ ေက်ာင္းၿပီးခါစ ဆရာဝန္ေပါက္စေလး တစ္ေယာက္လိုပါပဲ။ သို႔ေပမယ့္ သူဟာ ပါ့(ခ္)ေဝး က်န္းမာေရး လုပ္ငန္းရဲ႕ လက္ေအာက္က ေဆး႐ံုတစ္႐ံုျဖစ္ေလတဲ့ ဂလယ္နေဂး(လ္)(ဇ္) ေဆး႐ံုႀကီးမွာရွိတဲ့ ပါ့(ခ္)ေဝး မ်က္စိ ဗဟိုဌာနရဲ႕ ေဆးပညာ ၫႊန္ၾကားေရးမွဴးနဲ႔ အႀကီးတန္း အတိုင္ပင္ခံ ဆရာဝန္ႀကီးျဖစ္လို႔ ေနပါတယ္။

ပညာရပ္ကိုသာ တစိုက္မတ္မတ္ လိုက္စားခဲ့၊ ပူပင္ ေၾကာင့္ၾကမႈ ကင္းၿပီး က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီၫြတ္တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ လူျဖစ္ခဲ့ရသူမို႔ ထင္ပါရဲ႕၊ သူက အေတာ္ ႏုေနတယ္။ သူ႔စကားက ဟာသသာ ျဖစ္ေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ က စကၤာပူအစိုးရရဲ႕ အေျမာ္အျမင္ကိုလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။
စကၤာပူႏိုင္ငံသား တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ အိႏၵိယအႏြယ္ဝင္ မစၥတာ ခီး႐ိႈး(ရ္) မာဘူဘာနီဆိုတဲ့ သံတမန္တစ္ေယာက္ ေရးတဲ့ စာအုပ္ တစ္အုပ္ကို ကြ်န္ေတာ္ ဘာသာျပန္ ထုတ္ေဝခဲ့ဖူးပါတယ္။ “အာရွသားမ်ား စဥ္းစားႏိုင္ေစ”ဆိုတဲ့ စာအုပ္ပါ။ အဲဒီ့စာအုပ္ကို ဘာသာျပန္ခဲ့တဲ့အတြက္ အခု ေဒါက္တာလီဟန္မင္း ေျပာလိုက္ တဲ့ စကားဟာ ျပက္လံုးတစ္ခုသာ မဟုတ္ဘဲ စကၤာပူအစိုးရရဲ႕ အေျမာ္အျမင္ဆိုတာကို လွမ္းျမင္လိုက္မိတာပါ။

မစၥတာ မာဘူဘာနီက အဲဒီ့စာအုပ္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို စကားလံုးတစ္လံုးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။ “မယ္ရစ္ထ,ခေရစီ” (meritocracy) ဆိုတဲ့ စကားလံုးပါ။ အရည္အခ်င္းအလိုက္ ေျမႇာက္စားတဲ့ စနစ္လို႔ ဘာသာျပန္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ အရည္အခ်င္း ရွိတဲ့သူဆိုရင္ ဘယ္သူ႔ကိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဆင္းရဲ၊ ခ်မ္းသာမေရြး၊ ဆူၾကံဳနိမ့္ျမင့္ မေရြး၊ လူမ်ိဳးဘာသာ ေရြးမေနဘဲ ေနရာေပးတဲ့ စနစ္ေပါ့။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္၊ စကၤာပူႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရး ရကတည္းက အဲဒီ့စနစ္ကို တစိုက္မတ္မတ္ က်င့္သံုးခဲ့ေလတဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးက ကေန႔ စကၤာပူႏိုင္ငံေလး အျပည့္အဝ ခံစား၊ စံစားေနရပါၿပီ။ အာရွရဲ႕ ပထမဆံုး က်ားေတြထဲမွာ ထိပ္ဆံုးက ပါဝင္ခဲ့တာဟာ အရည္အခ်င္းရွိသူမ်ားကို ေနရာေပးခဲ့တဲ့ ရလာဒ္ပါပဲ။

မစၥတာ မာဘူဘာနီဆိုရင္ အိႏၵိယအႏြယ္စစ္စစ္၊ တ႐ုတ္ေသြး တစ္စက္မွ မပါဘူး။ လြတ္လပ္တဲ့ စကၤာပူႏိုင္ငံကို ဦးစီး ပဲ့ကိုင္ခဲ့တာက တ႐ုတ္ေသြးအျပည့္နဲ႔ မစၥတာ လီကြမ္ယု။ လူမ်ိဳးခ်င္းက တျခားစီ။ သို႔ေသာ္ မာဘူဘာနီဆိုတဲ့ သူငယ္ေလးက အလားအလာ ရွိတာမို႔ စကၤာပူ အစိုးရက မာဘူဘာနီ႔ကိုလည္း ပညာသင္ဆု ခ်ီးျမႇင့္ခဲ့ပါတယ္။ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ဘဝကေန ဆယ္တန္းေအာင္ခ်ိန္မွာ အလုပ္လုပ္ဖို႔သာ စိုင္းျပင္းေနရတဲ့ မာဘူဘာနီ႔အတြက္ စကၤာပူ အစိုးရက ေပးလာတဲ့ ပညာသင္ဆုဟာ ပညာသင္ေရးအတြက္သာမက မိသားစု စားဝတ္ေနေရးအတြက္ပါ အထိုက္အေလ်ာက္ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္သြားတာမို႔ ရရာ အလုပ္ လုပ္ေတာ့မယ့္ မာဘူဘာနီေလးဟာ ပညာ ဆက္သင္ျဖစ္ခဲ့ရင္းက ထိပ္တန္း သံတမန္တစ္ေယာက္ဘဝကို ရလာခဲ့ပါ တယ္။

