Statement on Criticisms

ေဝဖန္ ေဆြးေႏြးခ်က္မ်ားနဲ႔ စပ္လ်ဥ္းတဲ့ သေဘာထား ေၾကညာခ်က္

ကြ်န္ေတာ့္စာမ်ားအေပၚ တံု႔ျပန္ ေဝဖန္ ေဆြးေႏြးခ်က္မ်ား အားလံုးကို ႀကိဳဆိုပါတယ္။ လက္လွမ္းမီသမွ် တေလးတစားလည္း ဖတ္ပါတယ္။

စာေရးသူတစ္ဦးအေနနဲ႔ စာဖတ္သူမ်ားဆီက တံု႔ျပန္ေဝဖန္ခ်က္ကို လိုလိုခ်င္ခ်င္ ေတာင္းဆိုၿပီး မရအရ လုပ္ယူခဲ့တာ ျမန္မာျပည္မွာ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္သာ ရွိေသးတယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ “သားငယ္တို႔ နားလည္ဖို႔၊” “ဟစ္သာငိုေတာ့ ခ်စ္တိုင္းျပည္”နဲ႔ “မီးငယ္တို႔ အသိျြကယ္ဖို႔” စာအုပ္မ်ားနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ စာအုပ္တိုက္က ထုတ္တဲ့ ဆရာေမာင္ဝဏၰရဲ႕ “သူလိုကိုယ္လို ေမာင္ဝဏၰ” စာအုပ္မ်ားရဲ႕ အဆံုးမွာ စာဖတ္သူမ်ားဆီက တံု႔ျပန္ခ်က္ကို ဖိတ္ေခၚထားတဲ့ ပံုစံစာရြက္ငယ္မ်ား အတိအလင္း ပါရွိခဲ့ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္စာအုပ္ သံုးအုပ္ရဲ႕ ပံုစံစာရြက္မွာဆိုရင္ အဲသလို တံု႔ျပန္ ေဝဖန္ခ်က္ ျပန္ပို႔ေပးသူမ်ားဆီကို ကြ်န္ေတာ့္တိုက္ထုတ္ စာအုပ္ တစ္အုပ္စီ ျပန္လက္ေဆာင္ ေပးမယ္ဆိုတဲ့ ကတိကဝတ္နဲ႔ကို တံု႔ျပန္ခ်က္ေတြ မ်ားမ်ား ျပန္လာေအာင္ လံႈ႔ေဆာ္ယူခဲ့တာပါ။

ဒါ့အျပင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို တိုက္႐ိုက္ဆက္သြယ္ႏိုင္တဲ့ လိပ္စာ၊ တယ္လီဖုန္းနံပါတ္၊ ဓာတ္ေခ်ာလိပ္စာ စတာမ်ားကို မဂၢဇင္းေတြက တစ္ဆင့္ ေဖာ္ျပခဲ့တာ ၂၀ဝ၀ ျပည့္ႏွစ္ကတည္းက ျဖစ္သလို ကြ်န္ေတာ့္စာအုပ္တိုက္က ထုတ္သမွ် စာအုပ္တိုင္းမွာလည္း အတိအလင္း ပါရွိပါတယ္။ (အဲသလို မိမိကို တိုက္႐ိုက္ဆက္သြယ္ႏိုင္တဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ကို လူသိရွင္ၾကား ထည့္ေပးတဲ့ စာေရးသူဆိုတာဟာလည္း လက္ခ်ိဳးေရမယ္ဆိုရင္ေတာင္ လက္တစ္ဖက္ မျပည့္ခ်င္ဘူးဆိုတာ အားလံုး အသိပါ။)

စာဖတ္သူစစ္စစ္မ်ားရဲ႕ တံု႔ျပန္ ေဝဖန္ခ်က္ကို ကြ်န္ေတာ္ အမွန္ တန္ဖိုးထားလို႔၊ လိုခ်င္ မက္ေမာမိလို႔ အခုလို ေဆာင္ရြက္ခဲ့တယ္ဆိုတာ အထူးေျပာေနဖို႔ ေတာင္ မလိုပါဘူး။

