Is “sorry” really enough?

ေဆာရီးပါ ခင္ဗ်ား


တစ္ခါက ကြ်န္ေတာ္ ေရးခဲ့ဖူးပါသည္။ မဖတ္ျဖစ္လိုက္သူမ်ားအတြက္ တစ္ခါ ျပန္ေရးျပပါရေစ။


၁၉၉၁ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၃ရက္ေန႔တြင္ ကြ်န္ေတာ့္သားငယ္ကို ဖြားျမင္ခဲ့ပါသည္။ သမီးႀကီးကို ေမြးဖြားစဥ္ကတည္းက ဗိုက္ခြဲၿပီး ေမြးခဲ့ေသာ အစဥ္အလာ ရွိသျဖင့္ သားငယ္ကို ေမြးေသာအခါတြင္လည္း မေအ့ဝမ္းၾကာ တိုက္ကို ခြဲစိတ္ကာ ေမြးယူခဲ့ပါသည္။

ထိုသို႔ ခြဲစိတ္ရာတြင္ ခြဲစိတ္မႈကို ေဆာင္ရြက္သူ တာဝန္က်ဆရာဝန္က လက္လြန္ၿပီး ဇနီးသည္၏ ဝမ္းၾကာတိုက္ကိုတင္မကဘဲ ဆီးအိမ္ကိုပါ ခြဲမိသြားသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ ေနာက္ထပ္ သားသမီး ယူလို႔ မရေတာ့ေသာ အေျခအေနကို ေရာက္ရွိခဲ့ပါသည္။ အက်ိဳးအေၾကာင္းကို တာဝန္က် ဆရာဝန္က ေဆာရီးတစ္လံုး ခံၿပီး ေျပာခဲ့ျခင္းလည္း ျဖစ္ပါသည္။

ထိုအျဖစ္ကို ကြ်န္ေတာ္ေရးျပခဲ့ဖူးပါသည္။

တစ္ေလာက မန္းေရႊၿမိဳ႕သို႔ေရာက္ေသာအခါ မိတ္ေဆြတစ္ဦး၏ ဇနီးသည္ကို ကိုယ္ဝန္ အရင့္အမာႏွင့္ ေတြ႕လိုက္ရပါသည္။ မိတ္ေဆြႀကီးမွာလည္း ၄၀ေက်ာ္၊ သူ႔ဇနီးမွာလည္း ၄၀ ေက်ာ္၊ သားႀကီး သမီးႀကီးေတြပင္ လူပ်ိဳေပါက္၊ အပ်ိဳေပါက္ခ်ိန္ေရာက္မွ “ကံေပၚ”ေနေသာ မိတ္ေဆြႀကီးကို ကြ်န္ေတာ္က စလိုက္ ေနာက္လိုက္မိသြားပါသည္။

မိတ္ေဆြႀကီးက မ်က္ႏွာပ်က္ပ်က္ျဖင့္ ျပန္ေျပာျပေသာ အျဖစ္အပ်က္မွာ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူ႔အျဖစ္ထက္ ဆိုးေနပါေတာ့သည္။

သူ႔ဇနီးသည္၏ က်န္းမာေရးအေျခအေနေၾကာင့္ လြန္ခဲ့ေသာဆယ္ႏွစ္ခန္႔ကတည္းက သက္ဆိုင္ရာ ဆရာဝန္မ်ား၏ ေထာက္ခံခ်က္ျဖင့္ သက္ဆိုင္ရာအား ေလွ်ာက္လႊာ တင္သြင္းလ်က္ ခြင့္ျပဳခ်က္ ရယူကာ သူ႔ဇနီးအား တရားဝင္ သားေၾကာျဖတ္ခဲ့ပါသတဲ့။

ယခုကဲ့သို႔ ၄၀ ေက်ာ္မွ ကိုယ္ဝန္ေပၚလာေသာအခါ မ်က္ကလဲ ဆန္ျပာႏွင့္ ေနာက္ေၾကာင္းကို ျပန္လိုက္ၾကည့္ေသာအခါ ထိုစဥ္က သားေၾကာျဖတ္ျခင္းကို တာဝန္ယူခဲ့ေသာ ဆရာဝန္မ်ားကို သိလာရပါသည္။ ထိုဆရာဝန္မ်ားကို အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပေသာအခါ ဆရာဝန္မ်ားက ယခုလို ျပန္ေျပာပါသတဲ့။