အခု ေဒါက္တာလီဟန္မင္းကက်ေတာ့ လီကြမ္ယုနဲ႔ အမ်ိဳးအႏြယ္ နာမည္ခ်င္းေတာင္ တူေနေသးတဲ့ တ႐ုတ္အႏြယ္ပါ။ သူကက်ေတာ့ မေလးႏိုင္ငံသားျဖစ္ေနတယ္။ ဟန္မင္းေလးကို ၾကည့္ရတာ အလားအလာ ေကာင္းတယ္လို႔ စကၤာပူ အစိုးရက ျမင္တယ္။ အဲေတာ့ မေလးေသာ၊ ဘာေသာ စဥ္းစားမေနေတာ့ ဘူး။ သူ႔ကိုလည္း ပညာသင္ဆု ေပးခ်လိုက္တယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့သူကို ပညာသင္ဆုနဲ႔ ညင္ညင္သာသာေလး “ခ်ည္ေႏွာင္”လိုက္တာပါ။

အခုေတာ့ ေဒါက္တာ လီဟန္မင္းဟာ စကၤာပူႏိုင္ငံသားႀကီးလံုးလံုးျဖစ္ၿပီး စကၤာပူႏိုင္ငံရဲ႕ ထိပ္တန္း မ်က္စိအထူးကု ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ေနရာမွာ ရပ္တည္လို႔ ေနပါၿပီ။ “စကၤာပူ အစိုးရက နပ္တယ္”လို႔ ေဒါက္တာလီ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားက မွန္ေသာ စကားပါပဲ။

သူက အာရွေဒသတစ္ခြင္က စာနယ္ဇင္းဆရာေတြကို သူ႔ မ်က္စိကုဌာနအေၾကာင္း မိတ္ဆက္ေပးဖို႔ ေရာက္လာတာပါ။

“ပါ့(ခ္)ေဝး မ်က္စိကု ဗဟိုဌာနမွာ အားလံုးက အသစ္ပဲဗ်။ ေလထုေတာင္ အသစ္လို႔ ေျပာမယ္။ ကိရိယာေတြ၊ စက္ေတြ အားလံုးလည္း အသစ္ပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ပါ့(ခ္)ေဝးမွာ လာၿပီး အလုပ္လုပ္ေပးဖို႔ ေျပာေတာ့ အဲဒီ့အခ်ိန္က ပါ့(ခ္)ေဝးရဲ႕ ဥကၠဌ ႀကီးက ကြ်န္ေတာ္လိုခ်င္တဲ့ ပစၥည္းကိရိယာအသစ္ အားလံုး ဝယ္ေပးဖို႔ သေဘာတူတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း သည္ကို ေရာက္လာေတာ့တာပဲ။ အရင္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က အစိုးရ အမႈထမ္းေပါ့”

ေဒါက္တာလီက ဆက္ရွင္းျပပါတယ္။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ေလာက္တယ္။ မ်က္စိနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကုထံုးေတြက တစ္ေန႔တျခား ဆန္းသစ္ေနတာ အထင္အရွားပဲ။  လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေလာက္တုန္းက မ်က္စိမွာ တိမ္စြဲရင္ ဘာမွ လုပ္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ သည္တိုင္း မ်က္စိကြယ္သလို ဘဝမွာ ေနလိုက္ၾကရေတာ့တာ။ အခုက်ေတာ့ မ်က္စိတိမ္ဆိုတာကို အလြယ္တကူ ခြဲစိတ္ကုသလိုက္ႏိုင္ၾကၿပီ။ ဖယ္ရွားရွင္းထုတ္ၿပီး မ်က္စိအတြက္ မွန္ဘီလူး အသစ္ေတြ ထည့္လာႏိုင္ၾကၿပီ။

သိပၸံပညာရဲ႕ တိုးတက္မႈက က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈပိုင္းကို တအားပံ့ပိုးေပးေနပါတယ္။

“ေနရာ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ လူ႔မ်က္လံုးဟာ ကင္မရာတစ္လံုးနဲ႔ တစ္ထပ္တည္းပါပဲ။ ေရွ႕ပိုင္းမွာ မ်က္ၾကည္လႊာ၊ အလယ္ပိုင္းမွာ မွန္ဘီလူးနဲ႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ ျမင္လႊာ ရွိတယ္။ မ်က္ၾကည္လႊာနဲ႔ မွန္ဘီလူးက ကင္မရာတစ္လံုးရဲ႕ မွန္ဘီလူးအတိုင္းပဲ။ သူတို႔ဆီမွာ ရလာတဲ့ အလင္းေတြကို ျမင္လႊာဆီ ပို႔ေပးတယ္။ ပံုရိပ္ကို ပို႔ေပးတာေပါ့။ သည္အခါမွာ ျမင္လႊာကေန ဦးေႏွာက္ဆီကို အာ႐ံုေၾကာေတြကတစ္ဆင့္ ဆက္ပို႔ေပးတဲ့အခါ မ်က္စိက ျမင္ရတဲ့အတိုင္း ဦးေႏွာက္က ျမင္လာရတာပါ။ ဒါက မ်က္စိနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အၾကမ္းဖ်င္း ေျပာတာေပါ့”

