စမလံုးခ်င္ဘု လံုးလံုးႀကီး စိတ္နာ (၃)

ဇာတိမဲ့ စကၤပူရ

သည္ေနရာမွာ စကၤပူရသားေတြကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ ၾကည့္မိရျပန္တယ္။ တကယ္ေတာ့ စကၤပူရတိုင္းသား (ဝါ) စကၤာပူ လူမ်ိဳးဆိုတာ သီးျခား သတ္သတ္ ရွိကို မရွိဘူး။ တ႐ုတ္ေတြ၊ ကုလားေတြ၊ မေလးေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားေလတဲ့ စကၤာပူႏိုင္ငံသားေတြသာ ျဖစ္လို႔ေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ စကၤာပူ ႏိုင္ငံသား အားလံုးရဲ႕ ေလးပံု သံုးပံု ေက်ာ္က တ႐ုတ္ေတြ။ (ဒါ့ေၾကာင့္လည္း စကၤာပူႏိုင္ငံက သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ တတိယ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံေတာ္လို႔ ေအာက္ေမ့ၾကတဲ့အျပင္ တ႐ုတ္ျပည္မႀကီးနဲ႔ ထိုင္ဝမ္တို႔ကို ရင္ၾကားေစ့ေပးရာမွာေတာင္ အိမ္ရွင္အျဖစ္နဲ႔ ဝင္ပါေပးခဲ့ဖူးေသးတယ္။)

ဒုတိယအမ်ားဆံုးက မေလးေတြ ျဖစ္ၿပီး ကုလားေတြက တတိယအမ်ားဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။ သည္လိုေျပာေပမယ့္ တ႐ုတ္ကလည္း တစ္မ်ိဳးတည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ အမ်ားစုက ဖႈက်န္႔ ျပည္နယ္က၊ တခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့ ကြမ္းတံုက၊ တခ်ိဳ႕က တျခားေနရာေတြက ျဖစ္ေနေတာ့ တ႐ုတ္ခ်င္း အတူတူေပမယ့္ ေျပာတဲ့ စကားခ်င္းက မတူၾကျပန္ဘူး။ တစ္မ်ိဳးေျပာတာကို က်န္တဲ့ တစ္မ်ိဳးက လံုးဝ နားမလည္ႏိုင္ဘူး။ ကုလားမွာက်ေတာ့လည္း တစ္ဝက္ေက်ာ္က တမီ(လ္)ေတြ၊ က်န္တာေတြက မေလးေပါက္ ကုလားနဲ႔ ဆစ္(ခ္) (ျမန္မာအေခၚ ပန္ခ်ာပီ)ေတြအျပင္ ပါကစၥတာနီေတြ၊ ဆင္ဟာလိ(စ္)ေတြလည္း ပါေသးတယ္။ သူတို႔က်ေတာ့လည္း စကားခ်င္းက ေတာင္နဲ႔ ေျမာက္၊ မတူျပန္ဘူး။ မေလးေတြက်ေတာ့လည္း အဲသလိုပဲ၊ ေဒသိယ စကားေတြက ကြဲေနျပန္တယ္။

အဲေတာ့ စကၤာပူမွာ ႐ံုးသံုးအျဖစ္ ဘံုသံုးႏိုင္ေအာင္ အဂၤလိပ္စာကိုပဲ အဓိကထားၾကရေတာ့တယ္။ တရားဝင္အေနနဲ႔ေတာ့ အဂၤလိပ္စကားရယ္၊ မယ္(န္) ဒရင္း တ႐ုတ္စကားရယ္၊ မေလးစကားရယ္၊ တမီ(လ္)စကားရယ္ဆိုၿပီး ေလးခု သတ္မွတ္ထားေပမယ့္ တကယ္တကယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေရးနဲ႔ စက္မႈလုပ္ငန္းေတြမွာ အဂၤလိပ္စကားကိုသာ အဓိကထားသလို ေက်ာင္းေတြမွာလည္း အဂၤလိပ္စကားနဲ႔သာ သင္ၾကားပို႔ခ်ပါတယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း တ႐ုတ္ မယ္(န္)ဒရင္း စကားကိုလည္း စကၤာပူေက်ာင္းေတြရဲ႕ သံုးပံုတစ္ပံုမွာ အဓိက ထားၿပီး သင္ၾကားေပးျပန္တယ္။

ဘာသာေရးအရလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲေနျပန္တယ္။ တ႐ုတ္အမ်ားစုက ကြန္ဖ်ဴးရွပ္ရယ္၊ တာအိုဝါဒရယ္၊ ဗုဒၶဘာသာရယ္ကိုျဖစ္ျဖစ္၊ ဟိုဟာ နည္းနည္း၊ သည္ဟာ နည္းနည္း ေရာေနတဲ့ ဘာသာရယ္ကိုျဖစ္ျဖစ္ ကိုးကြယ္ၾကတယ္။ မေလးေတြနဲ႔ ကုလားတခ်ိဳ႕ကေတာ့ အစၥလာမ္ဘာသာဝင္ေတြ။ အဲဒါက လူဦးေရရဲ႕ ေျခာက္ပံု တစ္ပံု ရွိတယ္။ ခရစ္ယာန္အသိုင္းအဝိုင္းကလည္း တစ္မုဟုတ္ခ်င္း တိုးပြားလာလိုက္တာ အခုဆို လူဦးေရရဲ႕ ဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္က ခရစ္ယာန္ေတြျဖစ္ေနၾကၿပီး ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ အားလံုးလိုလိုကလည္း တ႐ုတ္ေတြပဲ ျဖစ္လို႔ေနျပန္တယ္။ က်န္တာက ဟိႏၵဴေတြ။

သည္အခါ စကၤာပူရရဲ႕ လူအမ်ား ဖြဲ႕စည္းပံုကလည္း သည္တိုင္းျပည္ေလးရဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈကို ပံ့ပိုးေပးေနေလတဲ့ အခ်က္ျဖစ္ေနႏိုင္လားလို႔ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္လာပါတယ္။ ေျပာရရင္ စကၤာပူႏိုင္ငံသားေတြမွာ ဇာတိေတြ ကြဲေနတယ္။ အဲေတာ့ ဇာတိမာန္တက္ဖို႔ သူတို႔မွာ အားမရွိဘူး။ တစ္ဖက္ကၾကည့္ရင္ အင္မတန္ သနားစရာ ေကာင္းလွသေလာက္ တစ္ဖက္ကၾကည့္ျပန္ရင္လည္း သူတို႔မွာ အလုပ္မဟုတ္တာေတြကို အဟုတ္လုပ္၊ အ႐ႈပ္ေတြ လုပ္ရင္း အလုပ္႐ႈပ္စရာ အေၾကာင္းက နည္းေနပါတယ္။

လက္ေတြ႕ဘဝမွာကိုက ကိုယ္ပိုင္ ဘာသာစကားရယ္လို႔ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ လက္ညႇိဳး ထိုးျပစရာမရွိေတာ့ သူတို႔ကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြ်န္ျပဳခဲ့သူ အဂၤလိပ္မ်ားရဲ႕ ဘာသာစကားကိုပဲ ယေန႔ ထက္တိုင္ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ လက္ခံ သံုးစြဲခဲ့တယ္။ အခုက်ေတာ့ ဆင္းဂလစ္(ရွ္)လို႔ ေတာင္ေခၚရတဲ့ စကၤာပူႏိုင္ငံသားသံုး အဂၤလိပ္ စကားပ်က္ေတာင္ ေပၚထြန္းလာခဲ့ၿပီ။ တစ္နည္းေျပာရရင္ ဘံုလူမ်ိဳး၊ ဘံုဘာသာစကား မရွိတဲ့ ကြ်န္းကေလး တစ္ကြ်န္းေပၚက ၿမိဳ႕သာသာ နယ္နိမိတ္ကေလး တစ္ခုကေန ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ ျဖစ္လာတဲ့အခါ ဘံုလူမ်ိဳး၊ ဘံုဘာသာစကား တစ္ခုကို ကိုယ့္ဘာသာ ဖန္တီးယူလိုက္ၾကတဲ့ သေဘာပါပဲ။