“ဟာ… ဟုတ္တယ္၊ မွတ္မိၿပီ။ အဲတုန္းကရွင္၊ ရွင့္မိန္းမ ဗိုက္ကို ဖြင့္ၿပီးခါစမွာ အေရးေပၚ အသက္လုရမယ့္ လူနာတစ္ေယာက္ ေရာက္လာတာနဲ႔ အဲဒီ့လူနာဘက္ကို ကူးၿပီး အားလံုး ဝိုင္းဝန္းခဲ့ၾကရတယ္ရွင့္။ အဲလို ဝိုင္းဝန္းႏိုင္ဖို႔အတြက္ ရွင့္မိန္းမဗိုက္ကို သည္တိုင္းပဲ ျပန္ပိတ္ခဲ့ရတာ၊ ကြ်န္မ မွတ္မိၿပီ၊ မွတ္မိၿပီ…၊ ေဆာရီးပါပဲရွင္…”တဲ့။

သက္ဆိုင္သူပုဂၢိဳလ္မ်ား မန္းေရႊၿမိဳ႕တြင္ သက္ရွိ ထင္ရွား ရွိေနပါသည္။ မေျပာေကာင္းေသာေၾကာင့္သာ အမည္နာမ ထုတ္ေဖာ္မေျပာျခင္း ျဖစ္ပါ သည္။ လိုအပ္လွ်င္မူ လမ္းၫႊန္ေပးႏိုင္ပါသည္။

ဆိုလိုသည္မွာ ကြ်န္ေတာ္က လီဆယ္ လုပ္ၾကံၿပီး ေရးျပျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ ခိုင္မာေၾကာင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ယခုတေလာ ေရပန္းစားစျပဳလာေသာ ေမာ္ဒယ္လ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ လူငယ္ေလးတစ္ဦး၏ မိဘႏွစ္ပါးစလံုးႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ခင္မင္ သိကြ်မ္းခဲ့သည္မွာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။

ထိုသူငယ္ေလး၏ ဖခင္ ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြမွာလည္း အလြန္တရာမွ ေရာဂါ ထူေျပာသူဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။ သူႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္မွာ ေမ့ေလာက္မွ တစ္ခါ၊ ဟိုနား သည္နား ဆံုျဖစ္ၾကသူမ်ားျဖစ္သျဖင့္ သူ႔ကို ေတြ႕လိုက္တိုင္း လန္းလန္းလန္းလန္းႏွင့္ ရႊင္ရႊင္ျပျပခ်ည္းျဖစ္ေသာ္လည္း ေတြ႕တိုင္း သူ ေျပာတတ္ေသာ စကားမွာ သူ ေဆး႐ံု တက္ခဲ့ရေသာ အေၾကာင္းမ်ားခ်ည္းသာ ျဖစ္ေနတတ္ပါသည္။

သူႏွင့္ေရာ၊ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ပါ သိကြ်မ္းသူမ်ားထံမွ တစ္ဆင့္ၾကား စကားျဖင့္လည္း သူေဆး႐ံု မၾကာခဏ တက္ရတတ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိေနခဲ့ပါသည္။
တစ္ေလာက သူႏွင့္ေတြ႕ေသာအခါ သူ ေျပာျပေသာ အျဖစ္အပ်က္မွာလည္း အလြန္တရာ ရင္သပ္ အံ့ၾသဖို႔ ေကာင္းလွသျဖင့္ ျပန္လည္တင္ျပလိုပါသည္။

သူ႔ဝမ္းထဲမွ အူ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုက သူ႔ကို ေကာင္းစြာ ဒုကၡေပးေနသျဖင့္ ျဖတ္ထုတ္ရန္ ဆံုးျဖတ္ၾကကာ အၿငိမ္းစားယူၿပီး ခြဲစိတ္ ပါရဂူႀကီးတစ္ဦးက ခြဲစိတ္ ျဖတ္ေတာက္ေပးခဲ့သည္မွာ ၃ႏွစ္ခန္႔ ၾကာပါၿပီ။

