Flies in the Ointment

ငါးခံုးမေတာ့ လိုက္ဖမ္းမေနေတာ့ပါဘူး

ဆူဒိုနင္

ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေရာဂါဆန္းတစ္ခု ရွိတယ္။ အဲဒါက တယ္လီဖုန္း မုန္းတဲ့ ေရာဂါပါ။  အမုန္းဆံုးက ပါေလရာဖုန္းပါပဲ။ မရွိမေကာင္း ရွိမေကာင္းထဲမွာ သင္းက ထိပ္ဆံုးက ပါတယ္။ အဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ပါေလရာဖုန္းကို သိပ္ကိုင္ခဲတယ္။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး မကိုင္ဘူး။ မလႊဲသာတဲ့အခါမွ ကိုင္တယ္။ ဒါ့အျပင္ အဲဒီ့ဖုန္းနံပါတ္ကိုလည္း ေတာ္ေတာ္တန္တန္လူကို ေပးခဲတယ္။ ဖုန္းနံပါတ္ ေတာင္းသူတိုင္းလိုလိုကို အိမ္ဖုန္းနံပါတ္သာ ေပးျဖစ္တာခ်ည္းပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို အလုပ္အပ္မယ့္သူ (ဝါ) ပိုက္ဆံ စို႔စို႔ပို႔ပို႔ ေပးမယ့္သူေလာက္ပဲ အဲဒီ့ပါေလရာဖုန္းနံပါတ္ကို အသိခံတာ မ်ားတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ကေတာင္ လႊတ္အေရးမႀကီးရင္ အဲဒီ့ ဖုန္းကို မဆက္ဘူး။

ဒါကို ေျပာေနရတာက အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ တစ္ေန႔ေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္ သင္တန္းတစ္ခု ကိုင္ေနရာက ခဏ နားေနခ်ိန္မွာ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက ပါေလရာဖုန္းက ထျမည္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ မုန္းတာက ျဖစ္ၿပီ။ ပိုက္ဆံေပးမယ့္လူဆိုရင္ေတာ့ သည္းခံလိုက္မဟဲ့ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ဖုန္းကို ကိုင္လိုက္တဲ့အခါ မဟုတ္ဘူး၊ ပိုက္ဆံေပးမယ့္သူ မဟုတ္ဘူး။ နာမည္ႀကီး အပတ္စဥ္ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္က သူငယ္မေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူက သူ႔ကိုယ္သူ မိတ္ဆက္လာတာပါ။

စိတ္ခ်ဥ္က စေပါက္ပါၿပီ။ ဘယ္လိုက ဘယ္လို ကြ်န္ေတာ့္ ပါေလရာ ဖုန္းနံပါတ္ကို သိေနရတာလဲလို႔ စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ သူ႔အယ္ဒီတာမင္း၊ ကြ်န္ေတာ့္ တပည့္ေဟာင္းကို အဲဒီ့ဖုန္းနံပါတ္ ေပးထားဖူးတာ သတိရသြားတယ္။ သင္းလက္ခ်က္ပဲ ေနမွာပါ။

(အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ အေၾကာင္းစံု သိရေတာ့ ပိုဆိုးသြားပါတယ္။ အစက အိမ္ကို ဆက္တာတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ မရွိေတာ့ ပါေလရာ ဖုန္းနံပါတ္ ေတာင္းသတဲ့။ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္ကလည္း ကြ်န္ေတာ္ မအားတဲ့အေၾကာင္း၊ သင္တန္းတစ္ခု ကိုင္ေနလို႔ ဖုန္းဆက္လို႔ မရေၾကာင္း၊ ဒါ့ေၾကာင့္ နံပါတ္ မေပးႏိုင္ေၾကာင္း က်က်နန ရွင္းျပလိုက္ေသးတယ္ဆိုပဲ။ သည္ၾကားထဲကမွ ဖုန္းနံပါတ္ကို မရအရ ရွာဆက္တဲ့သူတို႔ရဲ႕ “တစ္ဖို႔တည္း ၾကည့္တတ္တဲ့” စိတ္ဓာတ္ကို ဩခ်ရေတာ့မွာပါ။)