အမွန္ေတာ့ ဒါေတြက ကိုတန္း၊ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသား ဘဝတုန္းက အနည္းအက်ဥ္း သင္ခဲ့ရၿပီးသား အေျခခံေလးေတြေပါ့။ ေဒါက္တာလီက ျပန္ေျပာျပေနေတာ့လည္း အရင္က သိထားတာေလးေတြ ျပန္ႏွဴးသလို ျဖစ္သြားတာပ။

“လူ႔မ်က္လံုးက ကမၻာ့အေကာင္းဆံုး ေအာ္တိုဖိႈးခပ္(စ္) ကင္မရာပဲဗ်။ အေဝးႀကီးကိုေရာ အနီးေလးကိုပါ ဖ်ိဳးခနဲ ဖ်တ္ခနဲ တန္းျမင္ႏိုင္စြမ္းရွိတယ္ေလ။ အဲဒါကို ဘယ္လို လုပ္လဲဆိုရင္ေတာ့ လူ႔မ်က္လံုးထဲက မွန္ဘီလူးရဲ႕ ပံုသဏၭာန္ကို ေျပာင္းတဲ့နည္းနဲ႔ လုပ္ယူပါတယ္။ မွန္ဘီလူးကို ထိန္းခ်ဳပ္ေနတာက ၾကြက္သားေတြပါ။ အေဝးကို ၾကည့္တဲ့အခါ ၾကြက္သားေတြက ေျပေလ်ာ့ ေနတာမို႔ မ်က္လံုးမွန္ဘီလူးကလည္း ပါးေနပါတယ္။ စာဖတ္မယ္ဆိုတဲ့အခါမွာက်ေတာ့ အဲဒီ့ၾကြက္သားေတြက ခ်က္ခ်င္းပဲ ၾကံဳ႕ပစ္လိုက္တယ္။ အဲသလို ၾကံဳ႕သြားတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ မ်က္လံုး မွန္ဘီလူးကလဲ ပံုသဏၭာန္အားျဖင့္ ဝိုင္းဝိုင္းခံုးခံုးေလး ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ မွန္ဘီလူး ထူသြားတယ္ေပါ့။ အဲေတာ့ အေဝးကို ၾကည့္တဲ့အခါ မွန္ဘီလူးက ပါးေနၿပီး အနီးကို ၾကည့္တဲ့အခါက်ေတာ့ မွန္ဘီလူးက ထူသြားပါတယ္။ အဲသလို ေျပာင္းတာက တစ္စကၠန္႔ရဲ႕ အပံုတစ္သန္းပံု တစ္ပံုေလာက္အတြင္းမွာ ေျပာင္းလဲတာပါ”

ေဒါက္တာလီက ဆလိုက္ ထိုးျပထားတဲ့ ႐ုပ္ပံုကားခ်ပ္နဲ႔ သြက္သြက္လက္လက္ႀကီး ရွင္းျပေနပါတယ္။

“ဒါေပမယ့္ အသက္ႀကီးလာတဲ့အခါက်ေတာ့ ၾကြက္သားေတြက အားေပ်ာ့လာသလို မ်က္လံုးမွန္ဘီလူးေတြကလည္း မာလာတယ္။ အဲေတာ့ ၾကြက္သားေတြက ေကာင္းေကာင္း အလုပ္ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ မ်က္လံုးမွန္ဘီလူးကလည္း မာလာတာမို႔ ပံုသဏၭာန္ မေျပာင္းႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္လာတဲ့ လူေတြဟာ စာဖတ္ရင္ မျမင္ရေတာ့ဘူး။

“ငယ္တဲ့အရြယ္မွာေတာ့ အားလံုးက ေကာင္းေကာင္း အလုပ္လုပ္ေနတာေပါ့။ ၾကြက္သားေတြလည္း ေကာင္းေကာင္း ႀကီး အလုပ္လုပ္ေနသလို မ်က္လံုး မွန္ဘီလူးေတြက ႏူးညံ့ ေပ်ာ့ေျပာင္းေနတာမို႔ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ေနရာမွာမဆို ပံုသဏၭာန္ ေျပာင္းဖို႔ ဘာမွ မခက္ဘူး”

ဇရာအေၾကာင္းကို သူက ေျပာေနတာပါ။ အိုျခင္း၊ နာျခင္း၊ ေသျခင္း၊ ဘယ္သူမွ ေရွာင္လႊဲလို႔ မရတဲ့ တရား။ အိုလာေတာ့ ခ်ိဳ႕ယြင္းလာတာေပါ့။

ေဒါက္တာလီက မ်က္လံုးကို ကင္မရာနဲ႔ ႏိႈင္းေနရာက ေဘာလံုးသင္းနဲ႔ ခိုင္းႏိႈင္းလိုက္ျပန္တယ္။ ေဘာလံုးကို ဝါသနာ မပါလွတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ သူ႔စကားေတြက နားထဲက ေဘးေခ်ာ္သြားလို႔ မနည္း အာ႐ံုျပန္စိုက္ရတယ္။

“ကြ်န္ေတာ္က မ်က္ၾကည္လႊာနဲ႔ မွန္ဘီလူးကို အထူးျပဳ ေလ့လာခဲ့တာမို႔ လဆစ္(ခ္)ဆိုတဲ့ ခြဲစိတ္မႈနဲ႔ တိမ္ခြဲတာေတြ အားလံုးကို လုပ္ပါတယ္။”

လဆစ္(ခ္)ဆိုတာ LASIK (laser-assisted in situ keratomileusis) ေလဆာနဲ႔ မ်က္ၾကည္လႊာခြဲတာလို႔ ေျပာလို႔ ရမလား မသိဘူး။