အဲသလို တံု႔ျပန္ေဝဖန္ခ်က္ေတြထဲမွာ မွတ္သား နာယူစရာ ပါရင္ မွတ္သား နာယူပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ မွားေနေၾကာင္း ေထာက္ျပထားတာဟာ အမွန္တကယ္ မွားေနပါလားလို႔ ကြ်န္ေတာ့္ သိစိတ္လိပ္ျပာက လက္ခံရင္ ကြ်န္ေတာ္မွားပါေၾကာင္း လူသိရွင္ၾကား ဝန္ခံဖို႔ တစ္စက္မွ ဝန္မေလးပါဘူး။ ဝန္လည္း ဝန္ခံခဲ့ဖူးတဲ့ သာဓကေတြ ရွိပါတယ္။ (တစ္ခါတေလမ်ားမွာ မလႊဲသာလြန္းေလာက္ေအာင္ သက္ဆိုင္ရာ စာေစာင္မ်ားက အတင္းအၾကပ္ ဖိအားေပးလာခဲ့လို႔ မွားပါတယ္လို႔ အေျခာက္တိုက္ ေတာင္းပန္ခဲ့ရဖူးတဲ့ သာဓကေတြလည္း ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။)

ပုဂၢိဳလ္ေရး ထိုးႏွက္ တိုက္ခိုက္မႈမ်ိဳးေတြ၊ ကြ်န္ေတာ္ ေဆြးေႏြးတဲ့ ပင္မ အေၾကာင္းအရာကို မဟုတ္ဘဲ ကြ်န္ေတာ့္စာထဲက ဝါက်တစ္ေၾကာင္း၊ စာတစ္ပိုဒ္ကိုသာ အက် ေကာက္ၿပီး ေဝဖန္ ေဆြးေႏြးတာမ်ိဳးေတြဆိုရင္ေတာ့ ဘာမွ ေျဖရွင္းေနစရာ မလိုဘူးလို႔ ယူဆတဲ့အတြက္ ဘာကိုမွ ျပန္ေျပာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ရံမ်ားမွာ တခ်ိဳ႕ေသာ အခ်က္အလက္ေတြက အေျခအေန အခ်ိန္အခါနဲ႔ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ေျပာဖို႔ မသင့္လွတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေနလို႔ ေရငံုေနလိုက္ရတာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိပါတယ္။

ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ တံု႔ျပန္ ေဝဖန္ ေဆြးေႏြးခ်က္မ်ား အားလံုးကို ႀကိဳဆိုေနတာပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ အင္မတန္ အေရထူပါတယ္။ ပ်ဥ္းမနား မဟာၿမိဳင္ ေတာရဆရာေတာ္ရဲ႕အဆိုအမိန္႔တစ္ခုကို မွတ္သားမိၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာ ပိုလို႔ေတာင္ အေရထူလာပါေသးတယ္။ ဆရာေတာ္က မိန္႔ၾကားခဲ့ပါတယ္။

“သူမ်ားပါးစပ္လႈပ္တိုင္းသာ ကိုယ္က လိုက္လႈပ္ေနမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ဘဝဟာ သူမ်ားပါးစပ္ထဲမွာပဲ နစ္မြမ္းသြားလိမ့္မယ္”တဲ့။

ကြ်န္ေတာ့္ဘဝကို ဘယ္သူ႔ ပါးစပ္ထဲမွာမွ အနစ္မြမ္းမခံႏိုင္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ၾကမၼာကို ကြ်န္ေတာ္သာ ဖန္တီးႏိုင္ပါတယ္။ သတၱဝါမွန္သမွ် ကံစီမံတဲ့ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း သြားၾကရတာပါ။ အဲဒီ့ကံဆိုတာက အဲဒီ့ သတၱဝါ ျပဳတဲ့ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မေနာကံလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ယံုၾကည္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ ကာယကံ၊ ကြ်န္ေတာ့္ဝစီကံ၊ ကြ်န္ေတာ့္ မေနာကံ မွန္ေနေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ မွားသြားရင္ ဝန္ခ်ပါမယ္၊ ေတာင္းပန္ပါမယ္။
ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ျမန္မာစာ က်ဴရွင္ဆရာတစ္ဦး ျဖစ္ခဲ့ဖူးေလတဲ့ ဆရာ ဦးမ်ိဳးေအာင္ (ယေန႔ ဇာတ္ၫႊန္းဆရာေက်ာ္ ၿငိမ္းမင္း) က ၁၉၇၅ ခုႏွစ္ေလာက္ဆီက ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ “ဘဝအခင္း၊ လမင္းေနမင္း၊ အဆင္းအတက္၊ အဖ်က္အျပဳ၊ အတု အစစ္၊ အခ်စ္အမုန္း၊ ကိုယ့္ႏွလံုးကို၊ စာလံုးေလးေတြ ေျပာလိမ့္မယ္”တဲ့။