ကိစၥက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတြ႕ဆံု ေမးျမန္းခ်င္လို႔တဲ့။ သူတို႔ ဂ်ာနယ္ရဲ႕ အထူးထုတ္ အခ်ပ္ပိုက႑မွာ ထည့္ခ်င္လို႔ဆိုပဲ။ အမယ္… ေတာင္းတဲ့ အခ်ိန္ကိုလည္း ၾကည့္ဦး။ အခုညေန ေတြ႕ပါရေစတဲ့။ သူ ဖုန္းဆက္တဲ့ အခ်ိန္က ေန႔ခင္း ၃ နာရီ ထိုးခါေတာင္ နီးေနၿပီ။ ညေန ေတြ႕ခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ ေနာက္ထပ္ ၂ နာရီ ၃ နာရီေလာက္ေနရင္ ေတြ႕ခ်င္တာ။ ေတာ္ေတာ္ လြယ္ပါလား။

ကြ်န္ေတာ္ ယတိျပတ္ ျငင္းလိုက္ပါတယ္။ ေျပာလည္း ေျပာျဖစ္လိုက္တယ္။ မင္းတို႔ ဂ်ာနယ္က က်ဳပ္ကို အိမ္သာလို သေဘာထားတာမို႔လို႔ မေတြ႕ႏိုင္ဘူးလို႔။
မွန္ပါတယ္။ အဲဒီ့ဂ်ာနယ္က ကြ်န္ေတာ့္ကို လုပ္ေပါင္းမ်ားေနၿပီ။ အင္တာလာ ဗ်ဴးတယ္။ ေရးၿပီး ပံုမႏွိပ္ခင္ ကြ်န္ေတာ့္ကို လာျပပါ့မယ္၊ ဂ်ာနယ္ထြက္ရင္လည္း လာေပးပါ့မယ္တို႔ ရႊန္းရႊန္းေဝေအာင္ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ၿပီးရင္ေတာ့ ေပၚမလာ ဇာတ္ကား ႐ိုက္စျမဲပဲ။

အဲဒါကိုလည္း ဖုန္းဆက္တဲ့ ကေလးမေလးကို ေျပာျပလိုက္တယ္။

“လိုခ်င္ရင္ေတာ့ ညည္းတို႔က ရႊန္းရႊန္းေဝလို႔… ၿပီးရင္ေတာ့ လွည့္ကို မၾကည့္တတ္ၾကတာမို႔ ညည္းတို႔ ဂ်ာနယ္ဆို က်ဳပ္ မေတြ႕ႏိုင္ဘူး”လို႔ပါပဲ။

ကေလးမေလးက ျပန္ေျပာတယ္။

“အဲဒါ သမီးမွ မဟုတ္တာ…”

မွန္တာေပါ့။ သိပ္မွန္တာေပါ့။ အဲဒီ့စကားေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ သည္စာကို ေရးျဖစ္သြားတာပါ။

သူ႔ေရွ႕က လူေတြ လုပ္ခဲ့တဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးကို သူ အခု ခံစားေနရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ လုပ္တာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္က ေသခ်ာ ေျပာထားပါလ်က္ကနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ ပါေလရာဖုန္းကို မရမက လွမ္းဆက္တာ၊ အမွန္းကမ္းလမ္း မသိစြာ နာရီပိုင္းပဲ ျခားၿပီး ေတြ႕ခြင့္ေတာင္းတာရယ္တို႔ပါပဲ။ သူ႔လုပ္ရပ္ရယ္၊ သူ႔ေရွ႕က သူ႔ဂ်ာနယ္ နာမည္ခံၿပီး ဆံုခဲ့ရဖူးသူေတြရဲ႕ လုပ္ရပ္ရယ္ ႏွစ္ခု ေပါင္းလိုက္တဲ့အခါမွာ ကြ်န္ေတာ္ အေတာ္ ခါးသီးသြားပါတယ္။

သူ႔ေရွ႕က လူေတြဟာ ႐ိုး႐ိုး လူ၊ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးခ်င္းစီအေနနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာၿပီး ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ရာ ဂ်ာနယ္ နာမည္တပ္ၿပီးေတာ့ လာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သည္အခါမွာ လူပုဂၢိဳလ္ ငျဖဴ၊ ငမည္းကို ကြ်န္ေတာ္ မွတ္မေန အားပါဘူး။ ဂ်ာနယ္ကိုသာ မွတ္ထားလိုက္ပါတယ္။