“မ်က္စိမႈန္တယ္ဆိုတာက လူတိုင္းမွာ ျဖစ္တာပါ။ ႀကီးႀကီး ငယ္ငယ္၊ ပညာတတ္တတ္၊ မတတ္တတ္၊ ခ်မ္းသာသာ၊ ဆင္းရဲရဲ၊  စာဖတ္ဖတ္ မဖတ္ဖတ္၊ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္လာတဲ့အခါ လူတိုင္း ခံစားရတဲ့ ေဝဒနာပါပဲ။ စခါစမွာေတာ့ မ်က္မွန္ပါဝါက တစ္ရာ ဒီဂရီေပါ့။ အဲဒါက တစ္ႏွစ္ကို ဆယ္ဒီဂရီႏႈန္းနဲ႔ တိုးေနတယ္။ အသက္ ၅၀ က်ရင္ ၂၀ဝ ဒီဂရီ တပ္မွ ျမင္ရေတာ့တယ္။ ၆၀ က်ရင္ ၃၀ဝ ဒီဂရီအထိ ျဖစ္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆန္းတာက ၆၀ ေက်ာ္တဲ့အခါက်ေတာ့ ပါဝါ ထပ္မတိုးေတာ့ျပန္ဘူး။ ၃၀ဝ မွာပဲ တန္းေနတတ္တယ္”

ဒါေတြက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ မသိတာေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ ဟုတ္သားပါလား။ အခု ကြ်န္ေတာ့္ စာၾကည့္မ်က္မွန္ ပါဝါက ၂၀ဝ ျဖစ္ေနၿပီ။ ၅၃ ထဲေရာက္လာတဲ့အခါ အဲဒီ့ ၂၀ဝ နဲ႔ေတာင္ ၾကည့္ရတာ သိပ္အားမရေတာ့ဘူး။ သူေျပာတဲ့ ႏႈန္းနဲ႔ဆို ၂၃၀ ေလာက္ျဖစ္ေနၿပီကိုး။ အင္း… ၅၅ ႏွစ္က်ရင္ေတာ့ ၂၅၀ ေျပာင္းတပ္ရေပဦးမွာေပါ့လို႔ ေတြးေနမိတယ္။

ေဒါက္တာလီက ဆက္ေျပာပါတယ္။

“မ်က္စိမႈန္တာကို ကုသတဲ့ ဘယ္ကုသနည္းမဆို အေဝးကို လည္း ျမင္ႏိုင္၊ အနီးကိုလည္း ျမင္ႏိုင္ေအာင္ ကုၾကရတာပါ။ ဆိုလိုတာက လူအုပ္ထဲက မ်က္နွာေတြကို မွတ္မိႏိုင္ေအာင္၊ အဲသလို မွတ္မိႏိုင္႐ံုသာမက သတင္းစာပါ စာလံုးေတြကိုလည္း ဖတ္ႏိုင္ေအာင္ ကုသေပးၾကရတာျဖစ္ပါတယ္။ သတင္းစာထဲက စာလံုးကို ဖတ္ႏိုင္ေအာင္လို႔ ေျပာတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မ်က္စိ ကုသတဲ့သူေတြမွာက စံသတ္မွတ္ခ်က္ရွိတယ္။ ေဂ်-၁၊ ေဂ်-၂၊ ေဂ်-၃ မွသည္ ေဂ်-၁၀ အထိေပါ့။ အဲဒီ့ ေဂ်နဲ႔ ဂဏန္းနံပါတ္ေတြက စာလံုး အရြယ္အစားေတြပါ။ ဆိုေတာ့ မ်က္စိမႈန္တဲ့သူေတြကို ကုတယ္ဆိုတဲ့အခါမွာ အဖ်င္းဆံုးေတာ့ ေဂ်-၃ ဆိုတဲ့ အဆင့္ကို ဖတ္ႏိုင္ေအာင္ ကုသေပးတာျဖစ္ပါတယ္”

မ်က္စိမႈန္တာကို ကုေပးတယ္ဆိုလို႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း အာ႐ံုစိုက္မိသြားရျပန္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ၁၃-၄ ႏွစ္သား ကတည္းက မ်က္မွန္တပ္ရတဲ့ အေဝးမႈန္သမား ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္မွန္က အေတာ္ထူခဲ့တယ္။ တစ္ဖက္က အႏုတ္ ၄၅၀၊ တစ္ဖက္က အႏုတ္ ၄၀ဝ အထိ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္လာတဲ့အခါ တျဖည္းျဖည္း ေလ်ာ့လာတာေတာင္ တစ္ဖက္က ၃၅၀၊ က်န္တစ္ဖက္က ၃၀ဝ က်န္ေသးတယ္။

ေဒါက္တာလီ ဆက္ေျပာတဲ့ စကားက ကြ်န္ေတာ့္မွာ ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္။

“မ်က္စိမႈန္တာကို ကုတဲ့အခါ မ်က္မွန္တပ္ဖို႔ လိုမွာေပါ့ဗ်ာ၊ ဘိုင္ဖိႈခယ္(လ္) မ်က္မွန္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘိုင္ဖိႈခယ္(လ္)၊ မာလထီဖိႈ ခယ္(လ္) မ်က္ကပ္မွန္ျဖစ္ျဖစ္ တပ္ျခင္းအားျဖင့္ ေျဖရွင္းၾကရ တာေပါ့”