အမွန္ကေတာ့ ဆရာၿငိမ္းမင္းတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ လူတိုင္းရဲ႕ႏွလံုးသားထဲမွာ ဘာရွိတယ္ဆိုတာကို သူ႔ႏႈတ္က ထြက္တဲ့စကား၊ သူ ခ်ေရးလိုက္တဲ့ စာေတြက ေရာင္ျပန္ ဟပ္လို႔ ေနပါတယ္။ ဖံုးထား၊ ဖိထားလို႔ ဘယ္လိုမွကို မရႏိုင္ပါဘူး။ တစ္ေနရာမဟုတ္ တစ္ေနရာမွာေတာ့ ေငါေငါႀကီး ေပၚလာတတ္စျမဲပါပဲ။ “စကားထဲက ဇာတိျပ”ဆိုတဲ့ ျမန္မာစကားႀကီးလည္း အထင္အရွား ရွိပါတယ္။

သည္ေတာ့ကာ ကြ်န္ေတာ္ ေရးတဲ့ စာေတြကတစ္ဆင့္ ကြ်န္ေတာ့္ ဇာတိကို သိႏိုင္သလို ကြ်န္ေတာ့္အေပၚ တံု႔ျပန္ ေဝဖန္ ေဆြးေႏြးၾကတဲ့ စာေတြထဲက ျပေနတဲ့ ဇာတိေတြကလည္း သူ႔ဟာနဲ႔သူ ရွိေနမွာပါ။

ဖန္တရာ ေတေနတဲ့ စကားကို အပ္ေၾကာင္း တစ္ခါ ထပ္ျပရရင္ေတာ့ လူဆိုတာ ကိုယ့္သမိုင္း ကိုယ္ေရးေနၾကသူခ်ည္းပါပဲ။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီ့သမိုင္းကိုေတာင္ သိပ္စိတ္မဝင္စားပါဘူး။

ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားတာက ေသငယ္ေဇာနဲ႔ ေမ်ာေနခ်ိန္၊ ေနာက္ဆံုး ထြက္သက္ကို မႈတ္ထုတ္လိုက္ခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္လိပ္ျပာေလး ၾကည္လင္သန္႔စင္ေနဖို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ စုေတစိတ္ကေလး တည့္မတ္ေနေအာင္ အခု ေနရသခိုက္ေလးမွာ ဘယ္သူ႔အေပၚမွာမွ အကုသိုလ္စိတ္ မထားမိေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားလ်က္ပါ။ သတိထားလ်က္ပါ။

သည္အတြက္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔စပ္လ်ဥ္းၿပီး ပုဂၢိဳလ္ေရးပဲ တြယ္တြယ္၊ ႏွစ္ျပားမတန္ေအာင္ပဲ ေျပာေျပာ၊ ႀကိဳက္တဲ့သူက ႀကိဳက္သလို ေရးႏိုင္၊ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ကို ဆဲတယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ အဲလို ဆဲဖို႔ တစ္ဖက္သားမွာ သူ႔အခ်ိန္ထဲက တခ်ိဳ႕တဝက္ကို ကြ်န္ေတာ့္အတြက္သက္သက္ တခုတ္တရ ဖဲ့ေပးလိုက္တာကို ေတြးမိတာနဲ႔တင္ ေက်းဇူးတင္လို႔က မဆံုးႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေရးသမွ်ကို လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ႀကိဳဆိုပါတယ္။ ေက်းဇူးလည္းတင္ပါတယ္။ ေရးလာသမွ် အားလံုးကိုလည္း လက္လွမ္းမီသေလာက္ တေလးတစားဖတ္႐ႈလ်က္ရွိပါေၾကာင္း အတိအလင္း ျမြက္ဟ ေၾကညာအပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
(၁၄၀၁၀၇)

ေရးခဲ့တဲ့ ေန႔စြဲက ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၁၄ ရက္ေန႔ပါ။ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ဂ်ာနယ္က ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီ ေနာက္ဆံုးပတ္မွာ ထုတ္ေ၀တဲ့ လွ်ပ္တစ္ျပက္ ဂ်ာနယ္ ျဖစ္ပါတယ္။  အခ်ိန္ကာလအားျဖင့္ သံုးႏွစ္ေက်ာ္သြားပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေရးၾကသားၾကသမွ်အေပၚ ထားရိွတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သေဘာထားကေတာ့ မေျပာင္းပါဘူးခင္ဗ်ား။