လူတိုင္းလည္း ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ ေနမွာပါ။ ရင္ဘတ္မွာ နာမည္ ခ်ိတ္ထားတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္၊ စတိုးဆိုင္က ဝန္ထမ္းပင္ျဖစ္ေစဦးေတာ့၊ လူထက္ သက္ဆိုင္ရာ ဆိုင္ကိုသာ မွတ္မိေနၿပီး အဲဒီ့ဆိုင္က ဝယ္လို႔ ေကာင္းတယ္၊ မေကာင္းဘူး၊ ေခ်ငံတယ္၊ မေခ်ငံဘူးလို႔သာ မွတ္ထားၾကမွာ သူသူငါငါပါပဲ။

အခုကေလးမေလးလည္း သူ႔ေရွ႕က အစဥ္အဆက္ လုပ္လာၾကသမွ်ရဲ႕ ဒဏ္ကို ခံလိုက္ရပါတယ္။ သူ လုပ္တာ မဟုတ္ေပမယ့္ သူတာဝန္ ထမ္းေဆာင္ရာ ဂ်ာနယ္တိုက္ကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ဆီ လာခဲ့ဖူးတဲ့ ဝန္ထမ္း သံုး-ေလးေယာက္ရဲ႕ လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ သူ႔ဂ်ာနယ္ဆိုရင္ သည္အေပါက္ပဲ လာမွာလို႔ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ထစ္ခ် တြက္ဆလိုက္ပါၿပီ။

ေျပာခဲ့တဲ့ အယ္ဒီတာမင္း ကြ်န္ေတာ့္တပည့္လည္း အတူတူပါပဲ။ လိုခ်င္တာ ရွိတဲ့အခါ ေရွးတုန္းက ဆရာတပည့္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာကို ဇာခ်ဲ႕ၿပီး သြားၿဖီးေလးနဲ႔ ေရာက္လာ၊ ဆရာ့စာေတြကို ဘယ္လိုဖတ္တာ၊ ဆရာ့စာေတြက သူ႔ဘဝအတြက္ ဘယ္လို အက်ိဳးရွိတာေတြကို ရႊန္းရႊန္းေဝ ေျပာပါတယ္။ လိုခ်င္တာ ယူပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို မာေၾကာင္း၊ သာေၾကာင္း ဓာတ္ေခ်ာစာေလးေတာင္ မပို႔ေတာ့ပါဘူး။ စုပ္စျမဳပ္စ ေပ်ာက္သြားပါေတာ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ္ဟာ သတင္းသမားအတုဘဝမွာ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္ ေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ သတင္းသမားမဟုတ္ေပမယ့္ သတင္းအလုပ္ေတြ လုပ္ခဲ့ရတာပါ။ သည္အခါမွာ သတင္းရင္းျမစ္ေတြကို အျမဲတေစ ဂ႐ုစိုက္ရပါတယ္။ သတင္းရႏိုင္တဲ့ အလားအလာ ရွိသူမ်ားမို႔ အဆက္အသြယ္ မျပတ္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းမြမ္းမံထားရပါတယ္။
မလိုရင္ ပစ္ထားၿပီး လိုေတာ့မွ သြားေတာင္းရင္ တစ္ခါက ႏွစ္ခါပဲ ရပါမယ္။ သံုးခါေလာက္က်ရင္ေတာ့ မ်က္ေထာင့္နီလာပါလိမ့္မယ္။ ေလးခါ ဆိုရင္ေတာ့ ေခါင္းရမ္းမွာက ေသခ်ာသေလာက္ပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ သတင္းသမားဟာ အဆက္အသြယ္ေတြကို မျပတ္ ထိန္းသိမ္းထားရပါတယ္။ ဒါ သတင္းေလာကရဲ႕ အထာပါ။