ဒါေတာ့ ဆရာရယ္၊ ဆရာေျပာမွလားလို႔ ေဒါက္တာလီ့ကို ေနာက္ခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္သြားတယ္။ မ်က္စိမႈန္တာ ကုတယ္ဆိုလို႔ စိတ္ဝင္တစား နားေထာင္ပါတယ္။ သူက မ်က္မွန္တပ္တဲ့နည္းက စေျပာလိုက္တာကိုး။ ေသဟဲ့ နႏၵိယလို႔ ညည္းရမလိုေတာင္ ျဖစ္သြားတယ္။

“ေနာက္ဆံုးေပၚနည္းကေတာ့ ခြဲစိတ္ကုသတဲ့နည္းပါ”

ဒါလည္း ကြ်န္ေတာ္ ၾကားဖူးေနတာ ၾကာပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ အေဝးမႈန္ၿပီး မ်က္မွန္တပ္ရတဲ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသား မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္က လုပ္ဖူးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ အေျခအေနက ဒံုရင္း ျပန္ေရာက္သြားလို႔ ဟိုလူ႔ခမ်ာ မ်က္ကပ္မွန္ ျပန္တပ္၊ ေနာက္က်ေတာ့ တစ္ခါ ျပန္ ထပ္ခြဲရတာ ၾကားလိုက္ရဖူးတယ္။ အမယ္…ခြဲၿပီးခါစ သူနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေတြ႕ေတာ့ သူက ေပ်ာ္လို႔။ သူ႔တစ္သက္ျဖင့္ မ်က္မွန္လြတ္ၿပီဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့။

မ်က္မွန္သမားရဲ႕ ဒုကၡကို မ်က္မွန္ ႏွစ္ရွည္လမ်ား မခြ်တ္တမ္း တပ္ဆင္ေနရသူေတြမွ သိပါတယ္။ ေတာ္ေတာ့္ကို စိတ္ညစ္စရာေကာင္းတာပါ။

အဲေတာ့ မ်က္မွန္လြတ္တဲ့ဘဝဟာ တကယ္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတာပါ။ သူ႔မေျပာနဲ႔ မ်က္ကပ္မွန္ တပ္မိတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္ အေတာ္ေပ်ာ္တယ္။ မ်က္မွန္ဒုကၡက ကင္းေဝးလို႔ ေပ်ာ္တာပါ။

ဒါေပမယ့္ ၄၀ ေက်ာ္လာေတာ့ မ်က္ကပ္မွန္နဲ႔ဆို ေဒါက္တာလီ ေျပာသလို စာဖတ္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အႏုတ္ကို အေပါင္းနဲ႔ ျပန္ျဖည္ရတယ္။ အထက္မွာ ေရးခဲ့တဲ့ စာၾကည့္မ်က္မွန္ ပါဝါဆိုတာ မ်က္ကပ္မွန္ တပ္ဆင္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာ သံုးတဲ့ မ်က္မွန္ပါ။ မ်က္ကပ္မွန္ ခြ်တ္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒါကို သြားတပ္လိုက္ရင္ေတာ့ ဘာမွ မျမင္ရေတာ့ဘူး။ မ်က္ကပ္မွန္ ခြ်တ္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာ အနီးၾကည့္က ရွယ္ေကာင္း ပဲ။ ေဂ်-၃ သာမက၊ ေဂ်-၁ ဆိုတဲ့ မႈန္မႈန္ မႊားမႊားေတာင္ ျမင္တယ္။ အပ္နဖားေတာင္ ထိုးလို႔ရသဗ်။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ဆယ့္ငါးေပေလာက္ အကြာအေဝးက လူကို က်ား-မ မကြဲခ်င္ဘူး။ မ်က္ႏွာကို မွတ္မိဖို႔ကေတာ့ ေဝလာေဝးေပါ့။

မ်က္ကပ္မွန္နဲ႔က် အေဝးကို အကုန္ျမင္ရတယ္။ အနီးၾကည့္ခ်င္ေတာ့မွ ဒုကၡမ်ားတာ။ စာၾကည့္မ်က္မွန္ ဘယ္နား ခ်ထားခဲ့မိမွန္း မသိလို႔ လိုက္ရွာရတာကိုက အေမာသား။ စိတ္က ခပ္ရွည္ရွည္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ေတာ့ အံကို က်လို႔ေပါ့ခင္ဗ်ာ။

ေဒါက္တာလီက “အင္ၾထာေခၚ”ဆိုတဲ့ ေနာက္ဆံုးေပၚ မ်က္စိမႈန္ျခင္း ကုသနည္းအေၾကာင္း ေျပာမယ္လို႔ အစခ်ီလိုက္တဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ္ နားရြက္ေထာင္သြားရျပန္တယ္။

“သည္နည္းက အခုမွ မီးဖိုထဲက ထုတ္ခါစ ပူပူေႏြးေႏြးဗ်။ ဥေရာပ ေကာ္မရွင္က သည္နည္းကို သေဘာတူထားတာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္။ အဲေတာ့ ဥေရာပႏိုင္ငံေတြမွာ လုပ္ေနၾကတာ နည္းနည္းေတာ့ ၾကာၿပီေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူတို႔ ေလ့လာစူးစမ္းတာေတြ၊ သုေတသနေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့ပါတယ္။ အခုေတာ့ ရလာဒ္ေတြ ေကာင္းတယ္ဆိုတာ က်က်နန သိလာရပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပါ့(ခ္)ေဝး မ်က္စိကု ဗဟိုဌာနမွာလည္း အဲဒီ့နည္းနဲ႔ ကုသတဲ့ စက္က ေရာက္လာပါၿပီ။ စကၤာပူႏိုင္ငံရဲ႕ ပထမဆံုးနဲ႔ တစ္လံုးတည္းေသာ စက္ျဖစ္သလို အေရွ႕ေတာင္ အာရွတစ္ခြင္လံုးမွာလည္း ပထမဆံုးနဲ႔ တစ္လံုးတည္းေသာ စက္ျဖစ္ပါတယ္။ အာရွမွာဆိုလည္း ေဟာင္ေကာင္မွာသာ ေနာက္တစ္လံုး ရွိပါတယ္”