သည္အခါမွာ ႏိုင္ငံခ်စ္စိတ္က ပိုၿပီး ျပင္းထန္လာသလားဆိုတာ စဥ္းစားစရာပဲ။ တျခားဟာမွ သီးသီးသန္႔သန္ ခ်စ္စရာ၊ မာန္တက္စရာ ရွိမေနေတာ့တဲ့ အတူတူ၊ ကိုယ္ မွီတင္း ေနထိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံကိုသာ ပံုေအာၿပီး ခ်စ္လိုက္ၾကရင္းက ကိုယ့္ႏိုင္ငံဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္ေရးကို အားသြန္ ခြန္စိုက္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကတာေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလားလို႔ ေတြးစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။

အခုပဲ ၾကည့္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေနတဲ့ ေယာ့(ခ္)ဟိုတယ္(လ္)ဆိုတာ အဂၤလိပ္ နာမည္၊ ေယာ့(ခ္)ဟိုတယ္ရွိတဲ့ ေတာင္ကုန္းက အလစ္ဇဘက္(သ္)ကုန္း၊ အဂၤလိပ္ နာမည္ပဲ၊ အခု ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရာက္ေနတဲ့ လမ္းမက သစ္သီးျခံလမ္းလို႔ ကြ်န္ေတာ္ကသာ ဘာသာျပန္ၿပီး ေရးလိုက္တာ။ သူ႔ နာမည္အမွန္က ေအာခ်ာ့(ထ္)လမ္း ခင္ဗ်။ အဂၤလိပ္နာမည္ပဲ။ [ျမန္မာျပည္က ၿမိဳ႕မ်ားကို အစြဲျပဳမွည့္ ေခၚထားတဲ့ မင္းဘူးလမ္းေတြ၊ ေမာ္လမီး(န္) (ေမာ္လၿမိဳင္)လမ္းေတြလည္း ရွိသဗ်။ ဆီရန္ဂြန္းကေတာ့ ျမန္မာနဲ႔ သက္ဆိုင္ပံု မရဘူး။ သူက မေလးဘာသာစကားနဲ႔ ရန္ဂုန္ဆိုတဲ့ ငွက္ကို အစြဲျပဳမွည့္ေခၚထားတာလို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ယူဆၾကပါတယ္။ အတတ္ေတာ့ ဘယ္သူကမွ မေျပာႏိုင္ဘူးပ။]

စကၤာပူကိုလည္း အဂၤလိပ္က ကိုလိုနီနယ္ပယ္အျဖစ္ ကြ်န္ျပဳခဲ့တာပ။ သို႔ေပမယ့္ စကၤပူရသားေတြအေနနဲ႔ အဂၤလိပ္အေပၚ အခဲမေက်တဲ့ စိတ္နဲ႔ အဲဒီ့ နာမည္ေတြကို ေျပာင္းပစ္ရေအာင္ကလည္း သူတို႔မွာ ကိုယ္ပိုင္ စကၤပူရ ဘာသာ စကားရယ္လို႔  သတ္သတ္မွတ္မွတ္ မရွိေလေတာ့ကာ အကုန္လံုး သည္တိုင္း ထားလိုက္ၾကတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ အပယိကေတြအတြက္ ဦးေႏွာက္ေတြ အစားခံေနစရာ မလိုေတာ့ဘူး။ ႏိုင္ငံဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးကိုပဲ အာ႐ံုအျပည့္စိုက္ၿပီး လုပ္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။