ယုတ္စြအဆံုး ယမကာတိုက္ေကြ်းတဲ့ ဧည့္ခံပြဲမ်ိဳးဆိုရင္ေတာင္ သတင္းသမားက မူးလို႔ မရပါဘူး။ ဧည့္ခံပြဲထဲမွာ သတင္းအရင္းအျမစ္ေတြကို ေဖြရွာရတယ္၊ မြန္းမံရတယ္။ အရင္းအျမစ္ အသစ္ေတြကိုလည္း မုဆိုး က်ားေခ်ာင္းသလို အနံ႔ခံလိုက္ရပါတယ္။ သတင္းသမားအတြက္ အလုပ္ခ်ိန္ အကန္႔အသတ္ မရွိဘူး။ ၂၄ နာရီလံုးဟာ သတင္းသမားရဲ႕ အလုပ္ခ်ိန္ပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ အဲဒီ့ ၁၅ ႏွစ္သက္တမ္းအတြင္းမွာ ၃၆ နာရီေလာက္ မနားတမ္း၊ လံုးလံုး မအိပ္ဘဲ သတင္းေနာက္ လိုက္ခဲ့ရတာမ်ိဳးေတြ ႏွစ္ႀကိမ္၊ သံုးႀကိမ္ ရွိဖူးတယ္။

ဒါေပမယ့္ သတင္းသမားက အကင္းပါးရတယ္။ အလိုက္ကမ္းဆိုး သိရတယ္။ ကိုယ့္ကို ၾကည္ျဖဴေအာင္ ေနရတယ္။ သူနဲ႔သူ သင့္ရာေလးေတြလည္း ကိုယ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္ေပးရတယ္။ လာဘ္ထိုးတာ မဟုတ္ေပမယ့္ သိပ္အေရးႀကီးတဲ့ အဆက္အသြယ္ေတြကိုဆိုရင္ သတိတရနဲ႔ ဝယ္ျခမ္းသြားတာေလးေတြ လုပ္ေပးရတယ္။ အထူးသျဖင့္ သူ႔ဆီက ဘာသတင္းမွ ရစရာ မရွိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ပိုေတာင္ လုပ္ထိုက္ေသးတယ္။ ကိုယ္လိုခ်င္မွ သြားေပးရင္ ကိုယ့္ေစတနာက မူမမွန္ဘူး။ ဘာမွ မလိုအပ္ခ်ိန္မွာ ေပးထားေတာ့ ကိုယ့္ကို သူမ်က္ႏွာ နာေနၿပီ။ ကိုယ္မေတာင္းေတာင္ သူက ေပးခ်င္ေနၿပီ။ အဲလိုျဖစ္ေအာင္ အားထုတ္ရတယ္။ ႀကိဳးစားရပါတယ္။

သတင္းသမား အခ်င္းခ်င္းဆိုလည္း အလားတူပဲ ဆက္ဆံရပါတယ္။ ဒါက်ေတာ့ ကိုယ့္ဘက္က သူ႔ကို သတင္းဦး သတင္းထူးကို  ျပန္ေပးသင့္တဲ့အခါလည္း ေပးရတာမ်ိဳးပါ။ ကိုယ္က သတင္းထူးတိုင္း သူ႔ကို ေပးထားရင္ သူကလည္း ကိုယ့္ကို ျပန္ေပးလာမွာ ေသခ်ာသေလာက္ပါပဲ။ တစ္ခုေတာ့ ရွိသေပါ့။ ကိုယ္က သတင္းထူး လိုက္ရတဲ့ သတင္းသမားဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္စာေစာင္အတြက္ အရင္ ေရးစရာရွိတာေရး၊ ပို႔စရာ ရွိတာပို႔ၿပီးမွ ေပးတန္တာ ေပးရတာမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ခါတေလက်ေတာ့ ကိုယ္ရတဲ့ သတင္း အရင္းအျမစ္က မခိုင္လံုဘူး။ အတည္ျပဳဖို႔ လိုေနတယ္။ သတင္းသမားခ်င္း ပလဲနံပသင့္ေနရင္ အဲဒါ သိပ္အဆင္ေျပတယ္။ သူ႔သတင္း ကိုယ့္သတင္း တိုက္ဆိုင္ၾကည့္ရင္ အေျဖက ထြက္လာႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမ်ားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲလိုျဖစ္ေနဖို႔က သတင္းသမားခ်င္း အဆက္အသြယ္ကိုလည္း ထာဝရ မြမ္းမံေနရတယ္။ ထိန္းသိမ္းေနရပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က သတင္းပညာ တတ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ သတင္းသမားအဘိုးႀကီးေတြနဲ႔ သိခြင့္ၾကံဳရတယ္။ အမ်ားစုက သက္ရွိ ထင္ရွားေတာင္ မရွိေတာ့ပါဘူး။ သတင္းဘိုးေအႀကီးေတြလို႔ပဲ ဆိုပါစို႔ရဲ႕။ သူတို႔ဆီက တိုက္႐ိုက္ သင္ယူရတာလည္း ရွိတယ္၊ သြယ္ဝိုက္ သင္ယူရတာေတြလည္း ရွိတယ္။ အဲဒီ့အေတြ႕အၾကံဳေတြက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ဝမ္းစာေတြပါပဲ။