ျမတ္စြာဘုရား… တယ္ေျပာႏိုင္ပါလား။ အပ်ံစားစက္ေတြနဲ႔ သူတို႔ ေဆး႐ံုေတြကို တပ္ဆင္ေပးထားပါတယ္ဆိုတဲ့ အေရာင္းျမႇင့္တင္ေရး အရာရွိခ်ဳပ္ရဲ႕ စကားကို ျပန္ၾကားေယာင္သြားရပါေသးတယ္။

“အင္ၾထာေခၚဆိုတာက ေခၚနီယာ (မ်က္ၾကည္လႊာ)နဲ႔ အင္ၾထာ – အတြင္းပိုင္းမွာဆိုတဲ့ ေဝါဟာရႏွစ္ခုကို ဆက္ထားတာပါ။ အင္ၾထာေခၚလို႔ ေခၚတာက မ်က္ၾကည္လႊာ အတြင္းပိုင္းကို ေလဆာကို အသံုးျပဳၿပီး ကုသတာမို႔ပါ။ သိပ္ အံအားသင့္စရာ ေကာင္းတာက သည္နည္းနဲ႔ ကုသတဲ့အခါ စကၠန္႔ ၂၀ ပဲ အခ်ိန္ ယူရတယ္။ စကၠန္႔ ၂၀ နဲ႔ မ်က္မွန္ကို တာ့တာလို႔ ေျပာလိုက္လို႔ ရတယ္”

ဟား… တယ္ဟုတ္ပါလား။ ဆက္နားစြင့္မွ…

“ဆရာဝန္နဲ႔ ေတြ႕တာ၊ ခြဲစိတ္ခုတင္ေပၚ လွဲခ်တာမွသည္ အဲဒီ့ကုတင္ေပၚက လူနာ ျပန္ထတဲ့အထိဆိုရင္ေတာ့ စုစုေပါင္း ငါးမိနစ္ေလာက္ ၾကာသေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ မ်က္လံုးေပၚကို တစ္ခုခု ထည့္လိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေလဆာနဲ႔ ကုသခ်ိန္က စကၠန္႔ ၂၀ ေလးပဲ ၾကာတယ္။

“မ်က္ၾကည္လႊာရဲ႕ အထူက ဝ.၅ မီလီမီတာေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ့ မ်က္ၾကည္လႊာထဲမွာ အလႊာေလးေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတယ္။ အင္ၾထာေခၚနဲ႔က်ေတာ့ ဘာမွ ခြဲစိတ္တာ၊ ျဖတ္ေတာက္တာ၊ ဒဏ္ရာရတာေတြ မရွိဘူး။ မ်က္ၾကည္လႊာထဲမွာ အင္မတန္ ေသးငယ္တဲ့ ေလပူေဖာင္းေလးေတြ ျဖစ္သြားေအာင္ ေလဆာက အသြင္ေျပာင္းလိုက္တယ္။ သိပ္ကို ျမန္တာ။ မ်က္ၾကည္လႊာအဝိုင္းအတိုင္း အထဲကေန အျပင္ကို ပူေဖာင္းကြင္း တစ္ကြင္း၊ ႏွစ္ကြင္း၊ သံုးကြင္း၊ ေလးကြင္း၊ ငါးကြင္းဆိုၿပီး လုပ္ေပးလိုက္ရင္ ၿပီးၿပီ။ အဲဒီ့ ေလပူေဖာင္းေလးေတြက မ်က္ၾကည္လႊာရဲ႕ ပံုသဏၭာန္ကို ေျပာင္းပစ္လိုက္တယ္။ မ်က္ၾကည္လႊာေလး မသိမသာ ပိုခံုးလာေအာင္ လုပ္လိုက္တာေပါ့။

“အဲသလို ခံုးသြားေတာ့ မ်က္လံုးမွန္ဘီလူးရဲ႕ ပါဝါက ေျပာင္းသြားၿပီေလ။ ေျပာင္းသြားေတာ့ အနီးကို လြယ္လြယ္ကူကူ ျမင္လာႏိုင္တယ္။ ခ်စ္စရာေကာင္းတာက ဒါက တကယ့္ကို အဆင့္ျမင့္ နည္းပညာျဖစ္ေနတာမို႔ တိက်တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဘာ ခြဲတာ စိတ္တာမွ မပါတာပဲ။ ဒါ့အျပင္ မ်က္လံုးထဲကို ဘာ မွန္ဘီလူး၊ ဘာ တျခားပစၥည္းမွ ထည့္စရာ မလိုတာပဲ။ နာလည္း မနာသလို ပံုမွန္ျပန္ျဖစ္တာလည္း အင္မတန္ျမန္တယ္။ သည္ေန႔ လုပ္၊ နက္ျဖန္ဆို စာဖတ္ႏိုင္ၿပီ၊ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ႏိုင္ၿပီ၊ ေရကူး ႏိုင္ၿပီ အမ်ိဳးသမီးေတြဆို မ်က္ဝန္းအလွေတြ ဘာေတြေတာင္ ျခယ္သႏိုင္ပါၿပီ။ လုပ္ႏိုင္ဆို ဘာဒဏ္ရာမွမွ မရွိတာကိုး”