အႏွစ္သာရပိုင္းမွာလည္း ေရွ႕မွာ ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း ၿဗိတိသွ်ေတြက လြတ္လပ္တဲ့ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ ႏိုင္ငံအျဖစ္ သံမဏိသက္ ရွည္စြာေနလာခဲ့တဲ့သူေတြ ျဖစ္တာကို အသိအမွတ္ျပဳတယ္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံနဲ႔ကိုယ္ ရပ္တည္ႏိုင္႐ံုသာမက သူမ်ားႏိုင္ငံေတြကိုေတာင္ ေအာင္ျမင္စြာ သိမ္းပိုက္ၿပီး နယ္ခ်ဲ႕ႏိုင္ခဲ့သူေတြဆိုေတာ့ ႏွယ္ႏွယ္ မဟုတ္မွန္းလည္း ရိပ္မိတယ္။ သည္ေမာင္ေတြမွာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စြမ္းရည္၊ စစ္ေရးစြမ္းရည္၊ သံတမန္ေရးစြမ္းရည္ေတြ အခိုင္အမာ ရွိေနတာကို ျမင္တယ္။ သည္ေတာ့ ဘာအေတြ႕အၾကံဳမွ မရွိေသးတဲ့ စကၤပူရသားေတြအေနနဲ႔ လြတ္လပ္တဲ့ အခ်ဳပ္အခ်ာ အာဏာပိုင္ ႏိုင္ငံအျဖစ္ ရပ္တည္ေရးမွာ  ဝါးလံုးနင္းမိ ဝါးျခမ္းနင္းမိ ျဖစ္ႏိုင္တာကို ႀကိဳျမင္တယ္။ အဲဒီ့ အေျမာ္အျမင္နဲ႔ ၿဗိတိသွ်တို႔ရဲ႕ အကူအညီကို ယူလိုက္သလို မေလးရွားျပည္ေထာင္စုရဲ႕ အဆြယ္အပြားျပည္နယ္ တစ္ခုအျဖစ္လည္း ရပ္တည္ခဲ့ျပန္တယ္။

ကိုယ့္ဘက္က ခိုင္ၿပီ၊ ပိုင္ၿပီ၊ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ ရဲရဲ ရပ္ႏိုင္ၿပီဆိုမွ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေရးဇာတ္ခံုထဲကို ေျခစံုပစ္ဝင္ခ်လာတယ္။ ေဒသတြင္းမွာ တက္ တက္ၾကြၾကြ အလုပ္လုပ္ၾကတယ္။

ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ ေလာက္ အလုပ္ကိုပဲ ဖိလုပ္တဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးကို ကေန႔ အခါမွာ စကၤပူရသားေတြ အျပည့္အဝ ခံစားေနရတာ ေတြ႕ေနရၿပီပဲေလ။ သြားေလရာမွာ သစ္သစ္လြင္လြင္၊ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္၊ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း။ ျခင္၊ ယင္၊ ပိုးဟတ္၊ ၾကြက္ မရွိတဲ့ ႏိုင္ငံ။ ရွိဦးေတာင္မွ လူေတြကို ဒုကၡမေပးႏိုင္တဲ့ မရွိသေလာက္ ပမာဏသာ ျဖစ္ပါတယ္။

တိုက္တာေတြကလည္း အသစ္၊ ကားေတြကလည္း အသစ္၊ လူေတြကလည္း ဘယ္သူ႔ၾကည့္လိုက္ ၾကည့္လိုက္ အဝတ္အစားသစ္ေတြနဲ႔ ေက်ာ့ေက်ာ့ေမာ့ေမာ့။ မ်က္ႏွာေတြကလည္း အဆီျပန္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာ မရွိဘူး။ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးခါစေတြလို ေက်ာ့လို႔။ ေက်ာ့မွာေပါ့၊ သြားေလရာမွာ ေလေအးစက္နဲ႔မွ မလြတ္ေလေတာ့ကာ ဘယ္အဆီျပန္အားမွာတံုး။