အခုကာလမွာ ဂ်ာနယ္ေတြ အၿပိဳင္းအ႐ိုင္းေပၚထြန္းလာတာ အားရစရာႀကီးပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့ဂ်ာနယ္ေတြကသတင္းလိုက္သူ၊ သတင္းေရးသူ အမ်ားစုကေတာ့ ခ်ာတူးေတြျဖစ္ေနတာ ကိုယ္တိုင္ ခဏခဏၾကံဳရတယ္။ သူတို႔က သတင္းအရင္းအျမစ္ကို အိမ္သာလိုပဲ သေဘာထားေနၾကတယ္။ သူတို႔ အသံုးလိုတဲ့အခါ မ်က္ႏွာလိုအားရ လုပ္လိုက္ၾက၊ အသံုးမလိုတဲ့အခါ က် လွည့္ေတာင္ မၾကည့္ၾကနဲ႔၊ ေတာ္ေတာ့္ကို ေအာ့ႏွလံုးနာစရာ ေကာင္းေနတယ္။ အထူးသျဖင့္ နာမည္ရွိတဲ့၊ ေစာင္ေရေကာင္းတဲ့ ဂ်ာနယ္ မဂၢဇင္းေတြဆို သာဆိုးေသးတယ္။ အဲဒီ့အရွိန္အဝါကို သံုးၿပီး ေျပာလိုက္ရင္ လူတိုင္းက လက္ခံလိမ့္မယ္လို႔ တရားေသ မွတ္ထားၾကတယ္။ ကိုယ္လုပ္လိုက္တဲ့ လုပ္ရပ္၊ ကိုယ္ေျပာလိုက္တဲ့စကားဟာ ကိုယ္ကိုယ္စားျပဳရာ စာေစာင္ကိုသာ ေရာင္ျပန္ဟပ္ေနမွန္းလည္း မသိရွာၾကဘူး။
သတင္းအရင္းအျမစ္ကို မြမ္းမံ ထိန္းသိမ္းရေကာင္းမွန္းလည္း မသိဘူး။ လိုခ်င္ရင္ေတာ့ ပ်ာပ်ာ ပ်ာပ်ာနဲ႔ ေပၚလာၾကစျမဲ။

အခုေတာ့ ျဖစ္ၿပီ။

ကေလးမေလးက ေျပာေသးတယ္။ “ဆရာက ေတာ္ေတာ္ ရက္စက္တာပဲ”တဲ့။ ဟား… သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို တံဆိပ္ကပ္၊ အကဲျဖတ္တဲ့ စကားေျပာသြားတာပါပဲ။ သူက စကားလွေအာင္ ေျပာတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အမွန္က “ရွင္ေတာ္ေတာ္ ႐ိုင္းတာပဲ”လို႔ ေျပာလိုက္တာပါ။

“ေအး… ရက္စက္တယ္ကြာ”လို႔ ေျပာၿပီး ကြ်န္ေတာ္ ဖုန္းပိတ္လိုက္ပါတယ္။

အဲဒီ့ေန႔ကစၿပီး အဲဒီ့တယ္လီဖုန္းကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ လံုးဝ မကိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ဟုတ္တယ္… ကြ်န္ေတာ္ လုပ္လို႔ရတာဆိုလို႔ ဒါ ရွိေတာ့တာပဲ။ သည္ စာနယ္ဇင္းေလာကႀကီးထဲက ငါးခံုးမေတြကို ကြ်န္ေတာ္ လိုက္ဖမ္းေနလို႔ ရမွာမွ မဟုတ္တာပဲဗ်ာ… ေနာ…

အားလံုးေတြးဆ ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္ၾကပါေစ
ဆူဒိုနင္
(ရန္ကုန္ – ၁၀ဝ၉၁၀)

(၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ေအာက္တိုဘာ ၇ ရက္ေန႔ထုတ္ Bi Weekly Eleven ဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တာေလးကို ျပန္လည္တင္ဆက္ထားတာပါ။)