တယ္ဟုတ္ပါလား။ ေဒါက္တာလီကလည္း အေျပာေကာင္း၊ နည္းပညာကလည္း အံ့မခန္း။ အံမယ္မင္း… ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပါလာတယ္။

“အဲေတာ့ လူနာက ကြ်န္ေတာ့္ေဆးခန္းကို လာ၊ မ်က္မွန္ လြတ္ခ်င္ၿပီဆရာ၊ လဆစ္(ခ္)လုပ္ရမလား၊ အင္ၾထာေခၚလုပ္ရမလားလို႔ လာၿပီး ျပမယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔က လိုအပ္တဲ့ စစ္ေဆးမႈေတြ လုပ္ရလိမ့္မယ္။ အဲဒါက စုစုေပါင္း ႏွစ္နာရီ၊ သံုးနာရီေလာက္ေတာ့ ၾကာတယ္။

“ဆိုေတာ့ စာေျပာ ေျပာမယ္ဆိုရင္ဗ်ာ၊ ႏိုင္ငံျခားသားေတြအေနနဲ႔က မနက္ကို ေလယာဥ္စီးၿပီး စကၤာပူကို ေရာက္လာ၊ ညေနဆို အင္ၾထာေခၚနဲ႔ ကုလို႔ရၿပီ။ တစ္ခါတေလေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က တစ္ရက္ေလာက္ ေစာင့္ခ်င္တတ္တယ္။ ကုၿပီးၿပီဆို ေနာက္တစ္ရက္၊ တတိယေျမာက္ေန႔မွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ျပန္ေတြ႕ၿပီး ျပန္စစ္ေဆး၊ စစ္ေဆးၿပီးတာနဲ႔ ေဆးခန္းကေန ေလယာဥ္ကြင္း တန္းသြားၿပီး ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ကိုယ္ တန္းျပန္လို႔ ရတာေပါ့။ ဘာဒဏ္ရာမွ မရွိေတာ့ ေလယာဥ္ေပၚ တန္းတက္လို႔ ရတာေပါ့။

“ခြဲစိတ္ခုတင္ေပၚက ဆင္းတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းေတာ့ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ မျမင္ႏိုင္ေသးဘူး။ မ်က္ၾကည္လႊာထဲမွာ ေလပူေဖာင္းေလးေတြ ျဖစ္ေနတာကိုး။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္နာရီကေန သံုးနီရီအတြင္းမွာ မ်က္ၾကည္လႊာက အဲဒီ့ေလပူေဖာင္းေလးေတြကို စုပ္ယူလိုက္ေတာ့ ေလပူေဖာင္းေတြ ေပ်ာက္သြားၿပီး မ်က္ၾကည္လႊာေလးပဲ ခံုးၿပီး က်န္ခဲ့တယ္။ အဲေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ျပန္ျမင္ၿပီေပါ့”

ကြ်န္ေတာ္ သေဘာေတြ က်ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဒါက္ တာလီ ဆက္ေျပာတဲ့ ကုန္က်စရိတ္ ၾကားရေတာ့ က်ေနတဲ့ သေဘာက ဖုတ္ခနဲ တာဝတႎသံကို ခုန္တက္သြားတယ္။ အဲဒီ့ အင္ၾထာေခၚနဲ႔ ကုသမယ္ဆိုရင္ မ်က္လံုးတစ္ဖက္ကို စကၤာပူ ေဒၚလာ သံုးေထာင္ (အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၂,၁၄၅)တဲ့ ခင္ဗ်။
ေလယာဥ္စရိတ္၊ ဟိုမွာ ႏွစ္ညအိပ္ သံုးရက္ေနစရိတ္၊ ဘာညာနဲ႔ဆိုရင္ အံမယ္မင္း… ေခြ်ေခြ်တာတာ သံုးဦးေတာင္ ျမန္မာေငြ သံုးဆယ့္ငါးသိန္းေလာက္ေတာ့ ကုန္မယ္။ မ်က္ကပ္ မွန္တပ္တာ တစ္ေသာင္းခြဲ မကုန္ဘူး။ ဒါက မင္းႀကိဳက္စိုးႀကိဳက္၊ သူၾကြယ္ႀကိဳက္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔လို လက္လုပ္လက္စား ကာလသားမ်ားႏွင့္ လားလားမွ် မထိုက္။

ေနာက္မွ သိရတာက ကြ်န္ေတာ္လည္း လုပ္လို႔ မရပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္က အေဝးမႈန္သမား။ သည္နည္းနဲ႔ မရဘူးတဲ့။ သည္နည္းက တစ္သက္လံုး မ်က္စိမမႈန္ဘဲ ၄၀ ေက်ာ္မွ စာဖတ္လို႔ မရတဲ့သူမ်ားအတြက္သာ လုပ္ႏိုင္တဲ့ နည္းဆိုပဲ။

အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ေတာ့ဘူး။ ေပ်ာ္လိုက္တာ။ ေဟေဟေဟ့ေဟ… ဆိုၿပီး သစ္ေတာက္ငွက္ကာတြန္း ႐ုပ္ေလးလို ဟစ္ေၾကြးလိုက္ခ်င္သြားရတယ္။
သို႔ေသာ္ အစားေကာင္း စားရင္ ခ်စ္သူကို သတိရတယ္ ဆိုသလိုပဲ ၄၀ ေက်ာ္မွ မ်က္စိမႈန္ရွာတဲ့ အိမ္က ဇနီးသည္ကို လုပ္ေပးရင္ ေကာင္းမလားလို႔ စဥ္းစားတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးက ၃၅ သိန္းမက တန္ပါတယ္ဗ်ာ…ေနာ့။