ေရာက္စ လမ္းသလားခ်က္ေလး တစ္ကြက္

ကြ်န္ေတာ္လည္း စကၤာပူေရာက္ေတာ့ အဆီမျပန္ေတာ့ဘူး ထင္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေက်ာ့လို႔ရယ္။ သူက သူငယ္ခ်င္းတကာအနက္မွာ မနာလိုခ်င္စရာ အေကာင္းဆံုး။

အစားလည္း မက္တယ္၊ အအိပ္လည္း မက္တယ္၊ အရက္ကေလးလည္း ေသာက္တယ္။ သို႔ေပမယ့္ သူ႔ကိုယ္ခႏၶာက က်စ္က်စ္လစ္လစ္၊ သြယ္သြယ္လ်လ်။ ေငြေၾကးကလည္း တတ္ႏိုင္တဲ့သူဆိုေတာ့ သူ႔ၾကည့္လိုက္ရင္ အျမဲေက်ာ့လို႔၊ ေမာ့လို႔။

မနာလိုတာက ဘယ္ေလာက္စားစား မဝတဲ့ သူ႔ကိုယ္ခႏၶာကိုပါ။ ကြ်န္ေတာ္ျဖင့္ ေရေသာက္ရင္းေတာင္ အေျခာက္တိုက္ ဝ၀လာ မွတ္တယ္။

သံုးေယာက္သား သစ္သီးျခံလမ္းေပၚ ေရာက္လာၾကတယ္။ လမ္းေပၚမွာ လူေတြ အျပည့္။ အားလံုးက သုတ္သုတ္ သုတ္သုတ္။
သူငယ္ခ်င္းက ၁၉၈၀ ျပည့္လြန္စ ႏွစ္ေတြတံုးက စကၤာပူမွာ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး ေနခဲ့ဖူးတယ္။ ဘယ္နားမွာ ဘာရွိတာ၊ ဘာေကာင္းတာေတြကို သူ သိတယ္။ သူက ခါးပိုက္ႏိႈက္လည္း သတိထားလို႔ ေျပာေတာ့ နည္းနည္း အံ့ဩသြားတယ္။ သည္တိုင္းျပည္မွာ ဒါမ်ိဳးေတြ ရွိသလားလို႔ ေပါင္ခ်ိန္ေျပာနည္းကား ေျပာရမလိုေတာင္ ျဖစ္သြားတယ္။

သို႔ေပမယ့္ ျပင္သစ္မွာ သူ႔လိုပဲ ကြ်န္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ခါးပိုက္ႏိႈက္ခံခဲ့ရဖူးတာကို အမွတ္ရမိသြားပါတယ္။ လြယ္ရင္ေတာ့ သူၾကြယ္ေတာင္ မေနဘူးေပါ့ေလ။ ကိုယ္ အရင္ ကိုယ္ခံေပါ့လို႔ ေတြးရင္း ပုခံုးမွာ လြယ္ထားတဲ့ အိတ္ကေလးကို စလြယ္သိုင္း ေျပာင္းလြယ္လိုက္ရင္း ဗိုက္ဖက္ ေရႊ႕ထားလိုက္ရ ပါတယ္။

မႏွစ္က နတၱလင္းကို ဆရာေမာင္ဝဏၰရယ္၊ ဆရာ ေမာင္စိန္ဝင္း (ပုတီးကုန္း)ရယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ရယ္ စာေပေဟာေျပာပြဲ သြားခဲ့ၾကတုန္းက အျပင္ထြက္ၾကမယ္ လုပ္ေတာ့ ဆရာေမာင္စိန္ဝင္းက ဂ်င္းအိတ္ျဖဴေလးတစ္လံုး လြယ္ၿပီး ထြက္လာတာ ေတြ႕လိုက္တယ္။ စာၾကည့္မ်က္မွန္၊ ေဆးလိပ္ဘူး၊ မီးျခစ္၊ ပါေလရာဖုန္း၊ ေဆးေပါ့လိပ္၊ မွတ္စုစာအုပ္စသျဖင့္ စံုစီနဖာကို သြားေလရာ သယ္တတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္လည္း အဲလို အိတ္ေလးတစ္လံုးနဲ႔မွ ျဖစ္မယ္လို႔ သေဘာေပါက္သြားတယ္။ ဆရာေမာင္စိန္ဝင္းရဲ႕စိတ္ကူးကိုလည္း သေဘာက်သြားတယ္။

ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း အိတ္ကေလးတစ္လံုး ဝယ္ကိုင္လာတာ။ အေတာ္ေတာ့ အလုပ္ျဖစ္သဗ်။ အခုဆို အိတ္ထဲမွာ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္၊ ပိုက္ဆံ၊ ပါေလရာဖုန္း၊ မွတ္စုစာအုပ္၊ ေဆးလိပ္ဘူး၊ ေဆးေပါ့လိပ္၊ အသံဖမ္းစက္ အကုန္ပါ တယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ခါးပိုက္ႏိႈက္ သတိထားလို႔ ေျပာေတာ့မွ ဥစၥာေျခာက္ၿပီး ေျပာင္းလြယ္လိုက္ရတယ္။

ေကာ္ဖီဆိုင္ တစ္ဆိုင္မွာ ထိုင္ဖို႔ ျပင္ၾကတယ္။ ေကာ္ဖီဆိုင္က လမ္းေဘး  လူသြားစႀကႍအက်ယ္စားမွာလည္း ခင္းထားေပးတဲ့ဆိုင္။ သို႔ေပမယ့္ လူသြား စႀကႍေပၚမွာ ျဖစ္လင့္ကစား ေဆးလိပ္မေသာက္ရတဲ့ အျခမ္းတစ္ျခမ္းနဲ႔ ေဆးလိပ္ ေသာက္ႏိုင္တဲ့ အျခမ္းဆိုၿပီး ႏွစ္ျခမ္းခြဲထားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္က ေဆးလိပ္သမားေတြဆိုေတာ့ ေဆးလိပ္ေသာက္လို႔ရတဲ့ အျခမ္းကို ေရြးၾကပါတယ္။ သို႔ေပတည့္ အဲဒီ့အျခမ္းမွာ ရွိတဲ့ စားပြဲ ၄-၅-၆ လံုးစလံုးမွာက လူျပည့္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း ရပ္ေစာင့္ေနၾကရပါေတာ့တယ္။

(ကေန႔ထြက္တဲ့ “ေဒ၀ီဂ်ာနယ္” အတြဲ ၁ အမွတ္ ၄ မွာ သည္အထိ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ သည္တစ္ပတ္ဂ်ာနယ္ကေတာ့ သည္စာကို ေဖာ္ျပလာသမွ်ထဲမွာ အျပည့္စံုဆံုးလို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ အရင္အပတ္ေတြကလို ဟိုက်န္ သည္က်န္ အေတာ္နည္းသြားတယ္။ အခု ေဖာ္ျပထားတဲ့အထဲက အျပာေရာင္ စာလံုးနဲ႔ ျပထားတဲ့ စာသားေတြပဲ က်က်န္ရစ္ခဲ့တာ။ ေရွ႕အပတ္ေတြက ဟိုက်န္သည္က်န္ေတြနဲ႔ စာရင္ အဲေလာက္ပမာဏက မဆိုစေလာက္လို႔ ဆိုႏိုင္ေပမယ့္လည္း အဲဒါ မပါေတာ့ စာက အခ်ိတ္အဆက္ အားနည္းသြားပါေတာ့တယ္။ သို႔ေသာ္ ဟိုမိန္းမေတြ ေျပာသလို သံေယာင္လိုက္ၿပီး “ရွင္တို႔က စာတည္းေတြပဲ… လုပ္ၾကေပါ့ေတာ္”လို႔သာ ေျပာရေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ။)