မၾကာေသးမီက သူ႔မွာ ဗိုက္နာေရာဂါ ျပန္ေပၚလာသျဖင့္ ေဆးခန္း အမ်ားအျပား၊ ပါရဂူ အေထြေထြႏွင့္ စမ္းသပ္ စစ္ေဆးမိျပန္ရာ သူ ျဖတ္ေတာက္ၿပီးခဲ့ေသာ အူ အစိတ္အပိုင္းေၾကာင့္ဟု အားလံုးက တစ္ညီတစ္ညာတည္း ေျပာၾကျပန္ပါသည္။ သူ႔ဝမ္းထဲတြင္ ထိုအစိတ္အပိုင္း မရွိေတာ့ေၾကာင္း၊ လြန္ခဲ့သည့္ ၃ ႏွစ္ကပင္ ခြဲစိတ္ဆရာႀကီး ဦးဘယ္သူႏွင့္ ျဖတ္ေတာက္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုအခ်က္ မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း သူက ေျခကန္ ျငင္းပါေသးသည္။

အာလ္ထရာေဆာင္း ႐ိုက္ၾကည့္ေသာအခါတြင္မူ လြန္ခဲ့ေသာ သံုးႏွစ္က ခြဲစိတ္ပါရဂူႀကီး ကိုယ္တိုင္ ျဖတ္ေတာက္ခဲ့သည္ဟူေသာ အူအစိတ္အပိုင္းမွာ သူ႔ဝမ္းထဲတြင္ ရွိေနဆဲ ျဖစ္ေၾကာင္း အေသအခ်ာ သိလိုက္ရပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ေနာက္တစ္ခါ ေဆး႐ံု ထပ္တက္ၿပီး အျခား ခြဲစိတ္ဆရာဝန္ႀကီးျဖင့္ ျဖတ္ၿပီးသားဟု အဆိုရွိေသာအပိုင္းကို တကယ္ သြားျဖတ္လိုက္ရပါသည္။

ထိုသို႔ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကို အမွန္အတိုင္း သိရၿပီး ေဆး႐ံုမွ ဆင္းခြင့္ရေသာအခါ ယေန႔တိုင္ သက္ရွိ ထင္ရွားရွိဆဲ မူလ ခြဲစိတ္ပါရဂူႀကီးအား  အက်ိဳးအေၾကာင္း သြားေမးေသာအခါ “ေအးဗ်ာ…၊ အဲတုန္းက ဘာကိစၥမွန္းေတာ့ မမွတ္မိဘူး၊ အေရးေပၚ ကိစၥတစ္ခု ေပၚလာတာနဲ႔၊ ကြ်န္ေတာ္လည္း မျဖတ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး ကိုဟဝွာေရ႕၊ ဗိုက္ဖြင့္ၿပီး သည္တိုင္း ျပန္ပိတ္ေပးလိုက္ရတာ… ေဆာရီး…”ဆိုပဲ။

ဒါလည္း မေျပာေကာင္းေသာေၾကာင့္သာ အမည္နာမ မထုတ္ေဖာ္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ လိုအပ္လွ်င္ လမ္းၫႊန္ေပးႏိုင္ပါသည္။ သက္ဆိုင္သူအားလံုး သက္ရွိထင္ရွားႏွင့္ ေျခေျချမစ္ျမစ္ ရွိပါေသးသည္။

ယခု ကြ်န္ေတာ္ တင္ျပလိုက္ေသာ ျဖစ္ရပ္မွန္ သံုးရပ္စလံုးတြင္ ေဆာရီးႏွင့္ ၿပီးခဲ့ရသည္ခ်ည္း ျဖစ္ပါသည္။ အသက္ပါ ေပးခဲ့ရေသာ လူနာမ်ားအတြက္လည္း ထိုသို႔ေသာ ေဆာရီးေပါင္း မည္မွ် ရွိေနေလာက္သည္ကို အားလံုး ေတြးဆဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ပါလိမ့္မည္။

သေဗၺသတၱာ ကမၼသကာဟု ေအာက္ေမ့ၿပီး ကံအေပၚ ပံုခ်လွ်င္ျဖင့္ ရတန္ေကာင္းသည့္တိုင္ အသက္ကို ဉာဏ္ေစာင့္သည္ဟူေသာ ဆို႐ိုးကလည္း ထိုအေတြးကို ေမွာင့္ေနျပန္ပါသည္။

ထိုဉာဏ္ထဲသို႔ ေဆာရီးေလးတစ္လံုး ေရာက္မလာေအာင္ လုပ္လို႔ မရဘူးလားဟု ေတြးမိရျပန္ေလေသာအခါတြင္မူ…

 

(ဝ၃၊ ဝ၇၊ ဝ၁ ေန႔ထုတ္ သတင္းစံုဂ်ာနယ္၊ အတြဲ ၄ အမွတ္ ၄၀)