ဒါနဲ႔ သူ႔ ေျပာၾကည့္ေတာ့ သူက ေခါင္းတြင္တြင္ရမ္းတယ္။

“ေတာ့္ဟာ လုပ္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္ က်ဳပ္ေသသြားေတာ့ ႏွေမ်ာစရာ”တဲ့ဗ်ား။ အဲဒါလည္း ဟုတ္တာပဲ။ သိန္းသံုးေသာင္းေလာက္ ခ်မ္းသာေနရင္ေတာ့လည္း သည္ေလာက္က အေရးလား။ အခုေတာ့ သိမ္းထားတဲ့ ေငြသံုးေသာင္းေလာက္ကေလးနဲ႔၊ ကြ်န္ေတာ္မို႔ မတန္မရာ ေတြးရဲတယ္။

စပ်စ္သီး ခ်ဥ္ခ်င္စရာ အကြက္ကို ေဒါက္တာလီကပဲ ျဖည့္စြက္ေပးပါတယ္။

“ဥေရာပက ရလာတဲ့ ရလာဒ္ေတြအရေတာ့ အင္ၾထာခၚ နည္းနဲ႔ ကုၿပီးတဲ့အခါ ေဂ်-၃ အဆင့္နဲ႔ အထက္ကို ရလာတာ ၉၇.၆ % ရွိပါတယ္။ ရာႏႈန္းျပည့္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အာမ မခံႏိုင္ဘူး။ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးဆိုေတာ့ ျပန္ေကာင္းပံု၊ ျပန္သက္သာပံုက ကြဲျပားႏိုင္ေသးတာကိုး။ ဒါေပမယ့္ ၉၇ % ဆိုတာေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကို ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာႏိုင္တယ္။ ဆိုလိုတာက ဆယ္ေယာက္မွာ ကိုးေယာက္ကေတာ့ ေဂ်-၃ အဆင့္ကို ေကာင္းေကာင္း ဖတ္ႏိုင္သြားၾကမွာေပါ့”

ေက်းဇူးႀကီးလိုက္တာ ေဒါက္တာလီရယ္။ ကိုယ့္ရွိစု မဲ့စုေလးနဲ႔ အခ်စ္ဆံုး မယားေလး မ်က္စိတစ္ဖက္ ျပန္ေကာင္းေရးအတြက္ သြားလုပ္၊ ဆယ္ေယာက္မွာ ကိုးေယာက္ စာရင္းထဲ မပါဘဲ တစ္ေယာက္စာရင္းထဲ ပါသြားေတာ့မွ… အံမယ္မင္း လင္ေရာ မယားေရာ ရင္က်ိဳးၿပီး စလံုးမွာ ေခါင္းခ်လိုက္ရမွ အခက္…

ဒါက စပ်စ္ပင္ေပၚ ေမာ့ၾကည့္တဲ့ ေျမေခြးရဲ႕ အေတြးပါ။ စပ်စ္ပင္ေပၚ တက္ထိုင္ၿပီး အခိုင္လိုက္၊ အျပြတ္လိုက္ ေလြးႏိုင္တဲ့ ရွဥ့္ေလးေတြအတြက္က်ေတာ့လည္း စပ်စ္သီးက ခ်ိဳျမေနမွာပါေလ။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစ၊ ကြ်န္ေတာ္ မတတ္ႏိုင္ေသာ္ျငား၊ တတ္ႏိုင္သူမ်ားအတြက္ေတာ့ ဒါမ်ိဳးက လုပ္ေကာင္းတယ္ မွတ္တာပဲ။ ဟုတ္တယ္ေလဗ်ာ၊ ၃၅ သိန္းေလာက္ အကုန္ခံလိုက္တာနဲ႔ စာၾကည့္မ်က္မွန္ တပ္ေနစရာမလိုဘဲ သတင္းစာေကာင္း ေကာင္းဖတ္ႏိုင္မယ့္ဟာပဲ။

သို႔ေသာ္ ေဒါက္တာလီ အတိအလင္း ထည့္ေျပာမသြားတာ တစ္ကြက္ ေတာ့ရွိတယ္။ သို႔ေသာ္ သူ႔စကားထဲမွာေတာ့ ပါသြားတယ္။ ဥေရာပမွာ လုပ္ခဲ့တာ တစ္ႏွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ရလာဒ္ ၉၇.၆ % ဆိုတာလည္း မွန္တယ္။ သို႔ေသာ္ ငါးႏွစ္အၾကာမွာ အဲဒီ့ အင္ၾထာေခၚနဲ႔ ကုသထားသူေတြရဲ႕ အေျခအေနက ဘယ္လိုရွိမလဲ။ အဲဒါကို ေဒါက္တာလီ ေျပာမသြားဘူး။ မေျပာဆို သူလည္း သိေသးပံု မရဘူး။

အားလံုးက ေစာင့္ၾကည့္အဆင့္ပဲ။

ခြဲစိတ္နည္းနဲ႔ မ်က္မွန္လြတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ သူငယ္ခ်င္းကို ကြ်န္ေတာ္ ဖ်တ္ခနဲ သတိရမိလိုက္ျပန္ပါတယ္။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
ဆူဒိုနင္
(ရန္ကုန္ – ၂၉၀၇၁၀)

၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ စက္တင္ဘာလထုတ္ အနာမယ (Wellness) မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပထားတာကို ထပ္ဆင့္ တင္ဆက္လိုက္တာပါ။